Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Δεν με ενδιαφέρει να υποδύομαι ρόλους εκτός σκηνής»

Τζόις ΝτιΝτονάτο

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Δεν με ενδιαφέρει να υποδύομαι ρόλους εκτός σκηνής»

  • A-
  • A+

«Να είσαι ο εαυτός σου, όλοι οι άλλοι ρόλοι είναι πιασμένοι». Αν υπάρχει μία συμβουλή που έλαβε σοβαρά υπ' όψιν της στη ζωή η Τζόις ΝτιΝτονάτο ήταν αυτή η περίφημη φράση του Οσκαρ Ουάιλντ. Η τραγουδίστρια που κρατά τον τίτλο της ιδανικής ντίβας του 21ου αιώνα, έχει καταφέρει όσα ονειρεύεται μια λυρική τραγουδίστρια, αλλά με τον δικό της τρόπο.

Με εντυπωσιακή καθαρότητα στη φωνή, συγκλονιστική συναισθηματική εκφραστικότητα κι έναν φαινομενικά αβίαστο τρόπο που τραγουδά, η κορυφαία Αμερικανίδα μεσόφωνος είναι μια γυναίκα που έχει πετάξει από πάνω της οπερατικά στερεότυπα περασμένων γενιών.

Και σε λίγες μέρες έρχεται στην Ελλάδα για να παρουσιάσει μια δουλειά που αποτέλεσε μεγάλο στοίχημα για εκείνη: την Παρασκευή 22 Ιουνίου συνοδευόμενη από το ιταλικό σύνολο μπαρόκ μουσικής Il Pomo D’ Oro παρουσιάζει στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της ΕΛΣ (στο πλαίσιο του Summer Nostos Festival που διοργανώνεται από το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος) ένα πρόγραμμα βασισμένο στη βραβευμένη δισκογραφική της δουλειά «In War & Peace». Εργο απολύτως ταυτισμένο με όσα απασχολούν τον πλανήτη τα τελευταία χρόνια, περιλαμβάνει σπουδαίες επιλογές από άριες που αναδεικνύουν τη βαθιά σχέση της μπαρόκ μουσικής με την ανθρώπινη φύση.

Κούκλα, γεμάτη ενέργεια και πάθος για ζωή, αγάπη για τη μουσική, σπάνια τεχνική αλλά καθόλου άγχος για το τέλειο αποτέλεσμα, η πολυβραβευμένη ΝτιΝτονάτο (έχει σαρώσει από βραβεία Γκράμι μέχρι Ολίβιε) διαχειρίζεται μόνη τους λογαριασμούς της στα social media, ζει μια ήρεμη, χαλαρή, νεοϋορκέζικη ζωή εκτός σκηνής, επιμένει μέχρι τέλους πως το κέρδος από όλη αυτή τη μεγαλειώδη καριέρα είναι η επιθυμία της να «μεταφέρει συναισθήματα στο κοινό και όχι απαραίτητα να είναι αλάνθαστη φωνητικά».

Ιδανική ερμηνεύτρια των γυναικείων ρόλων στα έργα των Μότσαρτ, Ροσίνι και Χέντελ, ανήσυχη καλλιτέχνις που αφουγκράζεται το σήμερα και δεν θεωρεί τίποτα αυτονόητο, η μέτζο σοπράνο από το Κάνσας είναι εκείνη που όλοι στο κλασικό τραγούδι γνωρίζουν ότι δεν έχει ακυρώσει παραγωγή λόγω ασθένειας (ποιος ξεχνά ότι το 2009 σε μια εναρκτήρια παράσταση στο Covent Garden κι ενώ είχε σπάσει το πόδι της, τραγούδησε χρησιμοποιώντας πατερίτσες κι ολοκλήρωσε την ερμηνεία της από αναπηρική καρέκλα!).

«Τον Νοέμβριο του 2015, αμέσως μετά την επίθεση στο “Μπατακλάν” του Παρισιού γεννήθηκε η ιδέα αυτού του δίσκου. Ενιωσα την ανάγκη να χρησιμοποιήσω έναν δίσκο για να μιλήσω στον κόσμο για όσα βλέπαμε και ζούσαμε - πράγμα άλλωστε που κάνω πάντα. Επέστρεψα, λοιπόν, στη μουσική για να δώσω απαντήσεις στις ερωτήσεις που με απασχολούσαν και να καταφέρω να βρω τη θέση μου στον κόσμο. Και το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας ήταν αυτό το έργο».

Είναι δηλαδή η αναταραχή και η βία της σύγχρονης εποχής που οδήγησαν στη δημιουργία του δίσκου «In War & Peace» που θα ακούσουμε ζωντανά στην Αθήνα; «Απολύτως. Είναι η προσπάθειά μου να συμβιβαστώ με αυτά που βλέπω στις ειδήσεις και στη ζωή γύρω μου». Και η ίδια «μέσα στο χάος του πολέμου, πώς βρίσκει ειρήνη»; «Αγαπάω όσο μπορώ περισσότερο», λέει και διευκρινίζει: «Στην αρχή φτιάχνοντας τον δίσκο σκόπευα να "μιλήσω" για τους αληθινούς πολέμους γύρω μας. Σταδιακά, όμως, μέσα μου υφαινόταν η εντύπωση ότι η σημαντικότερη καταστροφή είναι αυτή που επιτρέπουμε να γίνει στο μυαλό μας, δηλαδή στον "τόπο" όπου πρέπει να βασιλεύει η ειρήνη.

»Αλλωστε πιστεύω ότι ο εξωτερικός πόλεμος είναι συχνά το αποτέλεσμα του εσωτερικού πολέμου των ανθρώπων με τη φύση τους. Ετσι, αυτός ο δίσκος εξελίχθηκε τελικά σε ένα πολύ εσωτερικό ταξίδι».

Γεννημένη στις 13 Φεβρουαρίου 1969 στο Κάνσας η Τζόις Φλάχερτι (το ΝτιΝτονάτο ήταν το επώνυμο του πρώτου της συζύγου) ήταν το έκτο από τα επτά παιδιά μιας ιρλανδο-αμερικανικής οικογένειας. Ο πατέρας της, Ντόναλντ, ήταν αρχιτέκτονας που σχεδίαζε σπίτια στην περιοχή. Μία από τις αδελφές της εργαζόταν ως καθηγήτρια μουσικής στο Καθολικό Σχολείο όπου φοίτησαν η Τζόις και τα αδέλφια της κι έτσι η πρώτη επαφή με τη μουσική ήταν από πολύ νωρίς.

Το 1992 ολοκλήρωσε σπουδές φωνητικής στο Wichita State University και μέχρι το 1998 που ξεκίνησε επισήμως την επαγγελματική της καριέρα δοκιμάστηκε σε διαγωνισμούς, προγράμματα για νέους τραγουδιστές και κάποιους μικρούς ρόλους εδώ κι εκεί.

Από όλη αυτή την περιπλάνηση γέμισε βραβεία αλλά και εμπειρίες που διαμόρφωσαν τόσο το ρεπερτόριο στο οποίο θα κινούνταν όσο και την τεχνική κατάρτιση και τη στάση της απέναντι στη ζωή και την τέχνη. Ποιος θα φανταζόταν τότε πως αυτή η γυναίκα, που σήμερα στην όπερα θαυμάζεται ως ροκ σταρ, άκουσε το 1997 κριτή σε βρετανικό διαγωνισμό τραγουδιού να της λέει ότι «δεν έχει τίποτα να προσφέρει ως καλλιτέχνις»;

Είναι αυτή η κακή, πρώιμη εμπειρία ο λόγος που είναι τόσο διαθέσιμη και υποστηρικτική με τους νεότερους τραγουδιστές; «Αυτό, ξέρετε, δεν ήταν για μένα ένα μεμονωμένο περιστατικό που ξεχάστηκε, όπως άλλωστε δεν είναι για τους περισσότερους τραγουδιστές. Οι άνθρωποι που εκτίθενται βρισκόμαστε υπό συνεχή έλεγχο και πολύ συχνά έχουμε να αντιμετωπίσουμε ανθρώπους που μας λένε ότι κάνουμε "λάθος". Γι' αυτό, πράγματι, τέτοιες δυσάρεστες εμπειρίες με έκαναν να βλέπω με μεγάλη συμπάθεια κάθε άτομο που αποφασίζει να σηκώσει στους ώμους του το ταξίδι ενός καλλιτέχνη».

Πολύ σύντομα βέβαια και κυρίως μετά τις πρώτες της θριαμβευτικές συμμετοχές σε παραστάσεις μεγάλων οργανισμών, όπως η Οπερα του Χιούστον, η Σκάλα του Μιλάνου, η Οπερα του Παρισιού, ή ρεσιτάλ στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο, η καριέρα της απογειώθηκε τόσο, που πολύ σύντομα οι αυστηρότεροι κριτικοί στον αμερικανικό Τύπο έγραφαν ότι δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα που να μην μπορεί να τραγουδήσει και να υποδυθεί η ΝτιΝτονάτο.

Η ίδια άραγε ένιωσε ποτέ τόση αυτοπεποίθηση; «Αυτή η διαδικασία βελτίωσης είναι για μένα ένα διαρκές έργο σε εξέλιξη. Ωστόσο μπορώ να πω ότι η εμπιστοσύνη στον εαυτό μου προέρχεται εν μέρει από τη σοβαρή κι επιμελή προετοιμασία κι από το γεγονός ότι είχα ένα πολύ σαφές όραμα για το τι θέλω να παρουσιάζω στο κοινό».

«Υπήρξα σνομπ»

Το μόνο σίγουρο είναι ότι από τα υλικά με τα οποία επέλεξε να «χτίσει» αυτή τη σπουδαία καριέρα άφησε εντελώς απ' έξω όλα τα χαρακτηριστικά της πριμαντόνα που κουβαλούν τραγουδίστριες του διαμετρήματός της. Παραδόξως, λοιπόν, εκείνη είναι περισσότερο γνωστή για την ευγένειά της, τον επαγγελματισμό, τον ρεαλισμό της αλλά και το ευρύ πεδίο δράσης της σε κοινωνικά θέματα - που ξεκινά από τα ίσα δικαιώματα στη μουσική εκπαίδευση και φτάνει ώς τους αγώνες για τις διώξεις των ομοφυλόφιλων στη Ρωσία.

Στα 49 της χρόνια επιμένει πως δεν αντέχει πια να είναι σνομπ για να παραμείνει πιστή στα στερεότυπα. «Υπήρξα κι εγώ σνομπ πολύ νωρίς, αλλά γρήγορα διαπίστωσα ότι το να υποδύεσαι ρόλους εκτός σκηνής δεν ήταν κάτι που με ενδιέφερε. Νιώθω πολύ πιο αυθεντική όταν το κάνω στη σκηνή κι όταν αφήνω τη μουσική και το συναίσθημα να είναι οι πραγματικές ντίβες της παράστασης».

Πολύ συχνά δε, υπογραμμίζει πως ειδικά στην αρχή της καριέρας της δεν είχε κανένα δεκανίκι, κανένας διευθυντής δεν την ανακάλυψε πιτσιρίκα για να την προωθήσει. «Ολα τα έκανα μόνη. Και νομίζω ότι αν δεν είχαν συμβεί έτσι τα πράγματα στην καριέρα μου τίποτα δεν θα ήταν τόσο ουσιαστικό και τόσο μοναδικό. Σήμερα είμαι τρομερά ευγνώμων γνωρίζοντας ότι κανείς δεν μου έδωσε τίποτα», μας λέει.

Τα διαστήματα που δεν τραγουδά η ΝτιΝτονάτο εξακολουθεί να τα περνά στην πατρική της βάση, το Κάνσας, κάνει γιόγκα και αθλείται γιατί βελτιώνουν τη φυσική της κατάσταση στη σκηνή και κάνει ανελλιπώς σχέδια. «Για να βρω την ησυχία μου όταν δεν έχω υποχρεώσεις κατ' αρχάς φεύγω από τη Νέα Υόρκη. Ολο και περισσότερο καταλήγω ότι η φύση είναι εκεί που ανακτώ την ενέργειά μου και βρίσκω τον εαυτό μου. Είναι εκεί που νιώθω πραγματική πνευματική ικανοποίηση!».

Αυτό το διάστημα ανυπομονεί να έρθει στην Ελλάδα για να συναντήσει τους φίλους που έκανε πέρυσι στην πρώτη της επίσκεψη στη χώρα μας και μετρά τις μέρες για την πρώτη της Διδώ (στην όπερα «Διδώ και Αινείας» του Χένρι Πέρσελ) που θα ανεβάσει στην Οπερα της Βιέννης. Και με τις ηχογραφήσεις της πώς τα πάει; Της αρέσει να τις ακούει; «Οχι, αλλά ελπίζω να αντέχετε εσείς»...

Info: Summer Nostos Festival: Παρασκευή 22 Ιουνίου στις 20.30, Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος, Εθνική Λυρική Σκηνή. Είσοδος ελεύθερη με ηλεκτρονική προεγγραφή στο www.SNFestival.org. Η είσοδος επιτρέπεται σε παιδιά από 6 ετών και άνω.

  

ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Σπάνιος και ποιητικός Χατζιδάκις
Τρία σπουδαία έργα του Μάνου Χατζιδάκι αποκαλύπτονται στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο πλαίσιο του Κύκλου Μάνος Χατζιδάκις. Τα «Τραγούδια της αμαρτίας»θα ερμηνεύσουν ο Π. Κιμιωνής...
Σπάνιος και ποιητικός Χατζιδάκις
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Τα πάντα για τον κορυφαίο Ελληνα συνθέτη
Οι τέσσερις φορείς που συστεγάζονται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ξανασυστήνουν τον δημιουργό μέσα από μια σειρά επετειακών εκδηλώσεων, που περιλαμβάνουν από συναυλίες, συνέδρια, εκπαιδευτικά προγράμματα μέχρι...
Τα πάντα για τον κορυφαίο Ελληνα συνθέτη
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Sold out για τον συνθέτη της «Αμελί»
​Για τους περισσότερους από εμάς ο Γιαν Τιερσέν θα είναι πάντα ο συνθέτης της «Αμελί», αλλά εκείνος θα επιμένει να αφήνει πίσω του τη μεγάλη του κινηματογραφική επιτυχία. Ο Γάλλος συνθέτης, ένα από τα πρώτα...
Sold out για τον συνθέτη της «Αμελί»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
«Οι ήρωες του Βάγκνερ μας μοιάζουν»
Σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά την πρώτη της παρουσίαση στην Ελλάδα, η εμβληματική όπερα επιστρέφει και ο σκηνοθέτης Αντονι ΜακΝτόναλντ μας εξηγεί γιατί παραμένει γοητευτική, μυστηριώδης και άκρως ρομαντική.
«Οι ήρωες του Βάγκνερ μας μοιάζουν»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
«Πιστεύω στα μικρά θαύματα της ζωής»
Ανήμερα των γενεθλίων της η αγαπημένη τραγουδίστρια παρουσίασε τον νέο της δίσκο επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά ότι τολμά να πειραματίζεται, να εμπιστεύεται νέους δημιουργούς αλλά και να αφουγκράζεται τις...
«Πιστεύω στα μικρά θαύματα της ζωής»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Πάνω στη σκηνή αφουγκράζομαι την κοινωνία
Οι ανεπανάληπτες στιγμές από τον Λυκαβηττό και οι συγκινητικές περιοδείες της δεκαετίας του ‘80 με τον Νίκο Παπάζογλου στην Αυστραλία και την Αμερική όπου οι Ελληνες τους υποδέχονταν με σημαίες σαν να ήταν...
Πάνω στη σκηνή αφουγκράζομαι την κοινωνία

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας