Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Γάτες χωρίς... πέταλα

«Cats» του Τομ Χούπερ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γάτες χωρίς... πέταλα

  • A-
  • A+
Για τους θεατές που έχουν ήδη δει το θεατρικό «Cats» η κινηματογραφική μεταφορά, κάνοντας τα πράγματα, αναγκαστικά, πιο… συγκεκριμένα, χάνει πολλά από τη μαγεία της ● Στους κινηματογράφους ακόμα: Το «Τραγούδι χωρίς όνομα» της Περουβιανής Μελίνα Λεόν, που εμπνέεται για την πρώτη της ταινία από μια πραγματική ιστορία του ’80 - «Η γκουβερνάντα» της Φλόρια Σιγκισμόντι - «Τζότζο» σε παραγωγή του Netflix του Νεοζηλανδού σκηνοθέτη, Τάικα Γουαϊτίτι.

Cats ★½☆☆☆☆

(Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, 2019, 110’)

  • σκηνοθεσία: Τομ Χούπερ
  • ηθοποιοί: Φραντσέσκα Χέιγουορντ, Τζούντι Ντεντς, Ιντρις Ελμπα, Ιαν ΜακΚέλεν, Τέιλορ Σουίφτ, Τζένιφερ Χάντσον

Αν ήσουν γάτα και, ξαφνικά, σε πετούσαν στη θάλασσα, θα ένιωθες από ενόχληση μέχρι τρόμο και, σίγουρα, απορία: γιατί; Ετσι νιώθει κι ο θεατής που βρίσκεται να παρακολουθεί την κινηματογραφική μεταφορά του μιούζικαλ «Cats», μαζί με μια δόση δυσπιστίας που τον κάνει να περιμένει ώς το τέλος, να δει τι μπορεί ν’ αντέξει και τι όχι. Για τους θεατές που έχουν ήδη δει το θεατρικό «Cats» (μία από τις μακροβιότερες βρετανικές παραστάσεις, με την υπογραφή του Αντριου Λόιντ Γουέμπερ, που ξεκίνησε από το West End του Λονδίνου το 1981 κι αμέσως ανέβηκε και στο Μπρόντγουεϊ και συνεχίστηκε για 21 και 18 χρόνια, αντίστοιχα), η κινηματογραφική μεταφορά, κάνοντας τα πράγματα, αναγκαστικά, πιο… συγκεκριμένα, χάνει πολλά από τη μαγεία της. Εκείνοι που δεν έχουν ιδέα τι πηγαίνουν να δουν, θα φύγουν χωρίς να έχουν καταλάβει κάτι περισσότερο.

Το κείμενο (λιμπρέτο, σενάριο) βασίζεται στα απολαυστικά ποιήματα με τον τίτλο «Old Possum’s Book of Practical Cats», που έγραψε ο Τ.Σ Ελιοτ για να διασκεδάσει τα εγγόνια του: είναι μια παιχνιδιάρικη χαρακτηρογραφία μιας κοινότητας γατών που, στην ελαφρότητά της, περιγράφει, ωστόσο, κοινωνικούς και ψυχολογικούς τύπους, τις κάστες, τον ανταγωνισμό, την ομαδικότητα, τη σκανταλιά, γνωρίσματα τόσο γατίσια όσο και ανθρώπινα.

Η ταινία, όπως και η παράσταση, ξετυλίγεται στην καρδιά του Λονδίνου, όπου οι γάτες συγκεντρώνονται για τον ετήσιο χορό, όπου η Δευτερόνομη, η σεπτή γηραιά αρχηγός τους, θα επιλέξει ποια απ’ όλες αξίζει να σταλεί στον γατο-Παράδεισο και να ξαναγεννηθεί. Για να διεκδικήσουν την επιλογή της, οι γάτες κάνουν, παρατακτικά, από ένα μουσικοχορευτικό νούμερο και αυτοπαρουσιάζονται. Αυτή είναι η ταινία.

Το πρόβλημα βρίσκεται στην επιλογή του Τομ Χούπερ, σκηνοθέτη που τα έχει βγάλει πέρα με προκλήσεις σαν τον «Λόγο του βασιλιά», το «Κορίτσι από τη Δανία», αλλά και το μιούζικαλ «Les Misérables», να φτιάξει ολόκληρο το σύμπαν του «Cats», αλλά και τα σώματα και την κίνηση των ηθοποιών, σε cgi.

Οι ηθοποιοί, δηλαδή, δεν φορούν κοστούμια, αλλά τα πρόσωπά τους συνδέονται με το ψηφιακό γατοκορμί τους, με τρόπο τρομερά μπερδευτικό: η κίνηση μοιάζει με μπαλετικό break dance, τα σώματα δεν έχουν γεννητικά όργανα, τα θηλυκά όμως έχουν στήθος, το αποτέλεσμα είναι ανθρωπόμορφες γάτες, χωρίς αυτό να έχει τίποτε το χαριτωμένο. Κι όσο ερμηνεύουν άγνωστοι ηθοποιοί και μάλιστα χορευτές (η πρωταγωνίστρια Βικτόρια είναι η Φραντσέσκα Χάουαρντ, κορυφαία χορεύτρια στο Royal Ballet), η εικόνα είναι αλλόκοτη, αλλά ανώδυνη.

Οταν, όμως, πρόκειται για τα πρόσωπα της Τζούντι Ντεντς, του Ιντρις Ελμπα με πράσινα φωσφοριζέ μάτια για ανεξήγητο λόγο, του κακοπαθημένου Ιαν ΜακΚέλεν, κολλημένα σε αφύσικα γατοσώματα, το αίσθημα είναι αυτό της εταιροντροπής. Η μόνη που ρίχνει τις αντιστάσεις είναι η Τέιλορ Σουίφτ, που εμφανίζεται για ένα σόλο, το μοναδικό νέο τραγούδι της ταινίας, «Beautiful Ghosts», όχι ικανό να μείνει στη μνήμη.

Αντίθετα, το διάσημο τραγούδι του μιούζικαλ, το «Memory», ερμηνεύει η Τζένιφερ Χάντσον, που έχει μεν μεγάλη φωνή, αλλά το πνίγει στο υπερβολικό συναίσθημα και μοιάζει να πάσχει από καταρροή. Ούτε αρκετά τριπαρισμένο ώστε να εγείρει τη φαντασία, ούτε συναισθηματικό, ακόμα και λίγο βαρετό στην παρατακτική δομή του, το κινηματογραφικό «Cats», ωστόσο, είναι σίγουρα η κινηματογραφική εμπειρία της εβδομάδας. Εστω και μόνο για να έχουμε να λέμε.

Τραγούδι χωρίς όνομα ★★★☆☆

(Cancion sin nombre, Περού, Ισπανία, ΗΠΑ, Χιλή, 2019, 97’)

  • σκηνοθεσία: Μελίνα Λεόν
  • ηθοποιοί: Πάμελα Μεντόζα, Τόμι Πάραγα

Η Περουβιανή δημιουργός εμπνέεται για την πρώτη της ταινία από μια πραγματική ιστορία του ’80 και φτιάχνει, σε ασπρόμαυρο και με τετράγωνο, ασφυκτικό κάδρο, ένα υβρίδιο λυρικού λατινοαμερικανικού σινεμά και αγωνιώδους θρίλερ. Στο Περού του ’88 που μαστίζεται από τη δικτατορία, τη διαφθορά και την τρομοκρατική βία, η Χεορχίνα, μια κοπέλα από ένα μικρό χωριό των Ανδεων, αποφασίζει να γεννήσει σε μαιευτήριο στη Λίμα.

Μόνο που μετά τον τοκετό, οι γιατροί και οι νοσηλευτές αρνούνται επίμονα να της δώσουν το μωρό της. Πολιτικό σχόλιο και σπείρα κλοπής βρεφών προς πώληση μπλέκονται σε μια φαντασμαγορική ταινία (καθοριστική η χρήση της μουσικής και της φωτογραφίας), που μπορεί στην αφήγησή της να χάνει και να ξαναβρίσκει τον ειρμό, αλλά δεν χάνει στιγμή τη δύναμή της. Πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στις Κάνες, βραβείο Σκηνοθεσίας και ειδική μνεία για το Βραβείο Mermaid στη Θεσσαλονίκη.

Η γκουβερνάντα ★½☆☆☆☆

(The Turning, Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, 2020, 94’)

  • σκηνοθεσία: Φλόρια Σιγκισμόντι
  • ηθοποιοί: Μακένζι Ντέιβις, Μπρούκλιν Πρινς, Φιν Γούλφχαρντ

Η νεαρή και όμορφη Κέιτ αναλαμβάνει να φροντίζει, ως γκουβερνάντα, τα ορφανά Φλόρα (η Πρινς του «Florida Project») και Μάιλς (ο Γούλφχαρντ του «Stranger Things»), αλλά η γοτθική έπαυλη όπου ζουν μοιάζει να θέλει να τη διώξει, σπρώχνοντάς τη στην τρέλα.

Η Σιγκισμόντι, γνωστή από το «The Runaways», αλλά κυρίως από τα εκπληκτικά στιλιζαρισμένα μουσικά βίντεο που έχει σκηνοθετήσει για καλλιτέχνες σαν τον Λέοναρντ Κοέν, τον Ντέιβιντ Μπόουι, τον Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, αποφασίζει να διασκευάσει το «Στρίψιμο της βίδας» του Χένρι Τζέιμς, μεταμορφώνοντάς το σ’ ένα προβλέψιμο, τετριμμένο θρίλερ, αν εξαιρέσεις την και εδώ πανέμορφη αισθητική, που αντλεί από τη βρετανική πανκ και το γκραντζ των '90s.

Τζότζο ★★½☆☆☆

(Jojo Rabbit, ΗΠΑ, Ν. Ζηλανδία, Τσεχία, 2019, 108’)

  • σκηνοθεσία: Τάικα Γουαϊτίτι
  • ηθοποιοί: Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις, Τόμασιν ΜακΚένζι, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Σαμ Ρόκγουελ, Τάικα Γουαϊτίτι

Προς τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου,ο μικρός Τζότζο είναι ένα ενθουσιώδες μέλος της Χιτλερικής Νεολαίας, αρκετά άριος παρότι το πρόσωπό του είναι σημαδεμένο από ένα ατύχημα. Μπορεί να μην έχει πολλούς φίλους, αλλά έχει διαρκώς δίπλα του τον φανταστικό του φίλο και ίνδαλμά του, τον Αδόλφο Χίτλερ, έναν αδέξιο καραγκιόζη, έτοιμο για κάθε σκανταλιά. Τι ιδεολογικό μπέρδεμα για τον Τζότζο όταν ανακαλύψει ότι η μαμά του όχι απλώς είναι στην αντίσταση, αλλά και κρύβει στο σπίτι τους μια μικρή Εβραιοπούλα.

Σε παραγωγή του Netflix, ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης, που με άνεση πέρασε από το ιδιοσυγκρασιακό σινεμά του στο «Thor: Ragnarok», μοιάζει να την πατά από υπερβολική ελαφρότητα. Το ντεκόρ της ταινίας είναι τόσο χαριτωμένο που θα το ζήλευε ο Γουές Αντερσον, ο Τζότζο είναι ένας αξιολάτρευτος ήρωας, η ιδέα της συνύφανσης της ποπ με τη ναζιστική προπαγάνδα είναι πανέξυπνη, αλλά ώς εκεί.

Η επιλογή να ξυπνήσει η ταινία «αντιφασιστικά» αισθήματα παρουσιάζοντας τον Χίτλερ ως καημένο χαζούλη δεν έχει κανένα θάρρος και κανένα άλλο νόημα από αυτό που είχε και το «Η ζωή είναι ωραία» του Ρομπέρτο Μπενίνι. Από πρόθεση ή αφέλεια, να πατήσει στην επιφανειακή πολιτικοποίηση και να βρεθεί υποψήφια για άφθονα Οσκαρ, συγκεκριμένα έξι, μεταξύ τους και αυτό της Καλύτερης Ταινίας. Σίγουρα το κοινό, ακόμα και το παιδικό, είναι ικανό για μεγαλύτερες προκλήσεις.

ΣΙΝΕΜΑ
Ερωτευμένες γυναίκες στην τρίτη ηλικία
Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του, με συμμετοχές σε διεθνή φεστιβάλ, ο Φίλιπο Μενεγκέτι επιλέγει μια πρωτότυπη και τρυφερή ιστορία για ν’ αποδείξει ότι το δυο είναι πιο δυνατό κι από το ένα κι από το πολλά.
Ερωτευμένες γυναίκες στην τρίτη ηλικία
ΣΙΝΕΜΑ
Γαλλική κομεντί με ερωτεύσιμη Μαστρογιάνι
Λες κι ο Κριστόφ Ονορέ («Chansons d’ amour», «Plaire, aimer et courir vite») έχει οικειοθελώς επωμιστεί το βάρος τού να παρατείνει στις επόμενες δεκαετίες τη γαλλική παράδοση του ρομαντισμού, του έρωτα που...
Γαλλική κομεντί με ερωτεύσιμη Μαστρογιάνι
ΣΙΝΕΜΑ
Αναλύοντας την Αραβική Ανοιξη στο ντιβάνι της Γκολσιφτέ Φαραχάνι
Η πρωτοεμφανιζόμενη Γαλλοτυνήσια σκηνοθέτις παραφράζει το «Ενα ντιβάνι στη Νέα Υόρκη» της Σαντάλ Ακερμάν κι απλοποιεί τα νοήματά του, μεταφέροντας το... εν λόγω ντιβάνι στην Τυνησία πριν από τις εξεγέρσεις του...
Αναλύοντας την Αραβική Ανοιξη στο ντιβάνι της Γκολσιφτέ Φαραχάνι
ΣΙΝΕΜΑ
Ρομαντική κομεντί του Κλαπίς και το αριστούργημα του Γκοντάρ
Ο Ρεμί είναι ένας νεαρός εργάτης σε φορτοεκφορτώσεις – οι συνάδελφοί του απολύονται, ο ίδιος προβιβάζεται, αλλά δεν μπορεί ν’ αποτινάξει από πάνω του την ενοχική θλίψη που τον κατακλύζει.
Ρομαντική κομεντί του Κλαπίς και το αριστούργημα του Γκοντάρ
ΣΙΝΕΜΑ
Κατασκοπευτικό θρίλερ με Πενέλοπε Κρουζ και φρέσκες... επαναλήψεις
Ο Ολιβιέ Ασαγιάς, ο Γάλλος δημιουργός που τόσο συχνά έχει διακριθεί για τις ευρωπαϊκές ταινίες του παρουσιάζει το ισπανόφωνο θρίλερ κατασκοπίας «Αβάνα, η πόλη των κατασκόπων».
Κατασκοπευτικό θρίλερ με Πενέλοπε Κρουζ και φρέσκες... επαναλήψεις
ΣΙΝΕΜΑ
Οι σαρωτικές Ντενέβ - Μπινός και ο απροσδόκητος ήρωας του Κλιντ Ιστγουντ
Λίγο έξω από το Παρίσι, σ’ ένα πανέμορφο, ζεστά φωτισμένο σπίτι μέσα στη φύση, ζει η Φαμπιέν (Ντενέβ), μια διάσημη ηθοποιός, μια ανεπανάληπτη ντίβα που απολαμβάνει να αυτοεπιβεβαιώνεται κάθε στιγμή, ένας...
Οι σαρωτικές Ντενέβ - Μπινός και ο απροσδόκητος ήρωας του Κλιντ Ιστγουντ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας