• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    27°C 25.4°C / 27.8°C
    3 BF
    43%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    29°C 25.7°C / 30.0°C
    2 BF
    50%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    29°C 29.0°C / 29.0°C
    3 BF
    47%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    28°C 23.6°C / 27.9°C
    2 BF
    39%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    24°C 23.9°C / 23.9°C
    2 BF
    46%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    28°C 24.0°C / 27.6°C
    2 BF
    50%
  • Κοζάνη
    Αραιές νεφώσεις
    20°C 20.4°C / 24.0°C
    2 BF
    56%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    26°C 25.7°C / 25.7°C
    2 BF
    38%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    25°C 23.8°C / 25.2°C
    4 BF
    58%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    25°C 23.5°C / 24.9°C
    3 BF
    53%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    26°C 24.8°C / 26.4°C
    5 BF
    41%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    27°C 24.6°C / 26.7°C
    2 BF
    61%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    29°C 28.9°C / 28.9°C
    2 BF
    58%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    25°C 24.0°C / 24.9°C
    0 BF
    47%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    24°C 22.5°C / 24.5°C
    0 BF
    43%
  • Ρόδος
    Αίθριος καιρός
    27°C 26.6°C / 26.8°C
    3 BF
    63%
  • Χαλκίδα
    Ελαφρές νεφώσεις
    26°C 24.7°C / 28.0°C
    2 BF
    44%
  • Καβάλα
    Ελαφρές νεφώσεις
    27°C 24.3°C / 26.6°C
    0 BF
    68%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    28°C 27.3°C / 28.3°C
    2 BF
    39%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    24°C 23.5°C / 23.5°C
    0 BF
    60%

Πάβελ Παβλικόφσκι

EPA/IAN LANGSDON
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Θέλω οι θεατές μου να αψηφούν κανόνες και πολιτική ορθότητα»

  • A-
  • A+

Ερωτας, πάθος, τρόμος, εξορίες, φυλακίσεις στα χρόνια της σταλινικής Πολωνίας. Από το 1946 έως το 1964. Ο Βίκτορ, γοητευτικός, ασυμβίβαστος μουσικός ερωτεύεται τη Ζούλα, μια φιλόδοξη, ατίθαση, όμορφη τραγουδίστρια, αδιαφιλονίκητη σταρ ενός φοκλορικού συγκροτήματος, από αυτά τα επίσημα και προβεβλημένα, δημιούργημα και βιτρίνα του καθεστώτος -ποιος δεν τα θυμάται; Το ζευγάρι ζει μια σχέση απόλυτη, στα άκρα. Πότε θύματα της Ιστορίας, πότε της ψυχοσύνθεσής τους. Πότε στην Πολωνία, πότε φυγάδες στη Δύση, στα ελεύθερα μπαράκια του Παρισιού, εκεί όπου βασιλεύει η τζαζ, που πίσω στην πατρίδα τους κάποιοι τη φοβούνται.

Αυτή την ιστορία διηγείται ο Πάβελ Παβλικόφσκι στη νέα του ταινία «Ψυχρός Πόλεμος», βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάνες τον Μάιο. Κάτι μας λέει ότι το συναρπαστικό αυτό θέμα, που ο Πολωνός το προσεγγίζει με τη μεγάλη του σκηνοθετική στόφα και το πλημμυρίζει με μουσική, μπορεί να γεννήσει μια εμπορική επιτυχία. Τουλάχιστον το αξίζει. Η ταινία βγαίνει την Πέμπτη 25 Οκτωβρίου στις αίθουσες από τη Strada. Εχει ό,τι επιθυμεί κανείς από το σινεμά, τέχνη, αίσθημα, μαγεία. Ο βραβευμένος με Οσκαρ Ξένης Ταινίας το 2015 για τη μικρή «Ιντα», που τόσο θαυμάστηκε και αγαπήθηκε σε όλο τον κόσμο, κι ας ηταν σκοτεινή, δύσκολη και φορμαλιστική, επανέρχεται στο σινεμά ανανεωμένος.

Ζει πάντα στη Βαρσοβία. Εκεί επέστρεψε τα τελευταία χρόνια, αν και μεγάλωσε και ξεκίνησε τη μεγάλη του καριέρα στη Μεγάλη Βρετανία, όπου οι γονείς του βρέθηκαν δραπέτες από την κομμουνιστική Πολωνία. Η ματιά του πάνω στην πατρίδα του και την Ιστορία της, πάντα μέσα από ανθρώπινες ιστορίες, απογείωσαν την καριέρα του αλλά και ενόχλησαν κάποιους στην Πολωνία. Στην «Ιντα», βλέπετε, εστίαζε στα εγκλήματα των συμπατριωτών του κατά των Εβραίων στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Στον «Ψυχρό Πολεμο»... αλλά καλύτερα να μας τα πει ο ίδιος.

• Η «Ιντα» ήταν αριστούργημα, το ίδιο και ο «Ψυχρός Πόλεμος», αλλά πόσο πιο ανοιχτός και γοητευτικός για το κοινό. Είπατε να το δοκιμάσετε κι αυτό;

Δεν ήταν συνειδητή επιλογή, δεν σκέφτηκα το κοινό. Μου το επέβαλε το θέμα μου, που ήταν μια ερωτική ιστορία, αλλά και η μουσική, που ήταν ένα σημαντικό δομικό στοιχείο της ταινίας. Και όλοι ξέρουμε πόσο η μουσική γοητεύει το κοινό, ειδικά αυτή που εγώ αγαπάω.

• Μα εδώ έχετε σχεδόν τα πάντα, από φολκ-παραδοσιακή της Πολωνίας μέχρι τζαζ και ροκ και ρομαντικά, ελαφρά τραγούδια.

Αγαπάω όλα τα είδη μουσικής, ακόμα κι αυτό το μπόνγκο μπόνγκο (γελάει), το δήθεν λάτιν που ακούγεται προς το τέλος.

• Υπάρχει κάτι τόσο αντιφατικό στην ταινία. Οι σκηνές με το φολκ συγκρότημα κινηματογραφικά σού κόβουν την ανάσα από την ομορφιά τους. Κι όμως αυτή η μουσική, αυτό το συγκρότημα εκπροσωπεί ό,τι το χειρότερο, τη συντήρηση, τον κομφορμισμό, την υποταγή στο σταλινικό καθεστώς.

Οντως είναι παράδοξο. Καμιά φορά όμως τα πιο όμορφα πράγματα χρησιμοποιούνται για τους χειρότερους λόγους. Αλλωστε μου αρέσει να ενοχλώ, να αναστατώνω το κοινό μέσω της αμφισημίας. Θέλω να καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος είναι γεμάτος αντιφάσεις, ότι η ομορφιά μπορεί να βρίσκεται σε άσχημους τόπους και n κακία σε ωραίους. Αν το καλοσκεφτείς, αυτό το παράδοξο της φύσης βγαίνει από τις περισσσότερες ιστορίες.

Μου αρέσουν κάτι τέτοια. Για παράδειγμα, η πεισματική θρησκευτική πίστη της Ζούλα, που φτάνει στο σημείο να διαπράξει έναν ιερόσυλο , βλάσφημο γάμο. Αλλα έχει δίκιο, και θέλω να το καταλάβουν οι θεατές, να πάρουν το μέρος της, όπως και όλων των χαρακτήρων της ταινίας. Να είναι συναισθηματικά μαζί τους, αψηφώντας κάθε κανόνα και κάθε πολιτική ορθότητα.

• Εχετε τελειώσει με τα θέματα του παρελθόντος; Σκέφτεστε να μας δώσετε και μια ταινία με σύγχρονο θέμα;

Το σήμερα δεν ξέρω από πού να το πιάσω. Ολα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μου, δεν έχω καμιά απόσταση από αυτά, ούτε μέθοδο για να τα δείξω. Μας έχουν πνίξει οι πληροφορίες, όλα συμβαίνουν on line: από σεξουαλικές συναντήσεις μέχρι ρομαντικούς έρωτες. Μεγάλο πρόβλημα. Το σινεμά, έτσι όπως το καταλαβαίνω εγώ, συνδέεται με κάτι που έχει περάσει. Δεν έχω καμιά ανάγκη ή υποχρέωση να κάνω ταινία για το σήμερα.

• Ενα μικρό αγόρι μετανάστης στην Αγγλία από ανατολική χώρα στο «Τελευταίο καταφύγιο», όπως κι εσείς. Μια νεαρή καθολική Πολωνή στην «Ιντα», που όπως κι εσείς ανακαλύπτει ότι έχει εβραϊκές ρίζες. Τώρα ένα παθιασμένο ερωτικό ζευγάρι, που δεν κρύβετε ότι ξεκίνησε από τους γονείς σας. Τελικά δεν έχετε πρόβλημα να εκτίθεστε;

Το αντίθετο θα ΄λεγα. Κρύβομαι πίσω από τους χαρακτήρες μου, όσο κι αν υπάρχουν κοινές καταστάσεις, πλευρές, σχέσεις. Δεν θα έκανα ποτέ μια ταινία που θα αναφερόταν πραγματικά σε μένα. Θα ντρεπόμουνα. Θα ήταν και βαρετό. Και νομίζω ότι ο «Ψυχρός Πόλεμος» δεν είναι μια συναισθηματική ταινία, οι θεατές δεν παρασύρονται από τη δική μου, ίσως, συγκίνηση για το θέμα. Δεν πιστεύω στο σινεμά που επιδεικνύει συναισθήματα. Μόνο σ’ αυτό που μπορεί να δημιουργήσει συναισθήματα. Ο Τ.Σ. Ελιοτ έλεγε ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να δραπετεύει από τα συναισθήματά του. Ετσι κι εγώ, ξεφεύγω, κρύβομαι και είναι στο χέρι του θεατή να συγκινηθεί ή να μη συγκινηθεί.

• Σας γνωρίσαμε ως ταλέντο που γεννήθηκε μέσα στο βρετανικό κινηματογραφικό σύστημα, το οποίο άλλωστε το θεωρούμε πάντα σημαντικό...

Είναι λάθος. Κατ’ αρχήν ποτέ δεν σπούδασα σινεμά στην Αγγλία, άρχισα να γυρίζω κατευθείαν ταινίες -τώρα, βέβαια, διδάσκω πολύ. Ετσι καθόλου δεν ανατράφηκα στο βρετανικό σύστημα, το δικό μου σχολείο, που μόνος μου το έφτιαξα, είναι ο μεγάλος παγκόσμιος κινηματογράφος. Ερχονται, ας πούμε, άνθρωποι και μου λένε με θαυμασμό πόσο british είναι η ταινία μου «Το καλοκαίρι του έρωτά μου» μόνο και μόνο γιατί η μία από τις ηρωίδες μου, που ζουν ένα λεσβιακό έρωτα, είναι πλούσια και αριστοκράτισσα Αγγλίδα! Ενταξει, δείχνω ένα κομμάτι της βρετανικής πραγματικότητας, αλλά την ακραία και εκκεντρική της πλευρά. Eίναι η ματιά ενός ξένου πάνω στη Βρετανία.

• Τώρα πάντως πήρατε μια θέση ανάμεσα στους τόσους μεγάλους σκηνοθέτες της πολωνικής κινηματογραφικής παράδοσης. Κι αυτό το αρνείστε;

Λάθος κι αυτό. Βλέπουν τις τελευταίες μου μαυρόασπρες πολωνικές ταινίες και αρχίζουν να λένε «μου θυμίζει εκείνη ή την άλλη παλιά πολωνική». Εγώ όμως σε σχέση με το παλιό πολωνικό σινεμά νιώθω... άγαρμπος, ακόμα και ο τόνος των ταινιών μου διαφέρει. Οι πολωνικές ταινίες είναι γεμάτες πάθος και μεγάλες χειρονομίες, ενώ εγώ προσπαθώ να συγκρατώ τον εαυτό μου.

Γι’ αυτό και λατρεύω το παλιό τσέχικο σινεμά της δεκαετίας του ΄60, όχι το σημερινό που είναι κάπως χάλια, κι ένα μέρος της γαλλικής νουβέλ βαγκ. Κι αν με ρωτάγατε ποιες είναι οι πιο αγαπημένες ταινίες μου, θα σας έλεγα οι πρώτες πρώτες του Τσέχου Μίλος Φόρμαν μαζί οπωσδήποτε με κάποιες του Φελίνι (αν και δεν φαίνεται καθόλου από το έργο μου) και λίγες, όχι πολλές, του Μπέργκμαν. Αλλά βασικά μεγάλωσα με τον Μπρεσόν («Ημερολόγιο ενός εφημέριου» κ.ά). Για να μην παρεξηγηθώ πάντως, αγαπώ πολύ μερικές πολωνικές ταινίες, ο Βάιντα έχει γυρίσει αριστουργήματα όπως το «Στάχτες και διαμάντια».

• Πριν από τρεις μήνες ο κορυφαίος Πολωνός θεατρικός σκηνοθέτης Κριστόφ Βαρλικόφσκι, που είχε έρθει με παράστασή του στην Αθήνα, μας έλεγε πόσο θυμωμένος είναι με την πολωνική κυβέρνηση και πόσο ανήσυχος ότι θα κυνηγήσουν το θέατρό του στη Βαρσοβία. Εσείς τι λέτε;

Εχει δίκιο σε όλα. Βέβαια, η υπόθεση δεν είναι εντελώς χαμένη, αλλά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος, ειδικά για το θέατρο που είναι πιο ευάλωτο, αφού εξαρτάται απόλυτα από τοπικά αλλά και κεντρικά κονδύλια. Το σινεμά, σε τελική ανάλυση, βρίσκει τουλάχιστον το μισό του μπάτζετ από άλλες πηγές και το εξωτερικό. Επιπλέον, όσο διακαώς κι αν επιθυμούν οι αρχές της Πολωνίας να κάνουν «δικές» τους ταινίες, δεν υπάρχουν σκηνοθέτες πρόθυμοι για τη δουλειά. Ετσι με αφήνουν κι εμένα στη ησυχία μου. Τουλάχιστον στη δουλειά μου.

• Η «Ιντα» πάντως θεωρήθηκε αντιπολωνική ταινία.

Φυσικά. Από τους ανθρώπους πού σήμερα είναι στη κυβέρνηση. Τη χρησιμοποίησαν σαν ένα από τα όπλα τους στην προεκλογική τους εκστρατεία. Οι εκλογές ήταν το φθινόπωρο του 2015, η «Ιντα» είχε πάρει το Οσκαρ λίγους μήνες πριν και συνέχιζε να μαζεύει βραβεία στην Ευρώπη (Γκόγια, Bafta, European Award). Στην Πολωνία όμως την είχαν δει λίγοι, ξέρετε πώς είναι αυτά τα πράγματα, ταινία τέχνης, μαυρόασπρη...

Το πλατύ κοινό δεν την είχε καν πάρει χαμπάρι. Παρ’ όλα αυτά το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη άρχισε να λέει: «Υπάρχει αυτή η ταινία που κακολογεί την Πολωνία, γι’ αυτό είναι τόσο δημοφιλής στο εξωτερικό, γιατί ολόκληρος ο κόσμος μάς μισεί, μην κάνετε τον κόπο να τη δείτε». Μάζεψαν και υπογραφές εναντίον της on line. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ψήφισαν, πολύ περισσότεροι από όσους την είδαν! Εγινε, δηλαδή, η ταινία μου ένα εργαλείο προπαγάνδας για τα πάντα. «Πήρε το Οσκαρ, αλλά ξέρετε τώρα ποιοι κυβερνάνε το Χόλιγουντ» έλεγαν...

• Ω! Εννοούσαν τους Εβραίους...

Δεν τόλμησαν ποτέ να το πουν καθαρά, μόνο ελάχιστοι φανατικοί αντισημίτες.

• Με τον «Ψυχρό Πόλεμο» νιώθω ότι τα πράγματα είναι ευκολότερα. Τι να βρούν να του προσάψουν;

Ναι, ναι. Αλλα το βρίσκω τόσο αστείο, είναι ανίκανοι να δουν τις ομοιότητες ανάμεσα στον σταλινισμό (στον οποίο αναφέρεται η ταινία) και το δικό τους σήμερα. Για παράδειγμα: στο φιλμ υπάρχει αυτό το παραδοσιακό χορευτικό συγκρότημα, που στηρίζεται από το κράτος και το υπουργείο Πολιτισμού και είναι τα διαπιστευτήρια της χώρας στο εξωτερικό, η Τέχνη του Λαού σε αντίθεση με την παρακμιακή τζαζ. Το αστείο είναι ότι τώρα που κλείνουν θέατρα στην Πολωνία, αρχίζουν πάλι και ρίχνουν χρήματα σε τέτοια φολκ συγκρότηματα!

• Πίσω ολοταχώς;

Οχι ακριβώς. Να βλέπουμε τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Δεν συλλαμβάνουν ούτε σκοτώνουν κόσμο, όπως οι κομμουνιστές. Ο τρόπος όμως που χρησιμοποιούν τον πολιτισμό είναι ο ίδιος. Αν κόψεις τα χρήματα από ένα μουσείο ή θέατρο, το σκοτώνεις. Ετσι η κυβέρνηση προσπαθεί να μας ελέγξει και μεις αντιστεκόμαστε.

Ευτυχώς είμαστε ακόμα μια ανοιχτή κοινωνία με ελευθερία του Τύπου -όχι πάντως τα κρατικά ΜΜΕ, τα έχουν εντελώς στην τσέπη τους, μόνο προπαγάνδα κάνουν, όλες οι ειδήσεις με την κυβερνητική οπτική, ακόμα και η γλώσσα που χρησιμοποιούν θυμίζει την τηλεόραση επί κομμουνισμού. Δυστυχώς, τα ελεύθερα ιδιωτικά κανάλια είναι συνήθως συνδρομητικά, οι κάτοικοι της υπαίθρου δεν μπορούν να τα πληρώσουν και υφίστανται μόνο την προπαγάνδα της κυβέρνησης.

• Πώς εξηγείτε ότι πρώην κομμουνιστικές χώρες σαν την Πολωνία και την Ουγγαρία στράφηκαν σε εθνικισμό και Ακρα Δεξιά;

Οι λόγοι είναι αρκετά προφανείς. Ζούμε είκοσι οχτώ χρόνια με ελεύθερη αγορά και μεγάλες αλλαγές, στις οποίες πολλοί άνθρωποι δεν συμμετείχαν. Ετσι αποφάσισαν να μην παίρνουν μέρος σε καμιά δημοκρατική διαδικασία. Το ποσοστό αποχής, 50% περίπου, στις τελευταίες εκλογές ήταν κυρίως σε χωριά και μικρές πόλεις. Οι άνθρωποι κάθισαν σπίτι τους, έμειναν σιωπηλοί.

• Και οι υπόλοιποι πήραν την εκδίκησή τους;

Δεν θα ΄λεγα ότι εκδικούνται. Απλώς διεγείρονται από λαϊκιστές πολιτικούς που τους κάνουν πλύση εγκεφάλου, που τους πείθουν ότι για όλα τα κακά φταίει κάποια ελίτ.

• Τα ίδια πάνω κάτω παντού. Στις ΗΠΑ, στη Μεγάλη Βρετανία, μη σας πω και στην Ελλάδα.

Οταν όμως σκεφτεί κανείς τα τρελά πράγματα που έχει κάνει τα τελευταία τριάντα χρόνια ο φιλελεύθερος καπιταλισμός, ο οποίος πήρε την κυριαρχία όλου του πλανήτη, η απογοήτευση και η αγανάκτηση του κόσμου γίνεται κατανοητή. Απλώς εκφράζεται με εθνικιστικούς όρους: να ενωθούμε απέναντι στους ξένους.

• Λάθος απάντηση.

Βεβαίως, λάθος απάντηση. Τουλάχιστον εμείς στην Πολωνία ερχόμαστε από κάποιο δρόμο, δεν έχουμε γίνει σαν την Ουγγαρία με τον Ορμπαν. Τρομερός τύπος, αλλά ξέρει πού πατάει, ειναι πραγματιστής, δεν πάει στα τυφλά, αγαπάει για παράδειγμα τον Πούτιν. Εμείς οι έρμοι οι Πολωνοί ούτε τους Ρώσους μπορούμε να αγαπήσουμε, ούτε τους Γερμανούς, ούτε τους Εβραίους (αυτοί φταίνε για όλα), ε, με τους Ουκρανους κάπως καλύτερα είμαστε, αλλά και πάλι... Βασικά μένουμε το μόνο έθνος στον κόσμο που αξίζει.

   

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΣΙΝΕΜΑ
«Ινγκμαρ Μπέργκμαν εδώ, ενδιαφέρεσαι να σκηνοθετήσεις την ιστορία των γονιών μου;»
Η κινηματογραφική παράδοση της Δανίας ξεκινάει με τον Καρλ Ντράγιερ στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο 73χρονος Μπίλε Ογκουστ, ανάμεσα σε άλλους, πήρε τη σκυτάλη αυτής της παράδοσης όταν η ταινία του «Πελέ ο...
«Ινγκμαρ Μπέργκμαν εδώ, ενδιαφέρεσαι να σκηνοθετήσεις την ιστορία των γονιών μου;»
ΣΙΝΕΜΑ
Μια πορνοστάρ, σύμβολο της χαμένης αθωότητας
Τα ’φερε έτσι τα πράγματα η πανδημία που αυτό το καλοκαίρι τα θερινά σινεμά είναι η χαρά του καλού ελληνικού κινηματογράφου. Αυτή την εβδομάδα είχε σειρά η πιο αντεργκράουντ όλων, το γεμάτο κέφι ρόουντ μούβι...
Μια πορνοστάρ, σύμβολο της χαμένης αθωότητας
ΣΙΝΕΜΑ
Μια ρομαντική κομεντί για έναν δύσκολο έρωτα
Η νέα ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου με τίτλο «Monday» έρχεται να μας παρουσιάσει μία παθιασμένη αλλά και δύσκολη ερωτική σχέση δύο Αμερικανών στην πιο αισθησιακή και ζωντανή Αθήνα.
Μια ρομαντική κομεντί για έναν δύσκολο έρωτα
ΣΙΝΕΜΑ
Κινηματογραφικές μνήμες από τη δικτατορία
Δώδεκα ταινίες-ορόσημα μεγάλων ονομάτων καταγράφουν μια εποχή, αναδεικνύουν πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές, αλλά και πηγαίνουν πολλά βήματα μπροστά την ίδια την ελληνική κινηματογραφική τέχνη. Από...
Κινηματογραφικές μνήμες από τη δικτατορία
ΣΙΝΕΜΑ
«Το μελό είναι η καταστροφή του συναισθήματος»
Τη δύσκολη σχέση μιας κόρης με τον πατέρα της, τα μυστικά και ψέματα που εμποδίζουν την επαφή ανάμεσά τους, προσεγγίζει θαυμαστά η σκηνοθέτις στην πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία, «Σελήνη, 66 Ερωτήσεις», που...
«Το μελό είναι η καταστροφή του συναισθήματος»
ΣΙΝΕΜΑ
Το γέλιο του Σκορσέζε και το τζαζ σόλο της Λίμποβιτς
Μάρτιν Σκορσέζε εναντίον Σόντα Ράιμς. Ντοκιμαντέρ εναντίον σαπουνόπερας με κρινολίνα. Πνεύμα και χιούμορ εναντίον κλισέ πασπαλισμένων με δήθεν κοινωνικό σχόλιο. «Pretend It' s a City» εναντίον «Bridgerton».
Το γέλιο του Σκορσέζε και το τζαζ σόλο της Λίμποβιτς

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας