Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Με γεμίζει η ζωή και όχι η καριέρα»

Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου  

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Με γεμίζει η ζωή και όχι η καριέρα»

  • A-
  • A+
Χρόνια πολλά στο σινεμά και στο θέατρο, ξεχωριστή πάντα παρουσία, λάμπει αυτή την εβδομάδα στη μεγάλη οθόνη, στην ταινία του Νίκου Labot «H δουλειά της», που της χάρισε βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Υποδύεται μια καθαρίστρια που βρίσκει στην ταπεινή δουλειά της έναν καινούργιο τρόπο ζωής, έξω από το σπίτι, με ανεξαρτησία και αυτοσεβασμό.

Αφιέρωσε το βραβείο της «σε όσες γυναίκες νιώθουν αόρατες», σαν αυτή που ερμήνευε στη μεγάλη οθόνη. Και, από κάτω, το «Ολύμπιον» την αποθέωνε, αυτή, που είκοσι χρόνια τώρα κάθε άλλο παρά αόρατη είναι στο ελληνικό σινεμά.

Την ηθοποιό Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, που όσο ορμητική και λαμπερή μπήκε στον χώρο με το «Μαύρο γάλα» του Νίκου Τριανταφυλλίδη, τόσο ουσιαστικά και εκλεκτικά συνεχίζει. Θα 'λεγε, κανείς, μάλιστα, ότι το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο Διεθνές Τμήμα του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που κέρδισε πέρυσι τον Νοέμβριο για την ταινία του Νίκου Labot «Η δουλειά της», χτιζόταν σταθερά τα τελευταία χρόνια.

Από ταινία σε ταινία, από το «Xenia» του Πάνου Κούτρα «Στο σπίτι» του Αθανάσιου Καρανικόλα, η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου μεταμορφωνόταν, μας έπαιζε παιχνίδια. Πότε ξανθιά νεόπλουτη με μυστικά, πότε στιλάτη, κυνική αστή, το πανέμορφο κορίτσι από τη Θεσσαλονίκη, το γεννημένο στην Τασκένδη από γονείς δεύτερης γενιάς πολιτικούς πρόσφυγες δεν μας άφηνε να την κατατάξουμε, να πούμε ότι τη μάθαμε πια.

Και έπειτα ήρθε η 40χρονη Παναγιώτα του Labot, μια άχαρη, φοβισμένη, αγράμματη καθαρίστρια, που μπροστά στα μάτια μας ορθώνει το κορμί της, αποκτά δύναμη, υπόσταση και μέλλον. Και η Μαρίσσα να είναι αφοπλιστική, σπαρακτική και αγνώριστη, και όχι μόνο επειδή δέχτηκε να φορτωθεί αρκετά κιλά, παχιά φρύδια και μουστάκι. Να αποδεικνύει ότι η γκάμα της δεν έχει όρια.

Η ταινία βγαίνει σήμερα στις αίθουσες και αξίζει για πολλούς λόγους να τη δείτε. Κατ' αρχήν, αν και ο καθένας θα κάνει τις δικές του προβολές πάνω στην ηρωίδα, ο σκηνοθέτης θίγει το παλιό, καλό, αν και υποτιμημένο σήμερα θέμα της γυναικείας χειραφέτησης μέσα από τη δουλειά. Πώς θα περιέγραφε την Παναγιώτα η ίδια η Τριανταφυλλίδου; «Είναι μια γυναίκα που έχει ζήσει μια ζωή περιορισμένη, σύζυγος και μητέρα. Και, έστω και σαν καθαρίστρια, έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με τη ζωή έξω από το σπίτι. Με ό,τι κόστος αλλά και κέρδος αυτό έχει. Γιατί ανακαλύπτει τι σημαίνει να έχεις κοινωνικές σχέσεις, να γίνεσαι ανεξάρτητη οικονομικά, να μπορείς να στηρίζεις την οικογένειά σου, αλλά και, πρωτοφανές κάποτε γι' αυτήν, να της αντιπαρατίθεσαι. Να σηκώνεις κεφάλι και φωνή. Θεωρώ ότι μετά το τέλος της ταινίας η Παναγιώτα θα είναι ένας εντελώς άλλος άνθρωπος».

Βέβαια, όλα αυτά η καλή ηθοποιός τα λέει σήμερα. «Με τέτοιο επεξεργασμένο και εγκεφαλικό τρόπο δεν θα κατάφερνα να στήσω τον ρόλο», εξηγεί. «Το πρώτο και πιο δύσκολο πράγμα που μου είπε ο Νίκος Labot ήταν να μην κρίνω ποτέ τον χαρακτήρα που υποδύομαι. Να προσπαθήσω απλώς να... είμαι. Η Παναγιώτα είναι από τα πιο αθώα πλάσματα που έχουμε δει, έπρεπε αυτή η έκπληξή της απέναντι στη ζωή να βγαίνει κάθε λεπτό».

Κι ενώ περίμενα μετά από ένα τέτοιο βραβείο και αποθεωτικές κριτικές για το πρόσωπό της να πετάει στα σύννεφα και να πνίγεται στα όνειρα και τα σχέδια, με προσγειώνει. «Φυσικά και χάρηκα το βραβείο, κυρίως γιατί το πήρα στην πόλη όπου μεγάλωσα και σπούδασα, εκεί που είναι όλη μου η οικογένεια, και σε ένα φεστιβάλ αγαπημένο, που δεν ξέρετε πόσες ώρες έχω περάσει χωμένη στις αίθουσές του να βλέπω ταινίες. Αλλά δεν έχω μάθει να ζω βάζοντας στόχους επαγγελματικούς, δεν σκέφτομαι με όρους "καριέρας" και φιλοδοξίες δεν έχω.

Ισως γιατί ποτέ δεν πόθησα να γίνω ηθοποιός, νευροεπιστήμονας ήθελα να γίνω. Ετσι, όσο κι αν αγαπώ τη δουλειά μου, οι τίτλοι ("ηθοποιός", ας πούμε) με δυσκολεύουν. Μπορεί και να είμαι έτσι επειδή γνώρισα μια "μετανάστευση": όταν ζούσα στην Τασκένδη ήμουνα από άλλη χώρα, όταν γυρίσαμε στην Ελλάδα θεωρούσαν ότι είμαι ξένη. Από μικρό παιδί δυσκολευόμουν να δώσω στον εαυτό μου μια συγκεκριμένη ταυτότητα».

Μπορεί, λοιπόν, όπως λέει, να κάνει τα πάντα για να ζήσει, και τα έχει κάνει, από πωλήτρια μέχρι ταξιθέτρια. Αποφάσισε, πρωτοφανές για ηθοποιό, να κάνει την πρώτη της κόρη στα 25 της χρόνια, «μόλις είχα τελειώσει τη σχολή του ΚΘΒΕ», και τη δεύτερη στα 28 της. «Αυτό το αγωνιστικό πνεύμα νομίζω ότι είναι οικογενειακή κληρονομιά, από τους παππούδες μου, πολιτικούς πρόσφυγες στη Σοβιετική Ενωση. Εμαθα ότι η ζωή δεν είναι έδαφος κερδοφόρο για να πετύχεις. Εμαθα να βάζω άλλους στόχους που έχουν σχέση με το πώς είμαι εγώ, πώς είμαι με τον εαυτό μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου. Εμαθα να γεμίζω από την ανθρώπινη επαφή, από απλές κουβέντες με αγνώστους, με αυτήν που κάνουμε τώρα οι δυο μας».

Κι όμως. Το όμορφο πρόσωπό της γλυκαίνει κι άλλο όταν η κουβέντα έρχεται στην ωραία μετάφραση του «Βυσσινόκηπου», που έκανε φέτος για τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη (από τα ρωσικά, φυσικά). Στην εντελώς πρόσφατη μουσικο-θεατρική παράσταση «Εδώ», που έστησε με τον συνθέτη Δημήτρη Κλώνη μετά από τρίμηνο εργαστήριο για ενήλικες του περιοδικού δρόμου «Σχεδία» και των Δομών Φιλοξενίας Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, με υλικό τις «Αόρατες πόλεις» του Ιταλο Καλβίνο. Στη συνεργασία της επί πολλά χρόνια στο θέατρο με τον Νίκο Καραθάνο, βοηθός του από το «Δεκαήμερο» και μετά.

Γιατί, μπορεί οι παππούδες της να την έκαναν αγωνίστρια, αλλά υπάρχει και μια ιδιαίτερη μαμά. Που την πήγαινε δυο φορές τη βδομάδα σε θέατρα, όπερες και συναυλίες, που την άφηνε να κοιμηθεί αργά μόνο για να δει Αγγελόπουλο στην τηλεόραση, που σε όλες τις γιορτές, από Χριστούγεννα μέχρι γενέθλια, μόνο βιβλία έκανε δώρο στη Μαρίσσα και τον αδελφό της, ενάλιο αρχαιολόγο σήμερα. «Τόσο που κάποτε κάναμε συμβούλιο και της είπαμε: μαμά, μπορείς μία -έστω- φορά τον χρόνο να μας παίρνεις ρούχα ή παιχνίδια;».

ΣΙΝΕΜΑ
«Αγνωστοι» αλλά σπουδαίοι
Ενα φεστιβάλ οφείλει να συστήνει στους θεατές νέα, άγνωστα αλλά σημαντικά ονόματα για την κινηματογραφική τέχνη. Τι μεγαλύτερο δώρο από αυτό στους σινεφίλ; Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το κάνει αυτό χρόνια τώρα με...
«Αγνωστοι» αλλά σπουδαίοι
ΣΙΝΕΜΑ
Επιστροφή στο σινεμά με μια ουτοπία γεμάτη έρωτα
Η νέα του ταινία με τίτλο «Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει», από στίχο του Ακη Πάνου, θα προβληθεί στις Νύχτες Πρεμιέρας. Είναι ένα πανηγύρι αισθήσεων και ελευθερίας σε αιγαιοπελαγίτικο νησάκι.
Επιστροφή στο σινεμά με μια ουτοπία γεμάτη έρωτα
ΣΙΝΕΜΑ
Απέραντο γαλάζιο
Προικισμένο από πέρυσι από τον Ορέστη Ανδρεαδάκη με διάφορα ανεξάρτητα βραβεία το μη διαγωνιστικό Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου, κομμάτι ξεχωριστό αλλά σημαντικό μέσα στο διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης,...
Απέραντο γαλάζιο
ΣΙΝΕΜΑ
Ταινίες δίπλα στο κύμα
3ο SeaΝema Open Air Film Festival. Η διοργάνωση πιστεύει στο καλό σινεμά (και τους Ελληνες μικρομηκάδες) και το φιλοξενεί στα πιο όμορφα μέρη της Κεφαλονιάς. Προβάλλει ταινίες με ελεύθερη είσοδο σε ειδικά...
Ταινίες δίπλα στο κύμα
ΣΙΝΕΜΑ
Πρόεδρος μια Γαβρά, έναρξη με Δαλιδά
Η αγαπημένη διοργάνωση των σινεφίλ θα προβάλει επί εφτά ημέρες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ξεχωριστές νέες ταινίες, με πρώτη πρώτη μια κινηματογραφική βιογραφία της εκρηκτικής τραγουδίστριας του «Paroles,...
Πρόεδρος μια Γαβρά, έναρξη με Δαλιδά
ΣΙΝΕΜΑ
Κάνες, πάρτε την ταινία μου
Ετσι ο Λαρς φον Τρίερ, έξι χρονιά μετά την εκδίωξή του από το φεστιβάλ λόγω κάποιων παράδοξων, ανόητων, ασυνάρτητων (αλλά πάντως προβληματικών) δηλώσεών του για τον Χίτλερ και τους Εβραίους, απλώνει χέρι...
Κάνες, πάρτε την ταινία μου

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας