• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    17°C 15.3°C / 19.0°C
    0 BF
    78%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    15°C 11.6°C / 16.3°C
    1 BF
    82%
  • Πάτρα
    Σποραδικές νεφώσεις
    19°C 16.0°C / 19.4°C
    2 BF
    73%
  • Ιωάννινα
    Αυξημένες νεφώσεις
    11°C 10.9°C / 13.1°C
    0 BF
    93%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    16°C 15.7°C / 15.7°C
    3 BF
    79%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    13°C 11.6°C / 15.7°C
    1 BF
    84%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    9°C 8.0°C / 9.5°C
    2 BF
    76%
  • Αγρίνιο
    Αραιές νεφώσεις
    17°C 15.6°C / 19.0°C
    0 BF
    81%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    15°C 13.8°C / 18.1°C
    2 BF
    79%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    16°C 15.9°C / 15.9°C
    2 BF
    66%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    18°C 16.1°C / 18.5°C
    2 BF
    77%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    17°C 16.8°C / 16.8°C
    2 BF
    65%
  • Κεφαλονιά
    Σποραδικές νεφώσεις
    20°C 19.6°C / 19.6°C
    3 BF
    74%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    16°C 15.6°C / 15.6°C
    1 BF
    69%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    13°C 13.4°C / 16.7°C
    1 BF
    100%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    18°C 13.8°C / 17.8°C
    2 BF
    74%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    17°C 15.5°C / 19.2°C
    1 BF
    73%
  • Καβάλα
    Αίθριος καιρός
    15°C 14.9°C / 14.9°C
    1 BF
    85%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    14°C 13.2°C / 16.4°C
    1 BF
    79%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    10°C 9.8°C / 9.8°C
    2 BF
    84%

Μίνως Μάτσας

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Οι καλλιτέχνες δεν επιβιώνουν ανεξαρτήτως κορονοϊού»

  • A-
  • A+
Ο γνωστός συνθέτης, στις 10 Σεπτεμβρίου στη Ρωμαϊκή Αγορά, δίνει τη δεύτερη συναυλία του ώς τώρα με τίτλο έναν στίχο δανεισμένο από την ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη: «Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει». Θα ακούσουμε τραγούδια αλλά και μουσικές που έχει γράψει για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Ερμηνεύουν η Ελεωνόρα Ζουγανέλη και ο Κώστας Τριανταφυλλίδης, με τον ίδιο στο πιάνο.

«Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει». Αυτό πιστεύει ο Μίνως Μάτσας, γι’ αυτό στη σημερινή συγκυρία, ενισχυτική του περιορισμού και της απομόνωσης, αποφάσισε να μοιραστεί τις μουσικές του σε μια ιδιαίτερη συναυλία στη Ρωμαϊκή Αγορά στις 10 Σεπτεμβρίου. Με επτά διακεκριμένους σολίστ, τον ίδιον στο πιάνο και ερμηνευτές την Ελεωνόρα Ζουγανέλη και τον Κώστα Τριανταφυλλίδη, θα ακούσουμε μια επιλογή από τα σημαντικότερα τραγούδια του.

Πολλές ταινίες, πολλές παραστάσεις -τώρα γράφει μουσική για το «Τρίτο Στεφάνι» που σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης-, μία μόνο συναυλία ώς τώρα. Ομως οι συναυλίες είναι αυτό που λαχταρά, λέει ο Μίνως Μάτσας.

«Το αρχικό πλάνο, μια συναυλία στο Ηρώδειο με μουσικές μου από το θέατρο, τον κινηματογράφο και κάποια τραγούδια μου, ναυάγησε εξαιτίας των συνθηκών. Η επόμενη ιδέα για ένα μικρότερο σχήμα με επτά καταπληκτικούς μουσικούς συναντήθηκε με την επιθυμία της Hop Genesis να στηρίξει τη συναυλία -όλα τα έσοδα θα διατεθούν σ’ αυτή τη φιλανθρωπική οργάνωση που εργάζεται για την ανατροπή του κλίματος της υπογεννητικότητας, παρέχοντας ολοκληρωμένη ιατρική περίθαλψη και φροντίδα σε γυναίκες της ακριτικής Ελλάδας από τη στιγμή που μένουν έγκυες έως τη μέρα του τοκετού τους».

• Ωστόσο δεν είναι η καλύτερη εποχή για συναυλίες.

Πιστεύω ειλικρινά πως στην εποχή μας αυτό που απέμεινε είναι το να μοιραζόμαστε ό,τι καλό, ό,τι ωραίο. Κι είναι σημαντικό το μοίρασμα, μεγάλη τέρψη, όχι μόνον η αισθητική απόλαυση μιας παράστασης ή συναυλίας, αλλά κάθε πράγματος που περιέχει χαρά, δύναμη, ελπίδα ότι δεν χάθηκαν όλα. Ισως να μαζευόμαστε λιγότεροι -και για λόγους υγειονομικής προστασίας πια-, ωστόσο παραμένει η ανάγκη τού μαζί. Η Ρωμαϊκή Αγορά, αν και χωράει πάνω από χίλια άτομα, θα μείνει αυστηρά στα τετρακόσια μετά από υπόδειξη τοπογράφου που μέτρησε τις αποστάσεις. Και φυσικά μ’ όλα τα μέτρα προστασίας. Κανένας δεν θέλει να αρρωστήσει ή να μεταδώσει τον ιό, όμως χρειάζεται και αντίσταση σ’ αυτό που ζούμε.

• Συμμερίζεστε τον φόβο για έναν δύσκολο καλλιτεχνικά χειμώνα;

Για τους ανοιχτούς χώρους υπάρχει ένας μπούσουλας, τον χειμώνα δεν ξέρουμε ακόμα τι θα συμβεί με τα θέατρα. Προσωπικά δεν πιστεύω στις live streaming παραστάσεις ή συναυλίες. Από τον Φεβρουάριο ώς τώρα ο χώρος των τεχνών υποφέρει. Μουσικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί, τεχνικοί, σκηνογράφοι. Δεν είναι η ανασφάλεια, πες πως αυτό το συνηθίσαμε, είναι η ανεργία που χτυπάει τον κλάδο. Φίλοι μουσικοί έχουν να δουλέψουν πάνω από επτά μήνες. Μια πρωτόγνωρη εμπειρία πράγματι, όμως δεν βλέπω να γίνονται στοχευμένα εργασίες υποδομής ωφέλιμες σε βάθος χρόνου. Και κυρίως στον Πολιτισμό. Σ’ αυτή την έρημη χώρα κανείς δεν νοιάστηκε γι’ αυτόν.

• Τι θα μπορούσε να κάνει η Πολιτεία;

Θα μπορούσε εδώ και δεκαετίες να έχει ήδη κάνει. Τώρα είναι σχεδόν αργά, η καταστροφή ήρθε. Τη βλέπαμε που ερχόταν χρόνια τώρα, δεν εκπλαγήκαμε. Η πανδημία έδωσε τη χαριστική βολή. Εξ αρχής χτυπήθηκε ο χώρος των τεχνών στο κέντρο του, δεν έμεινε όρθιο τίποτα. Τα επιδόματα, η επιχορήγηση καλοκαιρινών δράσεων, δεν λύνουν το πρόβλημα. Δεν γίνεται να συνεχίζουμε με μπαλώματα πάνω στα μπαλώματα συντηρώντας εσαεί μια κατάσταση στρεβλή, νοσηρή.

Ο καλλιτεχνικός χώρος είναι ζωτικό κομμάτι της κοινωνίας, απολύτως αναγκαίο, προσφέρει έργο, απασχολεί ανθρώπους. Ξέρεις ποιο είναι το κρίμα, η αμαρτία; Οτι αυτή η μικρή χώρα διαθέτει στις τέχνες ένα εξαιρετικό ανθρώπινο υλικό που παλινδρομεί μέσα στην έλλειψη ανώτατου παιδαγωγικού ιδρύματος, την ανοργανωσιά συνθηκών εργασίας.

Οι καταστάσεις δύσκολες, οριακές, αποκαλύπτουν παθογένειες προσωπικές, κοινωνικές, πολιτικές. Βλέπεις τον φόβο, το τραύμα, την έλλειψη στα μάτια, στη συμπεριφορά των ανθρώπων, όπως και την άγνοια των αρχών στη λήψη μέτρων, των θεσμών στην κατεύθυνση λύσεων. Δεν μπορεί η απάντηση σε κάθε κρίση να είναι σπασμωδικές κινήσεις, κουκουλώματα, υπεκφυγές, συγκυριακή επιδοματική πολιτική. Στο θέατρο και τη μουσική οι άνθρωποι έτσι κι αλλιώς δεν επιβιώνουν, ανεξαρτήτως κορονοϊού. Και ξέρεις, από ένα σημείο και μετά αυτή η απαξιωτική αδιαφορία της πολιτείας προς τους καλλιτέχνες καταντά προσβλητική.

• Ζούμε σε μια μικρή χώρα με αγορά μικρού μεγέθους αλλά παραγωγής πολλών θεαμάτων, υπερδραστηριότητας πολλών καλλιτεχνών. Είμαστε λαός που λαχταράει να εκφραστεί. Πόσο συγκεκριμένοι μπορούμε να γίνουμε σε προτάσεις όταν δηλώνουμε δυσαρεστημένοι από την πραγματικότητα, όταν ασκούμε τόσο έντονη κριτική;

Η πρόταση είναι μία: Να αποφασίσουν με γενναιότητα να αντιμετωπίσουν το ζήτημα των τεχνών ριζικά, να μπουν τα πράγματα έστω και τώρα σε μια σειρά και μάλιστα από την αρχή, στον τομέα της εκπαίδευσης. Δεν είμαι ο μόνος που υποστηρίζει την ανάγκη δομικών αλλαγών.

Ούτε διατυπώνω καμιά φαεινή ιδέα ή υψηλή φιλοσοφία λέγοντας ότι η Αθήνα των τόσων θεάτρων, των άπειρων καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, στερείται μιας Ακαδημίας Τεχνών, αυτήν που υπάρχει σε όλες τις ευρωπαϊκές αλλά και βαλκανικές πρωτεύουσες. Δεν γίνεται στον 21ο αιώνα καταμεσής μιας κρίσης να μην μπορούμε να μετρήσουμε τους ηθοποιούς. Η στάση της πολιτείας δείχνει ότι αδιαφορεί, δεν έχει τη βούληση να προχωρήσει σε δομικές αλλαγές και δεν εξαιρώ κανένα κόμμα. Κι αν κάποιοι προχώρησαν κάτι, αποτελούν την εξαίρεση, όπως η επιστροφή του ειδικού φόρου στο σινεμά για την ανάπτυξη της κινηματογραφικής τέχνης.

Ολες οι χώρες εκπονούν σχέδια, φόρα για το πώς θα προωθήσουν τον πολιτισμό τους, τις ταινίες, τις παραστάσεις, τα βιβλία, τις μουσικές τους. Εμείς στεκόμαστε αυτιστικά αδιάφοροι, κουτοί. Ας αξιοποιηθεί η πανδημία ως ευκαιρία για να δούμε τι σημαίνει σύγχρονος πολιτισμός στην Ελλάδα, εκπαίδευση, θέατρα, ωδεία, εικαστικά, χορός. Τι σημαίνει φορέας και τι δημιουργός, καλλιτεχνικό έργο.

• Μια τέτοια δομική αναδιάρθρωση σημαίνει σύγκρουση με συστήματα και ανθρώπους, με σχολές ή Ιδρύματα που λειτουργούν θεσμικά στο υπάρχον καθεστώς, σημαίνει διάθεση οικονομικών κονδυλίων και συνέργεια άλλων υπουργείων με το υπουργείο Πολιτισμού, όπως της Παιδείας.

Ε, ας γίνει. Ας γίνει τώρα που μιλάμε, όχι αύριο-μεθαύριο. Είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας κι όχι επίδειξης κάποιας ευγένειας ή μεγαλοψυχίας προς τους καλλιτέχνες. Είναι θέμα εθνικό, αφορά την Παιδεία, το μέλλον των επόμενων γενιών κι αυτό απαιτεί πολιτική βούληση.

Ας χαρτογραφηθούν τα προβλήματα στον κάθε χώρο τέχνης. Ας διδαχτούμε από άλλες ευρωπαϊκές χώρες περισσότερο πολιτισμένες. Ας καθίσουν πέντε άνθρωποι εκπρόσωποι της κάθε τέχνης μαζί με υπουργούς, αρχηγούς, πρωθυπουργούς για να χαράξουν, επιτέλους, ένα εθνικό σχέδιο για τον Πολιτισμό, όχι θεωρητικά, πρακτικά για πρώτη φορά. Θα μου πεις, ζητάς τώρα εσύ πράγματα για τον Πολιτισμό, όταν στην Υγεία, στην Παιδεία, στη Δικαιοσύνη… Ομως εγώ γι’ αυτό μπορώ, γι’ αυτό θέλω να μιλήσω. Και δεν το κάνω με διάθεση ρομαντική αλλά απολύτως ρεαλιστική.

• Ο χώρος της μουσικής από τι πάσχει κυρίως;

Να συζητήσουμε για τους μουσικούς που παίζουν στη χάση και στη φέξη ή για το βαλτωμένο θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων, φαινόμενο μοναδικό στην Ευρώπη, μη σου πω και στον κόσμο; Η κατάσταση εξακολουθεί να είναι στάσιμη παρά το γεγονός ότι έχει αναλάβει η ικανότατη Λούκα Κατσέλη.

Εχουμε να εισπράξουμε δικαιώματα κι εγώ δεν ξέρω από πότε, βοήθεια που θα ήταν πολύτιμη για συναδέλφους σ’ αυτήν τη συγκυρία. Κι αυτό τη στιγμή που έχουμε τελειώσει με την πώληση του υλικού μας, τη μουσική, με τη δισκογραφία πεθαμένη εδώ και χρόνια. Μου έρχονται ακόμα δικαιώματα από δουλειές που έκανα δέκα χρόνια πριν στην Αμερική, αλλά στην Ελλάδα μοιάζει σαν το αυτονόητο να τίθεται υπό κρίση!

• Αλήθεια γιατί φύγατε από την Αμερική;

Πήγα το 2000 στα τριάντα μου για σπουδές στο Τζούλιαρντ της Ν. Υόρκης. Είχα ήδη γράψει τραγούδια εδώ, είχα δουλέψει στο σινεμά, στο θέατρο. Δεν φιλοδοξούσα να εργαστώ στο Χόλιγουντ, ναι, ήθελα να δω τι γίνεται σ’ αυτήν τη χώρα, βρέθηκα στο καλύτερο μουσικό περιβάλλον. Η μια δουλειά έφερε την άλλη, τα δυο χρόνια έγιναν δεκαπέντε και τότε μπήκε το ζήτημα: Τι κάνω; Μένω ή φεύγω; Αποφάσισα να επιστρέψω, είναι αλήθεια τελικά πως η Ελλάδα σε ακολουθεί παντού, δεν μπορείς να ξεχάσεις.

• Τόσο οξύς στην κριτική σας για την ελληνική πραγματικότητα και συγχρόνως δέσμιός της συναισθηματικά;

Αντιφατικό ε; Προτίμησα τη ζεστασιά και το απρόοπτο αυτής της άναρχης χώρας από το να κάνω 20-30 πράγματα σ’ ένα ασφαλές και οργανωμένο περιβάλλον. Σκέφτηκα ότι μετά από χρόνια παραμονής στο Λ. Αντζελες ίσως ξυπνούσα μια μέρα κι ένιωθα νεκρός αντί ζωντανός. Γιατί το ζήτημα δεν ήταν επαγγελματικό αλλά ζωής. Κι έπειτα μη νομίζεις πως και επαγγελματικά μιλώντας χορταίνει ποτέ η φιλοδοξία στην Αμερική. Ποτέ δεν βλέπεις ταβάνι, ισχύει το περίφημο the sky’s the limit. Μπορεί να περάσεις ολόκληρη ζωή προχωρώντας, αλλάζοντας επίπεδα, αλλά να μην προφταίνεις να δεις πού είσαι, τι πέτυχες, πώς άλλαξε η ζωή σου.

Στην Ελλάδα η όποια εξέλιξή σου, ακόμα κι αν γίνεται μέσα σ’ ένα χαοτικό σύστημα, φέρει το στοιχείο της πρόκλησης, της αντιπαράθεσης με δυσκολίες που οξύνουν κι άλλο τα μέσα σου, όλα βιώνονται ως αφόρητα αλλά παραμένουν εξόχως ζωντανά! Ακούγεται κλισέ, αλλά είναι αλήθεια. Ζούμε σε μια χώρα από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις. Το γεγονός ότι γεννηθήκαμε εδώ αποτελεί σοβαρό θέμα… Αυτό δεν σημαίνει πως παρά την πειραγμένη ιδιοσυγκρασία δεν θα αγωνιστείς κάτι να ξεβαλτώσεις, κάτι να βελτιώσεις, κάπως να σοβαρέψει η κατάσταση. Δεν θα παραδοθούμε στη μοίρα, θα παλεύουμε έστω και για μικρές αλλαγές που θα μπολιάσουν το μέλλον.

Προτιμούσα να κρύβομαι

• Θέατρο, σινεμά, ηχογραφήσεις. Τι απ΄ όλα προηγείται;

Αυτό που μου δίνει τεράστια χαρά είναι οι συναυλίες που δυστυχώς δεν κάνω. Ως τώρα συνέβη μία φορά μόνο στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής και η αίσθηση των 4,5 χιλιάδων θεατών ήταν συγκλονιστική. Με απορρόφησε πολύ το θέατρο, Επίδαυρος, χειμερινή σεζόν με προετοιμασία και πρόβες. Ομως η ευχαρίστηση που μου δίνει η επαφή με το κοινό, να παίζω τις μουσικές, τα τραγούδια μου, είναι τέτοια σαν να μαθαίνω κολύμπι στα πενήντα μου! Εκανα πολλά στο σινεμά και στο θέατρο, μου αρέσει η επαφή με ηθοποιούς, σκηνοθέτες αλλά και με τα κείμενα, η πρόκλησή τους στη σύνθεση. Επίσης έχω τη δυνατότητα να κρύβομαι, όσο κι αν ακούγεται αντιφατικό όταν λέω ότι θέλω να παίζω τη μουσική, τα τραγούδια μου μπροστά στο κοινό.

• Να κρύβεστε; Γιατί;

Είναι η ασυνείδητη επίδραση παλαιών παιδικών τραυμάτων. Συνήθισα από μικρός να κρύβομαι εξαιτίας της σχέσης που έχει η οικογένεια με τον χώρο της μουσικής -φοβόμουν τότε πως δεν θα καταλάβαινε πόσο σοβαρή είναι η ενασχόλησή μου. Ολα ξεκίνησαν όταν πιτσιρικάς έδινα κρυφά μουσικές στον Ακο Δασκαλόπουλο και εκείνος έγραφε στίχους. Είχε να γράψει πολλά χρόνια, από την εποχή της συνεργασίας του με τον Κουγιουμτζή. Και δεσμεύτηκε πως δεν θα το πει σε κανέναν. Κι όμως το είπε στον Γιώργο Νταλάρα. Του έκοψα την καλημέρα για έξι μήνες, ένιωσα ότι με πρόδωσε -τέτοια πράγματα τα βιώνεις ως πολύ σοβαρά όταν είσαι 24 χρονών…

• Προερχόμενος από μια οικογένεια με ισχυρό αποτύπωμα στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας αισθανθήκατε όλα αυτά τα χρόνια ότι πίσω από εσάς βλέπουν την οικογένεια;

Το ένιωσα πολύ τα πρώτα χρόνια και με στενοχωρούσε. Οταν είσαι νέος και προσπαθείς να δεις αν αξίζεις να βαδίζεις στον δρόμο που διάλεξες, φοβάσαι τη δυσπιστία, το πώς θα παρεξηγηθούν οι επιθυμίες σου. Το θέμα ήταν πως εγώ ειδικά έπρεπε να αποδείξω -και στην οικογένεια- ότι είμαι πολύ σοβαρός - τουλάχιστον στην απόφαση να ασχοληθώ με τη μουσική ως δημιουργός.

• Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι μεγαλώνοντας σ’ ένα περιβάλλον μουσικής ήταν αναμενόμενο να σας τραβήξει αυτός ο κόσμος.

Ναι, αλλά πρόσεξε τη διαφορά: Από ποια όχθη με τράβηξε; Από εκείνη των δημιουργών και όχι της εταιρείας που επιλέγει δημιουργούς. Εγινα δηλαδή ένας από εκείνους με τους οποίους συναλλασσόταν ο πατέρας μου, με εκείνους που άκουγε τη μουσική τους στο στούντιο. Δεν βρέθηκα από τη μεριά της δισκογραφικής εταιρείας, του κοντρόλ, της κονσόλας, αλλά πίσω από το τζάμι, μέσα στο recording booth, στο δωμάτιο ηχογράφησης. Κι έμεινα εκεί, δεν πέρασα ποτέ στην άλλη θέση.

• Δεν γράφετε μόνο πρωτότυπη μουσική, αντλείτε υλικό από το χτες, από ακούσματα και παλιές μελωδίες, από πρόσωπα. Σκέφτομαι το τραγούδι «Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου» του τηλεοπτικού «Νησιού» αλλά και την τεράστια επιτυχία της κινηματογραφικής «Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου» πρόσφατα.

Ο κόσμος έχει ανάγκη να συνδεθεί με το παρελθόν του, έναν κόσμο παλιό αλλά γνήσιο, έντιμο, σοβαρό. Το θέμα είναι πώς το κάνεις, η πρόθεση του ενδιάμεσου, του αγωγού. Πρέπει να μπορείς να ανοίξεις το παράθυρο εκείνο όπου θα επιτρέπει στο χτες που σε δονεί, σε συγκινεί με ό,τι κουβαλάει, να περνάει στο σήμερα.

Θέλω να πω, δεν αρκεί η όποια έξυπνη ιδέα ή η τεχνική γνώση, πρέπει να προκύπτει μέσα σου ο λόγος που το κοιτάζεις ξανά -π.χ. δεν πήγα να βάλω ένα μπιτ στο τραγούδι του «Νησιού». Οταν μου ζητούν να ενορχηστρώσω δεν αναλαμβάνω αν δεν υπάρχει μέσα μου το δημιουργικό κίνητρο, η επιθυμία σύνδεσης με τη συγκεκριμένη μουσική. Οπως στο θέατρο ο σκηνοθέτης βλέπει το έργο μέσα από την ανάγκη της προσωπικής του ματιάς -δεν εννοώ πως το πετυχαίνει πάντα, ίσως και σπάνια.

• Είστε συνδεδεμένος με την ιδέα της πίστης, με τις παραδόσεις της εβραϊκής σας καταγωγής;

Είμαι τυχερός γιατί ζώντας εδώ έχω επηρεαστεί βαθιά και από την ισχυρή ελληνική παράδοση. Πηγαίνω τη Μ. Παρασκευή στον Επιτάφιο όπως θα πήγαινα σε μια τελετή στη Συναγωγή. Εχουμε πολλά κοινά έθιμα, η επιστήμη έχει αναδείξει την πολιτισμική και κοινωνική συνύπαρξη Εβραίων και Ελλήνων χιλιάδες χρόνια πριν στη λεκάνη της Μεσογείου. Σε ό,τι αφορά την πίστη, επίτρεψέ μου να πω ότι είναι ένα καθαρά υπαρξιακό ζήτημα, τέτοιο που δεν συνδέεται αναγκαστικά με δόγματα και θρησκευτικά συστήματα.


INFO: Ρωμαϊκή Αγορά / 10 Σεπτεμβρίου στις 20.30. «Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει» Ερμηνεύουν: Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Κώστας Τριανταφυλλίδης. Στο πιάνο: Μίνως Μάτσας. Μουσικοί: Αντώνης Ανδρέου (τρομπόνι), Πέτρος Βαρθακούρης (κοντραμπάσο), Τάκης Βασιλείου (κρουστά), Χρήστος Ζερμπίνος (ακορντεόν), Κυριάκος Γκουβέντας (βιολί), Μανώλης Καραντίνης (μπουζούκι), Γιώργος Χατζόπουλος (κιθάρα).

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
«Οι καλλιτέχνες ζουν σε μία μόνιμη καραντίνα»
Το τέταρτο προσωπικό άλμπουμ της Irene Skylakaki μόλις κυκλοφόρησε και λέγεται «Souvenir», ένα «μουσικό κολάζ αναμνήσεων και συναισθημάτων» όπως λέει και η ίδια. Και είναι πολύ καλό οφείλω να ομολογήσω.
«Οι καλλιτέχνες ζουν σε μία μόνιμη καραντίνα»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Η Μυρτώ Παπαθανασίου τραγουδά για έναν χαμένο έρωτα
Η λαμπερή και αισιόδοξη Πρώτη Συμφωνία, η μοναδική άρια κοντσέρτου («Ah! perfido») του μεγάλου συνθέτη με σολίστ τη Μυρτώ Παπαθανασίου, το θεϊκό Τέταρτο Κοντσέρτο για πιάνο με σολίστ τη σπουδαία Ελληνίδα...
Η Μυρτώ Παπαθανασίου τραγουδά για έναν χαμένο έρωτα
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
«Λυπήσου όσους δεν ονειρεύονται»
Τρεις άνθρωποι που έζησαν από κοντά τον Θάνο Μικρούτσικο στη ζωή αλλά και στη μουσική, η σύντροφός του συγγραφέας Μαρία Παπαγιάννη, ο στιχουργός Οδυσσέας Ιωάννου και ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης μιλάνε για...
«Λυπήσου όσους δεν ονειρεύονται»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Φάνκι λόγος και τζαζ ποίηση
Μάλλον δεν υπάρχουν πολλοί σύγχρονοι ποιητές που να διδάσκουν δημιουργική γραφή σε πανεπιστήμιο και παράλληλα να κάνουν τουρνέ σε όλο τον κόσμο, να παίζουν τις μουσικές που αγαπούν, να εμφανίζονται σε διάφορα...
Φάνκι λόγος και τζαζ ποίηση
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Η τελευταία «Ταράτσα του Φοίβου»
Το χειροποίητο πολυθέαμα του Φοίβου Δεληβοριά, η «Ταράτσα του Φοίβου», που εγκαινιάστηκε το καλοκαίρι του 2017, συγκέντρωσε πλήθος καλλιτεχνών του τραγουδιού, του θεάτρου, του stand-up comedy, του μπουρλέσκ...
Η τελευταία «Ταράτσα του Φοίβου»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
«Μας στοιχειώνει η απουσία προοπτικής»
Ο Μανώλης Φάμελλος επιστρέφει με καινούργιο δίσκο που έχει τίτλο «Η εποχή των σκουπιδιών». Η κεντρική ιδέα έρχεται από ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, διατρέχει ένα μάλλον αμφιλεγόμενο παρελθόν και...
«Μας στοιχειώνει η απουσία προοπτικής»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας