Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
 Ιστορίες γυναικείας χειραφέτησης και το μυστικό της Λεά Σεντού

«Η δουλειά της» του Νίκου Labot, με τη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ιστορίες γυναικείας χειραφέτησης και το μυστικό της Λεά Σεντού

  • A-
  • A+

Η δουλειά της ★★½☆☆☆

(Ελλάδα, Γαλλία, Σερβία, 2018, 89’) 

  • σκηνοθεσία: Νίκος Labôt 
  • ηθοποιοί: Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Δημήτρης Ημελλος, Μαρία Φιλίνη 

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Νίκου Labôt στη μυθοπλασία, με παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Τορόντο και βραβείο Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, παρουσιάζει έναν νατουραλιστή δημιουργό, κάποιες αδυναμίες της πρώτης ταινίας και μια μεγαλειώδη ερμηνεία από τη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, που κάνει όλα τα άλλα να μην έχουν σημασία. 

Η Παναγιώτα είναι μια 37χρονη νοικοκυρά, σύζυγος και μητέρα, περιορισμένη στην καθημερινότητα του σπιτιού της, φτωχή σε εμπειρίες και αναλφάβητη. Οταν ο άντρας της μένει άνεργος, αναγκάζεται να πιάσει δουλειά στο συνεργείο καθαριότητας ενός πολυκαταστήματος. Ο ορίζοντας της ζωής της μοιάζει να διευρύνεται και να φωτίζεται, αλλά η Παναγιώτα είναι ιδανική λεία για εκμετάλλευση. 

Η επιτυχία του Labôt είναι ταυτόχρονα και η παγίδα του, ότι, δηλαδή, μέσα απ’ αυτή την απρόσμενη ιστορία γυναικείας χειραφέτησης, κάνει τον θεατή να συλλογιστεί κατά πόσο η ηρωίδα της ταινίας και η ζωή της ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Κι αν σ’ αυτό το ευαίσθητο δείγμα κοινωνικού σινεμά, κάποιες σκηνές μοιάζουν υπερβολικά συμβολικές (όπως η Παναγιώτα που αγωνίζεται να μάθει να οδηγεί, γύρω γύρω, τη σκούπα-όχημα) ή κάποιοι δευτερεύοντες ήρωες μοιάζουν υπερβολικά σχηματικοί (όχι η comic-relief παχουλούτσικη διαβολική κόρη, αλλά ο άνεργος σύζυγος), η ερμηνεία της Μαρίσσας Τριανταφυλλίδου, σωματική κι εσωτερική μαζί, τεράστιας φυσικότητας και δύναμης, ένας οδοστρωτήρας σκέψης, ευελιξίας, ζεστασιάς και υπαρξιακής απορίας, δίνει στη «Δουλειά της» την πολυπλοκότητα και τη στιβαρότητα που χρειάζεται. 

ΑΣΤΟΡ, ΑΝΔΟΡΑ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΪΔΑΡΙ 

Δύση ηλίου ★★☆☆☆ 

(Napszállta, Ουγγαρία, Γαλλία, 2018, 142’) 

  • σκηνοθεσία: Λάζλο Νέμες 
  • ηθοποιοί: Γιούλι Γιάκαμπ, Σουζάνε Γουέστ, Βλαντ Ιβάνοφ, Ουρς Ρεχν 

Ο Λάζλο Νέμες, ο Ούγγρος σκηνοθέτης που καθήλωσε το σύμπαν (ή τουλάχιστον εμάς) με το ντεμπούτο του, τον βραβευμένο με Οσκαρ «Γιο του Σαούλ», μεταφέρει το βάρος της σκηνοθετικής ευθύνης του στη δεύτερη δουλειά του, που αποδεικνύεται περισσότερο… βαριά απ’ όσο σηκώνει η ουσία της, σαν τον ίδιο τον τίτλο της, εμπνευσμένο από την «Αυγή» του Μουρνάου. 

Στη Βουδαπέστη του 1913, μια ανάσα πριν από τον Α’ Παγκόσμιο, όταν η πόλη αποτελεί το κέντρο της αριστοκρατίας, των τεχνών, του εμπορίου, της εξέλιξης της Ευρώπης, η νεαρή, όμορφη, εύθραυστη Ιρις Λάιτερ ζητά μια θέση εργασίας στο διασημότερο πιλοποιείο της πόλης, το οποίο, άλλωστε, ανήκε στους γονείς της, πριν εκείνοι εκπέσουν από την κοινωνική τους στάθμη. Ταυτόχρονα, η Ιρις αναζητά, μέσα στον λαβύρινθο της σκοτεινής πλευράς της πόλης, τον Κάλμαν Λάιτερ, τον μόνο σύνδεσμό της με το παρελθόν. 

Ο Νέμες φορτώνει την ταινία του με… φόρμα. Η πλοκή ξετυλίγεται σε επαναλαμβανόμενους ομόκεντρους κύκλους που, κάθε φορά, διευρύνουν και λίγο περισσότερο την πληροφορία. Το κατασκεύασμα της εποχής μυρίζει meta και μπερδεύεται μεταξύ του ρεαλιστικού και του σημερινού. Η κάμερα, ακριβώς όπως και στον «Σαούλ», μένει κολλημένη στη ράχη της ηρωίδας, όσο εκείνη διανύει την underground αναταραχή της Βουδαπέστης (κατασκευασμένης κατά το μεγαλύτερο μέρος της σε στούντιο), χωρίς όμως αυτό, όπως στον «Σαούλ», να έχει κάποιον βαθύτερο λόγο που συμβαίνει, με αποτέλεσμα να μοιάζει περισσότερο με φορμαλιστικό εύρημα μόνο. Οποτε η Ιρις, η λεπτεπίλεπτα όμορφη Γιούλι Γιάκαμπ, κοιτάζει την κάμερα, το ύφος της είναι πανομοιότυπα «καταγγελτικό». 

Παρά τις διακλαδώσεις και την πολυπλοκότητα της ιστορίας του, το «Δύση ηλίου», με επίσημη συμμετοχή στο τελευταίο Φεστιβάλ Βενετίας, είναι προφανέστατα μια παραβολή για την παλιά και τη σημερινή Ευρώπη, για την κοινωνική ανισότητα και την επαναλαμβανόμενη, κυκλικά, καταδίκη της – κι αν μένει οποιαδήποτε απορία, επιβεβαιώνεται με τον πλεονασμό του φινάλε. Αποδεικνύεται, όμως, μεγαλόστομο, σοβαροφανές και αυτάρεσκο κι αν η κεντρική ηρωίδα του δεν παύει, στιγμή σχεδόν, να μας κοιτά από την οθόνη με σιωπηλό βλοσυρό βλέμμα, δεν μπορούμε παρά να της το ανταποδώσουμε. 

Ζωή ★★☆☆☆

(Zoe, ΗΠΑ, 2018, 104’) 

  • σκηνοθεσία: Ντρέικ Ντορέμους 
  • ηθοποιοί: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Λεά Σεντού 

Ο σκηνοθέτης του «Like Craze» και του «Equals» φέρνει ακόμα ένα αδιέξοδο ρομαντικό δράμα στην οθόνη, αυτή τη φορά ντυμένο με τη στολή της επιστημονικής φαντασίας. Στο κοντινό μέλλον, τόσο ίδιο με το παρόν που, μην ξεγελαστείτε, η ταινία είναι μια παραβολή, η τεχνητή νοημοσύνη έχει γίνει η νόρμα και συνθετικοί άνδρες και γυναίκες κατασκευάζονται για διάφορες εργασίες, κυρίως παροχή υπηρεσιών.

Ο Κόουλ και η Ζόι δουλεύουν σ’ ένα εργαστήριο ΑΙ και η έλξη τους είναι προφανής: εμπόδιο το μυστικό, ότι η Ζόι δεν είναι άνθρωπος. Παρά το γεγονός ότι οι δυο πρωταγωνιστές είναι τόσο όμορφοι και σέξι σαν, πραγματικά, να είναι… υπεράνθρωποι, ο Ντορέμους χτίζει μια κοινότοπη ιστορία για το πού βρίσκεται η ανθρωπιά στις σύγχρονες σχέσεις, με ένα σχήμα που στο παρελθόν έχει αποδοθεί τόσο καλύτερα, από το «Ex Machina» του Αλεξ Γκάρλαντ μέχρι, φυσικά, το «Her» του Σπάικ Τζόνζι. 

Γενέθλια θανάτου 2 ★★☆☆☆

(Happy Death Day 2U, ΗΠΑ, 2019, 100’) 

  • σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Λάντον 
  • ηθοποιοί: Τζέσικα Ροθ, Ισραελ Μπουσάρντ, Φάι Βου 

Η μπριόζα, πεισματικά ευδιάθετη Τρι Γκέλμπμαν, την οποία συναντήσαμε πριν από δύο χρόνια να σκοτώνεται επαναλαμβανόμενα από έναν μυστηριώδη δολοφόνο με μωρουδίστικη μάσκα, τα περνά τώρα μια χαρά.

Ωσπου ανακαλύπτει ότι, αυτή τη φορά, είναι ο συγκάτοικος του φίλου της στο κολέγιο που δολοφονείται ξανά και ξανά κι αναγκάζεται να ξαναμπεί στο μονοπάτι του μυστηρίου για να του δώσει οριστική λύση. Πατώντας γερά στην εμπορική επιτυχία της πρώτης ταινίας, το σίκουελ επενδύει λιγότερο στο σπλάτερ και περισσότερο στο εφηβικό χιούμορ, μ’ ένα, αν μη τι άλλο, κεφάτο αποτέλεσμα. 

Ο μαγικός κήπος ★★½☆☆☆

(Drôles de petites bêtes, Γαλλία, Λουξεμβούργο, 2017, 88’) 

  • σκηνοθεσία: Αρνό Μπουρόν, Αντούν Κρινγκς 
  • με τις φωνές των: Θοδωρή Τσουανάτου, Ελενας Δελακούρα, Τάνιας Παλαιολόγου 

Στο χωριό των ζουζουνιών όλα μοιάζει να κυλούν αρμονικά: αλλά όχι! Οταν ο Απόλλο, το καλόκαρδο τριζόνι-σαλτιμπάγκος, φτάσει στο χωριό, παραμονή της γιορτής γενεθλίων της βασίλισσας Μαργαρίτας, θα κατηγορηθεί άδικα για την απαγωγή της και, με τη βοήθεια των νέων του φίλων, θα χρειαστεί να βρει τρόπο να τη διασώσει, για να αποδείξει την αθωότητά του. Χαριτωμένη κινηματογραφική μεταφορά του σύμπαντος των βιβλίων του Αντούν Κρινγκς, θα κάνει τα παιδιά μικρών ηλικιών να θελήσουν να ξεχυθούν στη φύση! 

Το μάτι της Κωνσταντινούπολης 

(The Eye of Istanbul, Τουρκία, 2015, 61’) 

  • σκηνοθεσία: Μπινούρ Καραεβλί, Φατίχ Καϊμάκ 

Ο Αρά Γκιουλέρ, ο σπουδαίος Αρμένιος Τούρκος φωτογράφος που έφυγε το 2018 από τη ζωή, βρίσκεται στο επίκεντρο αυτού του ντοκιμαντέρ που έγινε το 2015, με αφορμή μια έκθεση-ρετροσπεκτίβα του στην Κωνσταντινούπολη.

Με διεθνή καριέρα έξι δεκαετιών, συνεργάτης του Time, του Life, του Paris Match, μέλος του πρακτορείου Magnum, ο Γκιουλέρ έμεινε στην ιστορία για τα εκατομμύρια «πορτρέτα» της Κωνσταντινούπολης που σύστησε στον κόσμο. Η ταινία ακούει τη σκέψη του και γνωρίζει τη φιλοσοφία ζωής του, κινούμενη από το 81χρονο «παρόν» του στις περιπέτειες του παρελθόντος του.

ΣΙΝΕΜΑ
H Zoύλα, η Λαρά και οι 82 γυναίκες στο κόκκινο χαλί
71ο Φεστιβάλ Κανών. Δύο εκ διαμέτρου αντίθετες ταινίες, ο «Ψυχρός Πόλεμος» του Πάβελ Παβλικόφσκι και το «Girl» του πρωτοεμφανιζόμενου 26χρονου Βέλγου Λούκας Ντοντ, ξεχωρίζουν, η καθεμιά με το δικό της μεγάλο...
H Zoύλα, η Λαρά και οι 82 γυναίκες στο κόκκινο χαλί
ΣΙΝΕΜΑ
Υμνος στη γυναίκα και τη φύση
Από κορίτσι σε γυναίκα, από κόρη σε ερωμένη, σύζυγος, αγρότισσα, άνθρωπος με λαχτάρα για την ελευθερία και τη ζωή, αυτή είναι η ιστορία της πανέμορφης Κρις που μεγαλώνει και «αντρώνεται», ελλείψει, ακριβώς,...
Υμνος στη γυναίκα και τη φύση
ΣΙΝΕΜΑ
Ερωτευμένες γυναίκες, απαγορευμένο πάθος
Το «Carol» του Τοντ Χέινς, με την Κέιτ Μπλάνσετ και τη Ρούνι Μάρα, είναι μια ταινία τέλεια για τα μάτια, το μυαλό και την καρδιά. Και μια αισιόδοξη, ευτυχώς, πολιτική δήλωση.
Ερωτευμένες γυναίκες, απαγορευμένο πάθος
ΣΙΝΕΜΑ
Γυναίκες που βάζουν τους δικούς τους κανόνες
Το είχε δηλώσει από την περίοδο της προετοιμασίας ο Ντίτερ Κόσλικ, ο διευθυντής του Φεστιβάλ Βερολίνου, ότι ήθελε φέτος η Berlinale να ρίξει τον φακό της στις γυναίκες. Και το έκανε σε όλο το φάσμα της...
Γυναίκες που βάζουν τους δικούς τους κανόνες
ΣΙΝΕΜΑ
Το αριστούργημα ενός αυτόχειρα σκηνοθέτη
Αν μπορούσε κανείς να πείσει ευκολότερα τους γύρω του να δουν μια σχεδόν τετράωρη, έντονα θλιμμένη, κινέζικη ταινία, θα ήταν και η ζωή ευκολότερη. Το ντεμπούτο του Χου Μπο, βραβευμένο στο Φεστιβάλ Βερολίνου,...
Το αριστούργημα ενός αυτόχειρα σκηνοθέτη
ΣΙΝΕΜΑ
Λύτρωση για τα θύματα του παιδόφιλου ιερέα
Εχοντάς μας συνηθίσει σε «ταινίες του σκηνοθέτη», σε στιλιστικές και σεναριακές εναλλαγές, σε τολμηρές ματιές στην ανθρώπινη φύση, ο Φρανσουά Οζόν τού «Κάτω από την άμμο», του «8 Γυναίκες», του «5 φορές το 2»...
Λύτρωση για τα θύματα του παιδόφιλου ιερέα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας