Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Οταν ο Κοέν συνάντησε την Ιλεν και ο Χόπκινς τον Πράις
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Οταν ο Κοέν συνάντησε την Ιλεν και ο Χόπκινς τον Πράις

  • A-
  • A+

Marianne & Leonard Λόγια Αγάπης ★★★★½☆ 

(Marianne & Leonard: Words of Love, ΗΠΑ, 2019, 102’)

σκηνοθεσία: Νικ Μπρούμφιλντ

Το 1960, στην Υδρα, το μικροσκοπικό νησάκι που ανέκαθεν κι ώς τώρα υπήρξε, μαζί, κοσμικό και μποέμ, γεννήθηκε ένας μεγάλος έρωτας, σαρωτικός σαν καλοκαιρινός ήλιος. Ο νεαρός Λέοναρντ Κοέν, ακόμα άσημος, ήδη ποιητής, γνώρισε τη Νορβηγίδα Μάριαν Ιλεν, μητέρα ενός μικρού αγοριού, για χρόνια μούσα του, μέχρι να πάψει να είναι.

Μόνιμος του νησιού από το 1968, ο ντοκιμαντερίστας Νικ Μπρούμφιλντ («Kurt & Courtney»), συμπρωταγωνιστής κι αυτός στην ιστορία, γνώρισε καλά τον Κοέν, ακόμα πιο καλά τη Μάριαν κι όπως τότε αποφάσισε να γίνει σκηνοθέτης, τώρα αποφάσισε ν’ αποτυπώσει σε μια ταινία τη σχέση τους, έτσι όπως θα μπορούσε μόνο ένας άνθρωπος που τη βίωσε, αλλά και νιώθει την αλληλουχία της αρχής και του τέλους.

Το μεγαλείο του ντοκιμαντέρ του (με ελληνική πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης), διατυπωμένου περισσότερο από την πλευρά της Μάριαν, δεν είναι μόνο το μνημειώδες υλικό που ο ίδιος έχει από εκείνη την εποχή, τα home movies ενός παραδείσου, με γαϊδουράκια και άφθονα ντραγκς, με στίχους και θάλασσα, με την απλότητα μιας ανάσας πριν από την έκρηξη της διασημότητας. Ούτε μόνο οι πολύτιμες εικόνες ενός τόσο νεαρού, φλεγόμενου Κοέν, καταθλιπτικού και συγκρουσιακού και ασφυκτικά γεμάτου κάθε είδους επιθυμία. Ούτε το χρονικό των σπουδαίων τραγουδιών του, ούτε η θλίψη της άγριας, κυνικής εγκατάλειψης.

Είναι, ακόμα περισσότερο, η συνειδητοποίηση ότι κάποιες σχέσεις, σπουδαίες και τετριμμένες ταυτόχρονα, μπορεί να υπάρξουν μόνο μέσα σ’ ένα προστατευμένο, μονωμένο, σαν θησαυρό, κουτάκι στον χωροχρόνο. Οτι κάποιοι άνθρωποι ζουν υπεράνθρωπες ζωές και πληρώνουν με προθυμία το τίμημα. Κι ότι αυτές οι ιστορίες ξετυλίγονται σαν τις άλλες, με έκσταση και πόνο, σε μια ζωή κανονική, που κυλά παράλληλα με τον θρύλο και που μια ταινία μπορεί να τις κάνει κοινό βίωμα και προσωπική συγκίνηση.

VILLAGE MALL, ΔΑΝΑΟΣ, ΔΙΑΝΑ ΜΑΡΟΥΣΙ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

Zizotek ★★½☆☆☆

(Ελλάδα, 2019, 92΄)

  • σκηνοθεσία: Βαρδής Μαρινάκης
  • ηθοποιοί: Αύγουστος Λάμπρου-Νεγρεπόντης, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Πηνελόπη Τσιλίκα

Ενα μικρό αγόρι θα μείνει μόνο στο δάσος: η μητέρα του, που το αγαπά, το εγκαταλείπει εκεί και συντρίβεται. Το αγόρι θα βρει στέγη και, σταδιακά, πατρική φροντίδα, στην καλύβα του Μηνά, ενός μαζί άξεστου κι ευαίσθητου άντρα, που έχει πάρει όρκο σιωπής.

Στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, μετά το «Μαύρο Λιβάδι», ο Βαρδής Μαρινάκης (παγκόσμια πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα East of the West του Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι), αναδεικνύει τα συστατικά που αποτελούν, τελικά, τη σφραγίδα του δικού του σινεμά: την εσωτερικότητα, τον υπαρξιακό σύνδεσμο με τη φύση, την πίστη και την απώλεια, τη δημιουργική μελαγχολία.

Στο «Zizotek» καθοδηγεί τους πρωταγωνιστές του, ακόμα και τον μικρότερο σε ηλικία, σε φυσικές και πειστικές ερμηνείες, αξιοποιεί τη φινέτσα και τη δύναμη της Πηνελόπης Τσιλίκα, την άχρονη στιβαρότητα του Δημήτρη Ξανθόπουλου. Χτίζει πάνω στις σιωπές και τους ήχους, στο θαυμάσιο σκηνογραφικό, στη φωτογραφία της Χριστίνας Μουμούρη που μιλά με τις αντανακλάσεις της, απαλά, με μια καθαρότητα μεγαλύτερη από των ηρώων.

Καθώς, ωστόσο, καταπιάνεται με ισορροπίες ζωής, θανάτου, μνήμης και πίστης, ο Μαρινάκης, με ευθύνη κυρίως του σεναρίου του, επιλέγει έναν δρόμο τόσο πολύ αφαιρετικό που, ελλείψει Ζαν Βιγκό, αφήνει τον θεατή μ’ έναν θαυμασμό στις αισθήσεις, αλλά γεμάτο απορίες, χαρακτήρες που μόνο ψυχανεμίζεται, επιλογές που δίνονται μόνο με περιγράμματα –και μια ταινία που η ίδια δεν ολοκληρώνει με σιγουριά το όραμά της, δεν δίνει ερέθισμα στον θεατή να κοπιάσει για να συμπληρώσει τα κενά.

ΤΡΙΑΝΟΝ

Οι δύο Πάπες ★★★☆☆

(The two popes, Ην. Βασίλειο, Ιταλία, Αργεντινή, ΗΠΑ, 2019, 125’)

  • σκηνοθεσία: Φερνάντο Μεϊρέγιες
  • ηθοποιοί: Τζόναθαν Πράις, Αντονι Χόπκινς

Πάντα μεγαλεπήβολος, μπαρόκ και ποπ μαζί, ο Βραζιλιάνος Φερνάντο Μεϊρέγιες («Η πόλη του Θεού», «Ο επίμονος κηπουρός», «Περί τυφλότητας»), ορμώμενος από την πραγματική επαφή και τις φανταστικές συζητήσεις του προηγούμενου πάπα Βενέδικτου και του νυν πάπα Φραγκίσκου, κάνει μια ταινία από τη μια αριστουργηματική κι από την άλλη απολύτως λάθος.

Η ιστορία παρακολουθεί τους δύο ιερείς σε δύο στιγμές στον χρόνο που τους έφεραν κοντά: στην ψηφοφορία των καρδιναλίων της Καθολικής Εκκλησίας που, το 2005, επέλεξαν τον Γερμανό, συντηρητικό, ορισμένως δογματικό Βενέδικτο (Αντονι Χόπκινς), για το ύψιστο, αυτό, αξίωμα. Και, ξανά, το 2013, όταν, στη σκιά του σκανδάλου παιδεραστίας, ο Βενέδικτος σχεδιάζει να παραιτηθεί και, στη σκέψη του, προορίζει τον προοδευτικό, ανθρωπιστή Αργεντίνο Φραγκίσκο (Τζόναθαν Πράις), για διάδοχό του. Είναι η αλλαγή, εξ ορισμού, ένας συμβιβασμός, ή μπορεί μια κοσμοθεωρία ν’ αλλάξει ουσιαστικά;

Εχοντας ξεκινήσει ήδη να λάμπει στην οσκαρική κούρσα (η ταινία συγκέντρωσε τέσσερις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας, Σεναρίου, Α΄ Ανδρικού για τον Πράις και Β΄ Ανδρικού για τον Αντονι Χόπκινς), η ταινία αντιμετωπίζει πρόσωπα και καταστάσεις με κατεξοχήν υπαρξιακό και πολιτικό βάρος, με τη μαγεία ενός μεγαλεπήβολου σόου, όπως και είναι πράγματι το καθολικό και γενικώς θρησκευτικό τελετουργικό. Πινελιές χιούμορ φέρνουν τους ABBA στα χείλη του Φραγκίσκου, ή την ατμοσφαιρική τζαζ στα θρησκευτικά οράματά του, τα κόκκινα παπουτσάκια του πάπα Βενέδικτου διατρέχουν, με τα μικρά βηματάκια τους, τη μοίρα του κόσμου, οι διάλογοι ανταποκρίνονται σ’ εκείνους δύο ανδρών από τους πιο οξυδερκείς και πνευματώδεις στην Ιστορία.

Η ταινία ξετυλίγεται με δύο μορφές. Τα φλας μπακ στο παρελθόν του Φραγκίσκου είναι εκείνα που κάνουν το φιλμ μπανάλ, σαν τηλεοπτικό μελόδραμα. Το μεγαλύτερο μέρος της, ωστόσο, είναι οι διάλογοι μεταξύ Αντονι Χόπκινς και Τζόναθαν Πράις (στ’ αλήθεια εξίσου Α΄ ρόλοι), δύο από τους σπουδαιότερους Βρετανούς ηθοποιούς, που ζωντανεύουν, κερδίζουν ένταση, χάρη στα κοντινά με την κάμερα στο χέρι, χαρίζοντας στον θεατή κάποια από τα πιο συναρπαστικά, μινιμαλιστικά και ανεπανάληπτα λεπτά υποκριτικής.

Μέσα, βέβαια, σ’ αυτό τον ενθουσιασμό με την τέχνη του σινεμά, την εξυπνάδα ενός σεναρίου και το μεγαλείο δύο... ιερών ερμηνειών, η ουσία της ταινίας έρχεται σαν χαστούκι. Καθώς ο Βενέδικτος περιγράφει πώς για δεκαετίες γνώριζε τις ιστορίες της παιδεραστίας στην Εκκλησία του, καθώς ο Φραγκίσκος αναλογίζεται αν η σιωπή του ήταν όντως συνεργασία με την αργεντίνικη δικτατορία, ένα καθολικό absolvum κλείνει, συνοπτικά, όλα τα ερωτήματα που προκύπτουν από ένα φιλμ που, τελικά, έχει σκοπό την αισθητική και τη διανόηση, αλλά σε καμία περίπτωση την κριτική της Εκκλησίας την οποία επιλέγει ως τερέν του. Κι αυτό, όταν κατακαθίσει ο ενθουσιασμός, αφήνει τη σκιά του.

CINERAMA, NOVACINEMA ODEON EMBASSY, NOVACINEMA ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΒΑΝΑ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΛΙΚΗ Ν. ΜΑΚΡΗ, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΝΙΡΒΑΝΑ CINEMAX, ΣΙΝΕΑΚ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ, ΦΟΙΒΟΣ

Ραντεβού στο Belle Epoque ★★½☆☆☆ 

(La Belle Époque, Γαλλία, 2019, 115’)

  • σκηνοθεσία: Νικολά Μπεντός
  • ηθοποιοί: Ντανιέλ Οτέιγ, Γκιγιόμ Κανέ, Ντοριά Τιλιέ, Φανί Αρντάν

Το «κάθε πέρσι και καλύτερα» ασπάζεται και μαζί ανατρέπει η νέα ταινία του Νικολά Μπεντός (με πρεμιέρα στις Κάνες), μετά το απολαυστικό «Ο κύριος και η κυρία Αντελμάν», σε μια κομεντί με γαλλικό πνεύμα, μοναδικό καστ και μια παραπάνω δόση φαντασίωσης και γλύκας.

Ο Βικτόρ (ο Ντανιέλ Οτέιγ στα γοητευτικότερά του) και η Μαριάν (αυτοκρατορική η Φανί Αρντάν) είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι κουρασμένο από τον χρόνο: ο Βικτόρ έχει εγκαταλείψει τον εαυτό του κι η Μαριάν τον αντιμετωπίζει με περιφρόνηση. Τι καλύτερη διέξοδος για εκείνον από την υπηρεσία «Ταξιδιώτες του Χρόνου». Μ’ αυτήν, ο κυνικός σκηνοθέτης Αντουάν (Γκιγιόμ Κανέ) και η ομάδα του ανασκευάζουν κι αναπαριστούν οποιαδήποτε στιγμή στον χρόνο επιθυμεί ο πελάτης. Ο Βικτόρ θα διαλέξει το 1974, στο γραφικό μπιστρό La Belle Époque, εκεί όπου ένα κορίτσι τού έκοψε την ανάσα και του άλλαξε τη ζωή, εκεί όπου ο νεαρός εαυτός του πρωτοερωτεύτηκε την 20χρονη Μαριάν.

Ο Μπεντός έχει το στιλ, την έμπνευση και την ικανότητα (με τη βοήθεια εμβληματικών, πια, ηθοποιών της προηγούμενης και της νέας γενιάς του γαλλικού σινεμά), να δημιουργήσει μια σύμβαση όπου η γοητεία του «παλιού» ξεχειλίζει ομορφιά, χιούμορ και ζεστασιά.

Και, μαζί, αυτή τη χιλιοβιωμένη νοσταλγία να την υπονομεύσει, να την ειρωνευτεί τρυφερά, να καταλήξει με μια στοργική απολογία του παρελθόντος προς το παρόν που (να) έχει κι αυτό τις αρετές του. Το art direction του είναι χάρμα οφθαλμών, η εποχή και οι ήρωες προσφέρονται για ταύτιση και συγκίνηση, μόνο που το σενάριο –και πάλι με γαλλική πληθωρικότητα– σχεδόν ηθελημένα χάνει την ισορροπία ανάμεσα στον ρεαλισμό και τη σιροπιασμένη φαντασία, χάνοντας το στοίχημα με την πειστικότητα, αλλά κερδίζοντας σε χάρη.

ΑΙΓΛΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΕΛΛΗ, ΖΕΑ, ΔΑΝΑΟΣ, ΔΙΑΝΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ

Η Ναυμαχία του Μίντγουεϊ ★½☆☆☆☆

(Midway, ΗΠΑ, Κίνα, 2019, 138΄)

  • σκηνοθεσία: Ρόλαντ Εμεριχ
  • ηθοποιοί: Εντ Σκράιν, Πάτρικ Γουίλσον, Λουκ Εβανς, Αρον Εκχαρτ, Νικ Τζόνας, Μάντι Μουρ, Ντένις Κουέιντ, Γούντι Χάρελσον

Τον Ιούνιο του 1942, στην καρδιά του Β΄ Παγκόσμιου, η ναυμαχία του Μίντγουεϊ, στον Ειρηνικό, ήταν η καθοριστική στιγμή που έδωσε στην Αμερική το προβάδισμα έναντι της Ιαπωνίας. Αυτή την ιστορική αναμέτρηση αναλαμβάνει να μεταφέρει στην οθόνη η ταινία, με βάση τις μαρτυρίες πραγματικών αξιωματικών και στρατιωτών που πήραν μέρος.

Ο Ρόλαντ Εμεριχ, ταυτόσημος με το big budget υπερθέαμα, υπογράφει ένα φιλμ (δεύτερη κινηματογραφική απόδοση της ναυμαχίας του Μίντγουεϊ, μετά την ταινία του ’76 με πρωταγωνιστές τους Τσάρλτον Χέστον, Χένρι Φόντα και Τζέιμς Κόμπερν), που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί παρά ως «έντιμο» για το προφίλ του δημιουργού του, δηλαδή... αντρίκειο, ηρωικό, ελαφρώς μελοδραματικό, επιφανειακό, εντυπωσιακό και ιστορικά μονόπλευρο.

Τσάρλι

(Ελλάδα, 2019, 91΄)

  • σκηνοθεσία: Θανάσης Τσαλταμπάσης
  • ηθοποιοί: Θανάσης Τσαλταμπάσης, Γιώργος Κοψιδάς, Γιώργος Γαλίτης

Ο Τσάρλι Τσάπλιν αναγεννιέται ως βωβός ρομαντικός ονειροπόλος στο αθηναϊκό παρόν και, μέσα από πέντε δοκιμασίες, διεκδικεί το μεγάλο έπαθλο της ζωής. Ή πώς ο Θανάσης Τσαλταμπάσης μεταφέρει τη θεατρική performance του στο σινεμά.

ΣΙΝΕΜΑ
Η επιτυχία του «Joker», ο θρίαμβος των «Παράσιτων»
Οσκαρ 2020 - Οι υποψηφιότητες: Με 11 υποψηφιότητες η ταινία του Τοντ Φίλιπς ηγείται της κούρσας, ενώ η ξενόγλωσση του Μπονγκ Τζουν-χο διεκδικεί Οσκαρ σε 6 κατηγορίες, δείχνοντας τη διεθνή κατεύθυνση των...
Η επιτυχία του «Joker», ο θρίαμβος των «Παράσιτων»
ΣΙΝΕΜΑ
Το αντιπολεμικό δράμα με τις... Χρυσές Σφαίρες
Η νέα ταινία του Σαμ Μέντες «1917», που θα πρωταγωνιστήσει στα φετινά Οσκαρ, είναι ένα φιλμ ρηξικέλευθο. Σίγουρα δεν είναι εξίσου αριστουργηματική, σεναριακά, ως μια αντιπολεμική ταινία, ειδικά ως νέα προσθήκη...
Το αντιπολεμικό δράμα με τις... Χρυσές Σφαίρες
ΣΙΝΕΜΑ
Μέντες, Ταραντίνο οι μεγάλοι νικητές, Σκορσέζε ο μεγάλος χαμένος
Χρυσές Σφαίρες 2020: Ο μεγάλος κινηματογραφικός νικητής της βραδιάς ήταν το «1917» του Σαμ Μέντες ● Οι εκκλήσεις για βοήθεια στην Αυστραλία είχαν τον πρώτο λόγο.
Μέντες, Ταραντίνο οι μεγάλοι νικητές, Σκορσέζε ο μεγάλος χαμένος
ΣΙΝΕΜΑ
Σαρωτικός χωρισμός Τζοχάνσον - Ντράιβερ και το κύκνειο άσμα της Ανιές Βαρντά
Το συγκινητικότερο στοιχείο στη νέα ταινία του Νόα Μπόμπακ είναι ο τίτλος της. Αυτή είναι μια ιστορία χωρισμού, διαζυγίου, αλλά κάθε τέτοια είναι η ιστορία μιας σχέσης, πριν διαλυθεί, πριν γίνει ταινία: είναι...
Σαρωτικός χωρισμός Τζοχάνσον - Ντράιβερ και το κύκνειο άσμα της Ανιές Βαρντά
ΣΙΝΕΜΑ
Το τολμηρό αριστούργημα του Μάρτιν Σκορσέζε
Ο «Ιρλανδός» έχει τη γοητεία του σκοτεινού σύμπαντος του Σκορσέζε, αλλά το πηγαίνει ένα βήμα παρακάτω, χωρίς να δώσει στον θεατή του επιλογή. Γι’ αυτήν του την ταινία, που μοιάζει με επίλογο του έπους που...
Το τολμηρό αριστούργημα του Μάρτιν Σκορσέζε
ΣΙΝΕΜΑ
Ενας σύγχρονος Ουγκό στο παρισινό γκέτο
Πρώτη ταινία μυθοπλασίας του ντοκιμαντερίστα Λατζ Λι, οι «Αθλιοι» είναι μια σύγχρονη θεώρηση της σχέσης της εξουσίας με τους «πληβείους», μια υπενθύμιση των σκονισμένων ιδεών της ελευθερίας και της ισότητας,...
Ενας σύγχρονος Ουγκό στο παρισινό γκέτο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας