Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η εκδίκηση των υποτίτλων

Ο θριαμβευτής Μπονγκ Τζουν-χο παραλαμβάνει το Οσκαρ καλύτερης ταινία από την Τζέιν Φόντα

AP Photo/Chris Pizzello
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η εκδίκηση των υποτίτλων

  • A-
  • A+
ΟΣΚΑΡ 2020. Τα «Παράσιτα» του Κορεάτη Μπονγκ Τζουν-χο έγραψαν Ιστορία. Είναι η πρώτη ξενόγλωσση ταινία στην ιστορία του θεσμού που πήρε όχι μόνο το Οσκαρ διεθνούς ταινίας, αλλά και το μεγαλύτερο βραβείο της βραδιάς. Το Οσκαρ καλύτερης ταινίας. Μαζί, και άλλα δύο σημαντικά, σκηνοθεσίας και πρωτότυπου σεναρίου. Μια μεγάλη ανατροπή έγινε στο Λος Αντζελες την Κυριακή το βράδυ, αφού μέχρι τότε σε όλα τα βραβεία κυριαρχούσε το «1917» του Σαμ Μέντες.

Ενα ιστορικό γεγονός; Η μεγάλη ανατροπή; Μια σούπερ έκπληξη; Μια πρωτιά που αλλάζει τα δεδομένα; Ή μια στροφή των Οσκαρ στην παγκοσμιοποίηση και του αμερικανικού κοινού στους υπότιτλους;

Ολα αυτά μαζί θα μπορούσαν να είναι η αιφνιδιαστική -κόντρα στην πορεία του Βρετανού Μέντες- κυριαρχία του Κορεάτη Μπονγκ Τζουν-χο στα 92α Οσκαρ με την ταινία του «Παράσιτα». Θα μπορούσε, όμως, και να είναι ένα απλό, παροδικό, τυχαίο γλίστρημα της Academy of Motion Picture Arts and Sciences, όσο και αν τα οχτώ χιλιάδες μέλη της με χίλια δυο βάσανα κατάφεραν να πλησιάσουν μια κάποια πολυμορφία (εθνική, χρώματος και φύλου) και να πάψουν να είναι Τοο White. Θα μπορούσε, δηλαδή, του χρόνου πάλι ένα «Πράσινο Βιβλίο» να κερδίσει στο νήμα ένα «Ρόμα». Ο καιρός θα δείξει.

Ας χαρούμε, λοιπόν, την πρώτη ξενόγλωσση ταινία που κερδίζει στα 92 χρόνια του θεσμού το Οσκαρ καλύτερης ταινίας, δηλαδή το μεγάλο βραβείο - αν και κακώς ξεχνάμε ότι το 2012 το απολύτως γαλλικό «The Artist» του Μισέλ Χαζαναβίσιους είχε πάρει το ίδιο βραβείο, εκτός κι αν δεν μετράει επειδή ήταν... βουβή ταινία. Ας απολαύσουμε τον θρίαμβο του Μπονγκ Τζουν-χο, που μάζεψε και τα περισσότερα βραβεία της βραδιάς (πήρε ακόμα Οσκαρ διεθνούς ταινίας, σκηνοθεσίας και πρωτότυπου σεναρίου). Ακόμα κι αν τα «Παράσιτα» είναι πολύ... αμερικανιά για τα ευρωπαϊκά μας γούστα - παρ’ όλο που είχαν πάρει και τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες.

Χοακίν Φίνιξ, Ρενέ Ζελβέγκερ, Μπραντ Πιτ με τα βραβεία τους

Photo by Jordan Strauss/Invision/AP

Ακόμα κι αν προτιμούσαμε το «1917» ή ελπίζαμε ανοήτως ότι η αδικία που είχε συσσωρευθεί πάνω στον Σκορσέζε θα αποτινασσόταν λιγουλάκι. Υπήρχαν και κάποιοι, πάντως, που έβλεπαν λίγο καθαρότερα πού πήγαινε το πράγμα, με τα αμερικανικά ΜΜΕ να αποθεώνουν τον Μπονγκ Τζουν-χο και την ταινία του να σκίζει στο μποξ-όφις (ήδη έφτασε στα 40 εκατ. δολάρια στις ΗΠΑ, πάνω από 160 εκατ. παγκοσμίως και μια διασκευή της για μίνι σειρά ετοιμάζεται από την HBO).

Ο 50χρονος Κορεάτης φρόντισε, ειδικά στο βραβείο σκηνοθεσίας, να χαϊδέψει τους συνυποψηφίους του. «Οταν ξεκινούσα στο σινεμά είχα χαραγμένα στην καρδιά μου τα λόγια του μεγάλου Μάρτιν Σκορσέζε, "όσο πιο προσωπικό τόσο πιο δημιουργικό", και μελετούσα τις ταινίες του», είπε. «Κι όταν οι Αμερικανοί δεν ήξεραν τις δικές μου, ο Κουέντιν Ταραντίνο τις έβαζε στις λίστες με τις αγαπημένες του».

Η Λόρα Ντερν με το Οσκαρ της, Β' γυναικείου ρόλου, για την «Ιστορία Γάμου». Δίπλα της, η μητέρα της σπουδαία ηθοποιός Νταϊάν Λαντ, η οποία, μαζί με τον πατέρα της, Μπρους Ντερν, ήταν, όπως είπε, «οι ήρωές της»

Photo by Richard Shotwell/Invision/AP

Η ταινία του, μια σαρκαστική, γεμάτη ανατροπές, βίαιη παραβολή πάνω στο χάος που χωρίζει τις κοινωνικές τάξεις στην κατά τα άλλα πλούσια Νότια Κορέα, αλλά ευτυχώς κάθε άλλο παρά άσπρο-μαύρο, είναι και μια ενδιαφέρουσα πολιτική ψήφος της Ακαδημίας σε χρονιά εκλογών. Περιέργως πώς τα σχόλια για τον Τραμπ ήταν σχεδόν μηδενικά. Με την εξαίρεση του Μπραντ Πιτ -ή του λογογράφου του-, που φέτος κυριολεκτικά «τα ’σπασε». Παίρνοντας το αναμενόμενο βραβείο β’ ανδρικού ρόλου για το «Κάποτε στο... Χόλιγουντ» ο σταρ, πριν ευχαριστήσει τον Ταραντίνο και τα παιδιά του, που «του έμαθαν τα πάντα», είπε: «Μου είπαν ότι έχω μόνο 45 δευτερόλεπτα εδώ πάνω, που είναι 45 φορές περισσότερα από όσα έδωσε η Γερουσία στον Τζον Μπόλτον».

Αλλά και του Νεοζηλανδού Εβραίου Τάικα Γουατίτι του «Jojo Rabbit», που αφιέρωσε το Οσκαρ του για διασκευασμένο σενάριο σε «όλα τα αυτόχθονα παιδιά στον κόσμο, που θέλουν να κάνουν τέχνη», ενώ, πίσω στα παρασκήνια, θυμήθηκε τον Χίτλερ που παίζει (και σατιρίζει) στην ταινία του. «Αν κάποτε ήσουν ναζί, πήγαινες φυλακή. Τώρα είσαι ελεύθερος να κάνεις διαδηλώσεις σε πλατείες με τα φιλαράκια σου», είπε.

Οι δύο σκηνοθέτες του ντοκιμαντέρ «American Factory», Τζούλια Ράιχερτ και Στίβεν Μπόγκναρ (δεξιά), και ο παραγωγός τους, Τζεφ Ράιχερτ, πανηγυρίζουν και θυμούνται την εργατική τάξη!

Photo by Jordan Strauss/Invision/AP

Κι αφού χάσαμε τον Σαμ Μέντες (το αντιπολεμικό του «1917», μετά τον θρίαμβο σε Χρυσές Σφαίρες και Bafta, περιορίστηκε σε τρία Οσκαρ, κανένα για τον ίδιο, φωτογραφίας στον θεό Ρότζερ Ντίκινς, μιξάζ ήχου και οπτικών εφέ), το ανθρωπιστικό σάλπισμα από τη σκηνή του Dolby Theatre του Λος Αντζελες ανέλαβε αυτός που, μεταξύ μας, το έχει πάρει κατ’ αποκοπή: ο Χοακίν Φίνιξ.

Η έκπληξη της βραδιάς, ο Εμινεμ στη σκηνή με το «Lose Yourself»

Photo by Jordan StraussInvisionAP

Το πρωί στους δρόμους (πότε για το κλίμα, πότε για τις κακόμοιρες τις αγελάδες), ο λαοφιλής και vegan ηθοποιός, με το Οσκαρ α’ ανδρικού ρόλου στα χέρια του χάρη στο «Τζόκερ» και με τη θεία «γλώσσα» της επιφοίτησης πάνω από το ωραίο του κεφάλι, είπε ανάμεσα σε άλλα:

«Για ό,τι κι αν μιλάμε, για την ανισότητα των φύλων, τον ρατσισμό, τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, των ιθαγενών και των ζώων, κάνουμε αγώνα εναντίον της αδικίας. Αγωνιζόμαστε εναντίον της πεποίθησης ότι ένα έθνος, ένας λαός, μια φυλή, ένα φύλο, ένα είδος έχει το δικαίωμα να κυριαρχεί, να χρησιμοποιεί και να ελέγχει τους άλλους ατιμώρητα (...).

»Νιώθουμε ότι έχουμε το δικαίωμα να γονιμοποιούμε τεχνητά μια αγελάδα και να της κλέβουμε το μωρό όσο κι αν αυτή κλαίει σπαραχτικά. Να παίρνουμε το γάλα της, που προοριζόταν γι’ αυτό, και να το βάζουμε στον καφέ και τα δημητριακά μας (...). Σ’ όλη μου τη ζωή υπήρξα παλιοτόμαρο. Εγωιστής, σκληρός, δύσκολος στη συνεργασία. Είμαι ευγνώμων που μου δώσατε μια δεύτερη ευκαιρία. Τότε είμαστε στα καλύτερά μας, όταν υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλο, όταν οδηγούμε ο ένας τον άλλο στην εξιλέωση».

Πάνω, «Ζ» του Κώστα Γαβρά. Κάτω, «Κραυγές και ψίθυροι» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν

Οι δέκα ξενόγλωσσες ταινίες που διεκδίκησαν Οσκαρ καλύτερης ταινίας​​​​​​

■ 1938: Η πρώτη ξένη ταινία που έφτασε στις υποψηφιότητες ήταν το αντιπολεμικό αριστούργημα του Ζαν Ρενουάρ «Η μεγάλη χίμαιρα» (Γαλλία). Εχασε από τη ρομαντική κωμωδία του Φρανκ Κάπρα «Δεν θα τα πάρεις μαζί σου».

■ 1970: Το «Ζ» του Κώστα Γαβρά (αντιπροσωπεύοντας την Αλγερία) είναι υποψήφιο και για καλύτερη ταινία και για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία. Το δεύτερο Οσκαρ το πήρε. Το πρώτο και μεγαλύτερο το έχασε από τον «Καουμπόι του μεσονυχτίου» του Τζον Σλέσινγκερ.

■ 1973: Οι «Εμιγκρέδες» του Γιαν Τρόελ (Σουηδία). Εχασε από τον «Νονό» του Κόπολα.

■ 1974: Το αριστούργημα του Ινγκμαρ Μπέργκμαν «Κραυγές και ψίθυροι» (Σουηδία) έφτασε στα Οσκαρ με ακόμα τέσσερις υποψηφιότητες. Εχασε το Οσκαρ καλύτερης ταινίας από το «Κεντρί» του Τζορτζ Ρόι Χιλ.

■ 1995: «Il Postino» (Ο ταχυδρόμος) του Μάικλ Ράντφορντ (Ιταλία). Το Οσκαρ πήγε στο «Braveheart» του Μελ Γκίμπσον.

■ 1998: Το «Η ζωή είναι ωραία» του Ρομπέρτο Μπενίνι (Ιταλία) φτάνει στα Οσκαρ με εφτά υποψηφιότητες. Χάνει το Οσκαρ καλύτερης ταινίας από τον «Ερωτευμένο Σέξπιρ» του Τζον Μάντεν.

■ 2000: Το «Τίγρης και δράκος» του Ανγκ Λι (Ταϊβάν) έγινε η πρώτη ξένη ταινία που κέρδισε δέκα υποψηφιότητες. Το Οσκαρ καλύτερης ταινίας πήγε στον «Μονομάχο» του Ρίντλεϊ Σκοτ.

■ 2006: Το «Γράμματα από το Ιβο Τζίμα» του Κλιντ Ιστγουντ, η γιαπωνέζικη παρέα στην ταινία του «Οι σημαίες των προγόνων μας». Το Οσκαρ καλύτερης ταινίας πήγε στον «Πληροφοριοδότη» του Σκορσέζε.

■ 2012: Το «Amour» του Μίκαελ Χάνεκε (Αυστρία). Χάνει από το «Argo» του Μπεν Αφλεκ!

■ 2019: Το «Ρόμα» (Μεξικό) του Αλφόνσο Κουαρόν. Εχασε από το «Πράσινο Βιβλίο» του Πίτερ Φαρέλι!

Ο Eλτον Τζον και ο στιχουργός Μπέρνι Τόπιν, συνεργάτης του χρόνων, ενώ παίρνουν το Οσκαρ τραγουδιού για την ταινία «Rocketman»

AP Photo/Chris Pizzello

Τα βραβεία

Καλύτερης ταινίας: «Παράσιτα»

Σκηνοθεσίας: Μπονγκ Τζουν-χο, «Παράσιτα»

Α’ ανδρικού ρόλου: Χοακίν Φίνιξ, «Τζόκερ»

Α’ γυναικείου ρόλου: Ρενέ Ζελβέγκερ, «Judy»

B’ ανδρικού ρόλου: Μπραντ Πιτ, «Κάποτε στο... Χόλιγουντ»

Β’ γυναικείου ρόλου: Λόρα Ντερν, «Ιστορία γάμου»

Πρωτότυπου σεναρίου: «Παράσιτα»

Διασκευασμένου σεναρίου: «Jojo Rabbit»

Καλύτερης διεθνούς ταινίας: «Παράσιτα»

Ντοκιμαντέρ: «American Factory»

Φωτογραφία: «1917»

Μουσική: «Τζόκερ»

Τραγούδι: «I’m Gonna Love Me Again», «Rocketman»

Μοντάζ: «Κόντρα σε όλα»

Σκηνικά: «Κάποτε στο... Χόλιγουντ»

Κοστούμια: «Μικρές Κυρίες»

Κομμώσεις και μακιγιάζ: «Βόμβα»

Οπτικά εφέ: «1917»

Μοντάζ ήχου: «Κόντρα σε όλα»

Μιξάζ ήχου: «1917»

Ταινία κινουμένων σχεδίων: «Toy Story 4»

Mικρού μήκους κινούμενα σχέδια: «Hair Love»

Μικρού μήκους μυθοπλασία: «The neighbor’s window»

Mικρού μήκους ντοκιμαντέρ: «Learning to skateboard in War Zone (if you are a girl)»

  • info: Τα «Παράσιτα» προβάλλονται στη χώρα μας για 18η εβδομάδα έχοντας συμπληρώσει 90.000 εισιτήρια και συνεχίζουν (από Seven Films).
ΣΙΝΕΜΑ
«Ο Λάνθιμος με εμπνέει και με κάνει καλύτερο μοντέρ»
Μια από τις δέκα υποψηφιότητες της «Ευνοούμενης» για τα Οσκαρ τού ανήκει αποκλειστικά. Το ίδιο και μία από τις δώδεκα υποψηφιότητες για τα BAFTA. Ο Γιώργος Μαυροψαρίδης, ο σπουδαίος Ελληνας τεχνικός, ο πρώτος...
«Ο Λάνθιμος με εμπνέει και με κάνει καλύτερο μοντέρ»
ΣΙΝΕΜΑ
Ντελ Τόρο, Σπίλμπεργκ και ΜακΝτόνα στο νήμα
Ενα παραμύθι, ένα δημοσιογραφικό δράμα και μία γυναικεία ιστορία εκδίκησης ξεχώρισαν και μπήκαν με φόρα στη λεωφόρο για τα Οσκαρ, να ‘ναι καλά οι υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες που ανακοινώθηκαν χθες από...
Ντελ Τόρο, Σπίλμπεργκ και ΜακΝτόνα στο νήμα
ΣΙΝΕΜΑ
«Η κρίση ήταν αφορμή διαλόγου με το παρελθόν»
Ενας νέος της εποχής σαν όλους τους άλλους, με τα πάρτι, τους φίλους, τους έρωτες και τα άγχη. Κυρίως, αυτά. Της κρίσης και της ανεργίας. Να προσπαθεί να ξεκινήσει μια start up με εσπρεσιέρες, να αναγκάζεται...
«Η κρίση ήταν αφορμή διαλόγου με το παρελθόν»
ΣΙΝΕΜΑ
Καθώς μεγαλώνω, καταλαβαίνω τη δουλειά μου βαθύτερα
Οι υποψήφιοι για Οσκαρ, Σκάρλετ Τζοχάνσον και Ανταμ Ντράιβερ μιλούν στην «Εφ.Συν.». Στην τελευταία ταινία του Νόα Μπάουμπαχ, «Ιστορία γάμου», η Τζοχάνσον εμφανίζεται ως μια πιο ώριμη γυναίκα, που παιδεύεται...
Καθώς μεγαλώνω, καταλαβαίνω τη δουλειά μου βαθύτερα
ΣΙΝΕΜΑ
Η επιτυχία του «Joker», ο θρίαμβος των «Παράσιτων»
Οσκαρ 2020 - Οι υποψηφιότητες: Με 11 υποψηφιότητες η ταινία του Τοντ Φίλιπς ηγείται της κούρσας, ενώ η ξενόγλωσση του Μπονγκ Τζουν-χο διεκδικεί Οσκαρ σε 6 κατηγορίες, δείχνοντας τη διεθνή κατεύθυνση των...
Η επιτυχία του «Joker», ο θρίαμβος των «Παράσιτων»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας