Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Γκανγκστερική σάτιρα με τη μανιέρα του Γιάννη Οικονομίδη

«Η μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς» του Γιάννη Οικονομίδη είχε τρία συνεχή sold out

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γκανγκστερική σάτιρα με τη μανιέρα του Γιάννη Οικονομίδη

  • A-
  • A+

«Η μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς» ★★½☆☆☆

(Ελλάδα, 2020, 140’)

  • σκηνοθεσία: Γιάννης Οικονομίδης

ηθοποιοί: Βασίλης Μπισμπίκης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Γιάννης Τσορτέκης, Στάθης Σταμουλακάτος, Βαγγέλης Μουρίκης, Γιώργος Γιαννόπουλος, Λένα Κιτσοπούλου

Μια πενταετία μετά το «Μικρό ψάρι», ο Γιάννης Οικονομίδης επιστρέφει με μια γκανγκστερική κωμωδία, στην καρδιά της έξυπνη, στη φόρμα της εγκλωβισμένη στη σκηνοθετική μανιέρα που ο δημιουργός της μοιάζει πραγματικά να μη θέλει με τίποτα να ξεπεράσει.

Στην ελληνική επαρχία της συγκάλυψης, της κομπίνας και της τεστοστερόνης, η Ολγα εγκαταλείπει τον σύζυγό της, Ηρακλή, για τα μάτια του Μάνου (που είναι πράγματι πολύ ωραία, όπως κι όλος ο υπόλοιπος). Οσο η μοιραία καλλονή... κοιμάται, οι δυο άντρες θα κονταροχτυπηθούν, βάζοντας στο παιχνίδι όχι μόνο σειρά από πληρωμένους δολοφόνους, αλλά και, κυρίως, τις μαμάδες τους, πιο μάτσο κι απ’ τους ίδιους.

Πόσο έξυπνη η ιδέα μιας γκανγκστερικής σάτιρας, μπολιασμένης με τα χαρακτηριστικά της λαϊκής ελληνικής καψούρας και του βαρύμαγκα-μαμάκια. Αυτή την έμπνευση, που ανέκαθεν βρισκόταν στην άλλη όψη των ταινιών του, ο Οικονομίδης ξεδιπλώνει με αληθινό χιούμορ κι ερωτισμό, χτίζοντας έναν δαίδαλο εγκλήματος και τιμωρίας, τόσο πολύπλοκο και διασκεδαστικό που απολαμβάνει κανείς να χάνει τον λογαριασμό των πτωμάτων. Το καστ είναι ιδανικά διαλεγμένο, από το πρωταγωνιστικό τρίγωνο Μπισμπίκη-Παπαδοπούλου-Τσορτέκη ώς τις δυο σούπερ μαμάδες (η Βασιλική Καλλιμάνη, μαμά της Μαρίας, και η Σοφία Κουνιά είναι το δίδυμο γκανιάν της ταινίας), ώς τον Βαγγέλη Μουρίκη που επαναφέρει τον γνώριμο εαυτό του. Μαζί τους παίζει η μουσική του Ζαν-Μισέλ Μπερνάρ, με μια γκάμα από το νουάρ ώς το γουέστερν και τη φολκ που συμβάλλει θαυμάσια στο κωμικό στοιχείο.

Αυτόν όλο τον ισορροπημένο, αγνά κινηματογραφικό συνδυασμό αποφασίζει ο Γιάννης Οικονομίδης να βαρύνει προς το μέρος του. Σαν το σενάριο που υπογράφει μαζί με τον Χάρη Λαγκούση και τον Δημοσθένη Παπαμάρκο, μ’ ένα αδικαιολόγητα κι επιπόλαια «ταξικό» φινάλε, να το φύλαξε λίγο στο συρτάρι του, για να το ντύσει με το δικό του, χαρακτηριστικό γνώρισμα, τις επαναλαμβανόμενες «δημιουργικές» βρισιές, τη μισογυνική κι ομοφοβική καφρίλα που κάποια στιγμή παύει να έχει πλάκα, τις ατάκες και μίνι σκηνές που προσφέρονται για memes και προορίζονται για να ικανοποιήσουν το αίσθημα του φαν του δημιουργού, αλλά όχι να στηρίξουν μια αυτόφωτη ταινία.

Σαν να μην έχει βρει ακόμα το θάρρος (παρότι εκεί έτεινε με το «Μικρό ψάρι») να βγάλει από πάνω του το πανωφόρι του «οικονομιδικού» σινεμά και να κάνει μια ωριμότερη ταινία. Ή απλώς σαν να μη γουστάρει, ρε φίλε, σαν να μη γουστάρει, ρε φίλε, σαν να μη γουστάρει.

ΑΣΤΥ

Ο αόρατος άνθρωπος ★★★☆☆

(The invisible man, ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδάς, Ην. Βασίλειο, 2020, 124’)

  • σκηνοθεσία: Λι Γουανέλ
  • ηθοποιοί: Ελίζαμπεθ Μος, Χάριετ Ντάιερ, Ολντις Χοτζ, Ολιβερ Τζάκσον-Κόεν

Η Σεσίλια έχει μόλις ξεφύγει από τη σχέση της με τον Εϊντριαν, έναν βαθύπλουτο επιστήμονα που έχει επινοήσει πώς να γίνεται αόρατος, έναν άνθρωπο που την κακοποίησε σωματικά και ψυχικά. Ο Εϊντριαν αυτοκτονεί και αφήνει στη Σεσίλια όλη την περιουσία του, με την προϋπόθεση εκείνη να είναι ψυχικά υγιής – αυτό όμως είναι αδύνατον για τη Σεσίλια, που βιώνει μια νέα, αδιάκοπη κακοποίηση: μήπως ο Εϊντριαν είναι ακόμα ζωντανός κι απλώς κανείς δεν μπορεί να δει τις πράξεις του;

Ο Λι Γουανέλ, έμπειρος στον τρόμο ως σεναριογράφος του «Saw» και του «Insidious», οπλίζεται με την πάντα καθηλωτική Ελίζαμπεθ Μος και διασκευάζει με τον δικό του τρόπο το κλασικό μυθιστόρημα του Χ. Τζ. Ουέλς που εμβληματικά είχε μεταφέρει στο σινεμά ο Τζέιμς Γουέιλ το 1933. Η αγωνία αυξάνεται... αόρατα αλλά ιλιγγιωδώς, τα μικρά, πανέξυπνα κωμικά διαλείμματα προετοιμάζουν για ακόμα μεγαλύτερο σασπένς και την αίσθηση της στιβαρής απόλαυσης του τρόμου συνοδεύει, χωρίς σοβαροφάνεια αλλά με δύναμη, ένα σχόλιο για τα θύματα της βίας που ξανά και ξανά δεν γίνονται πιστευτά. Ενα «old school» θρίλερ με στιλ και διαχρονικό μήνυμα.

NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, TOWN CINEMAS, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΣΙΝΕ ΑΝΟΙΞΙΣ

Φύγαμε ★★★½☆☆

(Onward, ΗΠΑ, 2020, 102’)

  • σκηνοθεσία: Νταν Σκάνλον
  • με τις φωνές των: Τομ Χόλαντ, Κρις Πρατ, Τζούλια Λουίς-Ντρέιφους | στα ελληνικά: Ανδρέας Καρτσάτος, Δημήτρης Σάρλος, Σοφία Τσάκα

Δυο αδέλφια, δυο τρυφερά ξωτικά, θα λάβουν, απρόσμενα, το χαμένο μαγικό ραβδί του πατέρα τους που έχει πεθάνει και, μαζί, ένα ξόρκι που θα τον φέρει ξανά για μία μέρα κοντά τους. Φυσικά το ξόρκι θα πάει στραβά και τα δυο αδέλφια θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι, ένα... road trip ενηλικίωσης, που θα οδηγήσει αυτούς στην περιπέτεια της αυτογνωσίας κι εμάς στα δάκρυα συγκίνησης.

Η Pixar είναι με κάθε της ταινίας μια εγγύηση... μαγείας, απλώς αυτή τη φορά κάνει τη μαγεία αντικείμενο της ιστορίας και πρόθεσή της, για να γεμίσει πρωτόγνωρα πλάσματα και εκθαμβωτικές εικόνες έναν κόσμο που μοιάζει να γίνεται λίγο πιο φτωχός χρόνο με τον χρόνο. Κι αν στο «Φύγαμε» θυσιάζει για λίγο την τεχνολογική και σεναριακή καινοτομία στην οποία μας έχει συνηθίσει, το κάνει απλώς για να μοιράσει χαμόγελο, παραδοσιακό παραμύθι και άνευ όρων αγάπη σε μικρούς και μεγάλους.

Μεταγλωττισμένη: CINERAMA, NOVACINEMA ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, TOWN CINEMAS, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ, ΑΙΓΛΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΖΕΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΟΝΑΡ, ΟΝΕΙΡΟ ΡΕΝΤΗ, ΟΣΚΑΡ, ΣΙΝΕ ΑΝΟΙΞΙΣ, ΣΙΝΕ ΧΟΛΑΡΓΟΣ, ΣΠΟΡΤΙΓΚ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ, ΦΟΙΒΟΣ

Με υπότιτλους: VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ

Σκοτεινά νερά ★★½☆☆☆

(Dark waters, ΗΠΑ, 2019, 126’)

  • σκηνοθεσία: Τοντ Χέινς
  • ηθοποιοί: Μαρκ Ράφαλο, Αν Χάθαγουεϊ, Τιμ Ρόμπινς

Ο Ρομπ Μπιλότ είναι συνέταιρος σε μια μεγάλη δικηγορική εταιρεία που ειδικεύεται στη φαρμακοβιομηχανία και τις εταιρείες χημικών. Οταν δυο αγρότες από τη γενέτειρά του τού καταγγείλουν ότι στον ποταμό τους εκλύονται παράνομα τοξικά απόβλητα από τις ίδιες αυτές εταιρείες, ο Ρομπ θα ηγηθεί μιας δεκαπενταετούς δικαστικής διαμάχης που θ’ απειλήσει όχι μόνο τη δουλειά του, αλλά τις οικογενειακές σχέσεις και την ίδια του την ύπαρξη.

Βασισμένος σε πραγματική ιστορία και στο σχετικό άρθρο των New York Times, ο Τοντ Χέινς, πάντα υπέρ της ανατροπής, των αδυνάτων, όσων πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα, σκηνοθετεί μια απροσδόκητα, γι’ αυτόν, συμβατική ταινία, ένα δικαστικό δράμα με κοινωνικές προεκτάσεις, δυνατό χάρη στην αλήθεια του και την ερμηνεία του Μαρκ Ράφαλο, αλλά με κανέναν τρόπο περισσότερο πρωτότυπο ή αξέχαστο.

Ο φύλακας ★★☆☆☆

(The warden, Ιράν, 2019, 100’)

  • σκηνοθεσία: Νιμά Τζαβιντί
  • ηθοποιοί: Ναβίντ Μοχαμαντζαντέ, Παρινάζ Ιζαντιάρ, Σεταρέ Πεζιανί

Στο Ιράν του ’60, μια απομονωμένη φυλακή εκκενώνεται για να μετατραπεί σε διάδρομο αεροδρομίου, κατά το αναπτυξιακό πλάνο του σάχη. Ο επικεφαλής, αυταρχικός ταγματάρχης Γιαχέντ θα δει τη φιλοδοξία του για προαγωγή να κάμπτεται, όταν διαπιστωθεί ότι λείπει ένας θανατοποινίτης κρατούμενος.

Στην προσπάθεια να τον εντοπίσει, ο Γιαχέντ θα έχει σύμμαχο, αντίπαλο ή απλώς ερωτική πρόκληση τη φιλελεύθερη κοινωνική λειτουργό Σουζάν. Στη δεύτερη ταινία του, μετά τη «Μελβούρνη» του 2014, ο Τζαβιντί αξιοποιεί θεαματικά τον λαβύρινθο μιας φυλακής για να χτίσει ένα καφκικό, σχεδόν φαντασιακό θρίλερ – έστω κι αν η πλοκή δεν φτάνει για να διατηρήσει την αγωνία ώς το τέλος και οι πολιτικοί υπαινιγμοί δεν ακούγονται ποτέ αρκετά δυνατά.

Μετά τον γάμο ★★☆☆☆

(After the wedding, ΗΠΑ, 2019, 112’)

  • σκηνοθεσία: Μπαρτ Φρόιντλιχ
  • ηθοποιοί: Τζούλιαν Μουρ, Μισέλ Γουίλιαμς, Μπίλι Κρούνταπ, Αμπι Κουίν

Η Αμερικανίδα Ιζαμπελ ζει στην Καλκούτα ως διευθύντρια ενός ορφανοτροφείου. Θα ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη για να συναντήσει την Τερέζα, πιθανή επενδύτρια. Ομως μπαίνοντας στη ζωή της ευεργέτισσας, θ’ ανακαλύψει ότι η Τερέζα απολαμβάνει ένα κομμάτι από τη δική της ζωή.

Ο Μπαρτ Φρόιντλιχ διασκευάζει (ελαφρά) την ταινία της Σουζάνε Μπίερ του 2006, πνίγοντας, όμως, ένα αιχμηρό κοινωνικό θρίλερ με υπερβολικές δόσεις new age διδακτισμού και οικογενειακού ψυχοδράματος.

Ο δρόμος της επιστροφής ★★☆☆☆

(The way back, ΗΠΑ, 2020, 108’)

  • σκηνοθεσία: Γκάβιν Ο’Κόνορ
  • ηθοποιοί: Μπεν Αφλεκ, Αλ Μάντριγκαλ, Μικαέλα Γουάτκινς

Ο Τζακ, πάλαι ποτέ αστέρι του μπάσκετ, έχει βυθιστεί στον πόνο της απώλειας και τον αλκοολισμό. Ενα πόστο προπονητή της ομάδας μπάσκετ του σχολείου του μπορεί ν’ αποδειχτεί η ευκαιρία του για εξιλέωση και... επάνοδο στη ζωή. Ο Μπεν Αφλεκ πρωταγωνιστεί, ως πάρα πολύ αλκοολικός, πάρα πολύ μετανιωμένος και πάρα πολύ έτοιμος για συγχώρεση, σ’ ένα πάρα πολύ προβλέψιμο δράμα.

Το βαμμένο πουλί ★½☆☆☆☆

(The painted bird, Τσεχία, Σλοβακία, Ουκρανία, 2019, 169’)

  • σκηνοθεσία: Βάσλαβ Μαρχούλ
  • ηθοποιοί: Πετρ Κοτλάρ, Ούντο Κίερ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Τζούλιαν Σαντς, Μπάρι Πέπερ

Ενα μικρό, ορφανό Εβραιόπουλο περιπλανιέται στα χωριά της Ανατολικής Ευρώπης στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου. Σ’ ένα δράμα επεισοδιακής αφήγησης, κάθε βήμα, κάθε νέα ιστορία, φέρνει τον ήρωα, Το Αγόρι, πιο κοντά στον τρόμο, τη βία, τον πόνο, με περιστατικά αυξανόμενου σαδισμού, κάθε είδους βασανιστηρίου, σεξουαλικής επιβολής, ρατσισμού εκφρασμένου με τα ύψιστα επίπεδα φρίκης.

Με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας, ο Μαρχούλ («Tobruk») διασκευάζει το ομότιτλο μυθιστόρημα του Γέρζι Κοζίνσκι, ως μια αντιπολεμική, ανθρωπιστική κατάθεση ψυχής. Ωστόσο η ταινία, πανέμορφη με την ασπρόμαυρη φωτογραφία της σε φιλμ 35mm με τα καθαρά κοντράστ και τις προφανείς αναφορές στο σινεμά του Ταρκόφσκι, αλλά προκλητικά ανοικονόμητη, επενδύει τόσο στο shock value, στον προοδευτικό αποτροπιασμό του θεατή, που καταλήγει να πλησιάζει λιγότερο τον αντιπολεμικό, αντιφασιστικό κινηματογράφο και περισσότερο έναν νοσηρό ηδονισμό του τρόμου.

ΣΙΝΕΜΑ
Η Ντενέβ, μόνη στις αίθουσες
Μία είναι η καινούργια ταινία που θα διεκδικήσει την προσοχή του κοινού αυτήν την εβδομάδα: μια χαρακτηριστικά γαλλικής ατμόσφαιρας, δραματική κομεντί, μ’ ένα θαυμάσιο καστ, ένα υπέροχο σπίτι και μια ελαφριά...
Η Ντενέβ, μόνη στις αίθουσες
ΣΙΝΕΜΑ
Η Κατρίν Ντενέβ θα κάνει μόνη γενέθλια...
Δεν είναι πως τα σινεμά αδειάζουν – αντίθετα, προσπαθούν να προσκαλούν τους θεατές για δύο ώρες μακριά από τη ζοφερή επικαιρότητα και... μακριά από τον διπλανό τους!
Η Κατρίν Ντενέβ θα κάνει μόνη γενέθλια...
ΣΙΝΕΜΑ
Η ιστορία της γενοκτονίας των Μάγιας
Η Γουατεμάλα του 2018 είναι μια χώρα ταραγμένη για δεκαετίες – όλοι παρακολουθούν εναγωνίως τη δίκη των στρατιωτικών που πυροδότησαν τον εμφύλιο πόλεμο τις δεκαετίες ’60-’90, που οδήγησε και στη γενοκτονία των...
Η ιστορία της γενοκτονίας των Μάγιας
ΣΙΝΕΜΑ
Eναρξη με τρομοκρατική επίθεση, κορονοϊό, αλλά και γυναικεία δημιουργικότητα
Η Berlinale του 2020 έχει πολλά συστατικά που την κάνουν να ξεχωρίζει. Είναι επετειακή, είναι η πρώτη με τη νέα της διοίκηση, είναι το φεστιβάλ που στο ξημέρωμά του, έμαθε για την πολύνεκρη επίθεση στην πόλη...
Eναρξη με τρομοκρατική επίθεση, κορονοϊό, αλλά και γυναικεία δημιουργικότητα
ΣΙΝΕΜΑ
Οι εσπρεσιέρες του Παπάγου και το μέλι της Βόρειας Μακεδονίας
Η ελληνική σκεπτόμενη κομεντί που έχει τη δυνατότητα να αγγίξει κάθε γενιά και να απευθυνθεί στο ευρύ κοινό χωρίς να το υποτιμά και ένα ντοκιμαντέρ μπορεί να μιλήσει σε βάθος για τα πιο φλέγοντα ανθρώπινα...
Οι εσπρεσιέρες του Παπάγου και το μέλι της Βόρειας Μακεδονίας
ΣΙΝΕΜΑ
Αντιρρησίας συνείδησης στον στρατό του Χίτλερ
Μια δεκαετία σχεδόν μετά το «Δέντρο της ζωής», έχοντας εν τω μεταξύ ανέβει κοπιωδώς ώς τ’ αστέρια και ταξιδέψει στον πυρήνα του Σύμπαντος, ο Τέρενς Μάλικ προσγειώνεται, για την ακρίβεια βαθιά στη γη, στο χώμα...
Αντιρρησίας συνείδησης στον στρατό του Χίτλερ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

ΚΛΕΙΣΙΜΟ