Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ενα λαϊκό αστέρι γεννιέται

Ο Αλέξης Καρδαράς στα γυρίσματα της ταινίας «Φαντασία»

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ενα λαϊκό αστέρι γεννιέται

  • A-
  • A+
Ηθελε να γυρίσει μια ταινία για τη λαϊκή μουσική και τον κόσμο της νύχτας. Με πρωταγωνίστρια τη γνωστή τραγουδίστρια Ρένα Μόρφη, με μια μεγάλη παραγωγή, νέα τραγούδια (του Μίνου Μάτσα) και αθάνατες παλιές επιτυχίες, διηγείται μια ιστορία έρωτα και πάθους. Αλλά ρίχνει και μια ματιά στον τρόπο που η μουσική και η διασκέδαση εξελίχτηκαν από το 1990 μέχρι σήμερα.

Βλέπεις τη Ρένα Μόρφη παντού σε αφίσες στην πόλη, τραγουδάει σε γνωστή μουσική σκηνή της οδού Πειραιώς. Και να μη σου λέει κάτι το όνομά της -δεν είμαστε και όλοι οπαδοί της σημερινής ελληνικής μουσικής-, έχεις ακούσει οπωσδήποτε κάποια τραγούδια της.

Και τουλάχιστον ένα, το «Οταν σου χορεύω», που της έχει γράψει ο Φοίβος Δεληβοριάς, αποκλείεται να μην το έχεις λατρέψει. Οπως θα λατρέψεις και μερικά καινούργια, εντελώς λαϊκά αυτά, που της έγραψε ο Μίνως Μάτσας για μια ταινία, στην οποία πρωταγωνιστεί.

Τη «Φαντασία» του Αλέξη Καρδαρά, που βγήκε την Πέμπτη στις αίθουσες για να συναντηθεί, ίσως, με ένα λίγο διαφορετικό κοινό από εκείνο, το σύνηθες, του ελληνικού σινεμά. Ο σκηνοθέτης του «Γκίνες» και της «Ληστείας», ταινιών που αγαπήθηκαν, έχοντας είκοσι χρόνια ήδη στον χώρο, αποφάσισε να κάνει επιτέλους ένα παλιό όνειρό του πραγματικότητα. «Mια ταινία για τη μουσική, με μουσική», μας λέει. Και μας αποκαλύπτει ότι κάποτε είχε το δίλημμα: «Τι να γίνω; μουσικός ή σκηνοθέτης;»

Ρένα Μόρφη

Και επειδή «μόνο για το λαϊκό τραγούδι θα γύριζε ταινία», κι ας έχει έναν ευρύ ορισμό του, που πιάνει από τον Σαββόπουλο μέχρι τους Πυξ Λαξ, στρώθηκε, με σκληρή δουλειά και έρευνα, και έγραψε ένα σενάριο «για τους καλλιτέχνες της λαϊκής μουσικής και τη ζωή τους, στις πίστες κυρίως». Αυτό είναι η «Φαντασία», ένα «μελόδραμα», επιμένει στη λέξη ο σκηνοθέτης.

Αν και επικεντρώνεται στη δεκαετία του ’90, τότε που ανθούσαν τα μεγάλα μαγαζιά, τότε που ξενύχτι και ξεσάλωμα ήταν εθνικά μας σπορ, που τα διέλυσε η κρίση, καταφέρνει και συγκεντρώνει παραπάνω από μία γενιά λαϊκών καλλιτεχνών.

Από τους αγνούς και υπέροχους επιγόνους του Τσιτσάνη, που επιμένουν με το μπουζουκάκι και την ταλεντάρα τους, μέχρι τα λαμπερά αστέρια της πίστας με τα μεγάλα κασέ, τις τουαλέτες, τα εξώφυλλα, τα γιαλαντζί λαϊκά αλλά και τις... φωνάρες. Μια τέτοια διαθέτει η κεντρική ηρωίδα της «Φαντασίας», η Φωτεινή, σκέτη, χωρίς επώνυμο, που ξεκινάει από μαγαζί δεύτερης κατηγορίας στην επαρχία για να κατακτήσει την Αθήνα.

Η Ρένα Μόρφη, που την ερμηνεύει, κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Χωρίς να περάσει από οντισιόν, χωρίς να διεκδικήσει τον ρόλο με μάνατζερ ή δισκογραφικές εταιρείες. Ο Αλέξης Καρδαράς την είχε σταμπάρει εξ αρχής, πεισμένος κυρίως από τα βιντεοκλίπ της ότι κάνει για το σινεμά. Γιατί δεν σκέφτηκε άραγε να χρησιμοποιήσει κανονική ηθοποιό, που να τραγουδάει η ίδια ή ακόμα και να ντουμπλαριστεί;

Η Αθηνά Μαξίμου, φέρ’ ειπείν, εκτοξεύτηκε στην τέχνη παίζοντας μια λαϊκή τραγουδίστρια στο «Αυτή η νύχτα μένει» του Παναγιωτόπουλου, ενώ τα υπέροχα τραγούδια του Κραουνάκη τα έλεγε η Δήμητρα Παπίου. «Ηθελα τραγουδίστρια που να παίζει και όχι ηθοποιό που να τραγουδάει», απαντάει ο σκηνοθέτης. «Ηθελα να είναι αληθινή, να έχει φωνή και παρουσία στην πίστα που να μπορεί να σε καθηλώσει.

Δεν ισχυρίζομαι ότι ήταν εύκολη απόφαση, αλλά από τη στιγμή που έπεισα και τους παραγωγούς μου, είπα “ας ρίξω τα ζάρια, ας κρατήσω την αναπνοή μου” και ξεκίνησα με τη Μόρφη. Ευτυχώς όλα πήγαν τέλεια, δούλεψε σκληρά, η μουσικότητά της έγινε και μουσικότητα στην ερμηνεία. Βοήθησαν και οι συμπρωταγωνιστές της, την υποδέχτηκαν με αγάπη, την έκαναν να απελευθερωθεί, να εξελιχθεί από σκηνή σε σκηνή».

Οι συμπρωταγωνιστές της, ο Στέλιος Μάινας και ο Γιάννης Στάνκογλου. Ο πρώτος, είναι ο ηλικιωμένος, μεγάλος λαϊκός συνθέτης, που ανακαλύπτει τη Φωτεινή και την καθιερώνει με τα τραγούδια του, ενώ αποκτά και ψύχωση μαζί της (σπόιλερ δεν θα κάνουμε). Ο δεύτερος είναι ο σταρ του σαχλού λαϊκοπόπ τραγουδιού (ναι, έχει γράψει κι ένα τέτοιο τραγουδάκι ο Μίνως Μάτσας) που η Φωτεινή τον ερωτεύεται, αλλά... τίποτα σχεδόν δεν πάει καλά στη ζωή της. Οταν ο Καρδαράς λέει την ταινία του «μελόδραμα», κάτι παραπάνω ξέρει.

Αλλωστε, όπως λέει, «περισσότερο και από τη μουσική, με ενδιέφερε η προσωπική ιστορία αυτής της γυναίκας. Αν φαίνεται υπερβολική και λίγο κλισέ -το κορίτσι που από τα χαμηλά ανεβαίνει στα ψηλά, που ζει θανάτους και χωρισμούς, που έχει οικογενειακά μυστικά-, θα σας έλεγα ότι όλα αυτά συμβαίνουν και παρασυμβαίνουν».

Μαζί με τις δραματικές κορυφώσεις στο στόρι, η ταινία, που, ας μην το ξεχνάμε, εκτυλίσσεται κυρίως σε πίστες, μικρές ή μεγάλες, επαρχιακές ή γκλαμουράτες, με ρετσίνα ή ουίσκι και μπαλετάκια, καταφέρνει με μικρές αλλά χαρακτηριστικές πινελιές να γίνει ένα είδος «ιστορίας» της εξέλιξης της λαϊκής μουσικής και των ηθών της νύχτας. Και, φυσικά, η μουσική είναι ο καθρέφτης του περάσματος των εποχών.

Βαρύ το έργο που ανέλαβε ο τόσο ταλαντούχος συνθέτης Μίνως Μάτσας. «Τα τραγούδια ήθελα να λειτουργούν σαν μια μορφή “στάσιμου”, να σχολιάζουν την ψυχική κατάσταση των χαρακτήρων και να προχωράνε την ιστορία», λέει ο Αλέξης Καρδαράς.

Και πέρα από μερικά ωραιότατα του Μάτσα (ο «Γυρισμός» πρέπει οπωσδήποτε να γίνει σουξέ), ο σκηνοθέτης επέλεξε μόνος του για την ταινία αγαπημένα, αξεπέραστα τραγούδια του Χιώτη, του Μητσάκη, του Μανίσαλη. Ενα μάλιστα από αυτά, «Το ξεκρέμασα κι απόψε το παλιό μου μπουζουκάκι για να σπάσουμε μεράκι με μια αγάπη μου παλιά», το τραγουδάει η σύζυγος του σκηνοθέτη, η σκηνοθέτις του θεάτρου Κατερίνα Σαρροπούλου.

ΣΙΝΕΜΑ
Θερμόμετρο, κλακέτα, πάμε
Το ελληνικό σινεμά αλλά και οι συμπαραγωγές με ξένες χώρες ετοιμάζονται. Τα πλατό τους περιμένουν. Με αυστηρά μέτρα προφύλαξης, αλλά και περιορισμούς έκφρασης. Τέσσερις Ελληνες παραγωγοί έχουν τον λόγο.
Θερμόμετρο, κλακέτα, πάμε
ΣΙΝΕΜΑ
Από τη χώρα του Κιαροστάμι στους δρόμους της Αθήνας
Μπορεί κάποιοι να παραξενεύτηκαν. Ποιος είναι αυτός ο Σιαμάκ Ετεμάντι; Ζει στην Ελλάδα από το 1995, έχει κάνει στρατιωτική θητεία και είναι Ελληνας πολίτης, κινηματογραφικά είναι ένας κανονικότατος Ευρωπαίος...
Από τη χώρα του Κιαροστάμι στους δρόμους της Αθήνας
ΣΙΝΕΜΑ
«Και μόνο που κάνουμε ταινίες είναι μια πράξη φωτεινή»
Ο Γιάννης Οικονομίδης παρουσιάζει την πέμπτη ταινία του. Μια γκανγκστερική μαύρη κωμωδία είναι η «Μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς», με όλες τις γνωστές εμμονές του, με όλη τη γοητεία και τη μαεστρία του ταλέντου...
«Και μόνο που κάνουμε ταινίες είναι μια πράξη φωτεινή»
ΣΙΝΕΜΑ
«Η κρίση ήταν αφορμή διαλόγου με το παρελθόν»
Ενας νέος της εποχής σαν όλους τους άλλους, με τα πάρτι, τους φίλους, τους έρωτες και τα άγχη. Κυρίως, αυτά. Της κρίσης και της ανεργίας. Να προσπαθεί να ξεκινήσει μια start up με εσπρεσιέρες, να αναγκάζεται...
«Η κρίση ήταν αφορμή διαλόγου με το παρελθόν»
ΣΙΝΕΜΑ
«Η εφηβεία μοιάζει με τον πόλεμο»
Τον ρωτάω αφελώς, είχα αποφύγει να διαβάσω και συνεντεύξεις του για να μείνω μόνο με τη συγκλονιστική αίσθηση που μου άφησε η ταινία του, αν ο τίτλος της «MONOS» έχει απολύτως ελληνικές ρίζες.
«Η εφηβεία μοιάζει με τον πόλεμο»
ΣΙΝΕΜΑ
Το animation εισβάλλει στο ντοκιμαντέρ
Το πρώτο παγκοσμίως ολοκληρωμένο αφιέρωμα στο υβριδικό είδος, που αναπτύσσεται ραγδαία, θα γίνει στη Θεσσαλονίκη. Από την εποχή του «Βαλς με τον Μπασίρ», ο δρόμος άνοιξε και τα κινούμενα σχέδια κάθε είδους...
Το animation εισβάλλει στο ντοκιμαντέρ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας