Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Οι μουσουλμάνοι σκοτώνουν κυρίως χειραφετημένους μουσουλμάνους»

Ο διάσημος Γαλλοαλγερινός χορογράφος, Ρασίντ Ουραμντάν

Géraldine Aresteanu

«Οι μουσουλμάνοι σκοτώνουν κυρίως χειραφετημένους μουσουλμάνους»

  • A-
  • A+

Ξεκινάει την Παρασκευή το 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που έχει πολύ καλό πρόγραμμα. Ολες, όμως, οι ατζέντες, Καλαματιανών και ξένων επισκεπτών είναι κολλημένες στο Σάββατο, στις 8 μ.μ.

Τότε που ένας πολυαγαπημένος χορογράφος, ένας κανονικός σταρ του ευρωπαϊκού χορού κοντά δύο δεκαετίες τώρα, ο Γαλλοαλγερινός Ρασίντ Ουραμντάν, θα παρουσιάσει στο Στούντιο του Μεγάρου Χορού ένα από τα τελευταία και διάσημα έργα του, το «Tordre» (στριφογυρίζω). Εχει ταξιδέψει σε Ευρώπη και Αμερική με διθυραμβικές κριτικές.

Λίγο διαφορετικός ξανάρχεται τέταρτη φορά στην Ελλάδα (δεύτερη στην Καλαμάτα) ο πιο πολιτικοποιημένος, ίσως, Γάλλος χορογράφος.

Κατ’ αρχήν, δυστυχώς, δεν χορεύει ο ίδιος. Κι έπειτα το έργο του, που το ερμηνεύουν δύο μόνο χορεύτριες, ούτε για Ιστορία, ούτε για Μνήμη, Ταυτότητα, Μετανάστευση, Αποικιοκρατία, Βασανιστήρια μιλάει, όλα αυτά τα θέματα που τον απασχολούσαν από τα πρώτα του βήματα στην τέχνη.

Ο Ρασίντ Ουραμντάν, όμως, γιος ενός Αλγερινού, που στάλθηκε κάποτε στην Ινδοκίνα να πολεμήσει με τον γαλλικό στρατό έναν άλλο λαό, υπόδουλο σαν τον δικό του, τις ευαισθησίες του και την ανάγκη του να στριφογυρίζει γύρω από τις πληγές και τις αντιφάσεις της Ιστορίας δεν τις ξεχνάει.

Οπως μας εξηγεί, ακόμα και στο «Tordre», κι ας ξεκινά υπό τους ήχους του μιούζικαλ «Ενα αστείο κορίτσι», πάλι για «βαθιά, σοβαρά» θέματα μιλά. Τη «διαφορετικότητα».

Και την «ευθραυστότητα» του ανθρώπου που μπορεί να γίνει δύναμη και τέχνη.

● Δυο γυναίκες μόνες τους στη σκηνή. Κι εμείς είχαμε συνηθίσει να σας βλέπουμε, να σας ακούμε. Τι θέλατε να κάνετε στο «Tordre», ποια κεντρική ιδέα ψάχνατε;

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν δυο γυναίκες πάνω στη σκηνή, δυο χορεύτριες με τις οποίες έχω ξανασυνεργαστεί. Αλλά υπάρχει κάτι που τις ενώνει και δεν είναι το φύλο.

Η μία από αυτές, η Αμερικανίδα Annie Hanauer έχει ένα ξύλινο, τεχνητό βραχίονα, αφού γεννήθηκε χωρίς χέρι. Η άλλη, η Λιθουανή Lora Juodkaite, από τα παιδικά της χρόνια στριφογυρίζει γύρω από τον εαυτό της, όχι από κάποια καλλιτεχνική παρόρμηση, αλλά για δικούς της λόγους, για να βρίσκει ηρεμία και χαλάρωση.

Δηλαδή και οι δυο αυτές γυναίκες έχουν μια ευαισθησία, μια ευθραυστότητα. Η Ανι σωματική. Η Λόρα ψυχική.

Αλλά αντί να υποφέρουν, αντί να την υποστούν με παθητικότητα, αποφάσισαν να αντιδράσουν, να αποδεχτούν την ευθραυστότητά τους, έτσι όπως ακριβώς είναι, να την αναλάβουν με όλες της τις συνέπειες, να τη μεταμορφώσουν και να γίνουν δυο θαυμάσιες ερμηνεύτριες.

Αυτό ήταν που με ενδιέφερε πάνω τους. Αλλωστε σχεδόν πάντα στη δουλειά μου υπάρχει το θέμα της διαφορετικότητας, αλλά και της ευθραυστότητας του ανθρώπου και του πώς ψάχνουμε τη θέση μας στον κόσμο με δεδομένες τις αδυναμίες μας.

Στο «Tordre» διηγούμαι για άλλη μια φορά, αλλά με διαφορετικό τρόπο, πώς ο άνθρωπος μπορεί να μετατρέψει σε δύναμη κάτι που ξεκινά σαν τραγωδία.

● Το έργο είναι του 2014. Πώς αντιδρούν οι θεατές;

Υπάρχουν θεατές που όταν βλέπουν την Αnnie Hanauer να χορεύει με το τεχνητό της μέλος, σοκάρονται, τρομοκρατούνται.

Να και κάτι άλλο που με ενδιέφερε. Το «Tordre» είναι ένα έργο πάνω στο πώς κοιτάμε τον άλλο και κυρίως αυτόν που διαφέρει.

Στη μία ώρα που διαρκεί, μας εξαναγκάζει να ζήσουμε αυτή την εμπειρία.

Οταν ξεκινά καταλαβαίνουμε ότι βλέπουμε δυο πρόσωπα πολύ ιδιαίτερα, αλλά σιγά σιγά πηγαίνουμε πέρα από τις διαφορές τους.

Είναι κάτι που προσπαθώ να πω σε πολλά μου έργα: να μην κλεινόμαστε, να μην περιορίζουμε τους εαυτούς μας σ’ αυτά που μας χωρίζουν, να βλέπουμε πιο πλατιά.

● Αρα, σε τελική ανάλυση, είναι κι αυτό ένα έργο «πολιτικό» σαν τα άλλα σας, παρόλο που φαντάζει πιο προσωπικό και εσωτερικό.

Μπορεί να είναι πιο έμμεσο, πιο αφηρημένο, αλλά δεν είναι καθόλου λιγότερο πολιτικό. Είναι, πάντως, αλήθεια ότι στα προηγούμενα έργα μου ό,τι συνέβαινε σε οδηγούσε να σκεφτείς ιστορικά γεγονότα, κάτι που εδώ δεν συμβαίνει.

● Υπάρχει κι εδώ λόγος; Οι δυο χορεύτριες αφηγούνται ιστορίες, καταθέτουν εμπειρίες;

Φυσικά, όπως σχεδόν σε όλα τα έργα μου. Υπάρχει μια μαρτυρία πολύ συγκινητική και προσωπική της Lora, που λέει πώς στην αρχή κρυβόταν για να στριφογυρίσει, για να διαχειριστεί την ιδιαιτερότητά της.

Και πώς σιγά σιγά την επέβαλε, την έκανε ταυτότητά της και πέτυχε στη ζωή της χάρη σ’ αυτή.

Υπάρχει κι ένα χορευτικό σόλο της Annie, ενώ ακούγεται η Νίνα Σιμόν να τραγουδάει το «Feelings» στην περίφημη εκείνη συναυλία της στο Φεστιβάλ του Μοντρέ, το 1976.

Ενώ λέει το διάσημο τραγούδι με το γνωστό μπρίο και ταλέντο της, συγχρόνως, προς μεγάλη έκπληξη του κοινού, το σχολιάζει, το αμφισβητεί, λέει ότι δεν συμφωνεί πια μαζί του.

Γιατί ενώ το «Feelings» μάς λέει ότι για να ζήσεις πρέπει να αγαπάς, μακάρι αυτή να μην είχε ποτέ αγαπήσει!

Αισθάνομαι ότι αυτό που εξέφρασε τότε η Νίνα Σιμόν αντιπροσωπεύει κάθε άνθρωπο, και ειδικά τις χορεύτριες μου, που δεν θα ‘θελαν να έχουν υποστεί τέτοιες δοκιμασίες και αγωνιστεί να τις ξεπεράσουν.

● Θα ξαναγεμίσετε τη σκηνή οθόνες, μηχανήματα, καλώδια και μηχανές;

(γελάει) Οχι, όλα είναι πολύ μίνιμαλ. Ο σκηνικός χώρος είναι ένα άσπρο κουτί με μερικά μόμπιλε, που στριφογυρνάνε, μαρκάροντας τον χρόνο και υπογραμμίζοντας την κάπως υπνωτική κυκλική κίνηση.

Δεν θα δείτε τίποτα άλλο από τα multimedia, που χρησιμοποιώ συνήθως.

● Αλλάζετε, λοιπόν, κι εσείς...

Εχω την αίσθηση ότι η φόρμα μου -ευτυχώς- εξελίσσεται συνεχώς, γιατί οι άνθρωποι προχωράνε, βρίσκουν ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να εκφραστούν. Αλλά, όμως, στο βάθος μένω ο ίδιος.

Τα βασικά, τα ουσιαστικά πράγματα που με απασχολούν είναι, τελικά, τα ίδια. Βαθιά και σοβαρά, άσχετα αν μπορεί να εκφραστούν με μια αισθητική απαλή, ήπια, διαλλακτική.

Νιώθω ότι υπάρχει ακόμα ένας θυμός μέσα μου και μια επείγουσα ανάγκη να τον καταθέσω.

● Την τελευταία φορά που είχατε έρθει στην Ελλάδα, δεν είχαν γίνει στη Γαλλία, τη χώρα σας, τόσο πολλές τρομοκρατικές επιθέσεις. Πώς βιώνετε αυτή την ιστορία; Είστε και Αλγερινός.

Είναι μεγάλη κουβέντα, αλλά θα έλεγα ότι όλο αυτό μας ένωσε περισσότερο, όχι μόνο τους Γάλλους μεταξύ μας.

Μας ένωσε με όλο τον κόσμο, γιατί αυτή τη στιγμή η τρομοκρατία χτυπά και σκοτώνει παντού, όχι μόνο στην Αγγλία, που ίσως το νιώθουμε περισσότερο, αλλά και σε μουσουλμανικές χώρες.

Γιατί, δυστυχώς, οι μουσουλμάνοι σκοτώνουν κυρίως μουσουλμάνους και, μάλιστα, τους χειραφετημένους από τη θρησκεία τους.

Η κτηνωδία της τρομοκρατίας κρύβεται πίσω από το Ισλάμ, αλλά δεν είναι Ισλάμ, είναι απλώς βαρβαρότητα.

Πρέπει να πολεμήσουμε τη φανατική, δογματική σκέψη, τους ανθρώπους, που θέλουν να καταστρέψουν κάθε τι που είναι διαφορετικό.

Σκέφτομαι ότι, τελικά, το κυνήγι της διαφορετικότητας με έχει καθορίσει από τότε που γεννήθηκα στη Γαλλία από γονείς Αλγερινούς.

Να που, δυστυχώς, σήμερα ξαναφουντώνει η τρέλα, η βαρβαρότητα, με διαφορετικό τρόπο, από διαφορετική πλευρά και ιδεολογία, αλλά αγγίζει και πάλι την καθημερινότητά μου αλλά και την καρδιά του έργου μου.

Δυστυχώς θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την τρομοκρατία περιμένοντας λύσεις που θα μπορέσουν να την εξουδετερώσουν.

● Εχετε και καινούργιο πρόεδρο στη Γαλλία. Τι λέτε; Θα τα πάει καλά ο Μακρόν;

Στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών τα πράγματα ήταν απλά: η ελπίδα απέναντι στην απουσία ελπίδας. Αυτό που θα ‘θελα τώρα είναι να δώσουμε την ευκαιρία σε αυτόν τον άνθρωπο να δοκιμάσει νέα πράγματα για τη Γαλλία, για την Ευρώπη.

Για μένα η ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης του ουμανισμού δεν είναι ρομαντική και ουτοπική, πρέπει να την κάνουμε αληθινή, χειροπιαστή.

Και όποιον, σαν τον Μακρόν, το προσπαθεί -κοινωνικά, πολιτιστικά, οικονομικά- δεν διστάζω να τον εμπιστευτώ. Είναι άλλωστε ένας πολιτικός που θέλει να φέρει κοντά τους λαούς και όχι να τους απομακρύνει.

Κι αυτή είναι η δική μου ιστορία, είμαι το προϊόν δύο λαών που πλησίασαν ο ένας στον άλλον.

 Info

23ο Διεθνές Φεστιβάλ Καλαμάτας, 14-23 Ιουλίου. Πληροφορίες και εισιτήρια: kalamatadancefestival

 

ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Ο χορός νίκησε τον κορονοϊό
26ο Διεθνές Φεστιβάλ Καλαμάτας (21-30 Αυγούστου) Θα ήταν θαυμάσια είδηση ακόμα κι αν γινόταν για λίγες μόνο μέρες. Ακόμα κι αν είχε αποκλειστικά...
Ο χορός νίκησε τον κορονοϊό
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
«Θέλω να πάρουν οι θεατές δύναμη και κουράγιο»
Λίντα Καπετανέα, η νέα καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, σημαντική χορεύτρια και χορογράφος η ίδια, έχει τη χαρά να βλέπει τη διοργάνωση να ξεκινάει με ορμή και επιτυχία.
«Θέλω να πάρουν οι θεατές δύναμη και κουράγιο»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
«Για να επιζήσω έμαθα να επινοώ έναν παράλληλο τρόπο ζωής»
Ο χορογράφος, Γιόζεφ Νατζ, έρχεται για πέμπτη φορά στη χώρα μας για να παρουσιάσει στο Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας το φρέσκο έργο του, «Penzum». Θέμα του η μεταμόρφωση. Φοράει μάσκα και γυναικεία ρούχα και παίζει...
«Για να επιζήσω έμαθα να επινοώ έναν παράλληλο τρόπο ζωής»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Με την αδρεναλίνη στα όρια
Η νέα καλλιτεχνική διευθύντρια, η καταξιωμένη χορογράφος και χορεύτρια Λίντα Καπετανέα, ετοίμασε ήδη ένα πλούσιο πρόγραμμα με έντονο διεθνή χαρακτήρα και τουλάχιστον δύο σταρ - τον Γιόζεφ Νατζ και τον Βιμ...
Με την αδρεναλίνη στα όρια
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
«Οι νέοι του Γιοχάνεσμπουργκ χορεύουν την εξέγερσή τους»
Η ανερχόμενη Νοτιοαφρικανή χορογράφος παρουσιάζει στο Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας μια πολύ ελεύθερη, πολιτική διασκευή τού «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Αυτός παλεύει με τη σεξουαλικότητά του. Αυτή είναι δυνατή και...
«Οι νέοι του Γιοχάνεσμπουργκ χορεύουν την εξέγερσή τους»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Η Καλαμάτα ξαναβρήκε τον ρυθμό της
Η φετινή διοργάνωση έχει ένα ενδιαφέρον και πλούσιο πρόγραμμα με πραγματικά διεθνές χαρακτήρα και σταρ τον Γαλλοαλγερινό Ρασίντ Ουραμντάν. Ο Καλαματιανός αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Αλέξης...
Η Καλαμάτα ξαναβρήκε τον ρυθμό της

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας