• Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    32°C 29.9°C / 33.5°C
    4 BF
    32%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    34°C 31.6°C / 36.9°C
    4 BF
    30%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    35°C 33.7°C / 35.0°C
    0 BF
    34%
  • Ιωάννινα
    Ελαφρές νεφώσεις
    31°C 30.9°C / 30.9°C
    2 BF
    20%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    33°C 32.9°C / 33.5°C
    5 BF
    27%
  • Βέροια
    Αραιές νεφώσεις
    33°C 32.9°C / 34.0°C
    3 BF
    25%
  • Κοζάνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    30°C 29.5°C / 30.4°C
    3 BF
    13%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    35°C 34.6°C / 34.6°C
    4 BF
    15%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    30°C 29.4°C / 31.5°C
    4 BF
    52%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    30°C 29.9°C / 31.8°C
    2 BF
    48%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    28°C 27.2°C / 28.8°C
    5 BF
    61%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    30°C 29.0°C / 29.7°C
    2 BF
    51%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    35°C 34.9°C / 34.9°C
    1 BF
    23%
  • Λάρισα
    Ελαφρές νεφώσεις
    34°C 31.8°C / 33.9°C
    3 BF
    17%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    33°C 31.7°C / 33.8°C
    3 BF
    23%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    28°C 28.2°C / 28.8°C
    4 BF
    69%
  • Χαλκίδα
    Ελαφρές νεφώσεις
    32°C 31.0°C / 33.0°C
    4 BF
    21%
  • Καβάλα
    Ελαφρές νεφώσεις
    33°C 32.7°C / 33.3°C
    4 BF
    31%
  • Κατερίνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    34°C 31.7°C / 33.9°C
    3 BF
    28%
  • Καστοριά
    Αραιές νεφώσεις
    31°C 30.7°C / 30.7°C
    0 BF
    28%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η Λαίδη Νταϊάνα με τη ματιά του Πάμπλο Λαραΐν

  • A-
  • A+
Το φιλμ του Χιλιανού δημιουργού Πάμπλο Λαραΐν, επιλέγει ν’ αφηγηθεί τη χρονική στιγμή που η Λαίδη Νταϊάνα επιχειρεί να βγάλει τα ρούχα της πριγκίπισσας και να ζήσει την ουσία της προσωπικότητάς της, μία «Σπένσερ» στην ψυχή. Μέσα σε ένα μάλλον υπερφίαλο πλαίσιο, η Κρίστεν Στιούαρτ κάνει μια θαυμαστή υπερπροσπάθεια, έχοντας, ωστόσο, να πατήσει μόνο πάνω σε μια άδεια φόρμα | «Ο μικρός Νικόλας και το κυνήγι του χαμένου θησαυρού», η τρίτη κινηματογραφική περιπέτεια του Μικρού Νικόλα, όχι πια με τον Λοράν Τιράρ στη σκηνοθεσία, αλλά με τον κατεξοχήν σεναριογράφο Ζουλιέν Ραπενό | «Υγρή γη» του Ινιάκι Σάντσεθ. Οι αναφορές της ταινίες τόσο στην οικολογία και την ανθρώπινη ευθύνη για την κλιματική κρίση όσο και στην ταξική ανισότητα είναι ξεκάθαρες. Ομως ο Σάντσεθ στελεχώνει την ιστορία του με ήρωες στερεοτυπικούς, αγγίζοντας μόνο την επιφάνεια, χτίζοντας, έτσι, ένα δράμα χωρίς υπόβαθρο | «Ο τενόρος» toy Κλοντ Ζιντί Τζούνιορ, Μια πολλοστή ελεύθερη διασκευή του Πυγμαλίωνα, μελωδική μεν, απολύτως προβλέψιμη δε | Ο «αήττητος» του Ντάνιελ Γκρέιαμ | «Το κόλπο της νυφίτσας» του Χουαν Χοσέ Καμπανέλα | «Η οικογένεια του Μεγαλοπατούσα» σε σκηνοθεσία των Ζερεμί Ντεγκριζόν και Μπεν Στάσεν 

Spencer (Ην. Βασίλειο, Γερμανία, ΗΠΑ, Χιλή, 2021, 117’)
★★½☆☆

 Σκηνοθεσία: Πάμπλο Λαραΐν
 Ηθοποιοί: Κρίστεν Στιούαρτ, Τίμοθι Σπολ, Σάλι Χόκινς, Σον Χάρις, Τζακ Φάρδινγκ

Εχει περάσει μία πενταετία απ’ όταν ο Χιλιανός δημιουργός Πάμπλο Λαραΐν έβαλε φρένο στο εξαιρετικό πολιτικό σινεμά του «No» και της «Μυστικής Λέσχης» και στράφηκε στις βιογραφίες. Κι αν στο «Νερούδα» κατάφερε να συνθέσει μια αριστουργηματική ιμπρεσιονιστική απεικόνιση της ζωής, της εποχής και, κυρίως, του πνεύματος του Χιλιανού ποιητή, οι ταινίες του άρχισαν να χάνουν τη συνοχή και το νόημά τους μόλις καταπιάστηκε με… τις Πρώτες Κυρίες του δυτικού κόσμου – πρώτα με την «Τζάκι» και τώρα με την πολύπαθη, κυριολεκτικά και κινηματογραφικά, Λαίδη Νταϊάνα.

Το φιλμ, κατά πολύ μυθοπλαστικό (σκοπός η αποτύπωση της φυσιογνωμίας και όχι των γεγονότων), με πρεμιέρα στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας, επιλέγει ν’ αφηγηθεί τη χρονική στιγμή που η Νταϊάνα, Χριστούγεννα του 1991 στο Παλάτι, πληγωμένη από την απιστία του Καρόλου, καταδιωκόμενη από τη βασιλική οικογένεια, τους παπαράτσι αλλά ακόμα και από το προσωπικό της Αυλής, επιχειρεί ν’ απεγκλωβιστεί, να βγάλει τα ρούχα της πριγκίπισσας και να ζήσει την ουσία της προσωπικότητάς της, μία «Σπένσερ» στην ψυχή.

Επιχειρώντας κι η ίδια η ταινία ν’ απεγκλωβιστεί από τα συμβάντα και να χαρτογραφήσει τον εσωτερικό κόσμο μιας ξεχωριστής, ευάλωτης γυναίκας σε αδιέξοδο, εφαρμόζει το χαρακτηριστικό, πια, «τέχνασμα» του Λαραΐν: ατελείωτες περιηγήσεις σε διαδρόμους και δωμάτια, υγρά βλέμματα και πομπώδη ξεσπάσματα, με την υπόκρουση δυσοίωνης τζαζ. Σαν να μη φτάνει αυτό, ο Λαραΐν εστιάζει αυθαίρετα (δημιουργικά, σύμφωνοι, αλλά αποτυπώνοντας ένα υπαρκτό πρόσωπο) σε ό,τι θέλει να υπογραμμίσει – τη βουλιμία της Νταϊάνας και τους απανωτούς εμετούς και το άφθονο φαγητό να σχεδιάζεται, να παρασκευάζεται και… να επιτίθεται συστηματικά, τη σχηματικά άκαμπτη φύση του Καρόλου, που ενδιαφέρεται μόνο για το κυνήγι, ενώ εκείνη είναι ένα τραυματισμένο ελαφάκι, την εμμονή της/του μ’ ένα αναθεματισμένο κολιέ από πέρλες που καταλήγει είτε μέσα στη σούπα αρακά βελουτέ είτε, πόσο κλισέ, να σκορπίζεται στις σκάλες βίαια κομμένο από τον λαιμό της – παρομοιάζοντας τους εργαζόμενους για το Παλάτι με στρατιωτική μονάδα και την ίδια την Νταϊάνα με μια νεαρή Αν Μπολέιν, το φάντασμα της οποίας επισκέπτεται και νουθετεί την τραγική πριγκίπισσα. Αποκορύφωμα της χωρίς ουσία υπερβολής, μια κωμικοτραγική «διαφυγή» από το παλάτι με το σπορ αυτοκίνητο και τα δύο αγόρια της Νταϊάνας, να τραγουδούν όλοι μαζί χαρωπά το «All I Need is a Miracle» των Mike + The Mechanics, γιατί το μόνο που χρειάζεται η Νταϊάνα είναι οι γιοι της και λίγη βρετανική ροκ του ’85.

Μέσα σ’ αυτό το μάλλον υπερφίαλο πλαίσιο, η Κρίστεν Στιούαρτ (υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα και για Οσκαρ) κάνει μια θαυμαστή υπερπροσπάθεια, αναγεννώντας την προφορά, την άρθρωση, τη στάση του σώματος, την εύθραυστη διάσταση της Νταϊάνας, έχοντας, ωστόσο, να πατήσει μόνο πάνω σε μια άδεια φόρμα, μια σειρά από φορέματα-φυλακή και τη δική της τόλμη στις κινηματογραφικές επιλογές, που, ωστόσο, δεν μοιράζεται με τον –οριακά τυποποιημένο πια– σκηνοθέτη της.


Ο μικρός Νικόλας και το κυνήγι του χαμένου θησαυρού 
(Le trésor du petit Nicolas, Γαλλία, Βέλγιο, 2021, 103’)
★★½☆☆

 Σκηνοθεσία: Ζουλιέν Ραπενό
 με τις φωνές των: Αρη Αβραμέα, Ειρήνης Κουτρουμάνου, Κώστα Αποστολίδη

Δεκαετία του ’50 στη μικρή, γραφική, πολύχρωμη γαλλική πόλη κι ο μικρός Νικόλας περνά τον χρόνο του με τους γονείς του και, φυσικά, τους παλιόφιλους στο σχολείο: μαζί έχουν ιδρύσει τη συμμορία τους, τους Ανίκητους, στην οποία δεν ανήκει μόνο ο Ανιάν, ο χαϊδεμένος της τάξης. Ομως ο Νικόλας θα χρειαστεί ν’ αντιμετωπίσει μια κρίση: ο μπαμπάς του ετοιμάζεται για προαγωγή, πράγμα που σημαίνει ότι η οικογένεια θα μετακομίσει σε άλλη πόλη! Εκτός αν ο Νικόλας βρει τον μυθικό θησαυρό του Ολαφ του Βίκινγκ και τον δώσει στον μπαμπά του για να μη χρειάζεται προαγωγή και αύξηση. Κι αυτό θα επιχειρήσει, μαζί φυσικά με τους Ανίκητους – και τον Ανιάν.

Τρίτη κινηματογραφική περιπέτεια του Μικρού Νικόλα, όχι πια με τον Λοράν Τιράρ στη σκηνοθεσία, αλλά με τον κατεξοχήν σεναριογράφο Ζουλιέν Ραπενό, που έχει σκηνοθετήσει ώς τώρα δύο ταινίες, και οι δύο διασκευές graphic novels, τα «Rosalie Blum» και «Fourmi». Παραδόξως, ενώ η αναπαράσταση της εποχής, στα ντεκόρ και στη ρετρό αισθητική, είναι τροφή για τα μάτια (των ενηλίκων, μάλλον), είναι το σενάριο που προδίδει την ταινία και την παράδοση του Μικρού Νικόλα. Δημιούργημα του Ρενέ Γκοσινί, με εικονογράφηση του Ζαν-Ζακ Σαμπέ, ο Μικρός Νικόλας κι ο κόσμος του είναι ένα ανάγνωσμα εθιστικό, καθώς ο μικροσκοπικός ήρωας κρατά τον ρόλο του αφηγητή, περιγράφοντας τον κόσμο από την παιδική οπτική, σατιρίζοντας ταυτόχρονα και εκθέτοντας το σύμπαν των μεγάλων. Το σενάριο της ταινίας, που ανήκει στον Ραπενό (εμπνευσμένο, μόνο, από τους ήρωες του Γκοσινί), με τη γενική θεματική του «θησαυρού» της παιδικότητας που χάνεται και της δύναμης της φιλίας, ξεδιπλώνεται το ίδιο παλιομοδίτικα με τα ντεκόρ της ταινίας, χωρίς νεύρο, χωρίς ποικιλία στα στερεοτυπικά αστεία – τελικά όχι και… θησαυρός εξυπνάδας ή χιούμορ.


Υγρή γη (El Lodo, Ισπανία, 2021, 107’)
★★½☆☆

 Σκηνοθεσία: Ινιάκι Σάντσεθ
 Ηθοποιοί: Ραούλ Αρεβάλο, Παθ Βέγκα, Χοακίν Κλιμέντ

Επειτα από μια επιτυχημένη επαγγελματική περιήγηση στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, ο Ρικάρντο, βιολόγος με ειδίκευση στην περιβαλλοντική δράση, μαζί με τη γυναίκα και την κόρη του επιστρέφει στη γενέτειρά του, στη λιμνοθάλασσα Λαγκούνα Μπλάνκα, προστατευόμενο υδροβιότοπο. Η ασταμάτητη ξηρασία αλλά και η αλόγιστη εκμετάλλευση από τους κατοίκους (με επικεφαλής τη σεσημασμένη Φρανσίσκα) έχουν φέρει τη στάθμη της λίμνης επικίνδυνα χαμηλά και ο Ρικάρντο είναι αποφασισμένος ν’ αλλάξει τις πρακτικές τους – όμως οι ντόπιοι τον αντιμετωπίζουν ως εισβολέα, ενώ στο σπίτι μια μεγάλη απώλεια ρίχνει το δικό της σκοτάδι στη ζωή της οικογένειας.

Τοποθετημένη στον ισπανικό βαλτότοπο, η ταινία εκμεταλλεύεται εξαιρετικά το σέτινγκ της, παραδοσιακά στέρφο/γόνιμο έδαφος για ατμοσφαιρικά υπαρξιακά θρίλερ. Οι αναφορές τόσο στην οικολογία και την ανθρώπινη ευθύνη για την κλιματική κρίση όσο και στην ταξική ανισότητα είναι ξεκάθαρες. Ομως ο Σάντσεθ στελεχώνει την ιστορία του με ήρωες στερεοτυπικούς, με βάθος πολύ ρηχότερο απ’ αυτό του νερού, αγγίζοντας μόνο την επιφάνεια (τα επιδερμικά γεγονότα, μια κατάθλιψη διατυπωμένη με τον πιο μπανάλ τρόπο, μια διάχυτη ενοχή χωρίς αιτία), χτίζοντας, έτσι, ένα δράμα χωρίς υπόβαθρο, με τον τόσο μαγνητικό στην οθόνη Ραούλ Αρεβάλο να κάνει ό,τι μπορεί για να σώσει, αν όχι την περιοχή, σίγουρα το κινηματογραφικό δίωρο.


Ο τενόρος (Ténor, Γαλλία, 2022, 100')
★★☆☆☆

 Σκηνοθεσία: Κλοντ Ζιντί Τζούνιορ 
 Ηθοποιοί: Μοχάμεντ Μπελκίρ (MB14), Μισέλ Λαρόκ 


Ο Αντουάν ζει στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού, σπουδάζει (απρόθυμα) λογιστική, δουλεύει ως ντελιβεράς και ραπάρει. Οταν σε μια παράδοση μπει στην καθηλωτικά όμορφη Οπερα Γκαρνιέ, μια διακεκριμένη καθηγήτρια θα ανακαλύψει σ’ αυτόν ένα ακατέργαστο διαμάντι και θα προσπαθήσει να τον... καλλιεργήσει. Ο Αντουάν θα διχαστεί ανάμεσα στη νέα προοπτική και στις καταβολές του, στο παλιό και στο νέο, στην «υψηλή τέχνη» και στους «homies» του στα προάστια. 
Πολλοστή ελεύθερη διασκευή του Πυγμαλίωνα, μελωδική μεν, απολύτως προβλέψιμη δε, με παντιέρα τη θεωρία ότι αν πιστέψεις στον εαυτό σου μπορείς να καταφέρεις τα πάντα, την οποία η ίδια η ταινία υπονομεύει «ξεπετώντας» το ζήτημα του ρατσισμού, στη Γαλλία και παντού. Γοητευτικότερη των ηρώων και των ηθοποιών η παρουσία της ίδιας της Οπερας των Παρισίων, όπου κι έγιναν, όντως, τα γυρίσματα. 


Ο αήττητος (Prizefighter: The Life of Jem Belcher, Ην. Βασίλειο, 2022, 107') 
★★☆☆☆

 Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Γκρέιαμ 
 Ηθοποιοί: Ματ Χούκινγκς, Ρέι Γουίνστοουν, Ράσελ Κρόου, Στίβεν Μπέρκοφ 

Στην Αγγλία του 1800, της ύψιστης ταξικής ανισότητας, φτώχειας και εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, ο νεαρός Τζεμ Μπέλτσερ διακρίνεται στο «πρωτόγονο» άθλημα του μποξ και καθώς ανεβαίνει ο ίδιος κλίμακες πρωταθλητισμού, κουβαλάει μαζί του και την υπόληψη του σπορ. Από τις παράγκες, στα σαλόνια των γαλαζοαίματων, ο Τζεμ θα διανύσει την τοξωτή πορεία του, επιμένοντας στον αγώνα όχι μόνο για τη νίκη αλλά και για ένα καθαρό, έντιμο άθλημα.  Βασισμένο σε υπαρκτή προσωπικότητα, με πρωταγωνιστή αλλά και σεναριογράφο τον ανερχόμενο Ματ Χούκινγκς (γιο, άλλωστε, του τέως πρωταθλητή πυγμαχίας βαρέων βαρών στη Βρετανία, Ντέιβιντ Πιρς), και σ’ έναν ευπρόσδεκτο ιδεαλισμό τού «ευ αγωνίζεσθαι», το φιλμ, γραμμένο ως τηλεταινία του 1980 και με τους επώνυμους ηθοποιούς να διευκολύνονται με γκροτέσκ ερμηνείες, ξετυλίγεται σ’ ένα πρόχειρο μελόδραμα, με την υπερβολή να το ωθεί προς το trash, μ’ έναν ήρωα που μοιάζει μάλλον να μάχεται «για τη φάση» και με άφθονο, ρέον αίμα, μώλωπες και αντρίκιες κουβέντες να προσπαθούν να κάνουν την ήδη αληθινή ιστορία… αληθοφανή. 


Το κόλπο της νυφίτσας (El cuento de las comadrejas, Αργεντινή, Ισπανία, 2019, 129') 
★★☆☆☆

 Σκηνοθεσία: Χουαν Χοσέ Καμπανέλα 
 Ηθοποιοί: Γκρατσιέλα Μπόρχες, Οσκαρ Μαρτίνες, Λουίς Μπραντόνι, Μάρκος Μούντστοκ 

Τέσσερις παλιοί φίλοι, στην «ώριμη» ηλικία πια, ένας σκηνοθέτης, ένας σεναριογράφος, μια δοξασμένη ηθοποιός κι ο σύζυγός της, μοιράζονται μια έπαυλη έξω από το Μπουένος Αϊρες – και αυτή με τα σημάδια της φθοράς όπως κι οι ζωές τους. Η σχέση κι η ίδια τους η ύπαρξη θα απειληθούν από την έλευση ενός νεαρού ζευγαριού.  Ο Καμπανέλα, που αγαπήσαμε στο (αργεντίνικο, όχι την αμερικανική διασκευή του) «Μυστικό στα μάτια της», διασκευάζει μια επίσης αργεντίνικη ταινία του 1976 και δοκιμάζεται στη μαύρη κωμωδία. Ο κυνισμός των διαλόγων φέρνει ένα χαμόγελο στα χείλη, όμως η θεατρικότητα του χώρου, η υπερβολή στις ερμηνείες και η, τελικά, ισχνή σημασία της δράσης, στήνουν μια ταινία στα όρια του camp που δεν αποφασίζει πώς θέλει να καταλήξει. 


Η οικογένεια του Μεγαλοπατούσα (Bigfoot Family, Βέλγιο, Γαλλία, 2020, 89') 
★★☆☆☆

 Σκηνοθεσία: Ζερεμί Ντεγκριζόν, Μπεν Στάσεν 
 μεταγλωττισμένη στα ελληνικά 

Ο Μεγαλοπατούσας έχει πια αποκαλυφθεί στον κόσμο και απολαμβάνει την ελευθερία του, την αναγνωρισιμότητά του και τη ζωή με την οικογένειά του. Οταν μάθει πως μια κοιλάδα απειλείται από την πετρελαϊκή εταιρεία Xtract, θα τρέξει να βοηθήσει – και θα εξαφανιστεί. Είναι, τώρα, σειρά της Σέλι, του γιου τους, Ανταμ, και των φίλων τους από το ζωικό βασίλειο ν’ αναλάβουν δράση.  Σίκουελ της ταινίας του 2017, ακόμα πιο εστιασμένη στην οικολογία, μεταφέρει το βάρος στα μέλη όλης της οικογένειας του Μεγαλοπατούσα, μαζί και στον αντιδραστικό έφηβο Ανταμ, χάνει όμως την ταυτότητα και την όποια πρωτοτυπία της, αφήνοντας… μικρό αποτύπωμα. 


Επανεκδόσεις 

 «Στη σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων» του Αλφρεντ Χίτσκοκ (1959, με τους Κάρι Γκραντ, Εβα Μαρί Σεντ, Τζέιμς Μέισον, αστεράκια: 4,5). Ενας διαφημιστής θεωρείται, από λάθος, πράκτορας, απάγεται και, παράλληλα, ερωτεύεται μια γυναίκα που μπορεί και να θέλει το κακό του. Από τα εμβληματικά θρίλερ του Χίτσκοκ, μεγαλειώδες, αγωνιώδες, ρομαντικό και εξαιρετικά διασκεδαστικό – ένα από τα καλύτερα φιλμ όλων των εποχών. 

 «Η γιορτή της Μπαμπέτ» του Γκάμπριελ Αξελ (1987, με τις Στεφάν Οντράν, Μπόντιλ Κίερ, Μπιργκίτε Φέντερσπιλ, αστεράκια: 4). Σ’ ένα μικρό χωριό στη Δανία του 19ου αιώνα, δύο μεσήλικες, ανύμφευτες αδελφές συνεχίζουν στην κοινότητά τους το αυστηρό θρησκευτικό δόγμα που κήρυττε ο πατέρας τους. Στην επέτειο του θανάτου του, η μαγείρισσά τους, η Γαλλίδα Μπαμπέτ, θα μαγειρέψει με παρισινή φινέτσα ένα μεγάλο δείπνο: κάθε γεύση και μια αποκάλυψη μυστικών του παρελθόντος. Διασκευή του ομότιτλου διηγήματος της Κάρεν Μπλίξεν (με το ψευδώνυμο Ισάκ Ντίνεσεν), Οσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, ένα αριστουργηματικό φιλμ με αφηγηματική φόρμα που θα ζήλευαν πολλοί νέοι σκηνοθέτες· ένας μύθος που ντύνει αλήθειες, με ευαισθησία και χιούμορ διατυπωμένες, για την αυτοθυσία, την υποκρισία, την πατριαρχία, τη σημασία των ατομικών επιλογών. Κι ένα ανυπέρβλητο κινηματογραφικό μενού για αντιγραφή. 

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΣΙΝΕΜΑ
Από τα Οσκαρ και τις Κάνες... στα θερινά
Ο Νορβηγός σκηνοθέτης Γιοακίμ Τρίερ που μας έδωσε ένα ανατριχιαστικό θρίλερ, το «Θέλμα» το 2017, αλλάζει διάθεση και ύφος και με το «Ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου» δοκιμάζεται, με μεγάλη επιτυχία, στη...
Από τα Οσκαρ και τις Κάνες... στα θερινά
ΣΙΝΕΜΑ
Μια κρύα γαλλική κωμωδία, λίγο άρωμα από Χίτσκοκ και το μαγικό σφυρί του Θορ
Ενα σκοτεινό θρίλερ –ή οικογενειακό δράμα;– χτίζει ο Αντουάν Μπαρό με «Το μυστικό της Μαντλίν Κόλινς», επενδύοντας κυρίως στη λάμψη και τον μαγνητισμό της Βιρζινί Εφιρά που επιλέγει για πρωταγωνίστρια.
Μια κρύα γαλλική κωμωδία, λίγο άρωμα από Χίτσκοκ και το μαγικό σφυρί του Θορ
ΣΙΝΕΜΑ
Η χαμένη κόρη, η Μαϊσάμπελ κι ένας απογοητευτικός Νάνι Μορέτι
Επιτέλους, βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες η ταινία της Μάγκι Τζίλενχαλ «Η χαμένη κόρη» που γυρίστηκε εν μέρει στις Σπέτσες, με πρωταγωνίστρια την Ολίβια Κόλμαν, αλλά και με αρκετούς Ελληνες ηθοποιούς στο καστ...
Η χαμένη κόρη, η Μαϊσάμπελ κι ένας απογοητευτικός Νάνι Μορέτι
ΣΙΝΕΜΑ
Ο «Ελβις» βασιλεύει στο εικαστικό-κινηματογραφικό πανηγύρι του Μπαζ Λούρμαν
Η εβδομάδα φέρνει τον Οστιν Μπάτλερ στον ρόλο του «Βασιλιά» του ροκ εν ρολ, αλλά και την «Αγέλη προβάτων», τη γουέστερν τραγικωμωδία του Δημήτρη Κανελλόπουλου, που σατιρίζει έξυπνα τη σύγχρονη ελληνική...
Ο «Ελβις» βασιλεύει στο εικαστικό-κινηματογραφικό πανηγύρι του Μπαζ Λούρμαν
ΣΙΝΕΜΑ
Το τέλειο αφεντικό, ένας θηλυκός Πυγμαλίωνας και μια ανάποδη εκδοχή του «Pretty woman»
Η νέα κωμωδία του Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα με πρωταγωνιστή τον Χαβιέρ Μπαρδέμ «τουμπάρει» στη φάρσα, η «Υψηλή ραπτική» της Οαγιόν δεν κατορθώνει να υπερβεί τα κλισέ και το «Καλή τύχη Λίο Γκράντε» με την Εμα...
Το τέλειο αφεντικό, ένας θηλυκός Πυγμαλίωνας και μια ανάποδη εκδοχή του «Pretty woman»
ΣΙΝΕΜΑ
Ενας τζογαδόρος συγγενής του «Ταξιτζή»
Ως σκηνοθέτης ο Πολ Σρέιντερ στον «Μετρητή καρτών» παρακολουθεί τον αντι-ήρωά του στον βίαιο αγώνα του να εξαγνιστεί, πάνω στις ίδιες θεματικές που έθιγε και ως σεναριογράφος του αριστουργήματος του Σκορσέζε.
Ενας τζογαδόρος συγγενής του «Ταξιτζή»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας