Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Στη μουσική δεν χρειάζεται ποτέ να βιάζεσαι»
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Στη μουσική δεν χρειάζεται ποτέ να βιάζεσαι»

  • A-
  • A+
Ιδιαίτερα αγαπητή στο ελληνικό κοινό, η Αυστραλή τραγουδίστρια των Dead Can Dance, που απογειώθηκε με το σάουντρακ του «Μονομάχου», ενώνει τις δυνάμεις της με τη μοναδική χορωδία Τhe Mystery οf the Bulgarian Voices και με μια μικρή ορχήστρα με παραδοσιακά βουλγαρικά όργανα. Μια παράσταση-φωνητική πανδαισία, απόψε στο Κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Γαλατσίου.

«Το πιο παλιό, το πιο αληθινό, το πιο ωραίο μουσικό όργανο, η μόνη αρχή στην οποία η μουσική οφείλει την ύπαρξή της, είναι η ανθρώπινη φωνή», έλεγε ο Ρίχαρντ Βάγκνερ και φαίνεται πως η Αυστραλή Λίζα Γκέραρντ έχει ασπαστεί πλήρως τη θεωρία του Γερμανού συνθέτη. Αφού πέρασε κάποιες δεκαετίες να σαγηνεύει το κοινό με το ατελείωτο φωνητικό της ταλέντο, τα τελευταία χρόνια ένωσε τη φωνή της με μία από τις κορυφαίες γυναικείες χορωδίες στον κόσμο. Κι απόψε το βράδυ στο Κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Γαλατσίου η υπέροχη τραγουδίστρια που κάποτε αγαπήσαμε από τους Dead Can Dance μαζί με τις μονωδούς από τη χορωδία The Mystery of the Bulgarian Voices και μια μικρή ορχήστρα με παραδοσιακά βουλγαρικά όργανα θα συμπράξουν για μια παράσταση-φωνητική πανδαισία.

Μουσική παράδοση, από τις αρχαιότερες στην Ευρώπη, που περνά ακόμα και σήμερα από γενιά σε γενιά, τα πολυφωνικά της Βουλγαρίας διηγούνται τραγούδια εμπνευσμένα από την κοινωνική ζωή και τις τελετουργίες της. Στο σύνολο συνυπάρχουν τραγουδίστριες από κάθε γεωγραφική περιοχή της Βουλγαρίας και έτσι η ποικιλία στον ήχο, το χρώμα, τη συγκίνηση, το μυστήριο δημιουργούν ένα μαγικό ταξίδι γεμάτο με ήχους που αναβλύζουν από την ανθρώπινη ψυχή.

Η Λίζα Γκέραρντ, από την άλλη, μπορεί να μην έχει καμία σύνδεση με αυτές τις αναφορές, ωστόσο της άρεσε πάντα να δημιουργεί τη δική της μελωδική «ηχητική γλώσσα» και να αναζητά την πιο αυθεντική ανθρώπινη έκφραση.

Γεννημένη στη Μελβούρνη, μεγάλωσε με μουσικές μεταναστών από όλο τον κόσμο και πάντοτε γοητευόταν από τον ήχο διαφόρων λαϊκών παραδόσεων. Εγινε η φωνή των Dead Can Dance, ξεκίνησε σόλο καριέρα το 1995 με το άλμπουμ «The Mirror Pool» και απογειώθηκε μέσα από κινηματογραφικές δουλειές, όπως το σάουντρακ του «Μονομάχου» του Ρίντλεϊ Σκοτ, για το οποίο κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα και μία υποψηφιότητα για Οσκαρ μαζί με τον Χανς Ζίμερ. «Υπάρχουν στιγμές που η πύλη της καρδιάς ανοίγει και τότε ξεχύνεται από μέσα της ένας ήχος που δεν γνώριζες ότι υπάρχει. Ενας ήχος πέρα από αυτόν τον κόσμο μα και τόσο γήινος ταυτόχρονα. Αυτός είναι ο ήχος που με κάνει να αισθάνομαι ευλογημένη...», είχε πει παλαιότερα.

Και τώρα πώς νιώθει για το μυστήριο των βουλγαρικών φωνών το οποίο εξερευνά τα τελευταία χρόνια; «Αυτό που συμπεραίνω παρατηρώντας και ακούγοντάς τες να τραγουδούν είναι πως πρόκειται για ένα πραγματικό μυστήριο. Καμία τους δεν έχει διδαχτεί μουσική με την παραδοσιακή έννοια. Τα τραγούδια και την τεχνική τα έμαθαν από τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας. Κάθε φωνή έχει μοναδικό χρώμα, σπάνια πολυπλοκότητα και ένα μαγευτικό βάθος», λέει λίγες μόλις ώρες πριν ανέβει στη σκηνή. «Κοιτάξτε, μεγάλωσα σε ένα ιρλανδικό νοικοκυριό με ισχυρή παράδοση και μάλιστα σε μια περιοχή γεμάτη Ελληνες μετανάστες. Οπότε και εξοικειωμένη ήμουν με αυτό το είδος και με επηρέασε βαθιά στο τραγούδι και τη σύνθεσή μου».

Η χορωδία The Mystery of the Bulgarian Voices ιδρύθηκε το 1952 από το κομμουνιστικό καθεστώς ως μέρος της πολιτιστικής στρατηγικής της κυβέρνησης. Την απασχόλησαν ποτέ οι «πολιτικές» αποχρώσεις από το παρελθόν του συνόλου; «Δεν έχω ιδέα για το πώς οι πολιτικοί χειρισμοί σχεδιάζονται και αποδίδουν σε αυτές τις αρχαίες μορφές επικοινωνίας. Η ακεραιότητα της λαογραφίας των Βούλγαρων τραγουδιστών μετρά περισσότερα από 1.000 έτη και οφείλει την ύπαρξή της σε μια ανόθευτη επιθυμία να εκφραστούν και να μοιραστούν ιστορίες της καρδιάς. Αυτή η ανάγκη έκφρασης είναι αδιαπέραστη από τους πολιτικούς ηγέτες κάθε είδους».

Η Αυστραλή τραγουδίστρια συνεργάζεται μαζί τους εδώ και μερικά χρόνια και παραδέχεται πως δεν ήταν μια ανώδυνη και εύκολη συνεργασία. «Δυσκολεύτηκα να βρω τον τρόπο να τραγουδήσω όπως εκείνες. Μου πήρε τρία χρόνια για να προσανατολιστώ και να συγχρονιστώ με τις αρμονίες και τις τοπικές διαλέκτους τους. Εχω ακόμη πολλά να μάθω. Αλλά μου αρέσει που το μυστηριώδες ταξίδι συνεχίζεται. Αλλωστε γενικά στη ζωή μου είμαι πάντα ανοιχτή σε εκπλήξεις κι ανατροπές. Στη μουσική δεν χρειάζεται ποτέ να βιάζεσαι».

Κι από αυτό το συναρπαστικό μουσικό ταξίδι που έχει κάνει ώς τώρα, θα άλλαζε κάτι αν είχε επιλογή;

«Οχι. Τίποτα δεν θα άλλαζα γιατί όλα με κάποιο τρόπο ήταν κομμάτι της εξερεύνησης. Ολα ήταν σχετικά με τη διαδικασία μάθησης».

ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
«Εφυγε» ο θρύλος της σόουλ
Ο Μπιλ Γουίδερς, θρύλος της σόουλ μουσικής και εμβληματική φυσιογνωμία για την αμερικανική μουσική σκηνή, άφησε την τελευταία του πνοή στο Λος Αντζελες σε ηλικία 81 ετών. Η ανακοίνωση της οικογένειάς του...
«Εφυγε» ο θρύλος της σόουλ
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Ο δυναμίτης του ροκ εντ ρολ
Σύσσωμος ο μουσικός κόσμος, από τον Μικ Τζάγκερ και τον Μπομπ Ντίλαν ώς την Πάτι Σμιθ και τον Μπράιαν Φέρι, υποκλίνεται στον «μικρό» γίγαντα που άλλαξε τη φυσιογνωμία του ροκ εντ ρολ με τα τραδούδια του.
Ο δυναμίτης του ροκ εντ ρολ
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Η υπαρξιακή περιπλάνηση ενός κοριτσιού χωρίς φύλο
Η σκηνή έχει μετατραπεί σε έναν υδάτινο, δυστοπικό λαβύρινθο. Τα κοστούμια κι η περιρρέουσα αισθητική αποθεώνουν τον υπαινιγμό, το παπικό μεγαλείο αλλά και την έκρηξη της σεξουαλικότητας.
Η υπαρξιακή περιπλάνηση ενός κοριτσιού χωρίς φύλο
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Η άνοδος και η πτώση ενός Ρώσου ολιγάρχη
Ο συνθέτης της βραβευμένης όπερας «Χοντορκόφσκι», Περικλής Λιακάκης, εξηγεί πώς έντυσε με μουσική ένα γνωστό πολιτικό θρίλερ της Ρωσίας, τη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο ισχυρούς άνδρες, τον Μιχαήλ Χοντορκόφσκι και...
Η άνοδος και η πτώση ενός Ρώσου ολιγάρχη
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Η Σελίν Ντιόν πρώτη φορά στην Ελλάδα
Η Σελίν Ντιόν είπε το «ναι» κι έτσι σε λίγους μήνες, στις 31 Ιουλίου, έρχεται στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας (ΟΑΚΑ) στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας της που έχει τίτλο «Courage World Tour».
Η Σελίν Ντιόν πρώτη φορά στην Ελλάδα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας