Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Νιώθω μια διεστραμμένη έλξη για το χάος»

Κέιτ Μπλάνσετ

Photo by Evan Agostini/Invision/AP
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Νιώθω μια διεστραμμένη έλξη για το χάος»

  • A-
  • A+
Απίστευτα γοητευτική και ταλαντούχα, μια γυναίκα που ακολουθεί τις επιθυμίες της και ανανεώνεται συνεχώς, η βραβευμένη (δύο φορές) με Οσκαρ ηθοποιός Κέιτ Μπλάνσετ μάς μιλάει για τον ρόλο της στη νέα ταινία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ «Πού χάθηκες, Μπερναντέτ», αλλά και για τους καθημερινούς ρόλους της ως συζύγου και μητέρας.

ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ

Δίπλα στη Νικόλ Κίντμαν, η Κέιτ Μπλάνσετ θεωρείται μία από τις καλύτερες ηθοποιούς του Χόλιγουντ που κατέφτασαν εδώ από την Αυστραλία. Από τον ρόλο που την ανέδειξε στην παγκόσμια σκηνή στην ταινία «Elizabeth» το 1998, δεν έχει σταματήσει να καταπλήσσει το κοινό με χαρακτήρες πότε επικούς και μεγαλειώδεις (όπως στην τριλογία «Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών», 2001-2003, «Ιπτάμενος Κροίσος», 2004, «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον», 2008, «Ρομπέν των δασών», 2010, η τριλογία «Τhe Hobbit», 2012-2014, «Carol», 2015) και πότε ρόλους εμποτισμένους με ειρωνεία και χιούμορ, όπως χαρακτηριστικά στην ταινία του Γουές Αντερσον «Υδάτινες ιστορίες» (2004) και του Γούντι Αλεν «Θλιμμένη Τζάσμιν» (2013).

Ο ρόλος της στην τελευταία ταινία του φημισμένου Τεξανού σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ «Πού χάθηκες, Μπερναντέτ» (Where’d You Go, Bernadette), που είναι βασισμένη σε βιβλίο της Μαρίας Σεμπλ, είναι μιας ηρωίδας μέσης ηλικίας η οποία δραπετεύει από την καθημερινότητά της με μια απροσδόκητη κίνηση, πέφτει κάπου στη μέση των δύο αυτών πόλων και έχει στόχο να πιάσει τον παλμό, το πάθος και το δράμα μιας κοινής γυναίκας.

Με την Εμα Νέλσον σε σκηνή της ταινίας

© ANNAPURNA PICTURES, LLC. All Rights Reserved

• Ο χαρακτήρας σας βρίσκεται σε μια στιγμή χάους. Εχετε ζήσει κι εσείς παρόμοιες καταστάσεις και πώς αντιδράτε σ’ αυτές;

Νιώθω μια διεστραμμένη έλξη για το χάος. Εχω τέσσερα παιδιά, ο άντρας μου κι εγώ είμαστε ελεύθεροι επαγγελματίες... Αντιμετωπίζω το χάος με το να αφήνομαι σ’ αυτό για μια διάρκεια έξι μηνών, ας πούμε, ώσπου στο τέλος ξεσπώ σε κλάματα. Η αφορμή για το κλάμα είναι κάτι μικρό πάντα, όπως το να μη βρίσκεις σπίρτα για να ανάψεις το μάτι της κουζίνας σου.

Τα μεγάλα προβλήματα βρίσκεις τη δύναμη να τα αντιμετωπίσεις, τα μικρά είναι που σε κατατροπώνουν, όπως όταν δεν παίρνει μπρος το αυτοκίνητο – όλα αυτά τα μικροπράγματα στα οποία βασίζεσαι ώστε να λειτουργεί η καθημερινότητά σου. Κι όταν αυτά χαλάνε... και χαλάνε πολλές φορές στο σπίτι μου.

• Ειδικά τα πρωινά σας φαντάζομαι θα είναι δύσκολα...

Και όχι μόνο με το πρακτικό αλλά και το συναισθηματικό χάος που δημιουργείται από τα τέσσερα παιδιά -με πολύ διαφορετικούς χαρακτήρες- που ο άνδρας μου κι εγώ έχουμε την καλή τύχη να ανατρέφουμε. Εξάλλου ο άνδρας μου κι εγώ είμαστε μαζί πολλά χρόνια τώρα, κάτι που είναι υπέροχο αλλά και απαιτητικό. Επιπλέον, αναλαμβάνουμε πάντα περισσότερα καθήκοντα απ’ όσα μας επιτρέπει ο χρόνος. Οταν κάποιος μου ζητάει κάτι, τείνω να λέω «ναι». Ετσι, η ζωή μας παραμένει περιπετειώδης!

• Ωστόσο η ζωή σας θα πρέπει να είναι πολύ ωραία, με εμπειρίες σαν αυτή στο γύρισμα της νέας σας ταινίας, με τη βάρκα ανάμεσα στα παγόβουνα...

Ωχ, Θεέ μου, ήταν κάτι απίστευτο! Θα μπορούσα να πω πως ήταν μία από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου όταν απομακρύνθηκα με το καγιάκ και... ξαφνικά βρέθηκα μέσα στη σιωπή με μόνη εξαίρεση τα παγόβουνα που σπάζουν, ενώ σε μικρή απόσταση βλέπεις να περνάει μια φάλαινα με το μικρό της.

Ο πατέρας μου ήταν στο Αμερικανικό Ναυτικό και γνώρισε τη μητέρα μου στη Μελβούρνη όπου έκανε στάση από μια αποστολή στην Ανταρκτική. Είχα πάντα, κι εξακολουθώ να έχω, μια πολύ ρομαντική ιδέα για την Ανταρκτική. Πριν πεθάνω, θέλω να πάω εκεί μέσω Τασμανίας -το ταξίδι του πατέρα μου προς την αντίθετη κατεύθυνση.

• Παίζετε μία αρχιτεκτόνισσα στην ταινία. Σας ενδιαφέρει η αρχιτεκτονική; Υπάρχει κάποιο κτίριο που σας έχει κάνει εντύπωση;

Ναι, ένα από τα αγαπημένα μου κτίσματα σε όλο τον κόσμο είναι στο Βέλγιο και λέγεται «Αόρατο Παρεκκλήσιο» (Invisible Chapel) -μπορείτε να το δείτε στο Διαδίκτυο. Χτίστηκε στην τοποθεσία μιας εκκλησίας που βομβαρδίστηκε στον πόλεμο. Είναι φτιαγμένο από κατακόρυφες ατσάλινες ακτίνες και πολύ λεπτές οριζόντιες, έτσι ώστε όταν βρίσκεσαι μέσα αισθάνεσαι ότι πρόκειται για ένα συμπαγές κτίριο αλλά όταν βγαίνεις έξω, από μια γωνία γίνεται αόρατο, βλέπεις μόνο κάτι μαύρες τρεμάμενες κουκκίδες, είναι απίθανο! Μου αρέσει επίσης ο αρχιτέκτονας Peter Zumthor.

Εξαιρετικές αρχιτεκτόνισσες έχουν εμφανιστεί τελευταία από τη Μέση Ανατολή και τη Συρία – φαίνεται πως όταν καταστρέφεται η χώρα σου θέλεις να συμμετέχεις στην ανοικοδόμησή της… Μία από αυτές έγραψε ένα βιβλίο, το «A Meditation on Home», για το πώς μπορείς να ξαναχτίσεις μια πόλη που έχει εντελώς καταστραφεί. Θα μπορούσες να μεταφέρεις αυτές τις ιδέες σε μεγαλύτερη κλίμακα ώστε να φανταστείς έναν νέο κόσμο.

• Σας αρέσει να ταξιδεύετε;

Ναι, είμαι ανήσυχος άνθρωπος. Αλλά θέλω να ταξιδεύω λιγότερο πια. Από τότε που ήμουν στο Πανεπιστήμιο επιθυμούσα να βρω μια δουλειά που θα με οδηγούσε σε ταξίδια, και σίγουρα το έχω καταφέρει αυτό είτε κάνοντας τουρ με θεατρικές παραστάσεις είτε γυρίσματα σε κάποια ξένη χώρα. Μάλιστα έχω το προνόμιο να γνωρίζω την κουλτούρα μιας χώρας λίγο καλύτερα από κάποιον που την επισκέπτεται με τουριστικό σκοπό...

Ωστόσο, όταν επισκέφθηκα πρόσφατα με τα παιδιά το σπίτι του Δαρβίνου και τον κήπο του, φανταζόμουν ότι το μονοπάτι που λέγεται «sandwalk», όπου γεννήθηκαν όλες αυτές οι απίστευτες θεωρίες, φιλοσοφίες και δοκίμια, θα ήταν πολύ μακρύ. Η αλήθεια είναι ότι μπορείς να το περπατήσεις σε περίπου 5 λεπτά, είναι πολύ μικρό! Υπάρχει όμως κάτι ωραίο στο να γνωρίζεις έναν τόπο σε βάθος, χωρίς να νομίζεις ότι η ζωή είναι καλύτερη κάπου αλλού.

• Η ιστορία της Μπερναντέτ είναι μιας γυναίκας που δεν ακολουθεί τις επιθυμίες της, αντίθετα από σας. Υπάρχει όμως κάποιο κοινό σημείο;

Η δημιουργικότητα είναι μέσα στην Μπερναντέτ, δεν μπορεί να την απαρνηθεί... Πιστεύω ότι αυτό είναι το κοινό μας χαρακτηριστικό. Πάντα λέω «αυτό ήταν, δεν ξαναδουλεύω», μέχρι που πέφτει στα χέρια σου ένα ενδιαφέρον πρότζεκτ ή έχεις μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που σε παρασύρει να συνεργαστείς με κάποιον καλλιτέχνη. Τότε νιώθω την ορμή να δημιουργήσω πάλι.

• Θεωρείτε ότι τα ψυχικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο χαρακτήρας σας στην ταινία προέρχονται από μια ανεκπλήρωτη ανάγκη για δημιουργία;

Παρ’ όλο που οι καταστάσεις στην ταινία προκαλούν ψυχικό πόνο κι είναι γεμάτες ψυχισμό, όπως άλλωστε και ο ίδιος ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, η ιστορία διέπεται από μια ελαφρότητα, από κάτι το παράλογο και γελοίο που χαρακτηρίζει την οικογενειακή ζωή... όπως όταν επιχειρηματολογείς για το σχήμα ενός αυγού ή όταν γίνεσαι έξω φρενών γιατί τα κουτάλια δεν έχουν μπει στη σωστή θέση.

Αυτά σκεφτόμουν ενώ έπαιζα τον ρόλο. Δεν τη βλέπω σαν μια ψυχασθενή αλλά μάλλον σαν μια γυναίκα που αντιμετωπίζει την αίσθηση της αποτυχίας... Τελικά, αν δεν εκτελέσεις αυτό για το οποίο είσαι προορισμένη, συχνά σε βρίσκουν η κατάθλιψη, η επιθετικότητα και ο θυμός, τα οποία χαρακτηρίζουν και την Μπερναντέτ.

• Η Μπερναντέτ όμως ξαναρχίζει τη ζωή της με μια μεγάλη περιπέτεια. Νιώθετε την ανάγκη να ξαναρχίσετε τη ζωή σας;

Ναι, βέβαια. Νομίζω ότι όλοι περνάμε τους κύκλους μας, ειδικά όσον αφορά την ενέργειά μας, τις ιδέες μας αλλά και τις σχέσεις μας. Γνωρίζω την παλιότερή μου φίλη από τότε που είμαστε 11 χρόνων και έχει περάσει πολλές φάσεις η φιλία μας. Τώρα καλούμαι να αναθεωρήσω τη σχέση μου με τον δεκαοχτάχρονο γιο μου. Από αυτήν την άποψη, ταυτίζομαι με την Μπερναντέτ: Τι κάνω τώρα; Πού πάω;

• Είναι σημαντικό γεγονός για σας η ενηλικίωση του πρώτου γιου σας;

Πολύ. Πάρα πολύ. Μάλιστα πρόσφατα έλειψε για δύο εβδομάδες σε μια επαγγελματική άσκηση. Νομίζω ότι αυτό είναι το δυσκολότερο πράγμα για έναν γονέα – το να αφήσεις το παιδί σου να φύγει. Η μητέρα μου έλεγε, κι εγώ την κορόιδευα, «θα είσαι πάντα το παιδάκι μου, συγχώρεσέ με αν σου φέρομαι σαν να είσαι μικρούλα». Τώρα όμως την καταλαβαίνω απόλυτα.

• Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει τον Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ από άλλους σκηνοθέτες;

Εχει μια μοναδική αίσθηση του χρόνου, ένα αληθινό ενδιαφέρον για το πέρασμα του χρόνου μέσα από τις ανθρώπινες ζωές. Η μετάβαση από την παιδική στην εφηβική ηλικία είναι μεγάλο θέμα στα έργα του. Η τριλογία του «Πριν το ξημέρωμα» αναφέρεται στην εξέλιξη των ανθρώπων μέσα από τα βιώματά τους. Και νομίζω ότι το πλατό στα γυρίσματα του Λινκλέιτερ είναι από τα πιο καλά οργανωμένα αλλά και χαλαρά που έχω ζήσει.

Είναι ικανός να αντιμετωπίζει χαοτικές καταστάσεις χωρίς να καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια, χωρίς να είναι επικριτικός προς τους άλλους ή υπερόπτης. Από την άλλη, δίνει σημασία στην κάθε λεπτομέρεια. Είναι πάντα ήρεμος αλλά έχει πάθος και εγκυκλοπαιδική γνώση σαν τον Μάρτιν Σκορσέζε για τον κινηματογράφο. Είναι ένας εξαιρετικός μέντορας για τους νέους κινηματογραφιστές μέσω του οργανισμού Austin Film Society. Τον θαυμάζω απεριόριστα.

• Ο Λινκλέιτερ έχει πει πως η μητέρα του τον άφηνε για κάποια διαστήματα όταν ήταν μικρός και ότι αυτό τον ενέπνευσε να κάνει την ταινία «Πού χάθηκες, Μπερναντέτ». Σας μίλησε γι’ αυτό;

Σίγουρα όσο διαρκούσαν οι πρόβες και το γύρισμα έγιναν συζητήσεις για κοινά σημεία αναφοράς... Νομίζω ότι ακόμα κι αν δεν είναι συνειδητό, πρέπει να έχεις ένα προσωπικό κίνητρο για να δημιουργήσεις. Η ταινία δεν είναι οπωσδήποτε πορτρέτο της μητέρας του ούτε αντικατοπτρισμός της παιδικής του ηλικίας, αλλά μας έφερε σε σκέψεις. Σκεφτόμουν, π.χ., τον εαυτό μου ως μητέρα, κόρη και σύζυγο και όλους τους διαφορετικούς ρόλους που παίζουμε στη ζωή μας.

• Αν εσείς αναζητούσατε τη σιωπή πού θα πηγαίνατε;

Στο μπάνιο (γέλια). Δεν αστειεύομαι. Σε κάποια αποθήκη ή στο μπάνιο, ένα μικρό δωμάτιο τέλος πάντων, όπου κανείς δεν θα με βρει.

• Πιστεύετε ότι το όνομά μας είναι μέρος της ταυτότητάς μας, όπως, π.χ., το ασυνήθιστο όνομα της Μπερναντέτ; Αλλάξατε ή θέλατε ποτέ να αλλάξετε το όνομά σας;

Οταν ήμουν στο Δημοτικό Σχολείο θυμάμαι ήθελα να με λένε... Σάρα (γέλια). Δεν σκέφτηκα κάτι πιο πρωτότυπο, ας πούμε... Περσεφόνη. Για έναν ηθοποιό το όνομα είναι πραγματικά ένα αναπόσπαστο μέρος της εικόνας του. Γι’ αυτό και δεν αισθάνομαι πως είμαι η «Κέιτ Μπλάνσετ» – δεν ξέρω ποια είμαι (γέλια).

ΣΙΝΕΜΑ
Οι πόλεις των κινηματογραφιστών
Η Ταινιοθήκη της Ελλάδoς με φθινοπωρινή διάθεση διοργανώνει το αφιέρωμα «Κινηματογράφος και πόλη» (12-18/9) και προσκαλεί τους θεατές σ' ένα ταξίδι με σταθμούς 11 εμβληματικές πόλεις του 20ού αιώνα μέσα από 13...
Οι πόλεις των κινηματογραφιστών
ΣΙΝΕΜΑ
Τα 5 ζευγάρια της Μόστρα
Στην ιταλική πόλη έχουν φορέσει τα γιορτινά τους. Σήμερα ξεκινά η λαμπερή διοργάνωση από την οποία θα παρελάσουν κορυφαία ονόματα του κινηματογράφου. Ανάμεσά τους η Μέριλ Στριπ και ο Γκάρι Ολντμαν, η Κατρίν...
Τα 5 ζευγάρια της Μόστρα
ΣΙΝΕΜΑ
Οσο μεγαλώνω οι ρόλοι λιγοστεύουν, αλλά δεν έχω σκοπό να αποσυρθώ
Δεν ξέρω πώς γίνεται μια χώρα μεγάλη, πολυπληθής και πολυεθνική σαν αυτή να διαδίδει έναν τύπο ομορφιάς καθαρά αμερικανικό. Και κανείς άλλος δεν εκπροσωπεί τον τύπο αυτό καλύτερα από τον Μπραντ Πιτ.
Οσο μεγαλώνω οι ρόλοι λιγοστεύουν, αλλά δεν έχω σκοπό να αποσυρθώ
ΣΙΝΕΜΑ
Ο Σκορσέζε τη μπαγκέτα, οι Ντε Νίρο, Πατσίνο, Πέσι, Καϊτέλ τις ερμηνείες [βίντεο]
Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε η συνεργασία πέντε μύθων του αμερικανικού σινεμά οι προσδοκίες ήταν πολύ υψηλές και τώρα το επίσημο τρέιλερ του “The Irishman” έρχεται για να εξάψει ακόμη περισσότερο τη...
Ο Σκορσέζε τη μπαγκέτα, οι Ντε Νίρο, Πατσίνο, Πέσι, Καϊτέλ τις ερμηνείες [βίντεο]
ΣΙΝΕΜΑ
H Ζιλιέτ Μπινός χαμένη στα ψέματα του Facebook
Διασκευάζοντας το μυθιστόρημα της Καμίλ Λοράνς, ο Σαφί Νεμπού δοκιμάζει μια διατριβή στην πρόσφορη υποκρισία των social media. Στήριγμα η παρουσία και η ερμηνεία της Ζιλιέτ Μπινός, που μπορεί να κάνει κάθε...
H Ζιλιέτ Μπινός χαμένη στα ψέματα του Facebook
ΣΙΝΕΜΑ
Ο ποιητής του γέλιου μιας αναρχικής, ελεύθερης Ελλάδας
Ο σπουδαίος δημιουργός από την Τρίπολη, που έγραψε μια μεγάλη πορεία από τις εμπορικές ταινίες της Φίνος Φιλμ στον δικό του, προσωπικό κινηματογράφο, πέθανε στα 82 του χρόνια. Οι κωμωδίες του Σταύρου Τσιώλη...
Ο ποιητής του γέλιου μιας αναρχικής, ελεύθερης Ελλάδας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας