Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Θέλουμε τον πολιτικό να λειτουργεί ως μπαμπάς μας»

Ο Κίμων Τσακίρης

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Θέλουμε τον πολιτικό να λειτουργεί ως μπαμπάς μας»

  • A-
  • A+
«Sugartown: Για μια Χούφτα Ψήφους»: από τη Ζαχάρω σε ολόκληρη την Ελλάδα και τον κόσμο το ντοκιμαντέρ του είναι η εμπνευσμένη απεικόνιση της σχέσης μας με την εξουσία.

Η τριλογία της «Sugartown», της Ζαχάρως του Κίμωνα Τσακίρη, έχει ένα σπουδαίο χαρακτηριστικό. Ενώ ο δημιουργός της, από την πρώτη ταινία, το 2006, ώς σήμερα, αποτυπώνει δημιουργικά μεν, αλλά με ελάχιστη σκηνοθετική παρέμβαση, περιστατικά στη Ζαχάρω Ηλείας, γύρω από τον δήμαρχο Πανταζή Χρονόπουλο, πετυχαίνει να μεταφέρει την εικόνα μιας Ελλάδας που θεσμικά δεν αλλάζει, μπροστά στα μάτια των θεατών-πολιτών που, μέσα σ’ αυτά τα 12-13 χρόνια έχουν αλλάξει ριζικά.

Στην πρώτη ταινία «Sugartown: Οι Γαμπροί», ο Τσακίρης παρακολούθησε την απόπειρα του δημάρχου της μικρής πόλης να… αποκαταστήσει τα παλικάρια του τόπου εισάγοντας νύφες από τη Ρωσία κι επεκτείνοντας τον ρόλο της αυτοδιοίκησης στα πιο προσωπικά διαμερίσματα των πολιτών. Η δεύτερη ταινία, «Sugartown: Η Επόμενη Μέρα», γυρίστηκε το 2010, μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Ηλεία, και αποτύπωσε τον Χρονόπουλο στον (απίθανα συμφεροντολογικό) χειρισμό της ανοικοδόμησης της περιοχής.

Τώρα, μετά την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, στο «Sugartown: Για μια Χούφτα Ψήφους» (προβάλλεται ήδη στις αίθουσες από τη Feelgood Entertainment), πηγαίνει ακόμα πιο βαθιά στην ελληνική (και όχι μόνο, φυσικά), ψυχοσύνθεση του πολίτη: καθώς επικεντρώνεται στην προεκλογική εκστρατεία του έκπτωτου Χρονόπουλου στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές (είναι και τώρα υποψήφιος, παρά τις διαδοχικές κατηγορίες εναντίον του και κυρώσεις), προσδιορίζει ξεκάθαρα εκείνο που υπέβοσκε και στις προηγούμενες ταινίες, την ακραία ωφελιμιστική διάθεση που πνίγει την πολιτική σκηνή.

Κι ό,τι, το 2006, μπορεί να αντιμετωπιζόνταν με χαμόγελο και μ’ ένα «αθάνατη Ελλάδα», σήμερα βλέπεται με καθηλωτική απόγνωση.

Σκηνή από το ντοκιμαντέρ με τον Δήμαρχο Πανταζή Χρονόπουλο

«Η ταινία ήρθε σε συνέχεια των δυο προηγούμενων ντοκιμαντέρ μου», εξηγεί ο Κίμωνας Τσακίρης, «όπου έψαχνα να βρω την ελπίδα. Και στο “Μίτσιγκαν – Ομορφιές και Δυσκολίες” και στην “Αρχαιολόγο”, αναζητούσαμε ανθρώπους που πήγαν κόντρα στο ρεύμα. Ηταν μια εποχή έντονα πολιτική και συγκρουσιακή κι έψαχνα να βρω μοναχικούς καουμπόηδες. Αφού πέρασε το πρώτο σοκ της κρίσης, θεώρησα ότι, αν πιστέψουμε ότι τα έχουμε λύσει όλα, είναι σίγουρο ότι δεν θα βγούμε ποτέ απ’ αυτή την κατάσταση. Οπότε δεν πήγα στην εξαίρεση, πήγα ξανά σ’ αυτό που θεωρώ εγώ ότι είναι ο κανόνας».

Κι ο «κανόνας», αυτή τη φορά, έχει να κάνει με την παγιωμένη σχέση πολίτη κι εξουσίας: «Προφανώς, η εποχή της πρώτης ταινίας ήταν πολύ διαφορετική και θεωρούσαμε ότι η Ζαχάρω είναι ένα γαλατικό χωριό, μια εξαίρεση. Τώρα πια πιστεύω ότι η σχέση πολίτη – πολιτικού που καταγράφεται είναι η ουσία της πολιτικής στην Ελλάδα και αλλού. Και είναι ότι, ως πολίτες, περιμένουμε από αυτόν που θα μας εκπροσωπήσει οπουδήποτε να κοιτάξει το στενά προσωπικό συμφέρον μας.

Ζητάμε από τον πολιτικό να λειτουργήσει ως ο μπαμπάς μας. Να πάει κάπου, να μας ανοίξει την πόρτα, να μας λύσει τα προβλήματα και με βάση αυτό το πολύ στενό προσωπικό συμφέρον ψηφίζουμε. Είναι ένας ανώριμος τρόπος, δεν μπορείς να ζήσεις σε μια κοινωνία αν δεν σκεφτείς τι είναι καλό πέρα από τον εαυτό σου. Και η Ελλάδα, νομίζω, δεν έχει κάνει ποτέ αυτό το άλμα. Λειτουργεί όπως από τη σύστασή της ως νεοελληνικό κράτος, που είχε τις οικογένειες, τους συγγενείς και τις βεντέτες μεταξύ τους».

Ο Τσακίρης έχει πετύχει και σ’ αυτή την ταινία του ένα αξιοπρόσεκτο επίπεδο αμεσότητας και πρόσβασης: «Προσπάθησα να είμαι ειλικρινής, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Δηλαδή, αυτό που είχα καταγράψει να το βάλω με οποιοδήποτε κόστος. Το γύρισμα ήταν πέντε μέρες πριν και δύο μετά τις εκλογές. Κι αυτό, νομίζω, είναι που πρέπει να κάνεις στο ντοκιμαντέρ. Δηλαδή να πατάς το rec όταν έχει φτάσει σε μια κορύφωση η δράση που θέλεις να καταγράψεις και πια η κάμερα δεν παίζει κανένα ρόλο. Εκείνο που μ’ ενδιαφέρει πολύ είναι το τι θα σκεφτεί ο καθένας μόνος του και τι συζήτηση μπορεί να κάνει μετά.

»Τι εκφράζει αυτή η λατρεία απέναντι στο πρόσωπο ενός πολιτικού; Τι είναι αυτό το χαρακτηριστικό της Μεταπολίτευσης; Τι είναι το πρότυπο του Παπανδρέου που όλοι προσπαθούν να μιμηθούν και γιατί είναι τόσο ελκυστικό στον κόσμο; Αν αυτές τις τρεις ταινίες κάποιος τις δει σαν τρία ντοκιμαντέρ για τη Ζαχάρω είναι προσωπική μου αποτυχία. Αλλά όποια επιτυχία συναντούν σημαίνει ότι ο κόσμος βλέπει και κάτι παραπάνω κι αυτό είναι το ζητούμενο».

Η ταινία του Τσακίρη είναι απολύτως πολιτική, αλλά όχι κομματική: «Ο λαϊκισμός κι ο φασισμός έχουν μπει πολύ ισχυρά στην ατζέντα και βλέπεις ότι όλα τα κόμματα παρουσιάζουν έναν πατριωτισμό περίεργο, προσπαθούν να μιλήσουν σε μια κοινωνία που ήδη έχει αναπτύξει αυτά τα χαρακτηριστικά», εξηγεί. «Οπότε εμένα δεν μ’ ενδιέφερε τόσο ένα συγκεκριμένο κόμμα, αλλά σαν κοινωνία ότι αυτά τα χαρακτηριστικά μας έχουν βγει έντονα. Η ταινία έχει, ας πούμε, τον ήρωα που σου λέει, “μ’ έδιωξε η Αθήνα”, άρα μ’ έδιωξε το κεντρικό πολιτικό σύστημα ή ότι το κράτος των Αθηνών μας θέλει να παραμείνουμε υπανάπτυκτοι, αυτά είναι λόγια στα οποία βασίζεται ο οποιοσδήποτε λαϊκιστής ηγέτης. Ο Ερντογάν το ίδιο θα πει τώρα που θα ξανακάνει εκλογές.

»Είναι αυτή η λογική, ότι υπάρχει ένας αόρατος εχθρός που μας επιβουλεύεται όλους μας και δυστυχώς όλοι αυτοί οι άνθρωποι πια ακούγονται πολύ περισσότερο από άλλες φωνές πιο ήπιες και συγκεκριμένες και αυτό νομίζω ότι είναι παγκόσμιο. Ο κόσμος θέλει να βρει έναν εχθρό, κανείς δεν λέει ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός, κανείς στη Γαλλία δεν λέει ότι τελείωσε όλο αυτό που είχαν κατακτήσει ως εργατική δύναμη κι ότι πια θα γίνονται όλα στην Κίνα και ένα 70% των ανθρώπων πρέπει να βρουν τι θα κάνουν. Αλλά τους λένε ότι είναι εχθρός μας ο Πακιστανός, δημιουργούν εχθρούς που μπορούν αυτοί να διαχειριστούν. Κανείς δεν λέει την πραγματικότητα. Αυτό συμβαίνει σ’ ολόκληρο τον κόσμο, αλλά και στο μικρό αυτό μέρος. Είναι δημόσια συζήτηση».

ΣΙΝΕΜΑ
Λαμπερή Ρόμπερτς, πολιτικός Κλούνεϊ
Πρωτάρα στις Κάνες, η διάσημη Αμερικανίδα ηθοποιός τα βρήκε όλα υπέροχα και θεότρελα, ενώ ο συμπρωταγωνιστής της στην ταινία «Μοney Monster», που σκηνοθετεί η Τζόντι Φόστερ, έσπευσε να κατακεραυνώσει τον...
Λαμπερή Ρόμπερτς, πολιτικός Κλούνεϊ
ΣΙΝΕΜΑ
Το cinexit, πάντως, ήρθε
Από τις τέσσερις που περιμέναμε, μόνο μία τελικά ταινία θα ρισκάρει την έξοδό της. Οι πολιτικές εξελίξεις δεν ευνοούν το σινεμά, οι διανομείς δεν επενδύουν όταν ξέρουν ότι δεν θα βγάλουν τα έξοδά τους στο...
Το cinexit, πάντως, ήρθε
ΣΙΝΕΜΑ
Αγιογραφία Βαρουφάκη από Γαβρά και Χοακίν Φίνιξ για Οσκαρ
Ο Κώστας Γαβράς την πίστη που ο ίδιος νιώθει, στην ταινία «Ενήλικοι στην αίθουσα» δεν καταφέρνει στιγμή να τη μετουσιώσει κινηματογραφικά σε κάτι παραπάνω από ένα μονόπλευρο «λυσάρι» της ταραγμένης πολιτικής...
Αγιογραφία Βαρουφάκη από Γαβρά και Χοακίν Φίνιξ για Οσκαρ
ΣΙΝΕΜΑ
Ενας 15χρονος μαφιόζος σταρ
Η νέα ταινία του Κλαούντιο Τζιοβανέζι (του επιτυχημένου τηλεοπτικού «Gomorrha») φέρνει στην οθόνη το νέο best seller του Ρομπέρτο Σαβιάνο, στερώντας του τη δύναμη μιας καθόδου από τη γη στην κόλαση, αλλά...
Ενας 15χρονος μαφιόζος σταρ
ΣΙΝΕΜΑ
Επίσκεψη για ζεστό τσάι και φλεγματικό χιούμορ στον «Πύργο του Downton»
Η «Εφ.Συν.» στην επίσημη πρεμιέρα του «Downton Abbey» στο Λονδίνο. Μας μίλησαν ο εμπνευστής και σεναριογράφος του «Downton Abbey», Tζούλιαν Φέλοουζ, ο σκηνοθέτης Μάικλ Ενγκλερ και το γνώριμο καστ.
Επίσκεψη για ζεστό τσάι και φλεγματικό χιούμορ στον «Πύργο του Downton»
ΣΙΝΕΜΑ
Τα 5 ζευγάρια της Μόστρα
Στην ιταλική πόλη έχουν φορέσει τα γιορτινά τους. Σήμερα ξεκινά η λαμπερή διοργάνωση από την οποία θα παρελάσουν κορυφαία ονόματα του κινηματογράφου. Ανάμεσά τους η Μέριλ Στριπ και ο Γκάρι Ολντμαν, η Κατρίν...
Τα 5 ζευγάρια της Μόστρα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας