Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο Ιαν ΜακΚέλεν μεταμορφώνεται στον... εαυτό του 

«Ίαν ΜακΚέλεν: Ρόλος Ζωής» του Τζο Στίβενσον

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο Ιαν ΜακΚέλεν μεταμορφώνεται στον... εαυτό του 

  • A-
  • A+

Iαν ΜακΚέλεν: ρόλος ζωής ★★★☆☆

(McKellen: playing the part, Ην. Βασίλειο, 2017, 92’)

  • σκηνοθεσία: Τζο Στίβενσον

Η επιθυμία κάθε ηθοποιού είναι να «φορέσει» μια μάσκα, έναν ρόλο, μια εικόνα. Ο Ιαν ΜακΚέλεν μεταμορφώνεται στον… εαυτό του, σ’ ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ, βγαλμένο από μια 14ωρη συνέντευξη μπροστά στην κάμερα. Με τον ίδιο ως αφηγητή σε μια εξομολογητική αναδρομή από τα παιδικά του χρόνια ώς σήμερα, ο ΜακΚέλεν μιλά με κάθε, πάντα λεπτή και διακριτική, διακύμανση από την κωμωδία στο δράμα, διατυπώνοντας, ταυτόχρονα, τις πιο μεγάλες αλήθειες για τη ζωή, την τέχνη, την ισότητα, την ομαδικότητα, την ανατροπή και την ευτυχία, με την οικειότητα ενός καφέ μ’ έναν φίλο.

Οι οικογενειακές σχέσεις, οι σπουδές, η διασημότητα, η σκηνή και η οθόνη, ο έρωτας, ο ακτιβισμός γίνονται μια γοητευτική ιστορία ντυμένη με προσωπικά ντοκουμέντα και συνθέτουν, μαζί και με παραδόξως λειτουργικά μικρά δραματοποιημένα «flash backs», το πορτρέτο ενός άνδρα μαγνητικού, καλλιεργημένου, οξυδερκούς, που δεν δίστασε να θέσει τη δημοσιότητά του στην υπηρεσία της δράσης για την ισότητα και τη δικαιοσύνη και για το κίνημα LGBTQ, ως ένας από τους ηθοποιούς που ιδιαίτερα νωρίς δήλωσε δημόσια ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Μέσα από την αφήγησή του, αποκαλύπτεται κι ένα υπέροχο κομμάτι του βρετανικού θεάτρου, μυστικά υποκριτικής, μικρές και μεγαλύτερες ανασφάλειες κι ένα ζηλευτό υπαρξιακό θάρρος. Κι αν, ακόμα κι αυτή τη φορά, είναι σαφές ότι ο ΜακΚέλεν παίζει, αριστοτεχνικά και πάλι, έναν ακόμα ρόλο, η συναναστροφή φέρνει μόνο χαμόγελο και κέρδος.

ΑΑΒΟΡΑ, ΔΙΑΝΑ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

Το μυστικό της Ασημένιας Λίμνης ★★½☆☆☆

(Under the Silver Lake, ΗΠΑ, 2018, 139’)

  • σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ
  • ηθοποιοί: Αντριου Γκάρφιλντ, Ράιλι Κίο, Τόφερ Γκρέις

Στο Λος Αντζελες του σήμερα, που μοιάζει να μην έχει αλλάξει καθόλου από το εντός κι εκτός οθόνης Χόλιγουντ του ’50, ο 33χρονος Σαμ περνά τον χρόνο του στον καναπέ του διαμερίσματός του, αδιαφορώντας για τα πάντα, εκτός από τις καμπυλωτές γειτόνισσές του που χαζεύει με τα κιάλια. Ενα βράδυ θα δει μια όμορφη, ξανθιά κοπέλα να κολυμπά στην κοινόχρηστη πισίνα τους και θα την ερωτευτεί κεραυνοβόλα. Οταν την επόμενη μέρα εκείνη έχει εξαφανιστεί, ο Σαμ θα ξεκινήσει μια περίπλοκη έρευνα για να τη βρει, αλλά θ’ ανακαλύψει πολύ τρομακτικότερα μυστικά, θαμμένα κάτω από τη χρυσή σκόνη της πόλης.

Τέσσερα χρόνια μετά το αξέχαστο «It follows», ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ παρουσιάζει μια θαρραλέα, γοητευτική αποτυχία, με πρεμιέρα στις Κάνες. Αντλώντας από τα ωραιότερα στοιχεία του νουάρ, της pulp λογοτεχνίας, του κλασικού Χόλιγουντ, της αξιολάτρευτης αδεξιότητας των fanboys, της ποπ κουλτούρας, των κόμικς, της ροκ μουσικής, όλων των υπέροχων πραγμάτων, δηλαδή, που αγαπά ένας υγιής έφηβος ανεξαρτήτως ηλικίας, στοχεύει σ’ ένα σέξι μυστήριο αντάξιο του «Mullholand Drive» του Ντέιβιντ Λιντς. Το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο μια άλλη γοητευτική αποτυχία, το «Southland Tales» που σκηνοθέτησε ο Ρίτσαρντ Κέλι μετά το «Donnie Darko».

Μια ταινία με την εκπληκτική, σινεμασκόπ φωτογραφία του Μάικ Γιουλάκη, συνεργάτη του Μίτσελ και στο «Σε ακολουθεί», χτίζει ένα σύμπαν με θαυμάσια επιμέρους στοιχεία, με το αστικό μυστήριο και το πυρακτωμένο, από τον ήλιο και την υποβόσκουσα παρακμή, Λος Αντζελες, φωτισμένο από εκατομμύρια όνειρα, ένα μελοδραματικό ρομάντζο με κυνικές κωμικές πινελιές. Ομως τα στοιχεία αυτά τα συνθέτει σε μια αφήγηση πέρα από τη φλυαρία, πέρα από την μπερδεμένη υπερβολή, πέρα από τη new age σαχλαμάρα. Το «Μυστικό της Ασημένιας Λίμνης» κρύβει ένα αριστούργημα, αλλά για να το εντοπίσεις πρέπει να κάνεις έρευνα πιο επισταμένη κι από του Σαμ.

Αδέλφια εξ αίματος ★★☆☆☆

(La terra dell'abbastanza, Ιταλία, 2018, 95’)

  • σκηνοθεσία: Νταμιάνο και Φάμπιο ντ’ Ινοτσέντσο
  • ηθοποιοί: Αντρέα Καρπεντσάνο, Ματέο Ολιβέτι

Ο Μίκρο και ο Μανόλο, φίλοι από παιδιά, ζουν στο περιθώριο της Ρώμης, προσπαθούν να σπουδάσουν και ν’ απολαύσουν τη ζωή. Ωσπου, με αφορμή ένα μοιραίο δυστύχημα, θα βρεθούν, θέλοντας και μη, να δουλεύουν για την τοπική μαφία. Τα ξαφνικά κέρδη και η στεγνή επαφή με τον θάνατο που οι ίδιοι σκορπούν απανωτά, θα κάνουν τ’ αγόρια να ενηλικιωθούν απότομα, σε μια ιλιγγιώδη, αυτοκαταστροφική διαδρομή. Με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου, ένα φιλμ για την τραγικότητα της έλλειψης επιλογών των ιταλικών νιάτων που, αν σε κάτι ξεχωρίζει από το σύγχρονο genre των ταινιών για τη μαφία, εκτός από το μαγνητικό πρόσωπο του πρωταγωνιστή της, είναι στη μονίμως νυχτερινή, μπλε, σκληρή φωτογραφία της και την τολμηρή ψυχρότητα με την οποία αντιμετωπίζει την ασταμάτητη βία.

Captain Marvel 

(ΗΠΑ, 2019, 124’)

  • σκηνοθεσία: Ανα Μπόουντεν, Ράιαν Φλεκ
  • ηθοποιοί: Μπρι Λάρσον, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Μπεν Μέντελσον

Ο διαγαλαξιακός πόλεμος μεταξύ δύο εξωγήινων φυλών βάζει στον στόχο τη Γη. Η Κάρολ Ντάνβερς θα μεταμορφωθεί σε μια από τις πιο ισχυρές ηρωίδες του κόσμου και, μαζί με τους συμμάχους της, θα αγωνιστεί για την προστασία των ανθρώπων. Η Μπρι Λάρσον, με καλή παρέα, υποδύεται την πρώτη υπερηρωίδα που αποκτά δική της ταινία στο σύμπαν της Marvel. Καλοδεχούμενη.

Κάθε χίλια χρόνια ★☆☆☆☆

(Vision, Ιαπωνία, Γαλλία, 2018, 109’)

  • σκηνοθεσία: Ναόμι Καουάσε
  • ηθοποιοί: Ζιλιέτ Μπινός, Μασατόσι Ναγκάσε

Η πάντα λυρική κι εστέτ Ιαπωνίδα δημιουργός επιστρατεύει το υγρό βλέμμα της Ζιλιέτ Μπινός για μια όμορφη αλλά εξαιρετικά αφελή παραβολή για τον κύκλο ζωής της φύσης και την προστασία του περιβάλλοντος. Η Μπινός είναι η Γαλλίδα δημοσιογράφος Ζαν που, μαζί με τη διερμηνέα-βοηθό της, Χάνα, ταξιδεύει σ’ ένα ονειρικό δάσος στην Ιαπωνία αναζητώντας το «vision», ένα σπάνιο φυτό που γεννιέται κάθε 997 χρόνια και θεραπεύει κάθε δυστυχία. Δεν βρίσκει το φυτό, αλλά βρίσκει τον σιωπηλό και συνοφρυωμένο ερημίτη Σατόσι, με τον οποίο συνάπτει τσάκα τσάκα και μια παθιασμένη ερωτική σχέση.

Η Χάνα χάνεται, η τυφλή προφήτης με το pixie κούρεμα προφητεύει διάφορα, το στοχαστικό voice over μιλά αινιγματικά σε γαλλικά, αγγλικά και ιαπωνικά, η Μπινός κοιτά σαν κάθε δευτερόλεπτο ν’ αποτελεί μια υπαρξιακή αποκάλυψη και η μυσταγωγία του δάσους φιλοξενεί τη γέννηση και τον θάνατο όλων των όντων, μαζί και άλλων εποχών της Ζαν με διαφορετικά μαλλιά και διαφορετικούς Ιάπωνες εραστές. Ο κίνδυνος ενός επικείμενου φυσικού ελέγχου βρίσκεται στο κέντρο της ταινίας, η οποία, παρά το επιφανειακό κι αδόμητο στοχαστικό ύφος της, παγιδεύει στις εικόνες της το εντυπωσιακό μεγαλείο των δέντρων του δάσους.

Σόπι, μια ημέρα ακόμη ★★½☆☆☆

(Ελλάδα, 2018, 60’)

  • σκηνοθεσία: Χρήστος Πυθαράς

Μια μικρή ταινία (θα προβάλλεται μόνο Σαββατοκύριακα στον «Δαναό»), για ένα μικρό χωριό, με μεγάλο κέφι και μεγάλη καρδιά. Στο Σόπι έχουν τον τρύγο και ο σκηνοθέτης, ντόπιος κι αυτός στην καταγωγή του, παρακολουθεί με την κάμερά του μια χούφτα από τους κατοίκους στην καθημερινότητά τους. Αλλοι πιο δοτικοί, άλλοι πιο μονόχνοτοι, όλοι αυθεντικοί και διασκεδαστικοί, συνθέτουν μια «φέτα ζωής» της ελληνικής περιφέρειας, με το χαμηλό προφίλ και το τρυφερό χιούμορ που συναντά κανείς στα ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου, έστω κι αν δεν οδηγεί σε μια μεγαλύτερη ιδέα ή μια πιο σύνθετη φιλοδοξία.

Make the economy scream ½☆☆☆☆☆

(Ελλάδα, 2019, 80’)

  • σκηνοθεσία: Αρης Χατζηστεφάνου

Με αφορμή τη συζήτηση, στην Ελλάδα και την Ευρώπη, για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική κατάρρευση της Βενεζουέλας, ο δημοσιογράφος ταξιδεύει στο Καράκας για να ανακαλύψει, ιδίοις όμμασι, αν θα βρεθεί, πράγματι, σ’ ένα failed state και πώς μοιάζει αυτό.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Αρης Χατζηστεφάνου, της «Catastroika» και του «This Is Not a Coup», ξέρει να κάνει ένα ελκυστικό θέαμα, με νεύρο, ρυθμό και μια παιχνιδιάρικη, έστω κι αν εξυπνακίστικη, διάθεση. Σίγουρα όμως δεν κάνει ντοκιμαντέρ. Η νέα του ταινία δεν είναι μια έρευνα, είναι η εικονοποίηση, με δικό του voice over, ειρωνικό χιούμορ και μονόπλευρους συνομιλητές, της προϋπάρχουσας, δικής του άποψης, που απλώς ντύνει με λόγο και πλάνα που σε κάτι θυμίζουν την τεκμηρίωση.

Μια προσποίηση λαϊκής αφέλειας στο ύφος, μια αγάπη σε λαϊκίστικες αυθαιρεσίες στο κείμενο και τη συλλογιστική («ας μην κρίνουμε τη δικτατορία του Μαδούρο γιατί κι εμείς εδώ στην Ευρώπη δεν τα κάνουμε όλα ορθά και στην Ελλάδα παραβλέψαμε κι ένα δημοψήφισμα») στήνουν μια ταινία που θέλει να προβοκάρει επιπόλαια, χωρίς το υπόβαθρο να προκαλέσει πραγματική σκέψη για τις ισορροπίες δυνάμεων, πολιτικών και οικονομικών και για τη θέση της δημοκρατίας στον κόσμο.

ΣΙΝΕΜΑ
 Καθαρόαιμο γουέστερν από τον Ζακ Οντιάρ 
Τρία χρόνια μετά το «Dheepan» και τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες, ο Ζακ Οντιάρ μεταφέρει το σινεμά του στην Αμερική. Εχοντας, σε όλη του την πορεία, εξερευνήσει τα τραύματα στον σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό,...
 Καθαρόαιμο γουέστερν από τον Ζακ Οντιάρ 
ΣΙΝΕΜΑ
«Δεν υπάρχει λογοκρισία στη σημερινή Ρωσία»
Αλεξέι Γκερμάν: Ο γνωστός σκηνοθέτης μιλά για τον «Εξόριστο συγγραφέα» Σεργκέι Ντοβλάτοφ στην εποχή του Μπρέζνιεφ αλλά και για το σινεμά στην εποχή του Πούτιν
«Δεν υπάρχει λογοκρισία στη σημερινή Ρωσία»
ΣΙΝΕΜΑ
Μια εμμονική δασκάλα και οι ρομαντικοί Ταβιάνι
Η Λίσα Σπινέλι είναι μια γυναίκα που ακροβατεί στο χείλος του γκρεμού. Σύζυγος και μητέρα στο εργατικό προάστιο του Στάτεν Αϊλαντ, έχει δυο παιδιά στην εφηβεία που αδιαφορούν γι’ αυτήν, έναν περιποιητικό...
Μια εμμονική δασκάλα και οι ρομαντικοί Ταβιάνι
ΣΙΝΕΜΑ
Εδώ είναι Βαλκάνια;
Καθώς οι ταινίες, ειδικά ενός ανέκαθεν πολιτικά συνειδητοποιημένου και μάχιμου φεστιβάλ όπως η Berlinale, δίνουν όλο και μεγαλύτερη σημασία στην έννοια και τις προεκτάσεις της ταυτότητας, εθνικής, φύλου,...
Εδώ είναι Βαλκάνια;
ΣΙΝΕΜΑ
Η πολυπολιτισμική εικόνα της βίας
Εχοντας φτάσει σχεδόν στη μέση της Berlinale, οι ταινίες που έχουν ξεχωρίσει είναι λίγες, αλλά δυνατές σαν γροθιές, ή ακόμα πιο πολύ, αφού η καθεμιά τους προσεγγίζει τη βία μ’ έναν τρόπο κοντινό στην κουλτούρα...
Η πολυπολιτισμική εικόνα της βίας
ΣΙΝΕΜΑ
Σε πρώτο πλάνο οι γυναίκες
Αυλαία για την 69η Berlinale και όλα τα φλας πάνω στην υπέροχη Ζιλιέτ Μπινός, πρόεδρο της Κριτικής Επιτροπής, η οποία μίλησε για #metoo και Γουάινστιν. Εφαρμόζοντας την ισότητα των φύλων, η διοργάνωση...
Σε πρώτο πλάνο οι γυναίκες

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας