Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Δεν κρύβω κάτω από το χαλί πως είμαι ομοφυλόφιλος»

Ελτον Τζον

Photo by Vianney Le Caer/Invision/AP
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Δεν κρύβω κάτω από το χαλί πως είμαι ομοφυλόφιλος»

  • A-
  • A+
Με αφορμή τη βιογραφική ταινία «Rocketman» ο εκκεντρικός Βρετανός τραγουδιστής εξομολογείται: τα δύσκολα παιδικά χρόνια, η εκτόξευση στην κορυφή, η κάθοδος στα ναρκωτικά και το αλκοόλ. «Η μουσική μού έσωσε τη ζωή», λέει, ευτυχισμένος με τον σύζυγό του και τα δύο τους παιδιά, ενώ συνεχίζει με το ίδρυμά του τον αγώνα κατά του AIDS.

ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ

Ολοι ξέρουν τον Ελτον Τζον ή μάλλον όλοι τον έχουν ακούσει, γιατί από τη δεκαετία του 1970 μέχρι τώρα δεν έχει πάψει να δημιουργεί, ούτε το αστέρι του έχει πάψει να μεσουρανεί. Γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη της Αγγλίας, σε μια μικρομεσαία οικογένεια, χωρίς πολλά φόντα εκτός από το χάρισμά του για το πιάνο και τη μουσική.

Σε πολύ νεαρή ηλικία συνάντησε τον συνέταιρό του Μπέρνι Ταουπίν, ο οποίος έγραφε όλα τα τραγούδια του επί δεκαετίες. Χάρη στο μοναδικό του χάρισμα στον κόσμο της ποπ αλλά και την απίστευτη παραγωγικότητά του, ο τραγουδιστής παραμένει ακμαίος και δημοφιλέστατος. Στην κορυφή της καριέρας του, όμως, δηλαδή τη δεκαετία του 1970, ο Ελτον Τζον συγκρίνεται με τον Ελβις Πρίσλεϊ του 1950 και τον Τζον Λένον του 1960.

Εξάλλου η νέα συνεργασία του με τον τραγουδοποιό Τιμ Ράις στη δεκαετία του 1990 έφερε ένα νέο κύμα απίθανων επιτυχιών, ανάμεσα στις οποίες ήταν και τραγούδια για την κινηματογραφική και θεατρική παραγωγή του «Βασιλιά των λιονταριών» (1994), καθώς και η διασκευή της όπερας του Βέρντι «Αΐντα» για τη θεατρική σκηνή με τον τίτλο «Elaborate Lives: The Legend of Aida» (1998).

Παρ’ όλο που ήταν μέρος της κοινότητας των ομοφυλοφίλων από τη δεκαετία του 1980, όταν αυτή χτυπήθηκε βάναυσα από το AIDS, ο Ελτον Τζον δεν συμμετείχε εξαρχής στον αγώνα κατά της ασθένειας. Το 1992, όμως, ίδρυσε το AIDS Foundation και έκτοτε έχει αφιερώσει πολύ χρόνο και χρήμα για την καταπολέμησή της σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τάρον Εγκερτον, «Rocketman» του Ντέξτερ Φλέτσερ

Η παρακάτω συνέντευξη δόθηκε με αφορμή τη βιογραφική ταινία «Rocketman», σε σκηνοθεσία Ντέξτερ Φλέτσερ, με πρωταγωνιστή τον Τάρον Εγκερτον, μια παραγωγή της Paramount, υπό την αιγίδα του Ελληνοαμερικανού Τζιμ Γιαννόπουλου, η οποία βγήκε πρόσφατα στις αίθουσες. «Η ταινία απορρίφθηκε από όλα τα μεγάλα στούντιο και μόνο ο Τζιμ Γιαννόπουλος μάς πλησίασε, όταν ήταν ακόμα στη Fox, και μας είπε ότι θα έκανε την ταινία με χαμηλό προϋπολογισμό, 25 εκατ. δολαρίων», δηλώνει ο Ελτον Τζον.

«Δεν το δεχτήκαμε όμως, δεν είχε νόημα, αφού δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε μια καλή ταινία. Περιμέναμε για λίγο μέχρι που ο Γιαννόπουλος άλλαξε πόστο, από τη Fox στην Paramount, και τότε μας είπε πως ήθελε να ξεκινήσει την ταινία με τους δικούς μας όρους. Από εκείνη τη στιγμή όλοι αποδείχτηκαν καταπληκτικοί συνέταιροι».

• Οπως διαπιστώσαμε πέρσι με την ταινία για τον Φρέντι Μέρκιουρι, «Bohemian Rhapsody», τα στούντιο του Χόλιγουντ ακόμα αποφεύγουν τις απευθείας ομοφυλοφιλικές σκηνές. Ωστόσο, στην ταινία σας δεν συμβαίνει αυτό. Ηταν σημαντικό για σας να συμπεριληφθεί η ερωτική σκηνή;

Ναι, παλέψαμε για τη σκηνή. Ηταν σημαντική για μένα προϋπόθεση, ότι, αν θα έλεγα την ιστορία της ζωής μου, θα την έλεγα με τιμιότητα. Ημουν παρθένος μέχρι το σημείο που είδατε στην ταινία. Και είχα λαχτάρα να αγαπηθώ, να αγγιχτώ.

Οταν τους βλέπετε να ξεσχίζουν τα ρούχα τους, έτσι ακριβώς έγινε. Με χαροποιεί το γεγονός ότι έχει συμπεριληφθεί η σκηνή γιατί είμαι ομοφυλόφιλος και δεν θέλω να το κρύψω αυτό κάτω από το χαλί. Βλέπετε τον Tάρον Εγκερτον στην ταινία να ξαπλώνει μ’ ένα μακάριο χαμόγελο γιατί σκέφτεται «επιτέλους είχα σεξ, είμαι φυσιολογικός!». Δεν είχα κάνει σεξ μέχρι τα 23 μου. Ο πατέρας μου μού έλεγε ότι αν αυνανιζόμουν, θα τυφλωνόμουν, κι όταν άρχισα να φοράω γυαλιά στα 13, είπα: «Θεέ μου, αλήθεια είναι!».

• Στην ταινία βλέπουμε τις χαρούμενες αλλά και τις θλιβερές στιγμές της ζωής σας. Ηταν κάτι που το θέλατε, να μοιραστείτε τις αδυναμίες σας με το κοινό;

Οπως είπα προηγουμένως, όταν μου πρότειναν να κάνω ταινία για τη ζωή μου συμφώνησα, με την προϋπόθεση ότι θα ήταν μια τίμια ανασκόπηση. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην οθόνη έγιναν και στην πραγματικότητα.

Η επιτυχία ήταν ωραία, αλλά έλα που δεν μπορούσα να την αντιμετωπίσω... δεν θα γινόταν να αφήσω τις κακές στιγμές, να τις γυαλίσω ή να τις κρύψω. Γι’ αυτό τον λόγο, ήταν δύσκολο για μένα να δω την ταινία· δεν ήθελα να τα ξαναζήσω όλα, Θεέ μου! Αλλά ευτυχώς, υπήρξε λύτρωση... Εξάλλου, παρ’ όλο που ήμουν σε άθλια κατάσταση, διατήρησα τη δουλειά μου, συνέχισα να βγάζω δίσκους και να πηγαίνω σε τουρ. Αν είχα σταματήσει, δεν θα ήμουν εδώ τώρα. Η μουσική μού έσωσε τη ζωή.

• Στην ταινία φαίνεται να «ξεπετάτε» τα τραγούδια, το ένα μετά το άλλο, με καταπληκτική ταχύτητα. Μιλήστε για τον τρόπο της δουλειάς σας.

Ο Μπέρνι Ταουπίν κι εγώ έχουμε το προτέρημα να δουλεύουμε πολύ γρήγορα. Μου δίνει τους στίχους κι εγώ τους μελοποιώ αμέσως. Αν δεν έχω τελειώσει ένα τραγούδι μέσα σε μισή ώρα, το αφήνω και επανέρχομαι σ’ αυτό αργότερα. Δεν γράφω όμως κάθε μέρα, αλλά όταν νιώθω την ανάγκη. Δεν ξέρω πώς γίνεται ακριβώς. Βάζω τα χέρια μου πάνω στα πλήκτρα και τότε κάτι συμβαίνει.

• Πείτε μας για την απαρχή της μουσικής σας εκπαίδευσης.

Αρχισα να παίζω πιάνο ακούγοντας μόνο, από πολύ μικρός. Ηταν το χάρισμά μου. Κάποια στιγμή είπα στους γονείς μου ότι θα ήταν καλό να αρχίσω μαθήματα μουσικής και βρήκα μια υπέροχη κυρία, την κυρία Τζόουνς, που άρχισε να μου μαθαίνει πιάνο. Επαιζα τότε Μπαχ, Μότσαρτ και Σοπέν και μου άρεσε πολύ. Αργότερα, πήρα υποτροφία στο Royal Academy of Music. Ευτυχώς, είχα ήδη ανακαλύψει τον Τζέρι Λι Λούις και τον Λιτλ Ρίτσαρντ. Δεν είχα όμως την επιδεξιότητα του κλασικού πιανίστα. Υπήρχαν πολλοί υπέροχοι μουσικοί στην Ακαδημία, πολύ καλύτεροι από μένα. Ομως τρελαινόμουν να παίζω τους κλασικούς κι ας μην ήξερα αν πατούσα τη σωστή ή τη λάθος νότα!

• Είχατε συνειδητοποιήσει το χάρισμά σας από μικρό παιδί. Εχετε ποτέ αισθανθεί τη μοναξιά της διαφορετικότητας που μπορεί να επιφέρει κάτι τέτοιο;

Μάλλον όχι. Δεν περηφανευόμουν ποτέ για το ταλέντο μου, ήμουν ο Ρέτζιναλντ Ντουάιτ –αυτό είναι το όνομά μου–, ποτέ δεν έφερνα τον «Ελτον Τζον» στο σπίτι μαζί μου. Ο Ελτον Τζον μένει πάντα στη σκηνή ή στο στούντιο. Πέρασα μια εποχή με χρυσούς δίσκους και όλα αυτά τα αντικείμενα που συνοδεύουν την εμπορική επιτυχία, αλλά δεν τα έχω πια, τα έχω κρύψει κάπου σε μια αποθήκη. Την έχω ξεπεράσει αυτή την περίοδο της ζωής μου.

• Στην ταινία βλέπουμε τις δυσκολίες στη σχέση σας με τους γονείς σας και τη μοναξιά που νιώσατε. Καταφέρατε όμως να τα ξεπεράσετε όλα αυτά...

Ναι, με πολλή δουλειά, με ψυχοθεραπεία, με αποτοξίνωση... Ηταν σαν να μάθαινα να περπατάω πάλι, να γίνομαι άνθρωπος πάλι. Και χρειάστηκε να μάθω να ακούω και να το βουλώνω. Να ακολουθώ τη συμβουλή άλλων, ακόμα κι αν δεν το ’θελα. Τα πρώτα τρία χρόνια πρέπει να πήγα σε 1.200 συναντήσεις απεξάρτησης. Δούλεψα σκληρά και μόνο τότε άρχισα να καταλαβαίνω και να προοδεύω σαν άνθρωπος. Παραμένουν μέσα μου, ωστόσο, κάποια στοιχεία του performer που απειλούν να με οδηγήσουν σε σκοτεινές μεριές.

Είναι κάτι συχνά αναπόφευκτο με τους δημιουργικούς ανθρώπους. Συμβαίνει να ξυπνήσω μια μέρα και να μου φανεί ο κόσμος σκοτεινός ξανά. Αλλά δεν διαρκεί πολύ αυτή η αίσθηση γιατί έχω τον σύζυγό μου Ντέιβιντ και τα παιδιά μου. Οταν βρίσκομαι κοντά στα παιδιά μου, ποτέ δεν αισθάνομαι άσχημα. Παλαιότερα δεν θα το πίστευα ότι θα μπορούσα να διατηρήσω μια σχέση 25 χρόνια! Οι σχέσεις μου χαλούσαν πάντα γρήγορα λόγω των ναρκωτικών και του αλκοόλ.

Αλλά από τότε που ξαναβρήκα τη νηφαλιότητά μου, έχω και τον Ντέιβιντ. Πρέπει ωστόσο να το θέλεις, να είσαι πρόθυμος να αλλάξεις, να ακούσεις τις συμβουλές που σου δίνουν και να δράσεις ανάλογα. Μόνο τότε θα καλυτερεύσει η ζωή σου, όπως έγινε και στη δική μου την περίπτωση. Οπως είδατε στην ταινία, όταν ήμουν ακόμα εθισμένος, ζούσα μόνος μου στο Λονδίνο και φοβόμουν να κατέβω τις σκάλες μήπως μ’ ακούσει κανείς. Ηταν μια τρέλα... Είχα τα πάντα στη ζωή μου και παραλίγο να τα χάσω όλα.

• Πατέρας τώρα, αισθάνεστε πως έχετε την ευκαιρία να μεγαλώσετε τα παιδιά σας χωρίς να επαναλάβετε τα λάθη των γονιών σας;

Ηταν άλλη εποχή τότε. Το 1950 ήταν μια πάρα πολύ συντηρητική περίοδος. Οταν οι γονείς μου ήθελαν να χωρίσουν, θυμάμαι τον θείο μου, τον αδελφό της μητέρας μου, να της λέει ότι δεν γινόταν να χωρίσει γιατί τι θα έλεγαν οι γείτονες;...

Τελικά δεν χώρισαν για χάρη μου, κάτι που εκτιμώ βέβαια. Αλλά όσο πιο πολύ έμεναν μαζί τόσο χειρότερη γινόταν η κατάσταση, για όλους μας. Ζούσα μες στον φόβο... Εκανα έναν θόρυβο μασώντας ένα κομμάτι σέλινου και ο πατέρας μου με μάλωνε. Οταν όμως αναγκάζεσαι να ζεις με τον φόβο, ψάχνεις να βρεις μια παρηγοριά. Η μουσική ήταν η δική μου παρηγοριά.

• Εχετε αγωνιστεί για την καταπολέμηση του AIDS. Σε προσωπικό όμως επίπεδο θα πρέπει να νιώθετε τυχερός που δεν προσβληθήκατε από τη νόσο όπως πολλοί άλλοι στον χώρο σας.

Ναι, είμαι πάρα πολύ τυχερός. Οταν ξαναβρήκα τη νηφαλιότητά μου, αποφάσισα να κάνω κάτι, γιατί ώς τότε δεν είχα βοηθήσει πολύ τους ασθενείς με AIDS. Δεν πήγαινα στις διαδηλώσεις του Act Up… δεν ήμουν στην πρώτη γραμμή της μάχης, πράγμα που ήταν χρέος μου ως ομοφυλόφιλου άνδρα.

Οταν λοιπόν ίδρυσα το Elton John AIDS Foundation στην Ατλάντα, ήταν κάτι που πολύ επιθυμούσα, είχα ήδη χάσει πολλούς φίλους. Κάτι που ήθελα να κάνω για την ψυχή μου και για όσους είχαν ανάγκη από βοήθεια. Το 1992 δεν υπήρχε θεραπεία και βοήθεια όπως τώρα.

 

ΣΙΝΕΜΑ
Στο υπέροχο μυαλό του Steve Jobs
Βραβευμένη πρόσφατα με δύο Χρυσές Σφαίρες η κινηματογραφική βιογραφία του frontman της Apple στηρίζεται στις ερμηνείες του Μάικλ Φασμπέντερ και της Κέιτ Γουίνσλετ. Στις αίθουσες και η καθηλωτική «επιστροφή»...
Στο υπέροχο μυαλό του Steve Jobs
ΣΙΝΕΜΑ
Μεσόκοποι άνδρες κάνουν βουτιά στη ζωή
Η πρώτη solo σκηνοθετική δουλειά του Ζιλ Λελούς αποτέλεσε έναν εισπρακτικό θρίαμβο στη Γαλλία, φέρνοντας κοντά τους διασημότερους ηθοποιούς της χώρας, ως πρωταγωνιστές μιας γλυκόπικρης κωμωδίας με…...
Μεσόκοποι άνδρες κάνουν βουτιά στη ζωή
ΣΙΝΕΜΑ
Ανυπότακτες γυναίκες
Ο φεμινισμός και οι γυναικείες διεκδικήσεις έχουν τον τελευταίο καιρό εισβάλει ξανά δυναμικά σε κάθε χώρο - και αυτόν της τέχνης. Ειδικά στο σινεμά, από τα φεστιβάλ μέχρι το Χόλιγουντ, το θέμα της γυναικείας...
Ανυπότακτες γυναίκες
ΣΙΝΕΜΑ
Τιμητικά Οσκαρ
Η 91χρονη Ιταλίδα σκηνοθέτις Λίνα Βερτμίλερ, η πρώτη γυναίκα που κέρδισε υποψηφιότητα για Οσκαρ σκηνοθεσίας με την ταινία «Ο Πασκουαλίνο και οι εφτά καλλονές» (1977), δημιουργός που σημάδεψε το ευρωπαϊκό...
Τιμητικά Οσκαρ
ΣΙΝΕΜΑ
Mια αλλιώτικη γυναίκα και η εξαφάνιση της Αγκαθα Κρίστι
Η ταινία του πολιτογραφημένου Δανού, ιρανικής καταγωγής, Αλί Αμπάσι, που κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στο «Ενα Κάποιο Βλέμμα» του προηγούμενου, 71ου Φεστιβάλ Κανών, είναι η πιο πρωτότυπη, τολμηρή ματιά στις...
Mια αλλιώτικη γυναίκα και η εξαφάνιση της Αγκαθα Κρίστι
ΣΙΝΕΜΑ
Ένα Όσκαρ για τη Λίνα Βερτμίλερ
Με το χρυσό αγαλματίδιο για το σύνολο της καριέρας της θα τιμηθεί η σημαντική σκηνοθέτις, Λίνα Βερτμίλερ, σε ειδική τελετή μαζί με τους Ντέιβιντ Λιντς, Γουέστ Στάντι και Τζίνα Ντέιβις.
Ένα Όσκαρ για τη Λίνα Βερτμίλερ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας