Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε την πολιτική στην τέχνη»
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε την πολιτική στην τέχνη»

  • A-
  • A+

Τι αφήνει πίσω του ένας πόλεμος; Πώς το ανθρώπινο σώμα ορθώνεται σαν τείχος μπροστά στους προβληματισμούς; Πολιτικός, σκληρός, ποιητικός ο Ραμπί Μρουέ επιστρέφει στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση παρουσιάζοντας μια χορογραφία για ένα πανανθρώπινο τραύμα.

Αυτή τη φορά ο έντονα πολιτικοποιημένος εικαστικός, σκηνοθέτης και περφόρμερ, ένας σημαντικός δημιουργός της διεθνούς καλλιτεχνικής σκηνής, δημιουργεί για το Dance On Ensemble και έρχεται από τις 8 ώς τις 10 Νοεμβρίου στην Αθήνα με δύο έργα -το ένα σε παγκόσμια πρεμιέρα.

Το έργο του Ραμπί Μρουέ είναι ένας μεγεθυντικός φακός που, μέσα από τις δικές του εμπειρίες πολέμου και πολιτικών αγώνων, μας υπενθυμίζει ότι το τραύμα είναι κοινό για όλους τους ανθρώπους, αλλά και τόσο υποκειμενικό, που είναι αδύνατον να ξεχαστεί.

Γιατί όμως να μεταφέρει κανείς στη σκηνή χορεύοντας το πολιτικό περιεχόμενο; Μήπως για να προκαλέσει;

«Νομίζω ότι η τέχνη είναι από τη φύση της πάντα πολιτική. Ακόμα κι αν οι καλλιτέχνες ισχυρίζονται ότι αυτό που κάνουν δεν σχετίζεται με κανέναν τρόπο με την πολιτική, και αυτό είναι από μόνο του μια πολιτική θέση. Δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε την πολιτική στην τέχνη. Τα έργα μου είναι πολιτικά επειδή θέτουν ερωτήσεις και μοιράζονται ιδέες με το κοινό. Αλλά δεν έχουν προπαγανδιστικά μηνύματα. Από τη στιγμή λοιπόν που τίθενται τα ερωτήματα σε μια χορογραφία ή σε μια οποιαδήποτε άλλη μορφή τέχνης, τότε ανοίγω διάλογο. Με αυτόν τον τρόπο ναι, τα έργα μου είναι πολύ πολιτικοποιημένα. Ωστόσο δεν προσπαθώ να επιβάλω τη γνώμη μου σε κανέναν ή να πείσω το κοινό για κάτι. Απλώς δημιουργώ χώρο για συζήτηση».

Με καταγωγή από τον Λίβανο ο Μρουέ, που σήμερα ζει στο Βερολίνο, δημιουργεί στις σκηνές του κόσμου από το 1990 και στα έργα του πάντα συνδυάζει τα εικαστικά, την περφόρμανς και το θέατρο. Υπήρξε από τους πιο πρωτοποριακούς σκηνοθέτες στην πατρίδα του μετά τον Εμφύλιο. Συνδυάζοντας την πραγματικότητα και τη μυθοπλασία χρησιμοποιεί ως αφορμή για την έρευνα έγγραφα, βίντεο, φωτογραφίες και αντικείμενα που ανασύρει από τον προσωπικό του κόσμο για να θέσει υπό αμφισβήτηση την αυθεντία του αρχειακού υλικού.

Στην Αθήνα τον γνωρίσαμε στο πρώτο Fast Forward Festival της Στέγης το 2014, με τα «Pixelated Revolution» και «Riding on the cloud», δύο ιδιότυπα θεάματα για την εκρηκτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Επειτα τον ξαναείδαμε στο Fast Forward Festival 5 με ακόμα μια συναρπαστική δουλειά, το «So little time».

Σε ό,τι αφορά τα έργα που θα δούμε τώρα, το περσινό «Elephant», αφορά την ανθρώπινη φύση. Χτίστηκε πάνω σε μια συλλογή από 316 σχέδια νεκρών σωμάτων, τα οποία ο καλλιτέχνης ζωγράφιζε επί έναν χρόνο –ένα κάθε μέρα. Τι αφήνει πίσω του ένας πόλεμος ή ένα έγκλημα; Τι θα απομείνει από ένα νεκρό σώμα;

Η εικαστική γλώσσα του Ραμπί Μρουέ μετασχηματίζεται εδώ σε κάτι βαθιά σωματικό, καθώς συνεργάζεται με δύο εξαιρετικούς χορευτές (Ty Boomershine και Jone San Martin).

«Η αφετηρία μου για τον "Elephant" ήταν τα σκίτσα ανθρώπων που σκοτώθηκαν. Είναι βασικά παραλλαγές στην ίδια ιδέα: κοιτάμε κάποιον να περπατάει σε ατέλειωτους διαδρόμους μέχρι να τον σκοτώσουν ή να αυτοκτονήσει. Αυτό που τελικά προέκυψε έπειτα από δουλειά με τους χορευτές ήταν ένα ταξίδι που περιλαμβάνει δύο ανθρώπους οι οποίοι ακολουθούν ο ένας τον άλλο. Είναι πιασμένοι σε ένα είδος λαβύρινθου, αλλά ποτέ δεν συναντιούνται. Ανάμεσά τους βρίσκονται εκατοντάδες νεκρά σώματα, σαν εικόνες προσφύγων, που αναζητούν μια καλύτερη ζωή, χωρίς πόλεμο και καταστροφές, αλλά ποτέ δεν τη βρίσκουν» λέει ο ίδιος.

Ακόμα πιο πρόσφατο το «You Should Have Seen Me Dancing Waltz» είναι μια διερεύνηση της έννοιας του τείχους ως προστασίας, αλλά και ως ορίου ανάμεσα στο μέσα και το έξω, στο ιδιωτικό και το δημόσιο, στην οποία το δέρμα του χορευτή γίνεται το όχημα μιας αλληγορίας.

«Το σώμα του χορευτή ως ένα τείχος προστασίας τού μέσα από το έξω και του έξω από το μέσα, διάφανο στην αδιαπερατότητά του. Είναι αλήθεια ότι το δέρμα αποτελεί τη διαχωριστική γραμμή τού μέσα από το έξω; Κι αν ναι, τότε υπάρχει εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στις δύο πλευρές;» αναφέρει ο ίδιος και εξηγεί: «Σε αυτή τη δουλειά προσπαθώ να συνδέσω την ασάφεια στον χορό με την υποτιθέμενη σαφήνεια των απλουστευμένων ειδήσεων των καταστροφών, του πολέμου και του θανάτου. Πρόκειται για τη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ γλώσσας και σώματος, όχι με την έννοια της απεικόνισης του περιεχομένου της εφημερίδας με βάση το χορό, αλλά με την ένταση που δημιουργείται μεταξύ της αφηρημένης κίνησης και του πραγματικού κειμένου».

📍Info: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Κεντρική Σκηνή (Συγγρού 107). Από 8 ώς 10 Νοεμβρίου στις 20.30. Εισιτήρια.: 5-18 €.

ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Μια Υπνοβάτιδα στο Μαγικό Βουνό
Πενήντα χρόνια από την τελευταία της πρεμιέρα στην ΕΛΣ, η όπερα του Μπελίνι επέστρεψε σκηνοθετημένη από τον Μάρκο Αρτούρο Μαρέλι, ο οποίος τοποθέτησε τη δράση σε ένα σανατόριο στις ελβετικές Αλπεις,...
Μια Υπνοβάτιδα στο Μαγικό Βουνό
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Τέλος από τη Μετροπόλιταν ο Ντομίνγκο
Μετά το Ντάλας το χτύπημα για τον Πλάθιντο Ντομίνγκο ήρθε από τον «ναό» της Μετροπόλιταν. Προχθές Τρίτη και υπό το βάρος των κατηγοριών για σεξουαλική παρενόχληση η νεοϋορκέζικη όπερα, με μια ανακοίνωση που...
Τέλος από τη Μετροπόλιταν ο Ντομίνγκο
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Ενας απαγορευμένος έρωτας αναμετριέται με τον θάνατο
Δύο σπουδαίες οικογένειες ευγενών χωρίζονται από θανάσιμο μίσος. Μέλη των δύο αυτών σογιών είναι ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα, δύο νέα παιδιά που συνδέονται με παράφορο έρωτα. Εναν έρωτα απαγορευμένο που...
Ενας απαγορευμένος έρωτας αναμετριέται με τον θάνατο
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Ο Μάλιφαντ χορογραφεί πεντοζάλη
Το νήμα που ενώνει τους ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς με τη σύγχρονη κίνηση αναζήτησαν στη συνεργασία τους ο Βρετανός χορογράφος με τον κορυφαίο συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου και τη σχεδιάστρια μόδας Μαίρη...
Ο Μάλιφαντ χορογραφεί πεντοζάλη
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Eνα ζωντανό κολάζ σωμάτων
Πώς συγχρωτίζεται η κίνηση του σώματος με την ποπ κουλτούρα και τον αθλητισμό; Πώς όλα αυτά απεικονίζονται στο διαδίκτυο, δημιουργώντας μια αλληλουχία πορτρέτων που ακροβατούν μεταξύ οικείου κι ανοικείου;
Eνα ζωντανό κολάζ σωμάτων
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
«Στην όπερα είμαι αουτσάιντερ»
Φανί Αρντάν: Σκηνοθετεί πρώτη φορά όπερα στην Αθήνα την αυτοκαταστροφική «Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ» και με την ευκαιρία αυτή μας μιλά για τα δικά της πάθη, την τόλμη στην τέχνη, την απόγνωση στον έρωτα.
«Στην όπερα είμαι αουτσάιντερ»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας