Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η δικαίωση ενός παθιασμένου δύτη

Ζακ Μαγιόλ- Ιταλία, Νοέμβριος του 1976, πριν καταρρίψει για άλλη μια φορά το ρεκόρ ελεύθερης κατάδυσης.

AP Photo

Η δικαίωση ενός παθιασμένου δύτη

  • A-
  • A+

Με κίνδυνο να ενοχληθούν πολλοί -άλλωστε διαθέτουμε εξαιρετικούς ντοκιμενταρίστες και μακριά παράδοση στο είδος-, η ταινία του Λευτέρη Χαρίτου «Dolphin Man», που βγαίνει αύριο, δεν μοιάζει με ελληνικό ντοκιμαντέρ. Εχει κάτι το εντυπωσιακό.

Τα λεφτά και η στήριξη από πολλές χώρες (Ελλάδα, Γαλλία, Καναδάς, Ιταλία, Ιαπωνία) και κανάλια δεν κρύβονται, άλλωστε είναι μια παραγωγή της ελληνικής Αnemon του Γιούρι Αβέρωφ και της Ρέας Αποστολίδη, με τη μεγάλη πείρα και το διεθνές κύρος.

Παίζει ρόλο, βέβαια, και η εξαιρετική δουλειά του σκηνοθέτη, κι ας είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, αλλά και το ιδιαίτερα ερεθιστικό θέμα.

Η ζωή και η προσωπικότητα του Γάλλου δύτη Ζακ Μαγιόλ (1927-2001).

Ο Μαγιόλ έγινε θρύλος όχι μόνο επειδή χωρίς μπουκάλες έσπαγε τα ρεκόρ το ένα μετά το άλλο, αλλά κυρίως γιατί, πριν από 30 ακριβώς χρόνια, ο Λικ Μπεσόν στήριξε πάνω του την παγκόσμια επιτυχία του «Απέραντο γαλάζιο», μεγάλο μέρος του γυρισμένο στις Κυκλάδες.

Τον Μαγιόλ υποδυόταν ο πολύ γνωστός έκτοτε ηθοποιός Ζαν-Μαρκ Μπαρ, που με ένα πανέξυπνο «ενδοκινηματογραφικό» παιχνίδι στηρίζει και το ελληνικό ντοκιμαντέρ.

Δεν δίνει απλώς, όπως πολλοί άλλοι σχετικοί με το θέμα, συνέντευξη στον Λευτέρη Χαρίτο, αλλά και «υποδύεται» τον Μαγιόλ. Αυτή τη φορά μόνο με τη φωνή του.

Είναι ο αφηγητής, σε πρώτο πρόσωπο πάντα, και σε κείμενα του ίδιου του δύτη.

Το περίεργο για ένα τόσο εμπνευσμένο ντοκιμαντέρ, με έντονη σκηνοθετική σφραγίδα -κι ας το αρνείται ο Λευτέρης Χαρίτος- είναι ότι δεν ήταν δική του ιδέα, αλλά ανάθεση από την Anemon.

«Είχα μηδενική σχέση με το θέμα, οριακά θυμόμουνα ότι Μαγιόλ έλεγαν τον ήρωα του “Απέραντου γαλάζιου”», ομολογεί χωρίς πρόβλημα.

«Αλλά αμέσως κατάλαβα ότι πρόκειται για κάτι μεγάλο, ένα κανονικό Χόλιγουντ μούβι, που τα έχει όλα: περιπέτειες, δόξες, κινδύνους, χρήματα, γυναίκες, ταξίδια, ακόμα κι ένα σκοτεινό τέλος, αφού ο Μαγιόλ αυτοκτόνησε. Αποφάσισα ότι θέλω να κάνω ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ, που δεν θα μπορεί κανείς να το δει ουδέτερα. Γιατί, καλή η “τέχνη” και το “βάζω τα δικά μου”, που υποτίθεται κινητοποιούν τον σκηνοθέτη, αλλά εγώ πιστεύω πώς ό,τι ωραίο έχει η ταινία μου οφείλεται στο ότι θεωρούσα και θεωρώ τη σκηνοθεσία επάγγελμα».

Οσο προσγειωμένος και να είναι ο Λευτέρης Χαρίτος, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκτίμησε ιδιαίτερα την προτροπή «είσαι ελεύθερος, εμένα με ενδιαφέρει να πεις τη δική σου ιστορία για τον Μαγιόλ».

Την άκουσε από το στόμα της περίφημης Μαντλέν Αβραμούσις του ARTE -το γαλλογερμανικό κανάλι ήταν το πρώτο που μπήκε στην ιστορία, η ταινία τού χρωστάει πολλά.

Και είπε τη δική του ιστορία, βασισμένη φυσικά σε πλούτο αρχείων και μαρτυριών, ακόμα και των δύο παιδιών του δύτη, δίνοντας, όμως, τελικά στον Ζακ Μαγιόλ και μια πνευματική, πανανθρώπινη διάσταση, που θα σας αγγίξει ακόμα κι αν κάνετε βουτιές εκεί που πατάτε, κλείνοντας και τη μύτη σας.

Τι αγάπησε περισσότερο ο ίδιος στον Μαγιόλ;

«Το πάθος του. Το ότι έκανε αυτό ακριβώς που ήθελε, ακόμα και σε βάρος της προσωπικής του ζωής, γι' αυτό και κατέληξε μόνος του, γι' αυτό και αυτοκτόνησε στα 74 χρόνια του, στο σπίτι που έφτιαχνε στη νήσο Ελβα. Κι ας ακούγεται περίεργη η αυτοκτονία για έναν τόσο δυνατό άνθρωπο. Ο Μαγιόλ ήταν παράξενη προσωπικότητα. Ολοι τον περιγράφουν σαν χαρισματικό τύπο, που πέρναγε σούπερ, χωρίς προβλήματα καθημερινότητας. Οπου πήγαινε, αυτομάτως κέρδιζε τους πάντες, γύρναγε από δω και από κει, θεωρούσε φυσικό οι πλούσιοι φίλοι του να τον φιλοξενούν, να του δίνουν χρήματα και το γιοτ τους για διακοπές. Και από την άλλη είχε έναν ακραίο σεβασμό για τη φύση -η σχέση του με τα δελφίνια, ακόμα κι αν έχει στοιχεία υπερβολής, κάτι δείχνει», απαντάει ο Λευτέρης Χαρίτος.

Φτάσαμε στο δελφίνι, που δίνει τον τίτλο στο δικό του ντοκιμαντέρ κι ένα ποιητικό τέλος στο «Απέραντο γαλάζιο» (ο Μαγιόλ ακολουθεί ένα δελφίνι και χάνεται στα βάθη της θάλασσας, δεκατρία χρόνια πριν από την αυτοκτονία του).

«Προφητική», λέει ο Λευτέρης Χαρίτος για μια ταινία, με την οποία η δικιά του έχει στενή σχέση, αλλά με κανέναν τρόπο συμπληρωματική -άλλωστε ο Μπεσόν δεν δέχτηκε να συμμετάσχει με συνέντευξή του.

Εντάξει, έχουν αρχίσει να παίζονται μαζί σε εκδηλώσεις, όπως στο Μαϊάμι, και το «Dolphin Man» θα βγει στις γαλλικές αίθουσες τον Μάιο, ακριβώς τις μέρες που παίχτηκε το «Απέραντο γαλάζιο» στις Κάνες, το 1988. Αλλά, μέχρις εκεί. Γιατί, όπως είπε χθες το πρωί κατηγορηματικά ο Ζαν-Μαρκ Μπαρ, «επιτέλους ο Ζακ Μαγιόλ βρήκε την ταινία που τον δικαιώνει».

Ο Γάλλος σταρ, που έχει πάρει πολύ στα ζεστά το ελληνικό ντοκιμαντέρ και γυρίζει με τον Λευτέρη Χαρίτο όλο τον κόσμο προωθώντας το, ήρθε στην Αθήνα τώρα που βγαίνει στις αίθουσες και συμμετείχε σε συνέντευξη Τύπου στο Γαλλικό Ινστιτούτο.

«Ο Λίκ Μπεσόν μεταμόρφωσε τον Μαγιόλ σε μύθο», είπε. «Εξαφάνισε τον πραγματικό άνθρωπο, στον οποίο χρωστούσε την έμπνευση για την ταινία του. Στενοχωριόμουν για τον Μαγιόλ που τον έβλεπα και να γερνάει. Αυτό το κενό δεν υπάρχει πια, το κάλυψε η ταινία του Λευτέρη».

Δεν είναι υπερβολική η σύνδεση του Μπαρ με τον θρυλικό δύτη. Ηταν η πρώτη μεγάλη του επιτυχία στο σινεμά. Στον κόσμο όλο, τον είχαν ταυτίσει μαζί του.

Οταν αυτοκτόνησε ο Μαγιόλ, τον πήρε τηλέφωνο έντρομος από τη Χιλή ο μεγάλος σκηνοθέτης Ραούλ Ρουίζ και, όταν άκουσε τη φωνή του, του είπε: «Δόξα τω Θεώ, ζεις».

Οι μεγάλες εφημερίδες της Χιλής τη φωτογραφία του Ζαν-Μαρκ Μπαρ είχαν βάλει στην είδηση της αυτοκτονίας του Μαγιόλ.

ΣΙΝΕΜΑ
Για τα ζώα που χάσαμε από τη ζωή μας
Το 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης αποφάσισε ένα από τα κεντρικά του αφιερώματα να έχει τίτλο «Γιατί να κοιτάξουμε τα ζώα;» εμπνευσμένο από το δοκίμιο του Τζον Μπέρτζερ «Why look at animals»....
Για τα ζώα που χάσαμε από τη ζωή μας
ΣΙΝΕΜΑ
Στη μεγάλη οθόνη του Καστελόριζου
Είναι ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ που για την ώρα, αποτελεί γεγονός κυρίως για τον τόπο στον οποίο γίνεται. Και δικαίως. Διότι το Καστελόριζο δεν είναι απλώς ιδιαίτερα όμορφο. Είναι πολύ απομακρυσμένο,...
Στη μεγάλη οθόνη του Καστελόριζου
ΣΙΝΕΜΑ
Το animation εισβάλλει στο ντοκιμαντέρ
Το πρώτο παγκοσμίως ολοκληρωμένο αφιέρωμα στο υβριδικό είδος, που αναπτύσσεται ραγδαία, θα γίνει στη Θεσσαλονίκη. Από την εποχή του «Βαλς με τον Μπασίρ», ο δρόμος άνοιξε και τα κινούμενα σχέδια κάθε είδους...
Το animation εισβάλλει στο ντοκιμαντέρ
ΣΙΝΕΜΑ
Θηλυκό, μπλέ και ηλιόλουστο ελληνικό σινεμά
Με μότο «Femi­nine, sunny & blue» ξεκινά την Τετάρτη, και θα καταλάβει για πέντε μέρες τον ιστορικό κινηματογράφο Babylon, στο Mitte του Βερολίνου, το 5o Hellas Filmbox Berlin, το φεστιβάλ ελληνικών ταινιών...
Θηλυκό, μπλέ και ηλιόλουστο ελληνικό σινεμά
ΣΙΝΕΜΑ
Οι 50.000 της «Ευτυχίας»
Η «Ευτυχία» του Αγγελου Φραντζή έκανε ένα εξαιρετικό άνοιγμα στις αίθουσες. Βγήκε την περασμένη Πέμπτη και μέσα στο πρώτο τετραήμερο, μέχρι και την Κυριακή, έκοψε 51.200 εισιτήρια, ένα νούμερο όχι μόνο πολύ...
Οι 50.000 της «Ευτυχίας»
ΣΙΝΕΜΑ
Η Φιόνα Σο γυρίζει ταινία στην Ελλάδα
Η Φιόνα Σο, η κορυφαία Ιρλανδέζα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, αλλά και σκηνοθέτρια η ίδια σε θέατρο και όπερα, που την έχουμε θαυμάσει δύο φορές σε μεγάλη και μικρή Επίδαυρο σε έργα του Μπέκετ...
Η Φιόνα Σο γυρίζει ταινία στην Ελλάδα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας