Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η σοπράνο Μαρίνα Ρεμπέκα τραγουδά γαλλική όπερα
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η σοπράνο Μαρίνα Ρεμπέκα τραγουδά γαλλική όπερα

  • A-
  • A+

Η σοπράνο Μαρίνα Ρεμπέκα τραγουδά γαλλική όπερα

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ

Η φωνητική μουσική -η μουσική γενικότερα- είναι μια τέχνη φευγαλέα: από τη φύση της υπάρχει μόνο μέσα στον χρόνο, για όσο εκτελείται, και μετά χάνεται· ή τουλάχιστον έτσι το είχε ορίσει αρχικά ο Θεός, πριν εφευρεθούν η καταγραφή και η αναπαραγωγή του ήχου. Συνεπώς, αντίθετα απ’ ό,τι στρεβλά έχουμε συνηθίσει να αντιλαμβανόμαστε εμείς στην Ελλάδα, η πλήρης διάσταση της μουσικής ζωής πραγματώνεται όχι ακούγοντας ηχογραφήσεις αλλά παρακολουθώντας ζωντανές εκτελέσεις: σ’ αυτές μόνο υφίσταται ή άρρηκτη δέσμευση της πρόσληψης και η ενότητα εμπειρίας σε χώρο και χρόνο. Γι’ αυτό όμως είναι απαραίτητη η ύπαρξη συνεχούς ροής ακμαίων καλλιτεχνών -μουσικών, αρχιμουσικών και τραγουδιστών- που με τη ζωντάνια, τη γνώση και την αμεσότητα της παρουσίας τους να μας χαρίζουν μουσικές εκτελέσεις. Στον χώρο της όπερας αυτό καθίσταται ακόμη πιο ουσιώδες, αφού οι καλές, κατάλληλες φωνές, εκτός του ότι σπανίζουν, παρακμάζουν γρηγορότερα απ’ ό,τι η φυσική και τεχνική ικανότητα ενός οργανοπαίκτη ή ενός αρχιμουσικού.

Ο καλός Θεός, που αδιαφορεί τόσο προκλητικά για τις κόκκινες γραμμές της ανθρώπινης πολιτικής και ρατσιστικής γεωγραφίας, σκορπά την ευλογία των καλών φωνών με έναν ιδιαίτερα τυχαίο -αλλά συχνά όχι και τόσο τυχαίο- τρόπο, συνδυάζοντας παραδόσεις, επίπεδα πολιτισμού, γονίδια... Μία από τις ωραιότερες φωνές των τελευταίων ετών είναι αυτή της Λετονής υψιφώνου Μαρίνας Ρεμπέκα. Μπορεί η μικρή Λετονία να (επαν)εμφανίστηκε στον χάρτη των ευρωπαϊκών κρατών μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, όμως έχει αποδειχτεί ότι εκτιμά βαθιά την αξία της ευρωπαϊκής μουσικής κληρονομιάς και επιπλέον έχει άριστα οργανωμένη μουσική παιδεία. Ετσι, παρά το ασήμαντο μέγεθός της -ο πληθυσμός της δεν είναι ούτε 2.000.000, δηλαδή λιγότερο από το ¼ της Ελλάδας!- μας έχει χαρίσει την τελευταία 20ετία ουκ ολίγους εκλεκτούς μουσικούς καλλιτέχνες που έχουν «γράψει» στη διεθνή μουσική ζωή, όπως ο αρχιμουσικός Αντρις Νέλσονς, η υψίφωνος Κριστίνε Οπολάις (αξέχαστη Τόσκα στην ΕΛΣ επί Λαζαρίδη), η μεσόφωνος Ελίνα Γκαράντσα, ο τενόρος Αλεξάντρς Αντονένκο.

Γεννημένη στη Ρίγα το 1980, η Μαρίνα Ρεμπέκα σπούδασε αρχικά στην πατρίδα της και μετά στην Ιταλία, αποφοιτώντας από το Ωδείο της Σάντα Τσετσίλια το 2007. Συνέχισε κοντά στην Γκρέις Μπάμπρι, στο Μοτσαρτέουμ του Ζάλτσμπουργκ και στην Ακαδημία «Ροσίνι» του Πέζαρο με τον ροσίνειο σπεσιαλίστα Αλμπέρτο Τσέντα. Το 2009 η εμφάνισή της υπό τον Μούτι στο Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ σήμανε το ξεκίνημα λαμπρής διεθνούς σταδιοδρομίας που την έφερε σε κορυφαίες αίθουσες συναυλιών και λυρικά θέατρα: Μετροπόλιταν, Σκάλα του Μιλάνου, Κόβεντ Γκάρντεν, Κρατική Οπερα Βαυαρίας, Αμστερνταμ, Βιέννη, Ζυρίχη. Στην απόλυτη ακμή μιας διεθνούς σταδιοδρομίας, έχει συνεργαστεί με κορυφαίους αρχιμουσικούς όπως οι Μούτι, Παπάνο, Μέτα, Νεζέτ-Σεγκέν, Γκάτι, Μαριότι, Χένγκελμποκ, Ναγκάνο.

Μυώδης, ρωμαλέα, πλούσια και αισθησιακή, δίχως ασυνέχειες, με βελούδινο ηχόχρωμα, η φωνή της συνδυάζεται με ένα τραγούδι τεχνικά αψεγάδιαστο, αβίαστη εκφορά, ευγένεια και εκφραστική αυτοπεποίθηση. Η πολυβραβευμένη -και ευφυής!- Λετονή υψίφωνος διαπρέπει σε μεγάλο εύρος ρεπερτορίου με βασικούς αλλά και πιο ψαγμένους τίτλους, που ξεκινά από το μπαρόκ (Χέντελ) και τον κλασικισμό (Μότσαρτ), συνεχίζει με το ρομαντικό μπελ κάντο (Ροσίνι, Μπελίνι, Ντονιτσέτι) και εκτείνεται με την ίδια άνεση στον ώριμο ιταλικό και γαλλικό ρομαντισμό (Βέρντι, Μασνέ, Μπιζέ, Γκουνό) και τον βερισμό (Πουτσίνι, Λεονκαβάλο), ενώ αγγίζει και τον Τσαϊκόφσκι.

Εντυπωσιακή είναι η αύξουσα δισκογραφία της σε CD και DVD (2013/18, ΕΜΙ, BR-Klassik, Warner, Decca, DG, Unitel). Από το 2018 ηχογραφεί στη δική της δισκογραφική εταιρεία, Prima Classic, ορίζοντας πλέον η ίδια τις επιλογές της. Στον προτεινόμενο δίσκο με τον πηχυαίο τίτλο «Elle», η Ρεμπέκα τραγουδά γνωστές αλλά και λιγότερο γνωστές άριες του ρομαντικού γαλλικού ρεπερτορίου από τις όπερες «Λουίζ» του Σαρπαντιέ, «Ηρωδιάς», «Μανόν», «Θαΐς» και «Σιντ» του Μασνέ, «Φάουστ» και «Ρωμαίος & Ιουλιέτα» του Γκουνό, «Κάρμεν» και «Αλιείς μαργαριταριών» του Μπιζέ, και «Ο άσωτος υιός» του Ντεμπισί. Τη συνοδεύει η ελβετική Συμφωνική Ορχήστρα του Σεντ Γκάλεν υπό τον Γερμανό αρχιμουσικό Μίκαελ Μπάλκε. Υπέροχες μουσικές καταθέσεις.

ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Γεύση από το «voice drain» της ελληνικής μουσικής ζωής
Η ΚΟΑ υπό τον Αναστάσιο Συμεωνίδη πρόσφερε στο αθηναϊκό φιλόμουσο κοινό ένα ωραίο –και, επιτέλους, ενδιαφέρον!- πρωτοχρονιάτικο «γκαλά» όπερας. Συμμετείχαν τέσσερις Ελληνες μονωδοί.
Γεύση από το «voice drain» της ελληνικής μουσικής ζωής
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Μια δούκισσα στον λάκκο της λαγνείας
Σε πανελλήνια πρώτη παρουσίασε η Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ την όπερα «Πούδρα στο πρόσωπό της» («Powder her face», 1995) του Τόμας Αντες, ιδιοφυούς «κακού παιδιού» της αγγλικής μουσικής των ’90s.
Μια δούκισσα στον λάκκο της λαγνείας
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Οταν η όπερα παίρνει φωτιά!
Εντυπωσιακές ήσαν τόσο η μεγάλη προσέλευση όσο και η ενθουσιώδης ανταπόκριση του φιλόμουσου κοινού στο πρώτο από δύο παρόμοια γκαλά όπερας που πρόσφερε η ΕΛΣ στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
Οταν η όπερα παίρνει φωτιά!
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Η τελευταία φορά που είδαμε τη Λεόνσκαγια
Κυριολεκτικά στο «παρά πέντε» της επέλασης του κορονοϊού προφτάσαμε να παρακολουθήσουμε την πιο τελευταία αθηναϊκή εμφάνιση της διάσημης Ρωσίδας πιανίστριας Ελίζαμπετ Λεόνσκαγια.
Η τελευταία φορά που είδαμε τη Λεόνσκαγια
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Τζον Κέιτζ και η αρχαιολογία της μουσικής αναρχίας
Σε απόλυτη συνέπεια προς τους ιδρυτικούς της στόχους, η Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ παρουσίασε στις αρχές Μαρτίου τις «Europeras 1 & 2» του Τζον Κέιτζ, αντιπροσωπευτικά, ιστορικά δείγματα «αναρχικού» μουσικού...
Τζον Κέιτζ και η αρχαιολογία της μουσικής αναρχίας
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Γιορτάζοντας τα 80χρονά της επί σκηνής
Με την ευφρόσυνη «Νυχτερίδα» (1874) του Γιόχαν Στράους υιού γιόρτασε η ΕΛΣ τη συμπλήρωση ακριβώς 80 χρόνων από τα επίσημα εγκαίνιά της με παράσταση του ίδιου έργου που είχε ανεβεί στη σκηνή του Εθνικού -τότε...
Γιορτάζοντας τα 80χρονά της επί σκηνής

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας