Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η φύση του ανθρώπου και η φύση που καταστρέφει ο άνθρωπος
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η φύση του ανθρώπου και η φύση που καταστρέφει ο άνθρωπος

  • A-
  • A+
Την επίδραση της ανθρώπινης φύσης στην άλλη, τη μεγάλη και φοβερή παρατηρεί ο σκηνοθέτης Ολιβερ Λάσε στην ταινία του «Θα έρθει η φωτιά». Κι αν το μήνυμα της ταινίας του Λάσε είναι, ενδεχομένως, οικολογικά απλοϊκό, ο κινηματογραφικός τρόπος με τον οποίο το μεταφέρει δεν είναι. Ακόμα στους κινηματογράφους: «Η Φωλιά» του Σον Ντέρκιν, ένα θρίλερ οικογενειακού τρόμου, κλεισμένο σ’ ένα σπίτι αρκετά μεγάλο, ώστε να χωρέσει όλες τις αμαρτίες των ενοίκων του. «Το μυστικό μας» του Γιουβάλ Αντλερ, ένα φιλμ τόσο συγκεντρωμένο στο να κάνει την πλοκή του αγωνιώδη, που ξεχνά το στοιχειώδες, να κάνει τους ήρωες να μας ενδιαφέρουν. «Ο μυστικός κήπος», το κλασικό μυθιστόρημα της Φράνσις Χότζσον Μπερνέτ, σε σκηνοθεσία Μαρκ Μάντεν

Θα έρθει η φωτιά (O que arde, Ισπανία, Γαλλία, Λουξεμβούργο, 2019, 86΄) ★★★½☆

● Σκηνοθεσία: Ολιβερ Λάσε
● Ηθοποιοί: Αμαδόρ Αρίας, Μπενεντίκτα Σάντσεζ

Ο Ολιβερ Λάσε που, το 2016, μας είχε συγκινήσει με το «Mimosas», παρατηρεί την επίδραση της ανθρώπινης φύσης στην άλλη, τη μεγάλη και φοβερή και βραβεύεται στο «Ενα κάποιο βλέμμα» του Φεστιβάλ Κανών και με τον Χρυσό Αλέξανδρο και το βραβείο ανδρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Στη δασική Γαλικία, ο Αμαδόρ, μεσόκοπος με το πρόσωπο σημαδεμένο από μελαγχολία, επιστρέφει από τη φυλακή στο πατρικό του, εκεί όπου ζει η ηλικιωμένη, μικροσκοπική μητέρα του, μόνη της, κι εκτρέφει τρεις αγελάδες. Η ζωή κι ο βιοπορισμός όλων είναι απολύτως συνυφασμένος με τη γη και το δάσος – γι’ αυτό και όταν, σε μια παρατεταμένη πορεία ήσυχης αγωνίας, ξεσπάσει η φωτιά, τα βλέμματα κατηγορίας θα πέσουν στον Αμαδόρ: η καταδίκη του ήταν για εμπρησμό.

Η πρώτη σεκάνς της ταινίας δεν ξεπερνιέται: ψηλά, λιγνά, αγέρωχα δέντρα, πέφτουν, το ένα μετά το άλλο, ξεψυχισμένα και τεράστια, σαν χτυπημένα πισώπλατα: «δολοφόνος» η ανθρώπινη μηχανή. Κι αν το μήνυμα της ταινίας του Λάσε είναι, ενδεχομένως, οικολογικά απλοϊκό, ο κινηματογραφικός τρόπος με τον οποίο το μεταφέρει δεν είναι. Πρόσωπα που μιλούν χωρίς λόγια, τραχιά σαν τους κορμούς των δέντρων, από τους καταπληκτικούς μη επαγγελματίες ηθοποιούς του, φυσικό φως στα εξωτερικά, ώστε φύση και άνθρωπος να ενώνονται στο χρώμα των βρύων. Ενας μεγαλοκαμωμένος, αμήχανος άντρας κι η μητρική αγάπη που όλα τα ξεπερνά. Η αίσθηση της ηρεμίας πριν από την αναμενόμενη έκρηξη, που εντείνεται από συναισθηματικές μουσικές επιλογές, σαν τη Suzanne του Κοέν, ή το Nisi Dominus του Βιβάλντι, μαζί με δυσοίωνα μουσικά «καλέσματα» σαν συναγερμό στο εργοτάξιο της φύσης. Κι αν η πλοκή είναι υπερβολικά αφαιρετική, σ’ ένα ύφος που περιμένει ανταπόκριση και συμβολή από το θεατή, όλα ερμηνεύονται – και οι χαρακτήρες των ανθρώπων και οι πράξεις τους και η καταδίκη στις προκαταλήψεις τους.

▶ ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΔΙΑΝΑ, ΛΑΪΣ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
 

Η Φωλιά (The Nest, Ην. Βασίλειο, Καναδάς, 2020, 107΄) ★★★☆☆

● Σκηνοθεσία: Σον Ντέρκιν
● Ηθοποιοί: Τζουντ Λο, Κάρι Κουν

Σχεδόν μια δεκαετία μετά την πρώτη ταινία του, το ψυχολογικό θρίλερ «Marcy Martha May Marlene» που μας έφερε όχι μόνο ανατριχίλες, αλλά και το ταλέντο της Ελίζαμπεθ Ολσεν στη μεγάλη οθόνη, ο Σον Ντέρκιν επιστρέφει στο σινεμά μ’ ένα θρίλερ οικογενειακού τρόμου, κλεισμένο σ’ ένα σπίτι αρκετά μεγάλο, ώστε να χωρέσει όλες τις αμαρτίες των ενοίκων του.

Ο Ρόρι, όμορφος σαν άγαλμα κι εξίσου ψυχρός, χρηματιστής στη Νέα Υόρκη του ’80, αποφασίζει να επιστρέψει, μαζί με την οικογένειά του, στη γενέτειρά του, Βρετανία. Με τον Ρόρι να έχει, όπως φαίνεται, στημένη τη συνέχιση της φαντασμαγορικής καριέρας του, η οικογένεια, η ξανθιά Αμερικανίδα Αλισον που μοιάζει ν’ αναζητά τον ρόλο της στη ζωή, η έφηβη κόρη που ψάχνει άτακτες παρέες, ο μικρός γιος που τραμπουκίζεται στο σχολείο, ακόμα και το μαγευτικό κατάμαυρο άλογό τους, εγκαθίστανται σε μια έπαυλη στο Σάρεϊ, έμβλημα της ζωής που θα ήθελαν να έχουν, την οποία, όμως, δεν μπορούν, ακριβώς, να συντηρήσουν. Μπορεί αυτό το αρχοντικό να μην είναι στοιχειωμένο, γρήγορα όμως θα γεμίσει με τα φαντάσματα του ανικανοποίητου και του ψέματος.

Ο νέος κι ο παλιός κόσμος συγκρούονται σκληρά, η ανδρική επιπολαιότητα και γυναικεία στιβαρότητα εξίσου, σ’ ένα φιλμ σκηνοθετημένο με μια ένταση εκπληκτικά, όσο κι επώδυνα, πνιγμένη στην επίφαση της επιτυχίας.

Ο Τζουντ Λο έχει ακριβώς την τέλεια κι ελαφρώς σαρδόνια μορφή για να πείσει τους γύρω του και τον θεατή για οτιδήποτε, η Κάρι Κουν με την κλασική κατατομή δίνει μια αριστοτεχνική ερμηνεία που ξαφνιάζει με τα σοφά επιλεγμένα ξεσπάσματά της. Η νεκρολογία μιας σχέσης (που θα ήθελε ν’ απηχεί ένα «Don’t Look Now» στην μπαρόκ θλίψη της), μεταμορφώνεται λίγο φλύαρα αλλά, τελικά, εξαιρετικά δυνατά, σε μια ωδή στη δεκαετία που δόξασε τα πλούτη και την υποκρισία, αλλά και σε μια στιβαρή μελέτη μιας σχέσης σε οδυνηρή διάλυση, με διπλή ενοχή κι αποδοχή.

▶ TOWN CINEMAS, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, ΑΒΑΝΑ, ΑΡΙΑΝ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ, ΓΑΛΑΞΙΑΣ, ΕΛΛΗ, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΛΑΟΥΡΑ, ΣΙΝΕ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ
 

Το μυστικό μας (The Secrets We Keep, ΗΠΑ, 2020, 97΄) ★½☆☆☆

● Σκηνοθεσία: Γιουβάλ Αντλερ
● Ηθοποιοί: Νούμι Ραπάς, Τζόελ Κίναμαν, Κρις Μεσίνα

Στην Αμερική του 1950, με τους λευκούς φράκτες, τα μεγάλα αυτοκίνητα και το φωτεινό όνειρο, ζουν η Μάγια κι ο Τόμας, εκείνος γιατρός με τοπική πελατεία στη μικρή πόλη τους, εκείνη οικοκυρά, Ρομά: γνωρίστηκαν στο πόλεμο, στην Ελλάδα κι ερωτεύτηκαν. Η φαινομενική ισορροπία της ζωής τους, όμως, θ’ ανατραπεί όταν η Μάγια δει στη γειτονιά της τον Γερμανό ναζί στρατιώτη που στον πόλεμο δολοφόνησε την αδελφή της. Η Μάγια είναι αποφασισμένη να εκδικηθεί, έστω τώρα, έστω χωρίς το παραμικρό στοιχείο στα χέρια της, έστω κόντρα στον νόμο των πιθανοτήτων.

Ενα μπαράζ από βία, στηριγμένο στην απορία του αν, πράγματι, τιμωρείται ο ένοχος, διδάσκει το αυτονόητο, ότι το παρελθόν σε ακολουθεί όπου κι αν πας, σ’ ένα φιλμ τόσο συγκεντρωμένο στο να κάνει την πλοκή του αγωνιώδη, που ξεχνά το στοιχειώδες, να κάνει τους ήρωες να μας ενδιαφέρουν.


Ο μυστικός κήπος (The Secret Garden, Ην. Βασίλειο, Γαλλία, ΗΠΑ, Κίνα, 2020, 99΄) ★★★☆☆

● Σκηνοθεσία: Μαρκ Μάντεν
● Ηθοποιοί: Ντίξι Έτζερικς, Κόλιν Φερθ, Τζούλι Γουόλτερς

Η 10χρονη Μέρι, μεγαλωμένη στην Ινδία την εποχή της βρετανικής αποικιοκρατίας, μένει ορφανή και μεταφέρεται στην έπαυλη του θείου της, Αρτσιμπαλντ, στο Γιόρκσιρ. Ο θείος, χήρος, είναι αυστηρός και ψυχρός, ο ξάδελφός της, ο Κόλιν, παράλυτος από τη μέση και κάτω, είναι ένα φοβικό αγόρι απρόθυμο να παίξει. Κι έτσι η Μέρι θα περιπλανηθεί και θ’ ανακαλύψει στο κτήμα έναν μυστικό κήπο, μαγευτικής ομορφιάς, αλλά και με την ιδιότητα να θεραπεύει τα πάντα, από ένα χτυπημένο σκύλο, μέχρι μια πληγωμένη ψυχή.

Το κλασικό μυθιστόρημα της Φράνσις Χότζσον Μπερνέτ του 1911, στην τέταρτη κινηματογραφική μεταφορά του (μαζί με μπόλικες τηλεοπτικές και θεατρικές), δεν έχει τίποτε να προσθέσει στη γνώριμη ιστορία, ούτε κάποια καινοτομία να φέρει στην οθόνη, ούτε καν μια φαντασμαγορία στον μυστικό κήπο του τίτλου. Παραμένει... γλυκό και λουλουδάτο, όσο και απογοητευτικό, δεδομένων των δυνατοτήτων του βιβλίου, αλλά και της σημερινής εποχής που προσφέρεται για συνταγές επούλωσης.


Μεταφορά

● Σκηνοθεσία: Ηλίας Γιαννακάκης

Το παλιό κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας δεσπόζει στο κέντρο της Αθήνας, με τους νεοκλασικούς του κίονες να προσπαθούν να θυμίζουν τη χρυσή εποχή του Περικλή και των αρχαίων σοφών. Eνώ έχουν ξεκινήσει οι προετοιμασίες για τη μεταφορά των βιβλίων, η πόλη θυμίζει πεδίο μάχης. Παρακολουθούμε παράλληλα τη μεταφορά και την πόλη που βράζει, παραμένοντας όμως πάντα συναρπαστική. Και, με αφηγήτρια την Αμαλία Μουτούση, ακούμε τη φωνή της Εθνικής Βιβλιοθήκης που ενώνει το παρελθόν με το παρόν και αναρωτιέται για το μέλλον. Το νέο ντοκιμαντέρ του Ηλία Γιαννακάκη θα προβληθεί αποκλειστικά στον «Δαναό», Σάββατο 24 και Κυριακή 25 Οκτωβρίου στις 17.30, παρουσία συντελεστών.

ΣΙΝΕΜΑ
Από τη βασιλική οικογένεια της Βρετανίας ώς την Ελλάδα του Εμφυλίου
Τα σινεμά της Ελλάδας είναι κλειστά μέχρι νεωτέρας – μας λείπουν, ανυπομονούμε να ξανανοίξουν, αλλά προς το παρόν βολευόμαστε με εναλλακτικές για το σπίτι. Παρακάτω πέντε επιλογές γι’ αυτήν την εβδομάδα.
Από τη βασιλική οικογένεια της Βρετανίας ώς την Ελλάδα του Εμφυλίου
ΣΙΝΕΜΑ
Αμερικανική ιστορία κακοδικίας και αυταρχισμού
Ο Ααρον Σόρκιν, εμπνέεται, για τη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του, από την πραγματική ιστορία της δίκης των 7 του Σικάγου, για να επικρίνει τη σημερινή αμερικανική κυβέρνηση με τον χαρακτηριστικό του τρόπο.
Αμερικανική ιστορία κακοδικίας και αυταρχισμού
ΣΙΝΕΜΑ
Τα θερινά επιμένουν... με ασιατικό love story και με Ντε Νίρο
Με την αναστολή λειτουργίας των κλειστών αιθουσών, οι περισσότερες νέες ταινίες αναβλήθηκαν. Επιβιώνουν μια γλυκύτατη πρεμιέρα από τη Σιγκαπούρη, μια κωμωδία με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο και οι Νύχτες Πρεμιέρας .
Τα θερινά επιμένουν... με ασιατικό love story και με Ντε Νίρο
ΣΙΝΕΜΑ
Αμερικανικές εκλογές και τα αδέσποτα της Αθήνας
Ο Τζον Στιούαρτ, μία από τις πιο αιχμηρές φωνές πολιτικού σχολιασμού στην αμερικανική τηλεόραση, γράφει και σκηνοθετεί τον «Ακαταμάχητο», μια κομεντί με στόχο το εκλογικό σύστημα.
Αμερικανικές εκλογές και τα αδέσποτα της Αθήνας
ΣΙΝΕΜΑ
Ο καταδότης της μαφίας και η χειραφετημένη Μουλάν
Στον «Προδότη» ο Μάρκο Μπελόκιο καταγράφει την πορεία του Τομάσο Μπουσέτα, πρωτοπαλίκαρου της Κόζα Νόστρα που, το 1982, έγινε ο πρώτος καταδότης του ιταλικού οργανωμένου εγκλήματος.
Ο καταδότης της μαφίας και η χειραφετημένη Μουλάν

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας