Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Με αλληλεγγύη θα αντιμετωπίσουμε την πανδημία»
Photo by Joel C Ryan/Invision/AP
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Με αλληλεγγύη θα αντιμετωπίσουμε την πανδημία»

  • A-
  • A+
Λαμπερή και γοητευτική, τρυφερή και σέξι ταυτόχρονα, η βραβευμένη με Οσκαρ ηθοποιός στα 56 της χρόνια νιώθει την ολοκλήρωση που της χάρισαν η μητρότητα αλλά και σπουδαίοι ρόλοι και συνεργασίες με κορυφαίους σκηνοθέτες. «Ποτέ δεν μπήκα στο παιχνίδι του Χόλιγουντ», λέει στην «Εφ.Συν.» η Ζιλιέτ Μπινός, που πιστεύει ότι ζούμε σε κρίσιμη εποχή, όμως αν είμαστε ενωμένοι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του πλανήτη.

Μία από τις πιο αγαπημένες Γαλλίδες ηθοποιούς, η 56χρονη Ζιλιέτ Μπινός, συνεχίζει να είναι ενεργή στον παγκόσμιο κινηματογράφο, διατηρώντας ένα μείγμα τρυφερότητας και δυναμισμού που τράβηξε την προσοχή του κοινού σε ταινίες-σταθμούς όπως «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» (1988) του Φίλιπ Κάουφμαν και η περίφημη «Τρία χρώματα: Η μπλε ταινία» (1993) του Κριστόφ Κισλόφσκι.

Αλλα έργα σαν τον «Αγγλο ασθενή» (1996) –για την ερμηνεία στο οποίο κέρδισε το Οσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου- και το «Chocolat» (2000), όπου πρωταγωνίστησε δίπλα στον Τζόνι Ντεπ, έφταναν για να την καθιερώσουν ως ένα από τα μεγάλα αστέρια, ενώ η ίδια κινήθηκε ανάμεσα σε εμπορικές και ανεξάρτητες παραγωγές, πάντα με μια κλίση προς τις τελευταίες, όπως η ταινία του Ιρανού σκηνοθέτη Αμπάς Κιαροστάμι «Γνήσιο αντίγραφο» (2010).

Σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της είναι φανερό ότι η Μπινός διαλέγει προσεκτικά τους ρόλους της, μην ξεχνώντας τις καλλιτεχνικές της τάσεις, οι οποίες την οδήγησαν εξάλλου και σε άλλες εξορμήσεις στον χώρο της ζωγραφικής και του χορού.

• Ας αρχίσουμε με κάτι προσωπικό. Εχετε δύο ενήλικα παιδιά. Τι σας έχει προσφέρει η μητρότητα;

Από μικρό κορίτσι ήθελα να γίνω μητέρα. Ημουν 10-11 χρόνων και ήδη «μιλούσα» στον γιο μου. Επαιζα πάντα με κούκλες, ήμουν μητρική, η θηλυκότητα ήταν πάντα παρούσα στον συναισθηματικό μου κόσμο και στις ανάγκες μου. Νομίζω όμως πως υπάρχει η ανάγκη σε όλο τον κόσμο να ξαναβρούμε την τρυφερότητα από οικογένεια σε οικογένεια, γείτονες, λαούς, χώρες, φυλές, πολιτισμούς.

Η θηλυκή ρευστότητα έχει σημασία για μια κοινωνία που έχει παρασυρθεί πολύ από τις βουλές, την κτητικότητα των ανδρών και τη θέληση για έλεγχο. Υπάρχει ανάγκη να αναπτύξουμε την άλλη πλευρά μας, την οποία όλοι κατέχουμε, το πνεύμα της συμφιλίωσης. Ωστόσο, είναι σημαντικό να κρατάμε την ισορροπία. Το αρσενικό στοιχείο αποτελεί την αρχή που προσφέρει τη ζωοποιό δύναμη. Για τους αποδέκτες -τις γυναίκες, τις μητέρες και τη φύση- η σπίθα αυτή είναι κινητήρια.

• Είχατε πει πρόσφατα πως νιώθετε ευτυχισμένη στην προσωπική σας ζωή. Αισθάνεστε ακόμα έτσι;

Ναι. Ολοι ακολουθούμε τον δρόμο της ολοκλήρωσής μας, που δεν είναι ποτέ εύκολος γιατί σε αναγκάζει να απαλλαγείς από στερεότυπες αξίες και φοβίες. Νιώθω ευτυχία γιατί πιστεύω ότι έχω εκπληρώσει αυτά για τα οποία ήμουν προορισμένη, όπως τη μητρότητα. Εχω δύο υπέροχα παιδιά. Συνόδευσα τον πατέρα μου στην τελευταία του κατοικία ενώ είμαι ακόμα κοντά στη μητέρα μου. Εχω την υγεία μου και κάνω πράγματα που μου αρέσουν. Αυτά όλα σημαίνουν ότι όταν αναλαμβάνω κάτι, δίνομαι με όλο μου τον εαυτό, δεν το μισοτελειώνω.

• Δεδομένου ότι ζείτε ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας μέσα από τους χαρακτήρες που παίζετε, αφού δουλεύετε πάρα πολύ κάθε χρόνο, πώς θα συγκρίνατε τη φαντασία με την πραγματικότητα;

Οταν παίζω έναν ρόλο αισθάνομαι ότι διεισδύω στην αλήθεια που εγώ προσδίδω στον χαρακτήρα και την ιστορία μέσα από το συναίσθημα, τη σκέψη και τη συμπεριφορά. Δηλαδή όλες οι στρώσεις του εαυτού μου συμβάλλουν και η στιγμή που χτίζεται είναι απόλυτα αληθινή για μένα. Η μυθοπλασία δεν είναι κάτι μη πραγματικό για μένα. Αντίθετα, η τέχνη έχει τη δύναμη να φανερώσει το βάθος του εαυτού και της ζωής συμπυκνωμένα. Η αλήθεια είναι πέρα από τον χρόνο και τον χώρο. Η αλήθεια είναι ένας άλλος πλανήτης. Αλλος αλλά πραγματικός.

• Πιστεύετε ότι ο ηθοποιός ειδικά και ο καλλιτέχνης γενικότερα ανήκει σε έναν άλλο κόσμο από τους υπόλοιπους ανθρώπους;

Ως ηθοποιός όταν ανυψώνεις τον εαυτό σου για να προσεγγίσεις έναν ρόλο ή όταν βυθίζεσαι στην ψυχή σου -που είναι περίπου το ίδιο πράγμα- βρίσκεσαι σε μια κατάσταση ταπεινότητας που σου επιτρέπει να ανασύρεις το κατάλληλο συναίσθημα και τη διαίσθηση που χρειάζεται ο κάθε καλλιτέχνης για να εκφραστεί. Συμφωνώ, λοιπόν, ότι η τέχνη έρχεται μαζί με μιαν αίσθηση ενός χώρου, θα έλεγα, πνευματικού, όπου γίνεσαι αγωγός της δημιουργίας, εκεί όχι μέσω της θέλησής σου αλλά ανοίγοντας την ψυχή σου. Αν δεν είσαι ταπεινός, δεν μπορείς να δώσεις το καλύτερο δυνατό. Τουλάχιστον αυτή είναι η εμπειρία μου.

• Στην ταινία «Η αλήθεια» του Χιροκάζου Κορεέντα (με την Κατρίν Ντενέβ και τον Ιθαν Χοκ) παίζετε μία σεναριογράφο. Στη δουλειά σας δίνετε μεγάλη σημασία στο σενάριο;

Το σενάριο είναι πολύ σημαντικό, αν και στην περίπτωση που ο σκηνοθέτης είναι σπουδαίος δεν με νοιάζει στον ίδιο βαθμό. Γιατί ξέρω ότι το σενάριο είναι μόνο ένα προσχέδιο, υπάρχει και η οπτικοακουστική επεξεργασία. Εξάλλου, ο ηθοποιός συνήθως χτίζει πάνω στο σενάριο και γίνεται έτσι κάτι σαν συν-σεναριογράφος, προσαρμόζοντας τον διάλογο εκεί που βλέπει ψεγάδια, σύμφωνα με την αντίληψή του. Γιατί ως ηθοποιός πρέπει να αγαπάς τον διάλογο και τις σκηνές. Συνήθως, όταν αρχίζω να δουλεύω σε μια ταινία, έχω το σενάριο στην τσάντα μου όπου κι αν πάω. Επαναλαμβάνω τα λόγια σαν «μάντρα», σαν προσευχές.

• Ζούμε σε μια κρίσιμη εποχή που στις ΗΠΑ έχει σφραγιστεί από την πανδημία του κορονοϊού αλλά και από το κίνημα Black Lives Matter. Πιστεύετε ότι θα φέρει ριζικές αλλαγές στην κοινωνία μας;

Μακάρι! Ελπίζουμε να αλλάξει η αντίληψη του κόσμου. Ζούμε σε μια διεφθαρμένη κοινωνία που ελέγχει την υγεία, την αγροτική παραγωγή, την ενέργεια - και οι εξουσιαστικές δυνάμεις δεν επιτρέπουν στις χώρες ή στα άτομα την αυτονομία που δικαιούνται. Ακόμα και η τεχνολογία: είναι πολύ ωραίο, ας πούμε, που έχουμε τη δυνατότητα να επικοινωνούμε εξ αποστάσεως, από την άλλη, όμως, κάτι τέτοιο μπορεί να επιφυλάσσει κινδύνους και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Ο θάνατος του Φλόιντ ήταν τρομακτικός -μάλιστα και στη Γαλλία έχουμε παρόμοια περιστατικά- κι ελπίζω ότι θα γίνει αφορμή για την αλλαγή νοοτροπίας.

• Πώς πιστεύετε ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της πανδημίας συγκεκριμένα;

Η μόνη λύση είναι η αλληλεγγύη, το να είμαστε όλοι ενωμένοι. Αν έχεις κάτι που μπορεί να βοηθήσει, μοιράσου το. Η αλληλεγγύη είναι το κλειδί για όλα, ακόμα και την κλιματική αλλαγή. Η ένωση της ανθρωπότητας είναι ο σκοπός της ύπαρξής μας στον πλανήτη κατά τη γνώμη μου.

• Βλέπετε το Χόλιγουντ διαφορετικά τώρα απ’ ό,τι παλαιότερα, την περίοδο που εργαστήκατε στον «Αγγλο ασθενή», για παράδειγμα;

Στην πραγματικότητα δεν μπήκα στο παιχνίδι του Χόλιγουντ ποτέ, πρώτα απ’ όλα γιατί ζούσα πάντα εκτός Αμερικής. Η Miramax ήταν ιδιαίτερη περίπτωση, γιατί διατηρούσαν την ανεξαρτησία τους από το σύστημα των στούντιο, αν και έκαναν μεγάλες παραγωγές. Είχα την ανάγκη να παραμείνω ανεξάρτητη ώστε να μπορέσουν τα παιδιά μου να ζήσουν στη Γαλλία κοντά στους πατέρες τους αλλά και γιατί μ’ ενδιέφερε να ακολουθήσω μια διεθνή καριέρα.

• Πραγματικά, η σταδιοδρομία σας μοιάζει με ταξίδι σε διάφορες χώρες και πολιτισμούς. Εχετε δουλέψει επίσης με πολλούς μεγάλους σκηνοθέτες. Εχετε απαρνηθεί τον Σπίλμπεργκ για να συνεργαστείτε με τον Κισλόφσκι. Ποιο είναι τελικά το κριτήριο που σας καθοδηγεί στις επιλογές σας;

Είναι δύσκολο να σας το πω αφού αλλάζει συνεχώς. Δεν υπάρχει συνταγή, ξέρετε. Πότε υπάρχει θαυμασμός για κάποιον σκηνοθέτη, πότε ενθουσιασμός για συνεργασία με συναδέλφους. Ποτέ δεν γνωρίζεις το αποτέλεσμα. Πάντα υπάρχει ρίσκο αλλά εκεί είναι και η ομορφιά, αφού αυτό σε κάνει να θες να τα δώσεις όλα.

ΣΙΝΕΜΑ
Πανδημίες, χημικά όπλα, καραντίνες και... ζόμπι στην οθόνη
Δεν θα είναι για πάντα, θα είναι για το απαραίτητο χρονικό διάστημα που θα καθοριστεί από τον περιορισμό της εξάπλωσης του κορονοϊού. Τα σινεμά έκλεισαν, η τηλεόραση, το λάπτοπ, το τάμπλετ μένουν ανοιχτά.
Πανδημίες, χημικά όπλα, καραντίνες και... ζόμπι στην οθόνη
ΣΙΝΕΜΑ
Η γυναικεία δύναμη της Ντίσνεϊ
Με φιλμογραφία που επικεντρώνεται γύρω από ιστορίες γυναικών η Νεοζηλανδή σκηνοθέτρια Νίκι Κάρο αποδείχτηκε μοναδική για την ανάθεση της ταινίας της Ντίσνεϊ «Μουλάν». Εξίσου εύστοχη ήταν η επιλογή της ηθοποιού...
Η γυναικεία δύναμη της Ντίσνεϊ
ΣΙΝΕΜΑ
Πανέτοιμο να γίνει από «υβρίδιο» αποκλειστικά ψηφιακό
Με μια Αθήνα τρομερά επιβαρυμένη σε κρούσματα Covid-19, το κινηματογραφικό φεστιβάλ της πόλης, οι σταθερά και επί χρόνια αγαπημένες των σινεφίλ, ιδιαίτερα των νέων, «Νύχτες Πρεμιέρας», ανακοίνωσαν ότι ξεκινούν...
Πανέτοιμο να γίνει από «υβρίδιο» αποκλειστικά ψηφιακό
ΣΙΝΕΜΑ
Αμερικανικές εκλογές και τα αδέσποτα της Αθήνας
Ο Τζον Στιούαρτ, μία από τις πιο αιχμηρές φωνές πολιτικού σχολιασμού στην αμερικανική τηλεόραση, γράφει και σκηνοθετεί τον «Ακαταμάχητο», μια κομεντί με στόχο το εκλογικό σύστημα.
Αμερικανικές εκλογές και τα αδέσποτα της Αθήνας
ΣΙΝΕΜΑ
I don’t like Mondays…
Η νέα ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, «Monday», στο Φεστιβάλ του Τορόντο.
I don’t like Mondays…

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας