Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Κλειστοφοβικό θρίλερ, ο αντιπρόεδρος Ντικ Τσένεϊ και οι φωτογενείς Κρουζ-Μπαρδέμ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Κλειστοφοβικό θρίλερ, ο αντιπρόεδρος Ντικ Τσένεϊ και οι φωτογενείς Κρουζ-Μπαρδέμ

  • A-
  • A+

Ο ένοχος ★★★½☆ 

(Den skyldige, Δανία, 2018, 85')

  • σκηνοθεσία: Γκούσταβ Μέλερ
  • ηθοποιοί: Γιάκομπ Σέντεργκρεν, Τζέσικα Ντίναντζ

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, με Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ του Σάντανς και Βραβείο Κοινού και Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο πρωτοεμφανιζόμενος Δανός Γκούσταβ Μέλερ πείθει μέσα σε 85 μόνο λεπτά ότι είναι ένας από τους ικανότερους δεξιοτέχνες της γενιάς του, χωρίς καν να επαφίεται σ’ αυτό.

Ο Ασγκερ Χολμ, ένας 35χρονος αστυνομικός με αυστηρό πρόσωπο και κοφτό λόγο, είναι τηλεφωνητής στα επείγοντα περιστατικά της Αμεσης Δράσης: απαντά με ακρίβεια και ταχύτητα, σε μια εξασκημένη ρουτίνα. Ωσπου ένα τηλεφώνημα από μια γυναίκα, πιθανό θύμα απαγωγής, θα δώσει στην προβλέψιμη βραδιά του αναπάντεχη τροπή και θα φέρει στην επιφάνεια εγκλήματα, θύτες και θύματα πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων απ’ όσα χωρούν σ’ ένα πορτμπαγκάζ αυτοκινήτου.

Κρατώντας την κάμερά του καρφωμένη στο πρόσωπο του Ασγκερ, ανοίγοντας το πλάνο του σε ελάχιστες στιγμές, για μια ανάσα από την κλειστοφοβική δράση, δίνοντας στον ήρωα και στον θεατή τη δυνατότητα να ακούν και να μαθαίνουν μόνο τα στοιχεία που ανταλλάσσονται από την τηλεφωνική γραμμή, ο Μέλερ στήνει μια θαυμαστή σκηνοθετική και σεναριακή άσκηση αξιώσεων. Ωστόσο, αντί να παίζει, μόνο, αυτάρεσκα με το κοινό του, καταφέρνει να χτίσει ασφυκτικά αυξανόμενη ένταση, προοδευτική αποκάλυψη στοιχείων, ίχνη τραγικής ειρωνείας και μαζί να ξεδιπλώνει στοιχεία της προσωπικότητας του ήρωα – μετατρέπει, δηλαδή, ένα συμβατικό θρίλερ σ’ ένα σαρωτικό, ξεχωριστό βίωμα.

Επιπλέον, ο Μέλερ έχει την οξυδέρκεια να βασιστεί και να επενδύσει στα στερεότυπα του σύγχρονου θεατή, για την αστυνομία, τη βία, τις σχέσεις των φύλων, την έννοια της ασφάλειας, για να τον μπερδέψει πανέξυπνα και να αναποδογυρίσει τα δεδομένα, εκθέτοντας την ευκολία της σκέψης του. Οπλο του σε κάθε πλάνο, η εκπληκτικής συγκέντρωσης και αφοσίωσης ερμηνεία του Γιάκομπ Σέντεργκρεν, που με τρόπο απόλυτα μινιμαλιστικό κορυφώνει την αγωνία και μαζί συστήνει έναν άνδρα σύνθετο και ραγισμένο.

Μπορεί στην πορεία, καιρό μετά τη θέαση της ταινίας, εκείνο που μένει να είναι απλώς (πράγμα όχι αυτονόητο, έτσι κι αλλιώς) η αίσθηση ενός ταχύτατου θρίλερ, η εμπειρία όμως της ταινίας στην αίθουσα, όπου η σύμβαση του κλειστού χώρου και της μονόπλευρης δράσης ξεχνιέται στα πρώτα πέντε λεπτά, είναι από τις πιο συναρπαστικές της χρονιάς.

WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΔΑΝΑΟΣ, ΔΙΑΝΑ, ΕΛΛΗ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ

The happytime murders ★☆☆☆☆

(ΗΠΑ, 2018, 91')

  • σκηνοθεσία: Μπράιαν Χένσον
  • ηθοποιοί: Μελίσα ΜακΚάρθι, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Μάγια Ρούντολφ και με τη φωνή του Ράιαν Τραν

Στον νουάρ υπόκοσμο του σύγχρονου Λος Αντζελες, όπου τα muppets συνυπάρχουν με τους ανθρώπους προκαλώντας αδιάκοπα περιστατικά ρατσιστικής βίας, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ muppet, ο Φιλ, αναζητά τον serial killer που σκότωσε τον αδελφό του και που τώρα απειλεί τους πρωταγωνιστές μιας παλιάς παιδικής τηλεοπτικής σειράς.

Ο γιος του Τζιμ Χένσον, δημιουργού του Muppet Show και του Sesame Street, αναλαμβάνει να μεταφέρει τα muppets στην… επόμενη δεκαετία, με μια μαύρη, δήθεν προκλητική και βέβηλη κωμωδία μυστηρίου για μεγάλους. Το αποτέλεσμα είναι ένα αχούρι από αίμα, σπέρμα, ναρκωτικά και muppet σεξ, που ενηλικιώνει με τη βία, αλλά χωρίς χιούμορ και νόημα, τις υφασμάτινες κούκλες.

Το ξέρουν όλοι ★★☆☆☆

(Todos lo Saben, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, 2018, 132')

  • σκηνοθεσία: Ασγκάρ Φαραντί
  • ηθοποιοί: Πενέλοπε Κρουζ, Χαβιέρ Μπαρδέμ, Ρικάρντο Νταρίν

Η νέα ταινία του Ασγκάρ Φαραντί, μετά το αριστουργηματικό ιρανικό «Ενας χωρισμός» και το αναμφίβολα σύνθετο γαλλικό «Παρελθόν» του, είναι ένα ισπανόφωνο κοινότοπο οικογενειακό θρίλερ, που θα βλεπόταν πιο ανώδυνα, αν κανείς δεν είχε από αυτό τις απαιτήσεις που φέρει το όνομα του δημιουργού του.

Το φιλμ, που αποτέλεσε την επίσημη έναρξη του φετινού Φεστιβάλ Κανών, είναι ένα μελόδραμα μυστηρίου που θα ταίριαζε γάντι στον Κλοντ Σαμπρόλ ή στον Πέδρο Αλμοδόβαρ, οι οποίοι μπορεί και να το είχαν αναγάγει σε κάτι πιο ενδιαφέρον. Ηρωίδα είναι η Λάουρα (Πενέλοπε Κρουζ), παντρεμένη μητέρα στην Αργεντινή, που επιστρέφει στη γενέτειρά της, μια κωμόπολη στην Ισπανία, για έναν γάμο, αφήνοντας πίσω τον σύζυγό της (Ρικάρντο Νταρίν).

Εκεί θα συναντήσει έναν παλιό της γνώριμο (Χαβιέρ Μπαρδέμ), ο οποίος θα σταθεί στο πλευρό της όταν η κόρη της πέσει θέμα απαγωγής. Οικογενειακά μυστικά, αμαρτίες και τιμωρίες, κρυφοί έρωτες, θρησκευτικές ενοχές και φυλετική ισότητα θα σχηματίσουν έναν άνευρο ιστό, με τα δάκρυα σε κρεσέντο αλλά χωρίς συνοχή στην υποδομή του, με αποτέλεσμα οι δραματικότερες στιγμές του να μοιάζουν είτε πρόχειρες, είτε, το χειρότερο, κωμικές. Με τον Ασγκάρ Φαραντί έξω από τα νερά του, ούτε ο πάντα καθηλωτικός Νταρίν, ούτε το φωτογενές ζευγάρι Κρουζ-Μπαρδέμ μπορούν να διασώσουν το ανερμάτιστο σενάριο, μην έχοντας κάτι παραπάνω από σχηματικούς ρόλους να ερμηνεύσουν.

Vice: Ο δεύτερος στην ιεραρχία ★★½☆☆☆

(Vice, ΗΠΑ, 2018, 132')

  • σκηνοθεσία: Ανταμ ΜακΚέι
  • ηθοποιοί: Κρίστιαν Μπέιλ, Εϊμι Ανταμς, Στιβ Καρέλ, Σαμ Ρόκγουελ

Ο Ανταμ ΜακΚέι, μετά το οσκαρικό «Μεγάλο σορτάρισμα» («The big short») του 2016, επανεπιτίθεται στην αμερικανική ιστορία, αυτή τη φορά με επίκεντρο τον Ντικ Τσένεϊ, τον αντιπρόεδρο του Τζορτζ Μπους του νεότερου, τον πιο κρυφό, αφανή κάτω από το δημόσιο πρόσωπό του υπαίτιο της σύγχρονης αμερικανικής μιλιταριστικής κυριαρχίας, σ’ ένα φιλμ που υπονομεύεται από την ίδια του τη σκηνοθετική και σεναριακή σιγουριά.

Η ταινία συναντά τον Τσένεϊ όταν είναι ένας αχαΐρευτος φοιτητής που αρχίζει να παίρνει τη ζωή του στα σοβαρά χάρη στην πίεση της κοπέλας-συζύγου του, Λιν, τον παρατηρεί όσο, προτιμώντας πάντα τον ρόλο του καθοριστικού «δεύτερου», μαθητεύει δίπλα στον Ντόναλντ Ράμσφελντ και φτάνει ώς την απόλυτη εξουσία και διαφθορά της επιβολής της ενιαίας εκτελεστικής εξουσίας του Αμερικανού προέδρου, άρα και αντιπροέδρου, και την ευθύνη, πάντα συγκαλυμμένη, του Τσένεϊ στη θηριωδία του πολέμου με το Ιράκ, με τα πιο σφετεριστικά, ταπεινά κίνητρα.

Το γεγονός ότι ο ενημερωμένος θεατής γνωρίζει πάνω-κάτω όσα αποκαλύπτονται στην οθόνη δεν μειώνει το επαναλαμβανόμενο σοκ μπροστά στη διαφθορά της εξουσίας και, ακόμα χειρότερα, το μέγεθος των τραγωδιών που οφείλονται σε χυδαία ψέματα ή και σε απλά, τυχαία συμβάντα.

Την κινηματογραφική αφήγησή του, ωστόσο, ο ΜακΚέι επιλέγει να την κάνει με τον σαρκασμό ν’ αγγίζει το ταβάνι. Οπως το «Big short» ξετυλιγόταν με εξυπνακίστικα διαλείμματα «επεξηγήσεων», έτσι κι ακόμα παραπάνω το «Vice» -ήδη από το παιχνίδι του τίτλου του που συνδέει τον αντιπρόεδρο με την ανηθικότητα– χρησιμοποιεί και εξαντλεί κάθε κόλπο, διαφορετικές φόρμες, σκηνοθετικό σχολιασμό της δράσης, αινιγματικούς αφηγητές, κοροϊδευτικό μοντάζ, κολάζ εικόνων, χειριστική παράθεση ντοκουμέντων, για να «διδάξει» αυτό που, τουλάχιστον στο ελαφρώς πιο κυνικό ευρωπαϊκό κοινό, είναι ήδη πικρά γνωστό.

Μέσα σε μια ομάδα εκπληκτικών δευτεραγωνιστών, ο Κρίστιαν Μπέιλ δίνει μια αριστουργηματική ερμηνεία, υπερβαίνοντας κατά πολύ τη σωματική ομοιότητα και τους μανιερισμούς του Τσένεϊ, που αναμφισβήτητα θα τον οδηγήσει στα Οσκαρ. Ενώ, όμως, η ταινία ξεκινά διασκεδαστικά, ακόμα και απολαυστικά, διαποτίζεται από τέτοια υπεροψία και κινηματογραφική επιτήδευση, που σχεδόν σε προκαλεί να του φέρεις αντιρρήσεις.

 

ΣΙΝΕΜΑ
Ο Φρέντι Μέρκιουρι νίκησε τη Lady Gaga
Χλιαρά βραβεία σε μια χλιαρή τελετή, με το «Bohemian Rhapsody» να παίρνει το βραβείο Καλύτερης Ταινίας-Δράμα, αφήνοντας την απογοήτευση στο φαβορί «A Star Is Born», που από τις 5 υποψηφιότητες κέρδισε μόνο...
Ο Φρέντι Μέρκιουρι νίκησε τη Lady Gaga
ΣΙΝΕΜΑ
«Η Ευρώπη δεν είναι το πρόβλημα, αλλά η λύση!»
30ά Βραβεία Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου - EFA 2017. Το μότο της βραδιάς από τον Βιμ Βέντερς, ο θρίαμβος του «Τετράγωνου» του Ρούμπεν Εστλουντ, πολιτικό κατηγορώ, κοινωνική συσπεί- ρωση και #metoo στην...
«Η Ευρώπη δεν είναι το πρόβλημα, αλλά η λύση!»
ΣΙΝΕΜΑ
Χρυσό Λιοντάρι σε παραμύθι του Γκιγέρμο ντελ Τόρο
Η 74η Μόστρα, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, ολοκλήρωσε τη διοργάνωσή της για το 2017 απονέμοντας τα βραβεία της. Μπορεί να μη λάνσαρε τις ηχηρές ταινίες που θα καθορίσουν τη χρονιά, αλλά τουλάχιστον...
Χρυσό Λιοντάρι σε παραμύθι του Γκιγέρμο ντελ Τόρο
ΣΙΝΕΜΑ
Μεταφυσικό θρίλερ εκδίκησης και βίας από Λάνθιμο
Ο σκηνοθέτης δοκιμάζει κάτι εντελώς καινούργιο με το «The Killing of a Sacred Deer», αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά ότι έχει όραμα και ικανότητες για πολλά πράγματα και κερδίζοντας μεγαλειώδεις ερμηνείες...
Μεταφυσικό θρίλερ εκδίκησης και βίας από Λάνθιμο
ΣΙΝΕΜΑ
Ρεκόρ για το «La La Land», θρίαμβος για τη Μέριλ Στριπ
Με επτά βραβεία έφυγε το θεαματικό μιούζικαλ από την 74η λαμπερή απονομή. Συγκλόνισε όμως ο πολιτικός λόγος της Αμερικανίδας σταρ -τιμήθηκε για το σύνολο της καριέρας της- με ευθείες βολές κατά της ξενοφοβίας...
Ρεκόρ για το «La La Land», θρίαμβος για τη Μέριλ Στριπ
ΣΙΝΕΜΑ
Η Λόρι Αντερσον, μια σκυλίτσα και ο Λου Ριντ
Τον Ιούνιο είχαμε κοντά μας τη σπουδαία Αμερικανίδα μουσικό. Τώρα βγαίνει στις αίθουσες ένα sui generis ντοκιμαντέρ της για τη ζωή, τον θάνατο, τους ανθρώπους. Μαζί του και το στιλάτο γουέστερν «Και οι 7 ήταν...
Η Λόρι Αντερσον, μια σκυλίτσα και ο Λου Ριντ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας