Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Mια αλλιώτικη γυναίκα και η εξαφάνιση της Αγκαθα Κρίστι

«Σύνορα» του Αλί Αμπάσι και «Άγκαθα, Η Εξιχνίαση Ενός Φόνου» του Τέρι Λόουν

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Mια αλλιώτικη γυναίκα και η εξαφάνιση της Αγκαθα Κρίστι

  • A-
  • A+

Σύνορα ★★★☆☆

(Gräns, Σουηδία, Δανία, 2018, 110’)

• σκηνοθεσία: Αλί Αμπάσι
• ηθοποιοί: Εβα Μελάντερ, Ερο Μιλόνοφ

Η ταινία του πολιτογραφημένου Δανού, ιρανικής καταγωγής, Αλί Αμπάσι, που κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στο «Ενα Κάποιο Βλέμμα» του προηγούμενου, 71ου Φεστιβάλ Κανών, είναι η πιο πρωτότυπη, τολμηρή ματιά στις σημερινές κοινωνικές αιχμές του προσφυγικού, του ρατσισμού και της διαφορετικότητας που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια: ένα σκληρό παραμύθι με την αλήθεια στην καρδιά, έστω κι αν δεν καταφέρνει να διατηρήσει το σενάριό του συμπαγές ώς το τέλος.

Η Τίνα είναι υπάλληλος στο τελωνείο της παραθαλάσσιας πόλης της: δεν έχει τίποτε το «κανονικό» ή «συμβατικό». Το πρόσωπό της είναι από άσχημο ώς δύσμορφο, το κορμί της άκαμπτο, μια -όπως εκείνη γνωρίζει από παιδί κι επαναλαμβάνει- χρωμοσωματική ανωμαλία την εμποδίζει να κάνει σεξ, μια ουλή στο σημείο του κόκκυγα θυμίζει ένα -ίσως- παιδικό ατύχημα.

Τα ένστικτά της τη φέρνουν πιο κοντά στη φύση, τα έντομα και τα ζώα, παρά στους ανθρώπους. Η όσφρησή της είναι ιδιαίτερα οξυμένη, πράγμα που την καθιστά ιδανική στο να εντοπίζει όσους προσπαθούν να περάσουν λαθραία από το τελωνείο, μια και «μυρίζεται» την ενοχή, το ψέμα. Η προσεκτικά προστατευμένη ζωή της θα αλλάξει ριζικά όταν στη δουλειά συναντήσει τον Βόρε, έναν άντρα που -παραδόξως- μοιάζει μόνο με εκείνη και με κανέναν άλλον.

Σ’ ένα σενάριο γραμμένο από τον Αμπάσι και τον Τζον Λίντκβιστ του «Ασε το κακό να μπει», η πυκνή, σκοτεινή φύση της Σουηδίας γίνεται το… γόνιμο σκηνικό για ένα ανθρώπινο παραμύθι που συγκεντρώνει στη λιτή πλοκή του τα πάντα, από τη σημασία του γονιού ώς την εγκατάλειψη, την παιδική πορνογραφία και τον φόβο του «άλλου», την εκδικητικότητα που προκαλεί η βία ή τον ρομαντισμό που κρύβεται στα κοινά χαρακτηριστικά.

Εξαιρετικά πρωτότυπο και θαρραλέο ως σύλληψη, με μια ευαίσθητη ερμηνεία της Μελάντερ κάτω από την προσθετική στο πρόσωπό της που την κάνει αγνώριστη, το φιλμ, ένα αλλιώτικο love story με στοιχεία θρίλερ και βαθιά ανθρωπιστική σκέψη, είναι τόσο απωθητικό που γίνεται συναρπαστικό, τόσο αποφασισμένο που αυτομάτως πείθει για την ύπαρξη του σύμπαντός του, παρότι το τελευταίο μέρος του τραβά τον δρόμο του φανταστικού περισσότερο απ’ όσο η ταινία έως εκεί δικαιολογεί, στερώντας της κάτι από την αληθοφάνεια και τη δύναμή της.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΔΑΝΑΟΣ, ΔΙΑΝΑ, ΔΙΟΝΥΣΙΑ, ΕΚΡΑΝ

Αγκαθα, η εξιχνίαση ενός φόνου ★★½☆☆☆

(Agatha and the Truth of Murder, Ην. Βασίλειο, 2018, 92’)

  • σκηνοθεσία: Τέρι Λόουν
  • ηθοποιοί: Ρουθ Μπράντλεϊ, Πίπα Χέιγουντ, Ρέιφ Ινεσον, Τιμ ΜακΙνερνι

Το 1926, με τη συγγραφική καριέρα της στο απόγειο της δόξας της αλλά με την έμπνευσή της να έχει στερέψει και με τον γάμο της στα πρόθυρα του τέλους, η Αγκαθα Κρίστι εξαφανίστηκε χωρίς ίχνη για δέκα μέρες. Με αφορμή αυτό το πραγματικό συμβάν, ο Τέρι Λόουν δίνει τη δική του εκδοχή τού τι μπορεί να συνέβη. Μπορεί, για παράδειγμα, η Αγκαθα Κρίστι να μεταμφιέστηκε και να εγκαταστάθηκε σε μια έπαυλη, αναζητώντας η ίδια τον ένοχο της παράξενης δολοφονίας μιας καλοσυνάτης νοσοκόμας, ακριβώς μετά τον πόλεμο.

Ψυχαγωγική τηλεταινία εποχής, το φιλμ του Λόουν παίζει ένα μετα-παιχνίδι με την πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Την ώρα που η ηρωίδα του δεν μπορεί να γράψει, γιατί θεωρεί πως το αναγνωστικό κοινό είναι πιο έξυπνο από τα δικά της ευρήματα, τη βάζει να ζει το δικό της μυστήριο με απρόβλεπτες λύσεις.

Τα στοιχεία του φεμινισμού, των αφόρητων τραυμάτων του πολέμου στον βρετανικό πληθυσμό, των κοινωνικών απαγορεύσεων ποτίζουν τη διασκεδαστική πλοκή και το σασπένς. Μόνο που η (αληθινή) Αγκαθα Κρίστι γνώριζε καλά πώς, εκτός από τα ενοχοποιητικά στοιχεία, να δώσει στους ήρωές της και συναρπαστικές προσωπικότητες, προκαλώντας την εμπάθεια των αναγνωστών της – ενώ ο Λόουν μένει σ’ ένα σχηματικό κλείσιμο ματιού, ένα σεναριακό παιχνίδι που, όσο θαυμάζεις τους κανόνες του, τόσο μένεις μακριά από την ουσία ή το συναίσθημά του.

ΑΛΟΜΑ, ΔΕΞΑΜΕΝΗ, ΖΕΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΟΥΡΑ, ΡΙΑ ΒΑΡΚΙΖΑ, ΣΙΝΕ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, ΦΙΛΙΠ, ΦΙΛΟΘΕΗ

X-Men: ο Μαύρος Φοίνικας ★★½☆☆☆

(Dark Phoenix, ΗΠΑ, 2019, 113’)

  • σκηνοθεσία: Σάιμον Κίνμπεργκ
  • ηθοποιοί: Σόφι Τέρνερ, Τζένιφερ Λόρενς, Τζέσικα Τσαστέιν, Μάικλ Φασμπέντερ, Τζέιμς ΜακΑβόι

Ενώ βρίσκεται, μαζί με μια μικρή ομάδα των X-Men, σε μια αποστολή διάσωσης στο Διάστημα, η Τζιν θα συσσωρεύσει στο σώμα της μια γιγαντιαία κοσμική δύναμη. Χάρη σ’ αυτήν θα γίνει η πιο ισχυρή μεταλλαγμένη που έχει υπάρξει ποτέ: όμως τη δύναμή της δεν μπορεί να την τιθασεύσει και, με ερεθίσματα από το χαμένο παρελθόν της, θα γίνει, άθελά της, υπαίτια για μια σχεδόν πανανθρώπινη καταστροφή.

Μ’ έναν τρόπο απάντηση στην «Captain Marvel», αυτή η συνάντηση με τους X-Men είναι σκόπιμα και εντυπωσιακά… γυναικεία. Από τις προσεγμένες ατάκες («πάντα οι γυναίκες σώζουν τους άνδρες, ίσως πρέπει να ονομάσεις την ομάδα σου X-Women») ώς τη μεγαλειώδη μορφή της Σόφι Τέρνερ φλεγόμενης με τα πύρινα μαλλιά της, η ταινία του Κίνμπεργκ φέρνει ξανά στις οθόνες τους πιο αγαπημένους από τους νεαρούς X-Men, αλλά λειτουργεί κυρίως αυτόνομα ως ιστορία της Τζιν, με μια επιπλέον σοβαροφάνεια που της στερεί τον ενθουσιασμό. Θεαματική μεν, αλλά και εύκολα… αναλώσιμη!

Ποιος σκότωσε τη λαίδη Γουίνσλεϊ ★★☆☆☆

(Lady Winsley, Γαλλία, Τουρκία, Βέλγιο, 2019, 100’)

  • σκηνοθεσία: Χινέρ Σαλίμ
  • ηθοποιοί: Μεχμέτ Κουρτουλούς, Εζγκί Μολά, Οζγκούρ Εμρέ Γιλντιρίμ

Οταν η όμορφη Αμερικανίδα συγγραφέας δολοφονείται μυστηριωδώς σ’ ένα από τα Πριγκηπόννησα, ο Φεργκάν, διάσημος επιθεωρητής από την Κωνσταντινούπολη, θα έρθει στο νησί για να εξιχνιάσει την υπόθεση. Ξένος μεταξύ συγγενών, γεμάτων ταμπού που επιβάλλουν οι δεσμοί αίματος, θα βρεθεί αντιμέτωπος με πολλά ακόμα μυστικά.

Σε σενάριο του Τομάς Μπιντεγκέν, σταθερού συνεργάτη του Ζακ Οντιάρ, ο Χινέρ Σαλίμ αξιοποιεί τα Πριγκηπόννησα με δύο τρόπους: από τη μια χορταίνοντας τα μάτια με ένα πανέμορφο τοπίο κι από την άλλη επενδύοντας στην αίσθηση του παρελθόντος που αναδίδει ο τόπος, για να κάνει ένα παλιομοδίτικο αστυνομικό φιλμ.

Από τον «γόη» αστυνομικό που έρχεται από τη μεγάλη πόλη στη μικρή κοινότητα ώς τα λειτουργικά σχόλια για το Κουρδικό, τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη τουρκική κοινωνία, τους άνδρες-αφέντες που περνούν τον χρόνο τους πίνοντας καφέδες, με ζεστούς φωτισμούς στα εσωτερικά, μελαγχολικούς και γκρίζους στα εξωτερικά, χτίζει μια ταινία γεμάτη ατμόσφαιρα και γοητεία. Αν μόνο και η ιστορία του ξεπερνούσε, έστω λίγο, τους στερεοτυπικούς χαρακτήρες και την προβλέψιμη πλοκή της...

Ενα αγγελικό πρόσωπο ★★☆☆☆

(Gueule d'ange, Γαλλία, 2018, 108’)

  • σκηνοθεσία: Βανέσα Φίλο
  • ηθοποιοί: Μαριόν Κοτιγιάρ, Αϊλίν Ακσουά - Ετέξ, Αλμπάν Λενουάρ

Η Μαρλέν είναι η νεαρή, ανύπαντρη μητέρα της οκτάχρονης Ελί. Είναι όμορφη, γεμάτη ζωή, αλλά εύκολα εγκαταλείπει τα πάντα για ένα παραπάνω μπουκάλι βότκα, ή μια προσπάθεια επανένωσης με τον αρραβωνιαστικό της, ή ένα σεξ στα βιαστικά, ή μια βραδιά χορού με την κολλητή της. Η ενήλικη της σχέσης είναι η Ελί και κάποια στιγμή θα αποφασίσει να πάρει τη ζωή της στα χέρια της.

Χτίζοντας μια ταινία πάνω στη μοναξιά, στις αδιέξοδες σχέσεις αγάπης, στις οικογένειες αλλιώτικης μορφής, η Βανέσα Φίλο, στο ντεμπούτο της που έκανε πρεμιέρα στο προηγούμενο Φεστιβάλ Κανών, αποδεικνύει ότι έχει μια φωτογενή ποπ αισθητική και μια ευδιάκριτη ευαισθησία στη γυναικεία ψυχοσύνθεση. Αυτές τις αρετές της, ωστόσο, τις επενδύει σ’ ένα τετριμμένο, επιφανειακό σενάριο, στο οποίο μόνο η -όπως πάντα- σαρωτική ερμηνεία της Μαριόν Κοτιγιάρ χαρίζει βάθος.

Η κομπίνα ★★☆☆☆

(The Hustle, ΗΠΑ, 2019, 93’)

  • σκηνοθεσία: Κρις Αντισον
  • ηθοποιοί: Αν Χάθαγουεϊ, Ρέμπελ Γουίλσον

Η υπέρκομψη Τζόζεφιν και η χύμα στο κύμα Πένι έχουν μόνο ένα κοινό: επιδίδονται σε κομπίνες, η πρώτη απαιτητικές και κοσμοπολίτικες, η δεύτερη απλώς για να κάνει το κέφι της και να βγάζει τα προς το ζην. Οταν συναντιούνται στα χλιδάτα μεσογειακά θέρετρα, θα αποφασίσουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να ξαφρίσουν έναν δισεκατομμυριούχο – και μαζί να εκδικηθούν του άνδρες που τις έχουν βλάψει κι όλους τους υπόλοιπους.

Ο Κρις Αντισον κάνει μια σύγχρονη διασκευή του «Απατεώνες και τζέντλεμεν», βασισμένος στο επιτυχημένο σενάριο του Στάνλεϊ Σαπίρο, αλλά αντιστρέφοντας τα φύλα: αυτή τη φορά, τα κορίτσια είναι οι ευρηματικές απατεώνισσες και οι άνδρες τα ανόητα θύματα. Παρά το χιουμοριστικό της υπόθεσης ωστόσο, δεν κάνει τίποτε άλλο για να φρεσκάρει την παρωχημένη ιδέα της κωμωδίας και, όπως και να το κάνουμε, η ξύλινη Αν Χάθαγουεϊ και η σκόπιμα υπερβολική Ρέμπελ Γουίλσον μακράν απέχουν του γεμάτου μπρίο διδύμου Μάικλ Κέιν και Στιβ Μάρτιν.

Καζανόβα, τελευταία αγάπη ★★☆☆☆

(Dernier Amour, Γαλλία, 2019, 98’)

  • σκηνοθεσία: Μπενουά Ζακό
  • ηθοποιοί: Βενσάν Λεντόν, Στέισι Μάρτιν

Εξόριστος από το Παρίσι, στην καρδιά του 18ου αιώνα, ο διαβόητος Ιταλός λιμπερτίνος Καζανόβα φτάνει στο Λονδίνο. Εκεί θα ερωτευτεί, για πρώτη και τελευταία φορά, την πόρνη πολυτελείας Μαριάν ντε Σαρπιγιόν. Η Μαριάν θα εκβιάσει την επιθυμία του, αρνούμενη να ενδώσει, τεστάροντας τα όρια της αντοχής του κορμιού και του πνεύματος.

Η νέα ταινία του Μπενουά Ζακό διαβάζεται με μεγαλύτερη ένταση απ’ ό,τι βλέπεται. Περιορίζοντας κοστούμια και σκηνικά στο ελάχιστο, κάνοντας δύο εξαιρετικές επιλογές στους πρωταγωνιστές του, αλλά αναγκάζοντάς τους να μιλούν ένα κράμα αγγλικών και γαλλικών, παγιδεύεται, εξερευνώντας το πάθος και τα πάθη, σε μια παρωχημένη εγκεφαλικότητα που κάνει την ταινία να κυλά αργά και βασανιστικά, πιο βασανιστικά κι από την αναμονή του ερωτύλου ήρωά της.

ΣΙΝΕΜΑ
Οι Κάνες πρέπει να είναι τέλειες...
Ο διευθυντής του Φεστιβάλ Κανών, Τιερί Φρεμό, δεν αντιμετωπίζει ποτέ την πλήρη αποδοχή στην παραδοσιακή συνέντευξη Τύπου που δίνει στην έναρξη του φεστιβάλ –κι η φετινή ήταν από τις πιο αιχμηρές.
Οι Κάνες πρέπει να είναι τέλειες...
ΣΙΝΕΜΑ
Εδώ είναι Βαλκάνια;
Καθώς οι ταινίες, ειδικά ενός ανέκαθεν πολιτικά συνειδητοποιημένου και μάχιμου φεστιβάλ όπως η Berlinale, δίνουν όλο και μεγαλύτερη σημασία στην έννοια και τις προεκτάσεις της ταυτότητας, εθνικής, φύλου,...
Εδώ είναι Βαλκάνια;
ΣΙΝΕΜΑ
Η πολυπολιτισμική εικόνα της βίας
Εχοντας φτάσει σχεδόν στη μέση της Berlinale, οι ταινίες που έχουν ξεχωρίσει είναι λίγες, αλλά δυνατές σαν γροθιές, ή ακόμα πιο πολύ, αφού η καθεμιά τους προσεγγίζει τη βία μ’ έναν τρόπο κοντινό στην κουλτούρα...
Η πολυπολιτισμική εικόνα της βίας
ΣΙΝΕΜΑ
Σε πρώτο πλάνο οι γυναίκες
Αυλαία για την 69η Berlinale και όλα τα φλας πάνω στην υπέροχη Ζιλιέτ Μπινός, πρόεδρο της Κριτικής Επιτροπής, η οποία μίλησε για #metoo και Γουάινστιν. Εφαρμόζοντας την ισότητα των φύλων, η διοργάνωση...
Σε πρώτο πλάνο οι γυναίκες
ΣΙΝΕΜΑ
Σέξι θρίλερ στη διχασμένη Ιερουσαλήμ και ο κλασικός εκδικητής Λίαμ Νίσον
Μια παλαιστινιακή ταινία, βραβευμένη στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ, με τη μορφή του θρίλερ (με πολιτικές και κοινωνικές παραμέτρους φυσικά), καταφέρνει να μιλήσει πολύ καλύτερα από όποιο δράμα για τη σημασία και...
Σέξι θρίλερ στη διχασμένη Ιερουσαλήμ και ο κλασικός εκδικητής Λίαμ Νίσον
ΣΙΝΕΜΑ
Τρεις υπερήρωες που... δεν υπάρχουν και ο υπέροχος Βίνσεντ βαν Γκογκ
Σαν ο Χίτσκοκ να σκηνοθετούσε τους «Avengers» μοιάζει η νέα ταινία τού, χαρακτηριστικά άνισου στην καριέρα του, Μ. Νάιτ Σιάμαλαν, πράγμα εξαιρετικά απολαυστικό μέχρι την κορύφωση, όπου ο...
Τρεις υπερήρωες που... δεν υπάρχουν και ο υπέροχος Βίνσεντ βαν Γκογκ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας