Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μου έχουν λείψει οι ταινίες που περνάς καλά

H Ρηνιώ Δραγασάκη με τη νεαρή πρωταγωνίστρια της Μάγια Πιπερά στη διάρκεια των γυρισμάτων

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μου έχουν λείψει οι ταινίες που περνάς καλά

  • A-
  • A+
Από τα πιο αξιοπρόσεκτα νέα ταλέντα του ελληνικού σινεμά, η Ρηνιώ Δραγασάκη, σκηνοθέτις της μικρού μήκους «Ο μπαμπάς μου, ο Λένιν και ο Φρέντυ», πάντα με μια ιδιαίτερη αγάπη για το φανταστικό και σουρεαλιστικό στοιχείο, βλέπει την πρώτη της μεγάλη ταινία, το «Cosmic Candy», να κάνει σε λίγες μέρες την παγκόσμια πρεμιέρα της στο περίφημο Fantastic Fest του Οστιν.

Οταν έχεις αναγνωριστεί θριαμβευτικά στο ελληνικό σινεμά το 2011 με μια μικρού μήκους ταινία στην οποία ένα δεκάχρονο κοριτσάκι φαντασιώνεται ότι ο Λένιν και ο Φρέντι Κρούγκερ μαζί απειλούν τον εργασιομανή κομμουνιστή μπαμπά του, ε, καμιά έκπληξη δεν αποτελεί ότι λίγα χρόνια αργότερα θα βρεθείς με την πρώτη σου μεγάλου μήκους ταινία σε ένα από τα πιο επιδραστικά παγκοσμίως φεστιβάλ του φανταστικού.

Στο 15ο Fantastic Fest του Οστιν (19-26 Σεπτεμβρίου). Εκεί όπου έχουν κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα τους ταινίες σαν το «There will be blood» του Πολ Τόμας Αντερσον και το «Frankenweenie» του Τιμ Μπάρτον.

Εκεί θα κάνει και τη δική της και το «Cosmic Candy» της Ρηνιώς Δραγασάκη, μια ελληνογαλλική παραγωγή (Blonde της Φένιας Κοσοβίτσα, Ex Nihilo, Faliro House, ΕΚΚ, ΕΡΤ), που κάτι μας λέει ότι θα πάει σύντομα και σε άλλα μεγάλα φεστιβάλ.

Περιμένουμε πολλά από τη γεννημένη το 1980 Δραγασάκη, που έκανε σπουδές σκηνοθεσίας στην Αθήνα και ντοκιμαντέρ στη Βαρκελώνη, έχει γυρίσει τέσσερις ταινίες μικρού μήκους, οι δύο τελευταίες με λαμπρή πορεία. «Ο μπαμπάς μου, ο Λένιν και ο Φρέντυ» πήγε σε σπουδαία φεστιβάλ (Κλερμόν-Φεράν, Σάο Πάολο, Σικάγο, Εδιμβούργο), κέρδισε και το βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους το 2012 από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου και άλλα τρία στη Δράμα, ενώ το «Προαύλιο» του 2014 έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

• Είναι όντως, όπως μας προϊδεάζει ο τίτλος του φεστιβάλ, μια ταινία του φανταστικού το «Cosmic Candy»; Προσπαθώ να καταλάβω από περιγραφές και το δελτίο Τύπου.

...Κι εμείς προσπαθούμε (γελάει)...

• Στην πρώτη μας μεγάλου μήκους ταινία όμως συνήθως κάνουμε τα πάντα με πολλή προσοχή και σχέδιο.

Οντως, και με πολλή ορμή και πάθος, θα πρόσθετα. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι δεν μπορώ να πω πως η ταινία είναι μόνο του φανταστικού, έχει, βέβαια, πολλά στοιχεία του είδους που την καθορίζουν, αλλά καμιά φορά σκέφτομαι ότι η ίδια η ιστορία θα μπορούσε να σταθεί χωρίς αυτά. Ελα, όμως, που είναι πολύ σημαντικά για μένα...

• Δηλαδή, κάτι σας τραβάει στο μη ρεαλιστικό, στο παραμύθι;

Ναι, ως δημιουργό σίγουρα με έλκουν τα φανταστικά, τα σουρεαλιστικά στοιχεία, μη μου ζητήσετε να εξηγήσω γιατί. Αλλά την ίδια στιγμή, ακόμα και ως θεατής, είμαι υπέρ της ποικιλομορφίας του κινηματογράφου, μου αρέσουν και βλέπω πολύ διαφορετικά πράγματα. Ετσι, κάνοντας την πρώτη μου μεγάλου μήκους ταινία και νιώθοντας ότι θέλω κάπως να καταθέσω κι ένα καλλιτεχνικό στίγμα (ακούγεται λίγο βαρύγδουπο, βέβαια), τι ταινίες θα ‘θελα να κάνω γενικότερα, δεν μπόρεσα παρά να βάλω μέσα όλη μου την κοσμοθεωρία. Οτι, δηλαδή, το δικό μου «φανταστικό» θέλω να έχει πάντα μια δόση ρεαλισμού. Ετσι, οι δύο ηρωίδες μου κάνουν μαζί ένα «ταξίδι», που διαπερνά όλα τα καλλιτεχνικά είδη, από τα road movies και τις παιδικές περιπέτειες μέχρι τις διαστημικές ταινίες και τις ρομαντικές κομεντί.

• Να μας πείτε για τις δύο ηρωίδες σας;

Η Αννα, που την ερμηνεύει η Μαρία Κίτσου στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση, είναι μια μοναχική, ιδιόρρυθμη νέα γυναίκα,που ζει στον δικό της κόσμο, κολλημένη πάνω από δέκα χρόνια σε ένα σουπερμάρκετ που ίδρυσε ο πατέρας της πριν πεθάνει, ένα περιβάλλον πολύχρωμο, συνθετικό.

Αναγκάζεται, όμως, να πάρει υπό την προστασία της την Πέρσα, ένα δεκάχρονο κοριτσάκι που ζει στο διπλανό διαμέρισμα, όταν ο πατέρας της εξαφανίζεται κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Δεν είναι καθόλου εύκολο για την Αννα να επικοινωνήσει μ’ αυτό το υπερκινητικό και ενθουσιώδες πλάσμα, πόσο μάλλον να τη βοηθήσει να βρει τον μπαμπά της.

• Θα λέγατε ότι το μικρό κορίτσι είναι ο καταλύτης για να βγει η Αννα από τον κλειστό κόσμο της;

Φέρνει στη ζωή της τον ρεαλισμό, τον πραγματικό κόσμο. Αυτό που κυρίως με γοήτευσε στην Αννα ήταν πώς θα μπορούσα να προσεγγίσω σκηνοθετικά τον τόσο ιδιαίτερο κόσμο της, αλλά και πώς θα την έκανα να βγει από αυτόν. Μια διαδικασία συναρπαστική, αλλά και δύσκολη, βίαιη, τρομακτική.

• Εχετε βάλει στην Αννα και στοιχεία του χαρακτήρα σας, ίσως;

Και όχι και ναι. Θέλω να πω ότι, αν και δεν την είδα καθόλου αυτοβιογραφικά την ταινία, σιγά σιγά έβαλα στην Αννα στοιχεία δικά μου, αλλά στην υπερβολή τους, την πολλή υπερβολή τους.

• Αλλα θέματα που βγαίνουν στην ταινία;

Στην πορεία, δουλεύοντας το σενάριο, πέρα από τη σχέση δύο διαφορετικών γυναικών και κόσμων, των ξεχασμένων παιδιών και των χαλασμένων ενηλίκων, προέκυψαν πολλά. Το θέμα της απώλειας, για παράδειγμα. Η κάθε εμμονή, η κάθε αλλαγή, που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε στη ζωή μας. Το πώς μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας κι αν μπορούμε να το κάνουμε.

• Μας αφήνει το «Cosmic Candy» με καλό αίσθημα ή έχει και κάτι μαύρο;

Οχι, θέλω να πιστεύω ότι μας αφήνει με καλό συναίσθημα. Από την αρχή ήθελα να κάνω μια ταινία που να περνάς και καλά. Μου έχει λείψει, ξέρετε, αυτό στο σινεμά. Από μια στιγμή και πέρα το «Cosmic Candy» πήρε μέσα μου τις διαστάσεις ενός statement για το τι σινεμά θέλω να κάνω: ένα σινεμά που να σε κάνει να προβληματίζεσαι και να νιώθεις συναισθήματα, αλλά και να σε ανεβάζει. Και ομολογώ ότι δεν είναι και πολύ εύκολο όλο αυτό.

• Ομολογώ πως με εξέπληξε θετικά ότι δεν είχατε κανένα κόλλημα να αναφέρετε στο σημείωμα της ταινίας σας δίπλα δίπλα τον μετρ Στάνλεϊ Κιούμπρικ με τον Τζον Χιουζ των αμερικανικών εφηβικών ταινιών της δεκαετίας του ΄80. Και είναι ίσως τελευταία της μόδας σοφιστικέ Ευρωπαίοι σκηνοθέτες να αποθεώνουν τα αμερικανικά κινηματογραφικά ΄80s, αλλά δεν το είδα σε σας έτσι, ως μοντερνιά.

Το έγραψα αυτό, που λέτε, γιατί για μένα αυτή η ταινία είναι και σαν ένα προσωπικό ημερολόγιο κινηματογραφικών αναφορών - κάποιος μπορεί να τις καταλάβει, κάποιος όχι, αλλά δεν έχει σημασία. Για μας τα παιδιά της δεκαετίας του ΄80 -λίγο πριν, λίγο μετά- αυτές οι εφηβικές ταινίες βγάζουν πάντα ένα αίσθημα παιδικής ασφάλειας, ένα comfort cinema, που λέμε σήμερα, και θέλησα να το χρησιμοποιήσω στην ταινία μου. Μακριά από μένα η αποθέωση των ΄80s. Αλλά δεν μπορώ να απαρνηθώ το μοτίβο που βλέπαμε τότε σε ταινίες, που ξεκινoύσαν ως παιδικές περιπέτειες, αλλά τελικά, σ’ έπαιρνε η μπάλα, πήγαινες κάπου αλλού, σε βοηθούσαν να ανακαλύψεις κάτι από τον εαυτό σου.

• Θα ‘λεγε κανείς ότι μόνο με τέσσερις ταινίες μικρού μήκους, έστω και πετυχημένες, δεν αργήσατε καθόλου να περάσετε στον χώρο του μεγάλου μήκους.

Το «Cosmic Candy» ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια και κατά κάποιον τρόπο το χρωστάω στην πρώτη μου μικρή ταινία. Μετά το «Ο μπαμπάς μου, ο Λένιν και ο Φρέντυ» με προσέγγισε η παραγωγός Φένια Κοσοβίτσα, που είχε στα χέρια της μια ιδέα, ένα treatment από την Κατερίνα Κακλαμάνη. Ακριβώς επειδή στην ταινιούλα μου είχα διαχειριστεί ένα παιδί, η Φένια πίστευε ότι μου πάει και με ρώτησε αν με ενδιαφέρει να το κάνω ταινία. Ηταν κάτι που δεν συνηθίζεται στην Ελλάδα.

• Ναι, αλλά είναι τόσο ωραίο, δείχνει παραγωγό με μυαλό και μακάρι να γινόταν συχνότερα.

Ακριβώς, ήταν υπέροχο, ένιωσα περισσότερο επαγγελματίας από ποτέ. Αλλά το πιο ωραίο ήταν ότι οι παραγωγοί μού είπαν, «θέλουμε να το κάνεις δικό σου αυτό το πράγμα», ένιωσα και ήμουν εντελώς ελεύθερη. Γοητευμένη από την ιδέα, την πήρα στα χέρια μου από την αρχή, ούτε σενάριο ούτε τίποτα και προχώρησα.

• Μεγάλη υπόθεση η μεγάλου μήκους. Νιώσατε πως ό,τι είχατε ζήσει μέχρι τότε στο σινεμά σάς είχε επαρκώς προετοιμάσει;

Για μένα τουλάχιστον ήταν εμπειρία ζωής. Νομίζω ότι έτσι είναι για όλους, άλλα ίσως στην Ελλάδα το βιώνεις λίγο παραπάνω όλο αυτό. Για δύο λόγους το λέω αυτό. Ο ένας είναι γιατί ένιωσα ότι η μεγάλη αφήγηση έχει άλλες ανάγκες, δηλαδή είναι πιο δύσκολη, αλλά και πιο ωραία. Με γοήτευσε ότι μπορούσα επιτέλους να αναπτύξω έναν χαρακτήρα όσο ήθελα, ότι είχα τον φιλμικό χρόνο να το κάνω, οπότε ήταν ένα μεγάλο μάθημα καλλιτεχνικό, από το σενάριο μέχρι το γύρισμα. Από την άλλη, όμως, η ταινία μεγάλου μήκους είναι και δοκιμασία χρονική, πρόκληση χρονική, γιατί παίρνει τόσο πολύ χρόνο από τη ζωή σου.

• Να, όμως, που ανακοινώνετε ότι αυτή την εποχή ετοιμάζετε τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία σας με τίτλο «Πανελλήνιος». Πήρατε φόρα.

Ετσι είναι με το σινεμά. Μπορεί να φαίνεται ότι δυο-τρία χρόνια είσαι στάσιμος, και ξαφνικά παίρνεις πάλι φόρα. Ο «Πανελλήνιος» είναι στην αρχή, στρώνομαι τώρα στο σενάριο. Αλλά πρέπει να πω και κάτι άλλο. Δεν ξέρω πώς τα έχω καταφέρει, αλλά έχω κάνει όλες τις ταινίες μου σχεδόν με τις συνθήκες που ήθελα (όλοι πληρωμένοι κ.λπ.). Για να το πετύχεις, όμως, αυτό, θέλει χρόνο και υπομονή.

«Κάποια στιγμή θα μιλήσω και για τον μπαμπά μου»

Μαρία Κίτσου και Μάγια Πιπερά σε σκηνή της ταινίας

Κόρη του Γιάννη Δραγασάκη η Ρηνιώ, είχε την ατυχία τον Μάρτιο του 2017 να «πέσει» η χρηματοδότηση του «Cosmic Candy» από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου με 130.000 ευρώ πάνω... στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης μπαμπά της. Ακολούθησαν τα γνωστά. Γέμισαν τα σόσιαλ αλλά και κάποια άλλα μίντια από σκληρά σχόλια.

Η ταλαντούχα νέα σκηνοθέτις θεωρήθηκε ευνοημένη από το Κέντρο για πολιτικούς λόγους και κονέ. Κι ας μην ήξερε κανείς από τους οργισμένους ηθικολόγους την προϊστορία της στο σινεμά και τη δουλειά της.

Ευτυχώς είχε στο πλευρό της την κινηματογραφική κοινότητα. Και η ίδια δεν αντέδρασε, ούτε μια δήλωση δεν έκανε για να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Δεν χρειαζόταν, άλλωστε. Συνέχισε την ταινία της, αλλά και τη συμμετοχή της, παρέα με τους καλύτερους και πιο δραστήριους κινηματογραφιστές, στην κινητοποίηση «Δώσε λίγη αγάπη στο ελληνικό σινεμά», που ζητούσε από την κυβέρνηση (και από τον μπαμπά της) μια νέα, ολοκληρωμένη κινηματογραφική πολιτική, στήριξη του ΕΚΚ και επιστροφή του φόρου επί των εισιτηρίων, σπουδαίου πόρου του ελληνικού σινεμά, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε καταργήσει.

Ούτε τώρα θέλει η Ρηνιώ Δραγασάκη να αναφερθεί στο θέμα. Αν της άφησε, ίσως, πίκρα ή θυμό. «Δεν είναι ότι το αποφεύγω, αλλά τουλάχιστον σ' αυτή τη φάση δεν θέλω να απαντήσω», μας λέει. «Κάποια στιγμή, όμως, νιώθω ότι πρέπει να μιλήσω. Σκεφτόμουν, μάλιστα, τον τελευταίο καιρό ότι οι καλλιτέχνες συζητάμε πολύ για χίλια δυο άσχετα πράγματα και όχι για το ίδιο το έργο μας, για το οποίο κοπιάζουμε και κάνουμε θυσίες. Αφήστε με, λοιπόν, να είμαι απλώς χαρούμενη που τελείωσα την ταινία μου και ήρθε καιρός να μιλήσω γι' αυτήν».

ΣΙΝΕΜΑ
Ο The Boy αγαπά τη δεκαετία του ’80
Το 60ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ανέθεσε στον γνωστό σκηνοθέτη και μουσικό The Boy (Αλέξανδρος Βούλγαρης) να βουτήξει στα 80s και να επιλέξει δέκα ταινίες γεμάτες τρόμο, τρυφερότητα, χιούμορ,...
Ο The Boy αγαπά τη δεκαετία του ’80
ΣΙΝΕΜΑ
«Με γεμίζει η ζωή και όχι η καριέρα»
Χρόνια πολλά στο σινεμά και στο θέατρο, ξεχωριστή πάντα παρουσία, λάμπει αυτή την εβδομάδα στη μεγάλη οθόνη, στην ταινία του Νίκου Labot «H δουλειά της», που της χάρισε βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης....
«Με γεμίζει η ζωή και όχι η καριέρα»
ΣΙΝΕΜΑ
«Αγνωστοι» αλλά σπουδαίοι
Ενα φεστιβάλ οφείλει να συστήνει στους θεατές νέα, άγνωστα αλλά σημαντικά ονόματα για την κινηματογραφική τέχνη. Τι μεγαλύτερο δώρο από αυτό στους σινεφίλ; Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το κάνει αυτό χρόνια τώρα με...
«Αγνωστοι» αλλά σπουδαίοι
ΣΙΝΕΜΑ
Επιστροφή στο σινεμά με μια ουτοπία γεμάτη έρωτα
Η νέα του ταινία με τίτλο «Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει», από στίχο του Ακη Πάνου, θα προβληθεί στις Νύχτες Πρεμιέρας. Είναι ένα πανηγύρι αισθήσεων και ελευθερίας σε αιγαιοπελαγίτικο νησάκι.
Επιστροφή στο σινεμά με μια ουτοπία γεμάτη έρωτα
ΣΙΝΕΜΑ
Τα παιδιά μαθαίνουν το τζιχάντ
Ο Σύρος σκηνοθέτης Ταλάλ Ντέρκι έδωσε λίγο ελληνικό χρώμα στα βραβεία του Φεστιβάλ του Sundance, που απονεμήθηκαν την Κυριακή. Ο 41χρονος περιζήτητος σήμερα ντοκιμαντερίστας, που κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της...
Τα παιδιά μαθαίνουν το τζιχάντ
ΣΙΝΕΜΑ
Η Σάρα Ντράιβερ ξανά στη Θεσσαλονίκη
To 2011 την είχε φέρει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ο Δημήτρης Εϊπίδης, στενός φίλος της ίδιας και του επί 40 τόσα χρόνια συντρόφου της, Τζιμ Τζάρμους, και της είχε οργανώσει ρετροσπεκτίβα του έργου της. Φέτος...
Η Σάρα Ντράιβερ ξανά στη Θεσσαλονίκη

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας