Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«H απλότητα με γοητεύει περισσότερο από την εξυπνάδα»

Ο Ευθύμης Φιλίππου φωτογραφημένος από τον Γιώργο Λάνθιμο

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«H απλότητα με γοητεύει περισσότερο από την εξυπνάδα»

  • A-
  • A+

Η σκηνή, ένας υπερβατικός χώρος όπου ένα «κέντρο διαχείρισης» εξυπηρετεί την επικοινωνία με τους νεκρούς. Ενας χορός γυναικών που κατοικεί εκεί ορίζει τη διαδικασία και χειρίζεται τη μηχανή αποτύπωσης – μοναδικό όργανο επικοινωνίας με τον κόσμο των νεκρών. Η μηχανή αυτή, σαν άλλο διυλιστήριο, μετατρέπει τις λέξεις σε κολόνια… Ενας άντρας έρχεται για να στείλει γράμμα στην εδώ και σαράντα χρόνια νεκρή μητέρα του. Οι γυναίκες θέτουν σε λειτουργία τη μηχανή και τον καθοδηγούν βήμα βήμα σ’ αυτή τη μεταφυσική εμπειρία, τραγουδώντας επίμονα παραλλαγές τραγουδιών. Η αποστολή τους ολοκληρώνεται όταν το γράμμα πάρει τον δρόμο για τον προορισμό του.

Ολα αυτά συμβαίνουν στο καινούργιο έργο του Ευθύμη Φιλίππου «Νερό της Κολωνίας» που ανεβαίνει στις 29 Νοεμβρίου στο Εθνικό Θέατρο από την ομάδα VASISTAS σε σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη.

Με βραβεία στο Φεστιβάλ Κανών και στο Φεστιβάλ Βενετίας, υποψήφιος μαζί με τον Γιώργο Λάνθιμο για το Οσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου το 2017 («The Lobster») ο Ευθύμης Φιλίππου γράφει. Γράφει με τον δικό του τρόπο για τον κινηματογράφο, για το θέατρο, γράφει διηγήματα. Κι είναι πάντα γι’ αυτόν μια δύσκολη στιγμή όταν πρέπει να μιλήσει για ένα έργο του, όταν πρέπει να εξηγήσει τι εννοεί, τι σημαίνουν το ένα και το άλλο…

«Αυτό είναι κάθε φορά το θέμα μου», μας λέει. «Κι εντάξει να το περιγράψεις, το ακόμα χειρότερο είναι όταν μου ζητηθεί να το αναλύσω. Δεν ξέρω πώς να δώσω μια ικανοποιητική απάντηση. Με ενδιαφέρει να φτιάχνω ένα σχήμα κυρίως, ένα περίγραμμα. Αν μου ζητούσαν, ας πούμε, να περιγράψω εσένα, θα έλεγα τι φοράς, πώς κάθεσαι, πώς είναι ο τοίχος πίσω σου, τι καφέ πίνεις».


• Πώς ξεκινάτε να γράφετε;

Στο θέατρο, στο σινεμά, στο διήγημα, δεν έχω εξ αρχής στο μυαλό τι ακριβώς θα συμβεί. Εχοντας σχεδιάσει τη συνθήκη της ιστορίας, δημιουργείται μια ατμόσφαιρα που σε πηγαίνει κάπου. Σε κάποιον που φοβάται ή σε άλλον που έχει μια πληγή που αιμορραγεί συνεχώς. Σιγά σιγά αρχίζεις να περιγράφεις τι σημαίνει όταν κάποιος έχει αίματα, όταν λερώνεται, γλιστράει, γκρινιάζει η γυναίκα του, φρικάρουν τα παιδιά του, όταν αυτό δημιουργεί πρόβλημα στη δουλειά του ή συμβαίνει το αντίθετο, δεν το παρατηρεί κανείς.

• Πιστεύετε πως η σκέψη του θεατή συναντάει εύκολα τη δική σας πάνω στο έργο, την πρόθεσή σας;

Δεν ξέρω. Οταν γράφω πάντως θέλω ό,τι περιγράφω να είναι κατανοητό, εύληπτο. Προφανώς κάποιοι θεατές βαριούνται, σε άλλους αρέσει, μερικοί το βρίσκουν επιτηδευμένο, άλλοι καθόλου επιτηδευμένο. Γενικά η στιγμή των εξηγήσεων πάνω στο έργο, ακόμα και με εκείνους που τους άρεσε, είναι αμήχανη στιγμή που οφείλεται μάλλον σε δικό μου, μικροαστικό σύμπλεγμα.

• Ωστόσο θέλετε να αρέσει το έργο σας;

Ε βέβαια, πλάκα μού κάνεις; Ομως βρίσκω εξίσου φυσιολογικό σε κάποιους να μην αρέσει, ακόμα και να δείχνουν έντονα τη δυσαρέσκειά τους.

• Ο τρόπος που γράφετε είναι ιδιαίτερος στη φόρμα, στο περιεχόμενο.

Είμαι ανίκανος να καταλάβω αν η δική μου γραφή είναι ιδιαίτερη, αν διαφέρει από άλλες. Οταν μου λένε «διάβασε αυτό, θα σου αρέσει, μοιάζει μ’ αυτό που κάνεις», ενώ κατανοώ την πρόθεση, έρχομαι σε μια δυσκολία -δεν ξέρω αν είναι εγωισμός, άρνηση να δω ομοιότητες ή διαφορές-, με την έννοια ότι ο καθένας έχει έναν πολύ δικό του τρόπο όχι μόνο να γράφει αλλά και να αναπνέει, να περπατάει, να ζει. Παλιότερα με απασχολούσε τι σημαίνει διαφορετικό, παλιό, φρέσκο, σύγχρονο. Δεν αναρωτιέμαι πια. Κάποτε η εξυπνάδα με γοήτευε. Τώρα πια η απλότητα μου φαίνεται περισσότερο γοητευτική. Θα μου πεις, σιγά το συμπέρασμα, λέω απλώς πως μεγαλώνοντας μεταβάλλεται η αντίληψή σου γι’ αυτό που προτιμάς.

• Παρακολουθείτε την αντίδραση των θεατών στην αίθουσα;

Στο θέατρο και στο σινεμά, το πριν μού είναι ευχάριστο, η φάση δημιουργίας. Οταν ξεκινούν οι παραστάσεις έχω άγχος. Προσπαθώ να καταλάβω αν βαριέται κάποιος, αν του αρέσει ή όχι. Κι εγώ ο ίδιος δεν παρατηρώ ψύχραιμα, το βλέμμα πηγαίνει στη σκηνή, κάτω, δίπλα, στο ταβάνι. Ποτέ δεν διάβαζα ή έβλεπα θέατρο, σπάνια πηγαίνω σε παραστάσεις. Ολο αυτό το ζήτημα με τα γραψίματα, τις ταινίες, το θέατρο, δεν ήταν όνειρο ζωής μου. Τελικά θα έλεγα πως αυτό που με ικανοποιεί με τη γραφή είναι που μπορώ να πάρω μια συνέντευξη, να γράψω στίχους, ένα θεατρικό, ένα διήγημα, οτιδήποτε. Τα διαφορετικά format με ενδιαφέρουν σ’ όλο αυτό. Αν κάποιος μου έλεγε ότι από εδώ και πέρα θα γράφεις θεατρικά ή σενάρια θα μου ήταν αφόρητο.

• Θα γράφατε κι ένα χρονογράφημα;

Ναι, αμέ. Η ύπαρξη όλων των εναλλακτικών στο γράψιμο μου αρέσει. Δεν είμαι από αυτούς που βασανίζονται για το ποια λέξη θα χρησιμοποιήσουν, ποια είναι η πιο ταιριαστή. Δεν διαβάζω και ξαναδιαβάζω το κείμενο. Κείμενα που θεωρώ ολοκληρωμένα είναι χωρίς επιμέλεια, λείπουν τόνοι, υπάρχουν επαναλήψεις, λάθη - πρόβλημα για όσους τα παραλαμβάνουν. Κι όταν γίνεται docx, που δεν ξέρω πού έχει αρχειοθετηθεί κι ανοίγω δεκάδες φακέλους ψάχνοντας επειδή κάποιος μου το έχει ζητήσει, το βρίσκω κάπου κακογραμμένο, χωρίς τόνους. Απελπισία…

• Εχετε πολύ ήσυχη κοινωνική ζωή.

Ναι, δεν είμαι κοινωνικός. Πάσχω από ένα είδος αγοραφοβίας. Για άλλους η συναναστροφή είναι εύκολη, ευχάριστη, διασκεδαστική. Εγώ πρέπει να κοπιάζω, να καταβάλλω προσπάθεια για να είμαι στοιχειωδώς παρών.

• Και πώς τα βγάλατε πέρα στα μεγάλα διεθνή φεστιβάλ, σε στιγμές πραγματικά λαμπερές, όχι αστεία…

Από τη μια ήταν τεράστια χαρά κι από την άλλη ένας τεράστιος φόβος, άγχος περισσότερο. Πάντα σ’ αυτό το δίπολο αντικρουόμενων διαθέσεων κινούμαι. Λες, π.χ., τι ωραία, θα πάω ταξίδι και μετά έρχεται ο φόβος του αεροπλάνου και καπακώνει τη χαρά. Εχω βαρεθεί λίγο την εικόνα του βλοσυρού που κάθεται στη γωνία και δεν μιλάει. Αυτό μπορεί να λέει κάτι στα είκοσί σου, όχι όμως στα σαράντα σου. Θα ήταν ευχάριστο να βλέπεις κόσμο, να λες δυο-τρεις κουβέντες. Σήκω, παιδάκι μου, πες μια κουβέντα, φάε ένα μεζεδάκι, δεν θα συμβεί κάτι τραγικό… Το κάνω όταν υπάρχει μια σχετική ασφάλεια - κάποιος φίλος μαζί. Οσο περνούν τα χρόνια αυξάνεται η ανικανότητά μου να συνευρεθώ με απλότητα με ανθρώπους που δεν γνωρίζω ή δεν θέλω να γνωρίσω.

• Μπορούμε μόνοι μας;

Ισως και να γίνεται. Νομίζω πως παράλληλα με την πραγματικότητα υπάρχει κι αυτό που συμβαίνει στο κεφάλι του καθενός. Μπορεί κάποιος να είναι μόνος του αλλά να έχει φτιάξει μια τέτοια συνθήκη ζωής που να νιώθει πλήρης. Κι ενώ οι άλλοι σκέφτονται ενδεχομένως «Χριστέ μου, πώς αντέχει μόνος του, θα σαλτάρει», εκείνος να νιώθει σαν να ζει μέσα στη φασαρία ή σαν να είναι ο πιο ερωτευμένος άνθρωπος του κόσμου. Προφανώς πρέπει να καλύπτονται βασικές ανάγκες που μόνο η δυαδικότητα μπορεί να προσφέρει, συντροφικότητα, σεξ, επικοινωνία. Δεν γίνεται να μην ακούς τη φωνή σου, τη χροιά της φωνής σου, τη φωνή των άλλων, τη σκέψη τους, το πώς σε περιγράφουν είτε σ’ εσένα είτε σ’ έναν τρίτο.

• Ετοιμάζετε άλλη ταινία με τον Γιώργο Λάνθιμο;

Εδώ και δύο χρόνια γράφουμε ένα δικό μας σενάριο, ετοιμάζουμε κι ένα δεύτερο που δεν ξέρω αν είναι ανακοινώσιμο καθώς εκκρεμεί το ζήτημα δικαιωμάτων ενός βιβλίου. Το πρώτο έχει ξεκινήσει παρά την καθυστέρηση που έφερε η διαδρομή τού «The Favourite». Με δεδομένη μια αντικειμενική δυσκολία, ο Γιώργος στο Λονδίνο, εγώ στην Αθήνα, χρειάζεται ένας αυστηρός συντονισμός.

• Τι θέμα έχει;

Δεν αφορά την Ελλάδα, η ταινία θα είναι με ξένους ηθοποιούς γιατί ο Γιώργος θέλει να έχει την ευελιξία να μπορεί να τη γυρίσει στην Ευρώπη ή στην Αμερική. Το θέμα έχει αλλάξει πολλές μορφές. Εφυγε η πρώτη βασική ιστορία. Γράφτηκαν τρεις ιστορίες και τώρα συζητάμε να φύγουν οι τρεις και να μείνει μόνο μία καινούργια ιστορία. Διαδικασία που οφείλεται στην αναζήτηση του πυρήνα, του κέντρου της ιστορίας.

• Πέρα από τη στενή επαγγελματική σχέση είστε και φίλοι με τον Γιώργο Λάνθιμο;

Επειτα από τόσα χρόνια εμπιστεύομαι απόλυτα τον Γιώργο όχι μόνο στο πλαίσιο της συνεργασίας – του στέλνω να διαβάσει και κείμενα που δεν είναι για σινεμά. Εκτιμώ την κρίση του, τη στάση του απέναντί μου. Η σχέση μας ξεπέρασε το σχήμα «δουλεύουμε μαζί». Δεν τον σκέφτομαι ως συν-δημιουργό όπως παλιά. Σήμερα είναι ένας άνθρωπος 100% δικός μου, παρεμπιπτόντως δουλεύω μαζί του. Επίσης του πιστώνω πως αν δεν με πίεζε, μάλλον δεν θα είχα ασχοληθεί με το γράψιμο ή δεν θα είχα ασχοληθεί μ’ αυτόν τον τρόπο. Με έσπρωξε προς μια κατεύθυνση που μου έδωσε ευχαρίστηση.

• Αλλαξε η ζωή σας;

Εφυγα από μια δουλειά γραφείου με μηνιαίο μισθό και βρέθηκα χωρίς δουλειά… Τώρα πρέπει να πληρώνω το νοίκι μου κάνοντας μια εργασία σαν αυτή, στην Ελλάδα μάλιστα. Εντελώς διαφορετική αίσθηση, ωραία και δύσκολη συγχρόνως.

• Νιώθετε ανασφάλεια;

Τρελή ανασφάλεια. Κατ’ αρχάς δεν έχω ξεπεράσει ακόμα τη χαρά του μισθολογίου… Αυτό το σταθερό μηνιαίο εισόδημα που σου προσφέρει μια ησυχία, μια ανακούφιση. Τα τελευταία χρόνια δεν ξέρω τι θα συμβεί έπειτα από έξι μήνες, αν θα έχω λεφτά ή όχι. Κι αυτό επιδεινώνεται, κυρίως, λόγω της ασχετοσύνης, της ανωριμότητάς μου στη διαχείριση χρημάτων και χρόνου, δεν έχω καμιά μεθοδικότητα σχεδιασμού του προσεχούς μέλλοντος.

«Νερό της Κολωνίας» στο Εθνικό

Οπου κι αν κατοικείς, άμα χωρίσεις θα πονέσεις

• Η διεθνής αναγνώριση της δουλειάς σας δεν σας έκανε λίγο να αποσταθεροποιηθείτε; Τα δικά σας βραβεία κάθε φορά πιστώνεται και η χώρα ως εθνική επιτυχία…

Μπα, και παλιότερα ήμουν επιρρεπής στην αποσταθεροποίηση για άλλους λόγους. Με τους ίδιους ανθρώπους κάνω παρέα, τις ίδιες συνήθειες έχω. Η δόξα ακολουθεί περισσότερο τον Γιώργο. Εγώ είμαι εγώ, το ταρατατζούμ γειώνεται. Θα με δει ο άλλος –αν με αναγνωρίσει– με την τυρόπιτα στον δρόμο και θα ξενερώσει. Αυτό που λες έρχεται ανά περιόδους σαν παλιρροϊκό κύμα αποδοχής και μετά ησυχία.

• Σκεφτήκατε να φύγετε από την Ελλάδα;

Οχι, δεν θα έφευγα, έχω βολευτεί, περνάω καλά εδώ.

• Η δυστοκία στα πράγματα, η έλλειψη πολιτικής από την πολιτεία για την τέχνη και τους ανθρώπους της, δεν σας αποθαρρύνουν;

Δεν ξέρω τι παιδικό τραύμα είναι, από ποιο βάθος της ψυχής έρχεται, αλλά μεγαλώνοντας είχα πάντα την αίσθηση ότι δεν υπάρχει κάποιος που θα με βοηθήσει, είτε πατέρας είτε κράτος είτε θείος είτε μέντορας. Ενιωθα πως έτσι είναι η κατάσταση. Προχωράμε, κάπως, μόνοι μας, φτάνουμε όπου είναι να φτάσουμε, αν βρεθεί κάποιος στην πορεία να βάλει ένα χέρι καλώς, αλλά αυτό δεν το θεωρώ προσδοκώμενο, αναμενόμενο. Ακούω την γκρίνια, τις διαμαρτυρίες ότι δεν υπάρχει στήριξη, επιχορηγήσεις. Καταλαβαίνω το δίκαιο αίτημα για μια σοβαρή οργάνωση, ομολογώ πως ως άνθρωπος είχα πάντα μια παθητική στάση – κακώς, πρέπει να παλεύουμε, να διεκδικούμε το αυτονόητο. Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου κατοικούσε η σιγουριά ότι κανένα κράτος, κανένας άνθρωπος δεν οφείλει να συντρέξει.

• Ούτε η πολιτικοκοινωνική κατάσταση σας επηρεάζει;

Με επηρεάζει σ’ ένα πρώτο επίπεδο, ίσως, ερήμην μου. Ομως δεν θα προβληματιστώ τόσο ώστε να μην μπορώ να δουλέψω όταν χρειάζεται να το κάνω. Θα έλεγα πως μένω περισσότερο μουδιασμένος παρά ανήσυχος. Γίνεται μια αντάρα γύρω μου με τα πολιτικά, σκέφτομαι ότι μπορεί να σταματήσει, μπορεί και όχι. Αλλά είτε έτσι είτε αλλιώς δεν με αφορά πολύ. Μπορεί να είναι άμυνα, τρόπος να προστατεύομαι από το καλό ή το κακό κλίμα. Ενώ είμαι κοντά στη δραματικότητα των καταστάσεων, συγχρόνως έχω την τάση να σηκώνω το χαλί και να σπρώχνω το πρόβλημα από κάτω. Ζούμε σ’ ένα μέρος που κάνει πολύ εύκολη αυτή τη στάση. Ισως είναι γενικολογία, ίσως κρίνω εξ ιδίων και υπάρχει φόβος να πέφτω τελείως έξω, αλλά νομίζω πως παίζει ρόλο ο τόπος μας. Αυτή η χώρα σού δίνει τη «λύση» της ανεμελιάς. Σου λέει: «Κοίτα τι ωραίος ήλιος, τι ωραίο καραβάκι». Μία που στο λέω και μία που σκέφτομαι ότι μάλλον είναι μεγάλη βλακεία… Γιατί το θέμα δεν είναι «οι κάμποι και τα ψηλά βουνά». Κι άλλες χώρες μπορεί να σε πλανέψουν με τη φύση τους, αλλά οι άνθρωποί της σχεδιάζουν και οργανώνουν με ωριμότητα τον βίο τους.

• Πιστεύετε ότι η τέχνη μπορεί μας σώσει; Μήπως την υπερτιμούμε μέσα στην απελπισία μας;

Εγώ μ’ αυτό που κάνω είμαι εντάξει. Μου φαίνεται τόσο εντυπωσιακό όσο χρειάζεται και τόσο βαρετό όσο χρειάζεται. Κάποιοι την υπερτιμούν και κάποιοι την υποτιμούν. Πολύ λίγοι έχουν καταλάβει την πραγματική αξία του πράγματος – και δεν βάζω τον εαυτό μου ανάμεσά τους. Αλλά αυτό συμβαίνει με τα πάντα, όχι μόνο με την τέχνη. Εχω δει πωλήτριες πάρα πολύ χαρούμενες και καλλιτέχνες πολύ δυστυχείς, να σιχαίνονται τα πάντα γύρω τους και πάνω τους. Βλέπεις το πρόσωπο του σουβλατζή ενώ φτιάχνει γύρους, γελαστό, φωτεινό. Βλέπεις και το πρόσωπο του καλλιτέχνη μέσα στην γκρίνια, τη δυσθυμία. Ετσι είναι μάλλον με την ανθρώπινη φύση. Πηγαίνεις πότε λίγο μπρος, πότε λίγο πίσω, ποτέ δεν κεντράρεις, δεν συναισθάνεσαι την αληθινή αξία των πραγμάτων, συνήθως υπερεκτιμάς ή υποτιμάς. Ισχύει αυτό που λες, στην Ελλάδα διογκώνουμε τα πάντα, αλλά αυτό είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Νομίζω πως την ίδια ανάγκη έχουν κι ο Αγγλος, ο Γερμανός, ο Ινδός. Γι’ αυτό σε ό,τι γράφω με απασχολεί το πρόβλημα του ανθρώπου, όχι του πολίτη μιας συγκεκριμένης χώρας. Το πρόβλημα της ύπαρξης χωρίς να έχει σημασία πού βάζεις τον άνθρωπο να ζήσει. Οπου κι αν κατοικείς, άμα χωρίσεις θα πονέσεις.

► INFO

Εθνικό Θέατρο/Θέατρο Rex Σκηνή «Κατίνα Παξινού» (Πανεπιστημίου 48, τηλ.: 210-3305074). «Νερό της Κολωνίας» του Ευθύμη Φιλίππου.

Συνεργάτες-δραματουργοί: Αργυρώ Χιώτη και Ευθύμης Θέου. Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη. Σκηνικός χώρος/Εικαστικός συνεργάτης: Βασίλης Μαρματάκης. Σχεδιασμός ήχου: Jan van de Engel. Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας. Κοστούμια: Ευθύμης Φιλίππου. Βοηθός σκηνοθέτη: Νεφέλη Γιώτη. Καλλιτεχνική συνεργάτιδα: Ariane Labed.

Παίζουν: Ελένη Βεργέτη, Κατερίνα Παπανδρέου, Αρετή Πασχάλη, Σοφία Πριόβολου, Καλλιόπη Σίμου, Φιντέλ Ταλαμπούκας, Αργυρώ Χιώτη, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη

ΣΙΝΕΜΑ
«Πώς να μην έχει κανείς την τρελή ελπίδα για έναν κόσμο δικαιότερο;»
Η Ιωάννα Καρυστιάνη θέλει να ζυγίζει σχολαστικά το τι θα γράψει, το τι θα πει. Στα μυθιστορήματά της, στα σενάρια που υπογράφει για τις ταινίες του Παντελή Βούλγαρη, στην κοινωνική της συναναστροφή, στις...
«Πώς να μην έχει κανείς την τρελή ελπίδα για έναν κόσμο δικαιότερο;»
ΣΙΝΕΜΑ
Γιώργος Μαυροψαρίδης: καλύτερος Ευρωπαίος μοντέρ
Η «Ευνοούμενη» του Γιώργου Λάνθιμου κέρδισε και τέσσερα βραβεία στις τεχνικές κατηγορίες των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου, τα οποία όπως κάθε χρόνο ανακοινώνονται πριν από την τελετή απονομής και...
Γιώργος Μαυροψαρίδης: καλύτερος Ευρωπαίος μοντέρ
ΘΕΑΤΡΟ
Μια φορά ήταν ένας μόνος του...
Πέθανε χτες τα ξημερώματα σε ηλικία 78 ετών ο λογοτέχνης και θεατρικός συγγραφέας Γιώργος Σκούρτης στο νοσοκομείο «Αγία Ολγα», όπου νοσηλευόταν εξαιτίας προβλημάτων υγείας που τον ταλαιπωρούσαν εδώ και καιρό.
Μια φορά ήταν ένας μόνος του...
ΣΙΝΕΜΑ
«Να προλάβουμε το έγκλημα... υπέρ Ελλάδος»
Η Πηγή Δημητρακοπούλου, σκηνοθέτρια της επεισοδιακής «Ισορροπίας του Nash», επανέρχεται ανεβάζοντας στη σκηνή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος μια ιστορία με αστυνομικό, πολιτικό και δικαστικό σασπένς, την...
«Να προλάβουμε το έγκλημα... υπέρ Ελλάδος»
ΣΙΝΕΜΑ
Αντίο στον γίγαντα του Ολοκαυτώματος
Σκηνοθέτης του απόλυτου κινηματογραφικού αριστουργήματος για το Ολοκαύτωμα («Shoah»), συγγραφέας, υπερασπιστής του Ισραήλ, επικεφαλής της επιθεώρησης «Les Temps Modernes», αγωνιστής και βαθιά...
Αντίο στον γίγαντα του Ολοκαυτώματος
ΣΙΝΕΜΑ
«Η κινηματογραφική καλλιγραφία σαν αυτοτελής σκοπός ουδέποτε με ενδιέφερε»
Το αυτοβιογραφικό αφήγημα του κορυφαίου σκηνοθέτη μας, με συνομιλίες, σκέψεις, αναλύσεις για το θέατρο, την πολιτική, την πατρίδα του την Κύπρο και πολύ... σινεμά έρχεται το άλλο Σάββατο με την «Εφ.Συν.»
«Η κινηματογραφική καλλιγραφία σαν αυτοτελής σκοπός ουδέποτε με ενδιέφερε»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας