Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Οι σαρωτικές Ντενέβ - Μπινός και ο απροσδόκητος ήρωας του Κλιντ Ιστγουντ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Οι σαρωτικές Ντενέβ - Μπινός και ο απροσδόκητος ήρωας του Κλιντ Ιστγουντ

  • A-
  • A+

Η αλήθεια ★★★☆☆

(La Vérité, Γαλλία, Ιαπωνία, 2019, 106’)

  • σκηνοθεσία: Χιροκάζου Κόρε-εντα
  • ηθοποιοί: Κατρίν Ντενέβ, Ζιλιέτ Μπινός, Ιθαν Χοκ

Λίγο έξω από το Παρίσι, σ’ ένα πανέμορφο, ζεστά φωτισμένο σπίτι μέσα στη φύση, ζει η Φαμπιέν (Ντενέβ), μια διάσημη ηθοποιός, μια ανεπανάληπτη ντίβα που απολαμβάνει να αυτοεπιβεβαιώνεται κάθε στιγμή, ένας ζωντανός θρύλος που αντιμετωπίζει τα πάντα με ψυχρότητα και ναρκισσισμό. Οπως η ίδια λέει, «προτιμώ να είμαι κακή μητέρα, κακή φίλη και καλή ηθοποιός».

Εκεί θα την επισκεφτεί η κόρη της, η σεναριογράφος Λιμίρ (Μπινός), επιστρέφοντας από τη Νέα Υόρκη με τον Αμερικανό, αποτυχημένο ηθοποιό, άντρα της (Ιθαν Χοκ) και τη μικρή κόρη τους. Η Λιμίρ θέλει (και καθόλου δεν θέλει) να συμπαρασταθεί στη μαμά της στην έξοδο των απομνημονευμάτων της – μόνο που, διαβάζοντάς τα, διαπιστώνει ότι η Φαμπιέν παρουσιάζει μια μητρική εικόνα προστασίας και τρυφερότητας που δεν πλησιάζει καν την αλήθεια.

Εχοντας στην πλάτη του δεκάδες ταινίες λεπτής, χαμηλών τόνων, διεισδυτικής παρατήρησης της οικογενειακής ζωής κι έναν μόλις χρόνο μετά τους «Κλέφτες καταστημάτων», ο Ιάπωνας auteur Χιροκάζου Κόρε-εντα κάνει την πρώτη του ταινία εκτός της χώρας του, στη γαλλόφωνη Δύση (με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας). Με τη μετατόπιση του πολιτισμικού πλαισίου, με τη βύθιση σ’ ένα σύμπαν τόσο πιο γνώριμο, με ισορροπίες πιο προφανείς, το σινεμά του πράγματι χάνει κάτι από την ιδιοσυγκρασία του. Οχι τόσο Οζου, λίγο πιο… Ντεπλεσέν, ο Κόρε-εντα θυσιάζει στην ταινία την προσωπική του, διακριτική εκκεντρικότητα, το ελαφρύ μυστήριο που σκεπάζει χαρακτηριστικά τους ήρωες των ταινιών του.

Παράλληλα ωστόσο χτίζει ένα σενάριο θαυμαστά πολυεπίπεδο: παίζει με τον θρύλο που είναι στη ζωή η Κατρίν Ντενέβ, «μπολιάζοντας» τη Φαμπιέν με σκέψεις και εικόνες που έρχονται συνειρμικά στον νου του θεατή. Στήνει μια ταινία μέσα στην ταινία, ένα φιλμ επιστημονικής φαντασίας με πρωταγωνίστρια τη Φαμπιέν ως κόρη αντιστρέφοντας τους ρόλους των δυο γυναικών. Υφαίνει μαζί τη μυθοπλασία, τη μνήμη και την πραγματικότητα σ’ ένα κέντημα όπου τα όρια χάνονται, οι κλωστές δεν ξεχωρίζουν. Και το κάνει αξιοποιώντας όπως κανείς δύο από τις πιο εμβληματικές, αντίθετες, σαρωτικές Γαλλίδες ηθοποιούς σε μια συνάντηση που μοιάζει υπέροχα αυτονόητη. Κι αυτή η πολυπλοκότητα με μια τόσο απλή μορφή είναι το πλεονέκτημα του Κόρε-εντα στ’ αλήθεια.

ΑΙΓΛΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΤΗΣΙΩΝ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΔΑΝΑΟΣ, ΔΙΑΝΑ, ΕΛΛΗ, ΖΕΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ

Η μπαλάντα του Ρίτσαρντ Τζούελ ★★★☆☆

(Richard Jewell, ΗΠΑ, 2019, 131’)

  • σκηνοθεσία: Κλιντ Ιστγουντ
  • ηθοποιοί: Πολ-Γουόλτερ Χάουζερ, Σαμ Ρόκγουελ, Κάθι Μπέιτς, Τζον Χαμ

Ο Ρίτσαρντ Τζούελ είναι ένας σεκιουριτάς, υπέρβαρος κι αλαφροΐσκιωτος, σχολαστικός με τη δουλειά και το πόστο του που θεωρεί σημαντικότερα απ’ όσο είναι, πιστός στη μητέρα του που τον φροντίζει και τον καμαρώνει. Οταν ο Τζούελ γίνεται μέλος της ομάδας ασφαλείας των Ολυμπιακών της Ατλάντα, εντοπίζει μια παγιδευμένη τσάντα και χάρη σ’ αυτόν αποφεύγεται μια μοιραία έκρηξη. Ενώ τα μέσα τον αποτυπώνουν ως ήρωα, το FBI και μια συνδεόμενη μαζί τους τοπική δημοσιογράφος, αδυνατώντας να εντοπίσουν τον ένοχο, προωθούν την εικόνα ότι ο Τζούελ είναι ο τρομοκράτης, εγκλωβίζοντάς τον σ’ έναν απάνθρωπο κύκλο δυσφήμησης.

Ο Κλιντ Ιστγουντ βασίζεται στην πραγματική ιστορία ενός απροσδόκητου ήρωα, όπως την απέδωσε στο Vanity Fair η Μαρί Μπρένερ. Κι ακόμα βασίζεται στη γνώριμη πίστη του στον μικρό άνθρωπο και τη μάχη του ενάντια στο σύστημα, στη ρεπουμπλικανική απέχθειά του στο ομοσπονδιακό κράτος. Μόνο που αυτή τη φορά ο ίδιος ο χαρακτήρας που βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας του, με μια συγκλονιστική ερμηνεία από τον ώς τώρα δευτεραγωνιστή Πολ-Γουόλτερ Χάουζερ, αλλά και οι άνθρωποι που τον περιβάλλουν, από την καταπιεστική μαμά του (μάλλον μονοδιάστατη, αλλά με την καθηλωτική ενέργεια της Κάθι Μπέιτς) ώς τον επιπόλαιο δικηγόρο του (ο Σαμ Ρόκγουελ και πάλι χτίζει έναν αξιολάτρευτο περιθωριακό τύπο), είναι όλοι losers, οριακά εκτός νόρμας, τους οποίους ο Ιστγουντ αντιμετωπίζει μ’ ένα φρέσκο χιούμορ και μεγάλη τρυφερότητα.

Παράλληλα, με αφορμή έναν αντι-ήρωα καθόλου συμπαθή αρχικά, υπέρμαχο της οπλοκατοχής, με την υπόνοια του ρατσιστή, αποδεικνύει διακριτικά ότι συχνά οι ήρωες και οι τρομοκράτες κατασκευάζονται από τα ίδια συστατικά – κι ότι τα μέσα τούς εξυψώνουν με την ίδια ζέση. Κι αυτό κάνει μια, κατά τα άλλα, γλυκερή ταινία αιχμηρή κι απρόσμενη.

Μια λευκή, λευκή μέρα ★★★☆☆

(Hvítur, hvítur dagur, Ισλανδία, Δανία, Σουηδία, 2019, 109’)

  • σκηνοθεσία: Χλίνουρ Πάλμασον
  • ηθοποιοί: Ινγκβαρ Σίγκουρντσον, Ιντα Μέκιν Χλινσντότιρ

Ο Ινγκιμούντουρ είναι άντρας, πατέρας, παππούς. Χήρος: ένας εκτός υπηρεσίας αστυνομικός που έχει μόλις χάσει τη γυναίκα του σε δυστύχημα. Στην αραιοκατοικημένη περιοχή της Ισλανδίας όπου ζει, καθώς οι εποχές αλλάζουν το τοπίο, ο Ινγκιμούντουρ, περιβαλλόμενος από οικογένεια και φίλους, προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα του πραγματικότητα – ώσπου η υποψία ότι η γυναίκα του είχε παράλληλη σχέση μ’ έναν άλλον άντρα θ’ αρχίσει να τον σιγοτρώει από μέσα, μέχρι να ξεσπάσει μοιραία.

Βραβευμένο στις Κάνες, ένα στιλιζαρισμένα αχνό, συναισθηματικά εντατικό, κοινωνικό δράμα ή… σκανδιναβικό παραμύθι τρόμου, από τον δημιουργό τού «Winter Brothers», μια φαινομενικά «λευκή» ταινία για το σκοτάδι της εμμονής και της ψύχωσης, με επικάλυψη συναισθηματικού πάγου.

Το λουλούδι της ευτυχίας ★★½☆☆☆

(Little Joe, Ην. Βασίλειο, Γερμανία, Αυστρία, 2019, 105’)

  • σκηνοθεσία: Τζέσικα Χάουσνερ
  • ηθοποιοί: Εμιλι Μπίτσαμ, Μπεν Γουίσο

Η Αλις είναι μια ιδιοφυής επιστήμονας και ταυτόχρονα μητέρα του Τζο, του γιου που μεγαλώνει μόνη της. Κι ενός εκπληκτικού υβριδίου λουλουδιού που δημιούργησε η ίδια στην εταιρεία όπου εργάζεται, κατακόκκινου και παραμυθένιου, που έχει την ξεχωριστή ιδιότητα, αν ανατραφεί με φροντίδα και αγάπη, να προκαλεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο την παραγωγή των ουσιών που γεννούν την ευτυχία.

Παραβαίνοντας τους κανονισμούς του εργαστηρίου η Αλις φέρνει ένα τέτοιο λουλούδι στο σπίτι, δώρο στον γιο της: το ονομάζουν «Μικρό Τζο», αλλά σύντομα η επιστήμονας θ’ αρχίσει να υποψιάζεται ότι το δημιούργημά της έχει και μια αντίθετη, καταστροφική επίδραση στον άνθρωπο. Στην πέμπτη της ταινία, πρώτη αγγλόφωνη και βραβευμένη στις Κάνες, η Αυστριακή σκηνοθέτρια δανείζεται το εύρημα ενός b-movie θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, ένα πολύχρωμο κι ελαφρώς hip «Invasion of the Body Snatchers», για να μιλήσει αφαιρετικά για την ανθρώπινη κατάσταση και τη διττή διάσταση της εξέλιξης της γενετικής. Μόνο που οι προθέσεις της πνίγονται σε μια άκρως γοητευτική αισθητική επιτήδευση, που δεν αφήνει χώρο για ουσία.

Aga ★★½☆☆☆

(Βουλγαρία, Γερμανία, Γαλλία, 2018, 96’)

  • σκηνοθεσία: Μίλκο Λαζάροφ
  • ηθοποιοί: Μιχαήλ Απροσίμοφ, Φεοντόσια Ιβάνοβα

Σε μια γιούρτα στον ολόλευκο χιονισμένο Βορρά ζουν, απομονωμένοι, ο Νανούκ και η Σέντνα. Η καθημερινότητά τους ακολουθεί τους παραδοσιακούς νομαδικούς κανόνες, ώσπου όλα αρχίζουν ν’ αλλάζουν: το κυνήγι γίνεται δύσκολο, οι πάγοι λιώνουν νωρίτερα.

Καθώς η Σέντνα μοιάζει να οδεύει προς το τέλος της ζωής της, ο Νανούκ αποφασίζει να ταξιδέψει μόνος, αναζητώντας την Αγκα, την κόρη τους που εγκατέλειψε πριν από χρόνια την τούνδρα. Ατμοσφαιρικός όσο και μονοδιάστατος φόρος τιμής στον «Νανούκ του Βορρά», με έντονο το μήνυμα της οικολογικής καταστροφής και της ανθρώπινης αποστασιοποίησης.

Ντούλιτλ ★½☆☆☆☆

(Dolittle, ΗΠΑ, 101’)

  • σκηνοθεσία: Στίβεν Γκέιγκαν
  • ηθοποιοί: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Αντόνιο Μπαντέρας, Μάικλ Σιν

Εφτά χρόνια μετά τον θάνατο της αγαπημένης του συζύγου, ο Δόκτωρ Ντούλιτλ ζει ως ερημίτης στο σπίτι του – μοναδική παρέα του τα κάθε είδους ζώα και πουλιά, από πολική αρκούδα μέχρι παπαγάλο, με τα οποία και συζητά στη γλώσσα τους. Η ξαφνική έλευση δύο παιδιών, ενός τολμηρού αγοριού κι ενός κοριτσιού που αναζητά σωτηρία για την ετοιμοθάνατη βασίλισσα, θα στείλουν τον φημισμένο, εκκεντρικό κτηνίατρο σ’ ένα περιπετειώδες θαλασσινό ταξίδι, όπου εχθροί παραμονεύουν σε κάθε στραβοτιμονιά.

Ο σκηνοθέτης της «Συριάνα» και του «Gold» στρέφεται στο παιδικό σινεμά, ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ αφήνει τον Iron Man και πιάνει τον κλασικό ήρωα του Χιου Λόφτινγκ (και μια αμήχανη σκοτσέζικη προφορά που ενίοτε θυμάται), τα ζώα είναι αξιολάτρευτα, αλλά η προβλέψιμη περιπέτεια γρήγορα μετατρέπεται σε μια άρρυθμη, φύρδην μίγδην κωμωδία που δεν έχει κάτι να πει στη γλώσσα των ανθρώπων ή των ζώων.

ΣΙΝΕΜΑ
Γάτες χωρίς... πέταλα
Για τους θεατές που έχουν ήδη δει το θεατρικό «Cats» η κινηματογραφική μεταφορά, κάνοντας τα πράγματα, αναγκαστικά, πιο… συγκεκριμένα, χάνει πολλά από τη μαγεία της.
Γάτες χωρίς... πέταλα
ΣΙΝΕΜΑ
Το αντιπολεμικό δράμα με τις... Χρυσές Σφαίρες
Η νέα ταινία του Σαμ Μέντες «1917», που θα πρωταγωνιστήσει στα φετινά Οσκαρ, είναι ένα φιλμ ρηξικέλευθο. Σίγουρα δεν είναι εξίσου αριστουργηματική, σεναριακά, ως μια αντιπολεμική ταινία, ειδικά ως νέα προσθήκη...
Το αντιπολεμικό δράμα με τις... Χρυσές Σφαίρες
ΣΙΝΕΜΑ
Η υπόθεση Ντρέιφους με τη ματιά Πολάνσκι
Μια από τις πιο εμβληματικές ιστορικές περιπτώσεις κακοδικίας και ρατσισμού επιλέγει ο Ρομάν Πολάνσκι, για να κάνει, έπειτα από καιρό πιο αδύναμων φιλμ, μια στιβαρή, καθηλωτική ταινία για τη σύγχρονη...
Η υπόθεση Ντρέιφους με τη ματιά Πολάνσκι
ΣΙΝΕΜΑ
Ενας σύγχρονος Ουγκό στο παρισινό γκέτο
Πρώτη ταινία μυθοπλασίας του ντοκιμαντερίστα Λατζ Λι, οι «Αθλιοι» είναι μια σύγχρονη θεώρηση της σχέσης της εξουσίας με τους «πληβείους», μια υπενθύμιση των σκονισμένων ιδεών της ελευθερίας και της ισότητας,...
Ενας σύγχρονος Ουγκό στο παρισινό γκέτο
ΣΙΝΕΜΑ
«Ο Κεν Λόουτς ήταν ο ήρωάς μου»
Ντέμπι Χάνιγουντ: Πώς η 47χρονη εκπαιδευτικός ξαφνικά έγινε η πρωταγωνίστρια στη νέα ταινία «Δυστυχώς, απουσιάζατε», του σπουδαίου Βρετανού σκηνοθέτη
«Ο Κεν Λόουτς ήταν ο ήρωάς μου»
ΣΙΝΕΜΑ
Ο αντικαπιταλιστής Κεν Λόουτς και το σίκουελ της «Λάμψης»
Πιστός στο ευαίσθητο, ανθρωποκεντρικό σύμπαν του, ο Λόουτς καταπιάνεται με μια βρετανική οικογένεια βιοπαλαιστών. • Ο Μάικ Φλάναγκαν ανέλαβε τη σκηνοθεσία του μακάβριου όσο και ηθικολογικού παραμυθιού, που...
Ο αντικαπιταλιστής Κεν Λόουτς και το σίκουελ της «Λάμψης»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας