Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
 Θρίλερ μυστηρίου από τον Αγγελο Φραντζή και η τραγική πτώση μιας γαλλικής απεργίας
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

 Θρίλερ μυστηρίου από τον Αγγελο Φραντζή και η τραγική πτώση μιας γαλλικής απεργίας

  • A-
  • A+

Ακίνητο ποτάμι ★★★½☆ 

(Ελλάδα, Γαλλία, Λετονία, 2018, 129') 

•σκηνοθεσία: Αγγελος Φραντζής 
•ηθοποιοί: Κάτια Γκουλιώνη, Ανδρέας Κωνσταντίνου 

Ξεκινώντας με μια απολαυστική νεανική τρέλα, το «Polaroid» του 2000, ο Αγγελος Φραντζής μοιάζει να διένυσε σχεδόν δυο δεκαετίες, περνώντας από το «Ονειρο του σκύλου», το «Μέσα στο Δάσος» και το «Σύμπτωμα», για να φτάσει σ’ αυτήν εδώ, την πιο ώριμη, σοφή και κατανυκτικά όμορφη ταινία του, την πιο συγκεντρωμένη και φιλόδοξη διατύπωση των σταθερών προβληματισμών του: από τη σύγκρουση ενός ζευγαριού στη σύγκρουση της λογικής και της πίστης, των δυο ομογενών δυνάμεων που ιστορικά ταλανίζουν την ανθρώπινη σκέψη. 

Γυρισμένη στις παγωμένες πόλεις της Σιβηρίας, στον Αρκτικό κύκλο, η ταινία παρακολουθεί ένα ζευγάρι, την Αννα και τον Πέτρο, καθώς κάθε βεβαιότητα στην κοινή ζωή τους εξανεμίζεται. Αγαπημένο ζευγάρι που, όμως, έχει μήνες να κάνει σεξ, διαπιστώνει ότι η Αννα είναι έγκυος. Ενώ ο Πέτρος θεωρεί ότι, όπως είναι λογικό, έχει υπάρξει ένας άλλος άντρας, εκείνη επιμένει πως η εγκυμοσύνη της είναι θαύμα, ένα θέλημα Θεού και, διστακτικά, στρέφεται στη θρησκεία, στην πίστη της. 

Με παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Ταλίν (και ελληνική στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), ο Φραντζής παρουσιάζει μια ταινία στηριγμένη, όπως δηλώνει κι ο οξύμωρος τίτλος της, στην αντίθεση. Επιλέγει τη φόρμα του θρίλερ μυστηρίου για να εξερευνήσει την ψυχή και τη θέση της απέναντι σε δυνάμεις μεγαλύτερες και ισχυρότερες: σε μια συνάντηση, αν τολμούσε κανείς να το πει, του Πολάνσκι και του Ταρκόφσκι. Αυτή η ιδέα της αντίθεσης διαπερνά ολόκληρη την ταινία. Από τη φωτογραφία του Σιμόν Μποφίς (στα αριστουργηματικά και αφιλόξενα, παγωμένα τοπία του ρωσικού Βορρά), μοιρασμένη ανάμεσα στο μοναχικό λευκό του χιονιού και τα μυστικά που κρύβονται στα υποφωτισμένα, σκοτεινά εσωτερικά πλάνα των διαλόγων και των αποκαλύψεων, μέχρι τη μουσική του Coti K. (μαζί με δυο καταλυτικά τοποθετημένα τραγούδια του The Boy) που, κάθε στιγμή, θέτει και ανατρέπει κάθε βεβαιότητα. 

Ο Φραντζής επιχειρεί και καταφέρνει αυτό που στο ελληνικό σινεμά μοιάζει τόσο δύσκολο: ένα αισθητικά ανεβασμένο και πνευματικό, ανθρωποκεντρικό δράμα, με εμπορική προοπτική, με στόχο το κοινό. Αν οι «τεχνοκρατικές» σκηνές του, όσες εκτυλίσσονται στο επαγγελματικό μέτωπο του Πέτρου, δεν είναι οι πιο πετυχημένες, είναι λίγες και μικρές και σαρώνονται από το εσωτερικό πάθος και τους λεπτοδουλεμένους διαλόγους του ζευγαριού, ενσαρκωμένου από δυο από τους πιο φωτογενείς, ικανούς και τολμηρούς ηθοποιούς του σημερινού ελληνικού σινεμά. Κι αν το φινάλε μπορεί να κέρδιζε από μια εκρηκτική εκτόνωση της συσσωρευμένης πίεσης που αναπτύσσεται στη διάρκεια της ταινίας, η αυτοσυγκράτησή του, λίγο σαν... ταντρικό σεξ, ίσως ταιριάζει με την εσωτερική ένταση ενός φιλμ που δεν βιάζεται, που σκέπτεται το κάθε του βήμα σαν να οδεύει κι αυτό σε μια βάπτιση χωρίς βεβαιότητα σωτηρίας. Ενα θρίλερ με υπόγεια υπαρξιακά ρεύματα, μελαγχολικό και καθηλωτικό, ικανό να παρασύρει το θεατή στη δίνη του. 

ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΪΔΑΡΙ, ΔΑΝΑΟΣ, ΕΛΛΗ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ 

Σε πόλεμο ★★½☆☆  

(En guerre, Γαλλία, 2018, 113') 

  • σκηνοθεσία: Στεφάν Μπριζέ 
  • ηθοποιοί: Βενσάν Λεντόν, Μελανί Ροβέρ 

Τρία χρόνια μετά την εκπληκτική ταινία τους, «Ο νόμος της αγοράς», ο σκηνοθέτης Στεφάν Μπριζέ και ο ηθοποιός Βενσάν Λεντόν συνεργάζονται ξανά, με την ίδια ψυχή, το βλέμμα στραμμένο στην εργασιακή αδικία, αλλά μ’ ένα διαμετρικά αντίθετο κινηματογραφικό αποτέλεσμα. 

Η ιστορία, εμπνευσμένη από πραγματικά περιστατικά αλλά μυθοπλαστική, παρακολουθεί την απεργία 1.100 εργατών ενός εργοστασίου στη Νότια Γαλλία: έχοντας συμφωνήσει με τους ιδιοκτήτες -γερμανικών συμφερόντων- ότι οι θέσεις τους θα είναι διασφαλισμένες για τουλάχιστον μια πενταετία, οι εργάτες βρίσκονται στον δρόμο όταν, ξαφνικά και παρά τον υψηλό τζίρο του, το εργοστάσιο αποφασίζει να κλείσει. Ο Λοράν Αμεντέο (Βενσάν Λεντόν) είναι ο επικεφαλής της απεργίας και μέσα από τα μάτια του καταγράφονται οι θρίαμβοι και οι πικρές αποτυχίες, η αντοχή και η εξάντλησή της, οι συζητήσεις και τα ξεσπάσματα βίας. 

Αντίθετα με τον εσωτερικό, σιωπηλό «Νόμο της αγοράς», το «Σε πόλεμο» είναι μια επίθεση στις αισθήσεις, με τον ντοκιμαντερίστικο ρυθμό που προκαλούν οι τρεις κάμερες στο χέρι, με διαρκή μουσική, με καταγγελτική πρόθεση. Οσο ο θεατής, μεταφέρεται δυναμικά στην καρδιά της δράσης, τόσο η ταινία μοιάζει συναισθηματικά χειριστική, τόσο πιεστική στις σκηνοθετικές επιλογές της που αντανακλαστικά προκαλεί όχι σύμπνοια, αλλά αντίδραση. Αγκυρες λογικής, μια ακόμα συγκλονιστικά φυσική ερμηνεία από τον Λεντόν και, τελικά, η κεντρική ιδεολογία του φιλμ. 

ΑΑΒΟΡΑ, ΔΙΑΝΑ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ 

Εμείς ★★½☆☆ 

(Us, Η.Π.Α., 2019, 116') 

  • σκηνοθεσία: Τζόρνταν Πιλ 
  • ηθοποιοί: Λουπίτα Νιόνγκ’ο, Γουίνστον Ντιουκ, Ελίζαμπεθ Μος 

Δυο χρόνια μετά το «Τρέξε!» που τον ανήγαγε σ’ έναν από τους πιο καθοριστικούς σκηνοθέτες του σύγχρονου αμερικανικού σινεμά, ο Τζόρνταν Πιλ κάνει ένα ακόμα μυστηριακό θρίλερ με κοινωνικές προεκτάσεις, εξίσου απολαυστικό, δημιουργικό και επιφανειακό με την πρώτη ταινία. 

Η Αντελεϊντ φτάνει στο εξοχικό της για τις καλοκαιρινές διακοπές, μαζί με τον στοργικό σύζυγό της, την έφηβη κόρη και το μικρό γιο της, μια ιδανική, χαρούμενη, εύπορη οικογένεια. Τίποτε όμως δεν είναι όπως φαίνεται στο γραφικό θέρετρο της Σάντα Κρουζ, ούτε στην επιφάνεια των πραγμάτων, ούτε... υπογείως. Χωρίς στιγμή να χάνει το ενδιαφέρον του, το φιλμ ξεκινά ως ταινία τρόμου, αφήνοντας σταδιακά το κυνικά κωμικό στοιχείο να πάρει το πάνω χέρι. Ομορφο, λαμπερό, ιδιοσυγκρασιακό, το «Εμείς» οδηγεί την επίλυσή του σε μια πολιτική θέση και σκέψη που, από τη μια, είναι εξαιρετικά ρηχή και, από την άλλη, τόσο εφετζίδικη που μοιάζει να μη νοιάζεται για τα κενά που αφήνει στο ως τότε σενάριο. Παρ’ όλα αυτά, αν κανείς θεωρήσει το φιλμ λιγότερο κοινωνικό κατηγορώ (όπως, ξεκάθαρα, είναι η πρόθεσή του) και περισσότερο ένα έξυπνο παιχνίδι, το «Εμείς» γίνεται απολαυστικός συνοδοιπόρος στην κινηματογραφική χρονιά. 

ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, ODEON STARCITY, TOWN CINEMAS, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΪΔΑΡΙ, ΖΕΑ, ΙΝΤΕΑΛ, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΝΑΝΑ CINEMAX, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ 

Ο διερμηνέας ★★½☆☆ 

(The interpreter, Σλοβακία, Τσεχία, Αυστρία, 2018, 113') 

  • σκηνοθεσία: Μάρτιν Σούλικ 
  • ηθοποιοί: Γίρι Μενζέλ, Πέτερ Σιμόνιτσεκ 

Στην παράδοση των road movies με ήρωες δυο αταίριαστους άνδρες, η νέα ταινία του Σλοβάκου Μάρτιν Σούλικ παίρνει ιδιαίτερη θέση. Ο 80χρονος Αλι (ενσαρκώνει εκπληκτικά ο σκηνοθέτης κι ηθοποιός Γίρι Μενζέλ), μεθοδικός, ήρεμος και σχολαστικός γιος Εβραίων γονιών που δολοφονήθηκαν από τους ναζί, συναντά τον παρορμητικό, γεμάτο όρεξη για ζωή 70χρονο Γκέοργκ (ο Πέτερ Σιμόνιτσεκ του «Toni Erdmann»), του οποίου ο πατέρας ήταν, πιθανόν, ο αξιωματικός των Ες Ες που σκότωσε τους γονείς τού Αλι. Οι δυο τους, απρόθυμα, θα κάνουν ένα οδοιπορικό σε αναζήτηση της αλήθειας. 

Μ’ ένα θαυμάσιο εύρημα, ο Σούλικ χτίζει μια ταινία για το βάρος της ενοχής, για τη γονεϊκή αμαρτία και τις συνέπειές της στα παιδιά, για την οδύνη διαρκείας που προκαλεί η συνειδητοποίηση της φρίκης του Ολοκαυτώματος. Αν στα πλεονεκτήματα της ταινίας είναι η γοητευτική ψυχραιμία της, η αποφυγή της δραματικότητας, μια μικρή αποστασιοποίηση που μοιάζει να σκιαγραφεί ακόμα πιο γλαφυρά τους ήρωές της, είναι στον χειρισμό των κωμικών στοιχείων της ταινίας που ο Σούλικ δείχνει να ταλαντεύεται ως προς το ύφος του, στερώντας από το φιλμ του τη δύναμη με την οποία ξεκινά. 

ΑΣΤΥ, ΠΤΙ ΠΑΛΑΙ 

Vox Lux ★★☆☆☆ 

(ΗΠΑ, 2018, 114') 

  • σκηνοθεσία: Μπρέιντι Κόρμπετ 
  • ηθοποιοί: Νάταλι Πόρτμαν, Τζουντ Λο, Στέισι Μάρτιν, Ράφι Κάσιντι 

Ο ηθοποιός Μπρέιντι Κόρμπετ που, πριν τρία χρόνια, σκηνοθέτησε το αφοπλιστικό, εξαιρετικά εστέτ, «Η Γέννηση Ενός Ηγέτη», κάνει μια φιλόδοξη ταινία για τη διασημότητα, με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας και ηχηρό, μεταφορικά και κυριολεκτικά, καστ. 

Η αφήγηση ξετυλίγεται σε δυο μέρη. Το 1999 η έφηβη Σελέστ πέφτει θύμα μιας βίαιης τραγωδίας, επιβιώνει και αναγορεύεται σε ιδιόμορφο ποπ ίνδαλμα. Είκοσι χρόνια αργότερα, η 35χρονη Σελέστ είναι μια από τις διασημότερες ποπ τραγουδίστριες του κόσμου, ενώ τόσο η προσωπική ζωή της, όσο και η καριέρα της, βρίσκονται στο χείλος της απόλυτης καταστροφής. 

Το εφήμερο της διασημότητας, η δύναμη της λαϊκής ετυμηγορίας, το star system που από κάθε ίνδαλμα ή «σωτήρα» στερεί την αθωότητα, είναι οι ενδιαφέρουσες και καίριες ιδέες που διατρέχουν την βαρυφορτωμένη ταινία του Κόρμπετ η οποία, ωστόσο, πέφτει κι αυτή θύμα της δικής του αμετροέπειας, ή ενός υπερβολικά σίγουρου δημιουργικού ναρκισσισμού, αλλά και της Νάταλι Πόρτμαν σ’ έναν κόντρα ρόλο που δεν μπορεί να υποστηρίξει. Εστω κι αν τραγουδά θαυμάσια τα εμβληματικά κομμάτια της Sia. 

Επίθεση στη Βομβάη ★★☆☆☆ 

(Hotel Mumbai, Αυστραλία, Η.Π.Α., Ινδία, 2018, 123') 

  • σκηνοθεσία: Αντονι Μάρας 
  • ηθοποιοί: Αρμι Χάμερ, Ντεβ Πατέλ, Ναζανίν Μπονιάντι, Τζέισον Αιζακς, Ανουπάμ Κερ 

Τον Νοέμβριο του 2008, μια πακιστανική τρομοκρατική οργάνωση έπνιξε τη Βομβάη στο αίμα με μια σειρά επιθέσεων. Πολίτες αναζήτησαν προστασία στο πολυτελές ξενοδοχείο Ταζ Μαχάλ Πάλας, μαζί με τους πλούσιους, διεθνείς θαμώνες, αλλά εκεί κατέφυγαν και οι τρομοκράτες, μετατρέποντας το ξενοδοχείο σε πεδίο μάχης. 

Ο ελληνικής καταγωγής Αυστραλός Αντονι Μάρας μεταφέρει αυτή την πραγματική ιστορία στην οθόνη, χτίζοντας ένα ταχύτατο, αυξανόμενης έντασης θρίλερ. Η απόδοση των χαρακτήρων των ηρώων και η πολιτική διάσταση είναι βουτηγμένα στα στερεότυπα, αλλά το φιλμ λειτουργεί εντυπωσιακά ως περιπέτεια αγωνίας βουτηγμένη στον τρόμο, αν της παραδοθείς μόνο με τις αισθήσεις και όχι με το μυαλό. 

Βερολίνο, σ’ αγαπώ ★½☆☆☆☆

(Berlin, i love you, Γερμανία, 2019, 120') 

  • σκηνοθεσία: Νταϊάνα Εϊγκρον, Πίτερ Τσέλσομ, Φερνάντο Αϊμπκε, Τζάστιν Φράνκλιν, Ντένις Γκάνσελ, Ντάνι Λέβι, Ντανιέλ Λβόβσκι, Γιόσεφ Ρούσνακ, Τιλ Σβάιγκερ, Μάσι Τάντζεντιν, Γκαμπριέλα Τσέρνιακ 
  • ηθοποιοί: Κίρα Νάιτλι, Ελεν Μίρεν, Λουκ Γουίλσον 

Οι γειτονιές, η ατμόσφαιρα και οι αντιθέσεις του σημερινού Βερολίνου αποκαλύπτονται διαδοχικά μέσα από τις 10 ιστορίες της σπονδυλωτής ταινίας (με 11 σκηνοθετικές υπογραφές), στο ύφος εκείνων που προηγήθηκαν για το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, το Ρίο, ως ένα όμορφο παζλ γεμάτο κλισέ. 

Ο Γερμανός «άγγελος» παρασύρει στον Βεντερς-ικό έρωτα την Ισραηλινή τραγουδίστρια δρόμου, ένας χωρισμένος άνδρας ερωτεύεται το λογισμικό τής BMW του, η Κίρα Νάιτλι και η Ελεν Μίρεν ως μητέρα και κόρη προσφέρουν φαγητό σ’ ένα προσφυγάκι, ο Μίκι Ρουρκ (με το πρόσωπο σαν αγνώριστη μάσκα, πια), φλερτάρει με μια κοπέλα που μπορεί και να είναι η κόρη του (σε σενάριο του Νιλ Λαμπιούτ), μια τουρίστρια με παλαιστινιακό φουλάρι χορεύει σ’ ένα φαντασιακό music hall, τέσσερις γυναίκες κάνουν το χειρότερο φεμινιστικό σκετς στην ιστορία, ένας Αραβας κρύβεται σ’ ένα πορνείο, μια drag queen συναντά ένα αγόρι το ξημέρωμα, ένας μπλαζέ χολιγουντιανός σκηνοθέτης ξαναβρίσκει τη φρεσκάδα του όταν συναντά μια όμορφη μαριονετοπαίχτρα, η τουρκικής καταγωγής Βερολινέζα ταξιτζής αποκτά σημαντική αποστολή όταν ο επιβάτης της «ξεχνά» ένα μυστηριώδη φάκελο στο κάθισμα (διασκεδαστική η συνάντηση στην οθόνη των Σιμπέλ Κεκιλί και Ιουαν Ρέον του «Game of Thrones»).

Το Βερολίνο είναι, όντως, μια πόλη που γνωρίζει καλά τη σημασία της αναγέννησης (το ζητούμενο όλων των ηρώων της ταινίας) κι αναδύεται φωτογενής και ατμοσφαιρική σε κάθε γωνιά της, αλλά τα σενάρια και των δέκα ταινιών, πρόχειρα και επιφανειακά, συνθέτουν μια χαμένη κινηματογραφική ευκαιρία.

ΣΙΝΕΜΑ
Τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, διάσωση μεταναστών στον Ατλαντικό
Χάρη σ’ ένα εξαιρετικό σενάριο αλλά και σε αληθινά φωτεινές ερμηνείες, η «Αμάντα», με επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Βενετίας, είναι η ταινία που σε ζεσταίνει και σε καθησυχάζει, θυμίζοντάς σου την ίδια στιγμή...
Τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, διάσωση μεταναστών στον Ατλαντικό
ΣΙΝΕΜΑ
Aθωότητα και εκμετάλλευση στα φέουδα της Ιταλίας
Η σκηνοθέτις των πολυβραβευμένων «Θαυμάτων» του 2014, που γι’ αυτή την ταινία της τιμήθηκε με το Βραβείο Σεναρίου στις Κάνες, στήνει μια φιλόδοξη παραβολή, φέρνοντας κοντά, αν το φανταστεί κανείς, το σινεμά...
Aθωότητα και εκμετάλλευση στα φέουδα της Ιταλίας
ΣΙΝΕΜΑ
 Καθαρόαιμο γουέστερν από τον Ζακ Οντιάρ 
Τρία χρόνια μετά το «Dheepan» και τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες, ο Ζακ Οντιάρ μεταφέρει το σινεμά του στην Αμερική. Εχοντας, σε όλη του την πορεία, εξερευνήσει τα τραύματα στον σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό,...
 Καθαρόαιμο γουέστερν από τον Ζακ Οντιάρ 
ΣΙΝΕΜΑ
Ο Ιαν ΜακΚέλεν μεταμορφώνεται στον... εαυτό του 
Η επιθυμία κάθε ηθοποιού είναι να «φορέσει» μια μάσκα, έναν ρόλο, μια εικόνα. Ο Ιαν ΜακΚέλεν μεταμορφώνεται στον… εαυτό του, σ’ ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ, βγαλμένο από μια 14ωρη συνέντευξη μπροστά στην...
Ο Ιαν ΜακΚέλεν μεταμορφώνεται στον... εαυτό του 
ΣΙΝΕΜΑ
«Δεν υπάρχει λογοκρισία στη σημερινή Ρωσία»
Αλεξέι Γκερμάν: Ο γνωστός σκηνοθέτης μιλά για τον «Εξόριστο συγγραφέα» Σεργκέι Ντοβλάτοφ στην εποχή του Μπρέζνιεφ αλλά και για το σινεμά στην εποχή του Πούτιν
«Δεν υπάρχει λογοκρισία στη σημερινή Ρωσία»
ΣΙΝΕΜΑ
Μια εμμονική δασκάλα και οι ρομαντικοί Ταβιάνι
Η Λίσα Σπινέλι είναι μια γυναίκα που ακροβατεί στο χείλος του γκρεμού. Σύζυγος και μητέρα στο εργατικό προάστιο του Στάτεν Αϊλαντ, έχει δυο παιδιά στην εφηβεία που αδιαφορούν γι’ αυτήν, έναν περιποιητικό...
Μια εμμονική δασκάλα και οι ρομαντικοί Ταβιάνι

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας