Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο απαγορευμένος έρωτας δύο γυναικών και η ταραγμένη ζωή του Μαραντόνα
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο απαγορευμένος έρωτας δύο γυναικών και η ταραγμένη ζωή του Μαραντόνα

  • A-
  • A+

Το πορτρέτο μιας γυναίκας που φλέγεται  ★★½☆☆☆

(Portrait de la jeune fille en feu, Γαλλία, 2019, 119’)

♦ σκηνοθεσία: Σελίν Σιαμά
♦ ηθοποιοί: Νοεμί Μερλάν, Αντέλ Ενέλ

Η Σελίν Σιαμά, η σπουδαία Γαλλίδα σκηνοθέτις που σε όλη την ώς τώρα φιλμογραφία της (τα πολυβραβευμένα «Water Lilies», «Tomboy», «Girlhood»), εξερευνά με τρόπο μαζί αιχμηρό και αγνό την απελευθέρωση από τις επιταγές του φύλου, κάνει την πιο φιλόδοξη ταινία της, τιμάται με το βραβείο Σεναρίου στις Κάνες, αλλά και εγκλωβίζεται σ’ έναν περιττό βερμπαλισμό που κάνει τις ηρωίδες της ν’ ασφυκτιούν περισσότερο απ’ όσο θα ήθελε.

Η ιστορία, γραμμένη από την ίδια τη Σιαμά, εκτυλίσσεται στη Βρετάνη του 1770, δίπλα στην άγρια θάλασσα και το πέτρινο τοπίο, μια υπέροχη και σκόπιμη αντανάκλαση της γοτθικής ρομαντικής λογοτεχνίας. Εκεί, σε μια έπαυλη όπου ζουν μόνο γυναίκες -ο κύριος του σπιτιού έχει εκλείψει- φτάνει η Μαριάν, φιγούρα αξιοπερίεργη, μια και πρόκειται για μια επαγγελματία ζωγράφο, άγαμη, που βγάζει τα προς το ζην από τη δουλειά της από τα πορτρέτα που φιλοτεχνεί κατά παραγγελία. Νέο, απρόθυμο μοντέλο της, η κόρη του σπιτιού, ευάλωτη κι εσωστρεφής, η Ελοΐζ.

Το πορτρέτο είναι παραγγελία της μητέρας της, για να σταλεί στον επίδοξο Μιλανέζο σύζυγο της κοπέλας (για να κρίνει από μακριά αν το συνοικέσιο θα προχωρήσει), τον οποίο ουδέποτε έχει δει. Αν δεν καθίσει για τη ζωγραφιά, η Ελοΐζ ελπίζει ότι θα γλιτώσει από ένα γάμο που θεωρεί καταδίκη. Ανάμεσα στα δύο κορίτσια, το καστανό και το ξανθό, το γήινο και το αιθέριο, θα γεννηθεί, διστακτικά, ένας σαρωτικός έρωτας που κανείς δεν πρέπει ν’ ανακαλύψει.

Η Σιαμά στήνει την ταινία της πάνω σε κάποια μεγαλειώδη ευρήματα. Το προφανέστερο είναι οι πρωταγωνίστριές της, παντοδύναμες κι οι δυο κι εξίσου ικανές στο να δουλεύουν υπόγεια, να κουβαλούν τη σκέψη και τα αισθήματά τους στο βλέμμα.

Λιγότερο προφανής είναι η εκπληκτική επιλογή να διατηρήσει, σε μια ταινία εποχής, την απόλυτη φυσικότητα στα ντεκόρ, στα μινιμαλιστικά ρούχα με τους συμβολισμούς τους, στη φωτογραφία της μοναδικής Κλερ Ματόν που αξιοποιεί το φως σαν ένα παιχνίδι ανάμεσα σε όσα φαίνονται κι όσα κρύβονται, στους φυσικούς ήχους και την απουσία μουσικής, εκτός από δύο κομμάτια, έναν εύστοχο Βιβάλντι που παίζει η Μαριάν στο τσέμπαλο κι επιφορτίζει με συναίσθημα που ποτέ δεν φαντάστηκε ο συνθέτης κι ένα εμβληματικό φολκ α καπέλα σε μία από τις ωραιότερες στιγμές της ταινίας. Αυτή η διάχυτη φυσικότητα, η τόσο επιμελημένη, κάνει τις κοινωνικές επιταγές και τα τεχνητά όρια να μοιάζουν όλο και πιο φορτικά, πιο καταδυναστευτικά.

Η ίδια της η δομή είναι ένα εμπνευσμένο αριστούργημα, καθώς ολόκληρη στηρίζεται στο βλέμμα, όχι, προς Θεού, το «γυναικείο», αλλά αυτό της εξερεύνησης, του ζυγίσματος της επιθυμίας: η Σιαμά κοιτάζει, μέσα από τον φακό της Ματόν, τη ζωγράφο Μαριάν, που κοιτάζει το «μοντέλο» Ελοΐζ, που ανταποδίδει τη ματιά, όπως τη βλέπει η πραγματική ζωγράφος (τους πίνακες υπογράφει η Ελέν Ντελμέρ) και την αποτυπώνει σ’ ένα σισύφειο πορτρέτο, σε μια πολύπλευρη οπτική επικοινωνία που πρέπει να μείνει κρυφή από τα γύρω βλέμματα: αυτή και μόνο η κυκλική, μη λεκτική επικοινωνία είναι ικανή ν’ ανεβάσει την αδρεναλίνη ώς έναν σιωπηλό οργασμό, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Γι’ αυτό και μέσα σ’ αυτό το ντελικάτο, προστατευμένο σύμπαν, δύο σκηνές, δύο σπουδαίες αποτυπώσεις της γυναικείας ιδιωτικότητας, ένα νυχτερινό υπαίθριο τελετουργικό απλής απελευθέρωσης και το αντίθετό του, μια τελετουργία έκτρωσης, αποκτούν δύναμη τρανταχτών συμβόλων.

Ολόκληρο όμως αυτόν τον μελετημένο, λεπτοδουλεμένο κόσμο η Σιαμά δεν τολμά ή δεν θέλει να τον απελευθερώσει κι από έναν τόσο χαρακτηριστικά γαλλικό βερμπαλισμό, μια αγάπη για το θεωρητικό που φυλακίζει τις ηρωίδες της περισσότερο κι από την κοινωνία στην οποία έζησαν. Τα δύο κορίτσια δεν παύουν να μιλούν, σκεπάζοντας με γοητευτική μεν, ακαδημαϊκή δε, σκόνη τα φρέσκα τους πρόσωπα και τα πρωτόγνωρα ένστικτά τους.

Δεν δείχνουν, περιγράφουν, σε μια ταινία που, στην πραγματικότητα παλεύει να σπάσει τις διαχρονικές σιωπές. Η Σιαμά είναι μια εγκεφαλική δημιουργός, της αρέσουν οι σωστές διατυπώσεις με τις λέξεις και με τις εικόνες και σ’ αυτές χάνει την πηγαία δύναμη της ιστορίας της. Γι’ αυτό και, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους καθοριστικούς έρωτες, το «Πορτρέτο», με την υποδόρια φλόγα του, μένει ομορφότερο στη μνήμη, παρά βιώνεται στη θέαση: ζωγραφισμένο με τη συγκίνηση του «τι θα μπορούσε να ήταν» από ένα μυαλό που κρατά τα σημαντικά και ξεχνά τα περιττά, λίγο χρόνο αφότου δει την ταινία.

TOWN CINEMAS, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΓΑΛΑΞΙΑΣ, ΙΝΤΕΑΛ, ΣΠΟΡΤΙΓΚ

Οροσειρά των Ονείρων  ★★★☆☆

(La cordillera de los sueňos, Γαλλία, Χιλή, 2019, 84’)

  • σκηνοθεσία: Πατρίσιο Γκουσμάν

Ο Χιλιανός ντοκιμαντερίστας, ένας από τους σπουδαιότερους της σύγχρονης εποχής, ζει εδώ και δεκαετίες στη Γαλλία, αλλά ανατρέχει στην πατρίδα του για κινηματογραφικά ερεθίσματα, κοινωνικό στοχασμό, ιστορική αναδρομή με γλυκόπικρο χιούμορ και μια τεράστια πάντα ευαισθησία. Μετά τα «Νοσταλγώντας το φως» και το «Μαργαριταρένιο κουμπί», ο Γκουσμάν ολοκληρώνει την άτυπη τριλογία του για την ιστορική μνήμη με την πιο εσωστρεφή, αλλά και πιο μεγαλειώδη ταινία του.

Η Κορδιγέρα είναι η οροσειρά των Ανδεων που σαν κορδόνι διατρέχει τη Χιλή απ’ άκρη σ’ άκρη: ένα φυσικό σύνορο που από τη μια πλευρά «προστατεύει» το Σαντιάγκο, από την άλλη εμποδίζει τους Χιλιανούς να κοιτάξουν προς τον υπόλοιπο κόσμο και τον κόσμο να δει τι συμβαίνει στη Χιλή.

Ο Γκουσμάν επιλέγει ως ήρωες του ντοκιμαντέρ του το ίδιο το βουνό, την πολυπλοκότητα των στρωμάτων της πέτρας, διαβρωμένων κι ενωμένων μέσα από αιώνες Ιστορίας, αλλά και πρόσωπα που αποτύπωσαν την Κορδιγέρα στην τέχνη τους ή που αποτύπωσαν την εκρηκτική πολιτική ζωή της Χιλής. Μέσα από αυτό το συνειρμικό κολάζ η ταινία απευθύνεται πρώτα στο συναίσθημα και μετά, καθώς καταλαγιάζει, αφήνει να φανούν τα συμπεράσματα και οι σκέψεις της, παραμένοντας, περισσότερο από τα προηγούμενα φιλμ του Γκουσμάν, γοητευτικά απρόσιτη και αινιγματική, σαν το βουνό του τίτλου της.

ΑΣΤΥ

Μη χαμηλώνεις το βλέμμα ★★☆☆☆

(Never Look Away, Γερμανία, Ιταλία, 2018, 189’)

  • σκηνοθεσία: Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ
  • ηθοποιοί: Τομ Σίλινγκ, Σεμπάστιαν Κοχ, Πόλα Μπερ

Ο νεαρός, ζωγράφος Κουρτ, έχει αποδράσει από την Ανατολική στη Δυτική Γερμανία και προσπαθεί να εξελιχθεί ως δημιουργός, αλλά οι μνήμες των παιδικών χρόνων του στο ναζιστικό καθεστώς τον κρατούν εγκλωβισμένο.

Ο έρωτάς του για τη συμφοιτήτριά του Ελι θα φέρει στην επιφάνεια καλά κρυμμένα μυστικά. Ο Γερμανός δημιουργός, που υπέγραψε τις «Ζωές των άλλων» αλλά και το… «The Tourist» και που μ’ αυτό το φιλμ του βρέθηκε υποψήφιος για Οσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας και Φωτογραφίας, καταπιάνεται με μια άτυπη βιογραφία του εικαστικού Γκέρχαρντ Ρίχτερ, την οποία ωστόσο μετατρέπει σε τίποτε περισσότερο από μια ρηχή, ανερμάτιστη τηλε-νουβέλα.

Gemini Man  ★½☆☆☆☆

(ΗΠΑ, Κίνα, 2019, 117’)

  • σκηνοθεσία: Ανγκ Λι
  • ηθοποιοί: Γουίλ Σμιθ, Κλάιβ Οουεν, Μέρι Ελίζαμπεθ Γουίνστεντ

Ενας πληρωμένος δολοφόνος, ο πενηντάχρονος Χένρι Μπρόγκαν που έχει «αποσυρθεί» από το επάγγελμα, βρίσκεται αντιμέτωπος μ’ έναν κλώνο του νεότερου εαυτού του. Ο Χένρι κι οι συνεργάτες του θ’ αναγκαστούν να διασχίσουν τον κόσμο για ν’ ανακαλύψουν την αλήθεια, αλλά στην πορεία ο Χένρι θα συνειδητοποιήσει ότι ο ίδιος χρειάζεται να κάνει επιλογές ζωής και θανάτου.

Ο Ανγκ Λι ανέκαθεν ήταν πρόθυμος να δοκιμάζει διαφορετικά είδη σινεμά κι εδώ δίνει μια ευκαιρία στην περιπέτεια δράσης, με παραγωγό τον Τζέρι Μπρουκχάιμερ. Κάτι πάει να πει για την ταυτότητα του καλού και του κακού, για την αντιπαράθεση της νεότητας και της εμπειρίας, αλλά ο κινηματογραφικός λόγος του χάνεται στον δρόμο, λίγο πριν χαθεί η υπομονή μας και με τους δύο Γουίλ Σμιθ που πρωταγωνιστούν στο φιλμ.

Ντιέγκο Μαραντόνα ★★★½☆☆

(Diego Maradona, Ην. Βασίλειο, 2019, 130’)

  • σκηνοθεσία: Ασίφ Καπάντια

Ο οσκαρικός ντοκιμαντερίστας Ασίφ Καπάντια («Senna», «Amy») αντλεί από 500 ώρες υλικού από τα παιχνίδια και την ταραγμένη ζωή του Μαραντόνα και συνθέτει ένα πολύπλευρο και σαρωτικό δράμα, με κοινωνικές και υπαρξιακές προεκτάσεις, χωρίς να χάνει την ποδοσφαιρική του ένταση.

Η ταινία αναφέρεται και στα παιδικά και νεανικά χρόνια του Μαραντόνα στην Αργεντινή, αλλά επικεντρώνεται, συμπληρώνοντας την αφήγηση με voice over του ίδιου, στην περίοδο απ’ όταν, το 1984, ο μαγικός μπαλαδόρος μεταγράφηκε στη Νάπολη μέχρι το μοιραίο για την πορεία του Μουντιάλ του 1990. Το υλικό, σε μεγάλο μέρος του από το αρχείο του στενότερου, σταθερότερου συνεργάτη και προπονητή του, καλύπτει συναρπαστικά τις δημόσιες και προσωπικές στιγμές του Μαραντόνα, τις φτωχικές καταβολές του, τη γλυκύτητα και τη φιλοδοξία του, τη σχέση του με την Καμόρα, τον εθισμό του στην κοκαΐνη, χωρίς ποτέ να γίνεται εκβιαστικό.

Περισσότερο απ’ αυτό ωστόσο η ταινία εκθέτει το βάρος που φέρει ένας άνθρωπος ο οποίος γίνεται ίνδαλμα, που λατρεύεται σαν θεός, που κυριολεκτικά λειτουργεί ως σωτήρας μιας κοινωνίας αδυνάτων (της ταλαιπωρημένης Αργεντινής, του καταφρονεμένου ιταλικού Νότου) και την καταστροφική ευκολία με την οποία ο ίδιος κόσμος, το ίδιο ίνδαλμα, μπορεί να το αποκαθηλώσει, να το πετάξει στα σκουπίδια με μια μανία σχεδόν εκδικητική. Ενα ντοκιμαντέρ εξαιρετικά συγκινητικό, όχι μόνο για τους φαν του σταρ του ποδοσφαίρου, αλλά και για κάθε ευαίσθητη άμπαλη ύπαρξη.

VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, ΑΝΔΟΡΑ, ΑΣΤΟΡ, ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ, ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΤΕΛΛΑ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

Ο κυνηγός της νύχτας ★☆☆☆☆

(Nomis, Καναδάς, ΗΠΑ, 2018, 98’)

  • σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Ρέιμοντ
  • ηθοποιοί: Χένρι Κάβιλ, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Αλεξάντρα Νταντάριο

Ενας σκληροτράχηλος, σε συναισθηματική εγκατάλειψη, χωρισμένος και πατέρας αστυνομικός (όσο μπορεί να μοιάσει έτσι ο baby faced, κλασικά όμορφος Χένρι Κάβιλ με τα μπλε ματάκια του), η ψυχολόγος του τμήματος (η Αλεξάντρα Νταντάριο που φροντίζει επιμελώς να μη φανεί καθόλου το ντεκολτέ της σ’ αυτόν τον «σοβαρό» ρόλο) κι ένας αυτόνομος εκδικητής (κρίμα για τον Μπεν Κίνγκσλεϊ) διερευνούν την υπόθεση ενός διαταραγμένου κατ’ εξακολούθηση βιαστή και δολοφόνου. Ασυνάρτητο θρίλερ, με ερμηνείες που αγγίζουν την παρωδία.

ΣΙΝΕΜΑ
Ο Μπραντ Πιτ εκτοξεύεται στο Διάστημα και στα Οσκαρ
Ο Ρόι ΜακΜπράιντ είναι ένας αστροναύτης που επιφορτίζεται με μια καίρια αποστολή: να ταξιδέψει στο Διάστημα, ν’ ανακαλύψει τι απειλεί τη Γη και την ανθρώπινη ύπαρξη...
Ο Μπραντ Πιτ εκτοξεύεται στο Διάστημα και στα Οσκαρ
ΣΙΝΕΜΑ
Ο Λάνθιμος γράφει Ιστορία
Μεγάλη επιτυχία, ιστορικό ρεκόρ για Ελληνα σκηνοθέτη. Ο Γιώργος Λάνθιμος κατάφερε το αδιανόητο με την «Ευνοούμενη», που διεκδικεί Οσκαρ στις περισσότερες, συνολικά 10 κατηγορίες, μαζί με το «Ρόμα» του Αλφόνσο...
Ο Λάνθιμος γράφει Ιστορία
ΣΙΝΕΜΑ
Χορός θανάτου στο Ισραήλ και μια μαύρη πολιτική σάτιρα για το Κρεμλίνο
Δύο βήματα μπροστά, δύο πλάι. Δύο βήματα πίσω, δύο πλάι. Φοξ τροτ, ο κομψός, μινιμαλιστικός χορός, όπου από την έναρξη ώς το τέλος της στροφής έχεις βρεθεί ακριβώς στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησες.
Χορός θανάτου στο Ισραήλ και μια μαύρη πολιτική σάτιρα για το Κρεμλίνο
ΣΙΝΕΜΑ
Ρεκόρ για «La La Land», στη μάχη και ο «Αστακός»
Δύο συμμετοχές με χρώμα ελληνικό, οι Γιώργος Λάνθιμος και Ευθύμης Φιλίππου στο Πρωτότυπο Σενάριο και η φοιτήτρια Δάφνη Ματζιαράκη στις Μικρού Μήκους Ταινίες. Φαβορί, το μιούζικαλ του Ντέιμιεν Σαζέλ, υποψήφιο...
Ρεκόρ για «La La Land», στη μάχη και ο «Αστακός»
ΣΙΝΕΜΑ
Ανάμεσα στο καθήκον και την ανθρωπιά
Η δανέζικη «Απόφαση», που ήταν υποψήφια για ξενόγλωσσο Οσκαρ, είναι ένα ενδιαφέρον ψυχογράφημα μιας χώρας αβέβαιης για την αποστολή στρατευμάτων της στο Αφγανιστάν σημειωτέον ότι η Δανία βρίσκεται εκεί από το...
Ανάμεσα στο καθήκον και την ανθρωπιά
ΣΙΝΕΜΑ
Τα 10 πράγματα που δεν θα ξεχάσουμε από την Berlinale
Η Μέριλ Στριπ χρωμάτισε ολόκληρο το Φεστιβάλ με τον αέρα, την προσωπικότητα και τα λόγια της. Δεν έδωσε καμία συνέντευξη, έδωσε όμως ένα απολαυστικό masterclass στους 300 νέους ηθοποιούς, σκηνοθέτες και...
Τα 10 πράγματα που δεν θα ξεχάσουμε από την Berlinale

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας