Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Δεν κοιμάμαι και ξυπνάω με την έγνοια της αθανασίας
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Δεν κοιμάμαι και ξυπνάω με την έγνοια της αθανασίας

  • A-
  • A+

Δέκα ερωτήσεις, περισσότερο αφορμές και σπινθήρες για μια συνομιλία ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα o Μιχάλης Μακρόπουλος απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να ψηλαφίσει, εντός κι εκτός αφηγηματικής επιφάνειας, διαθέσεις, εμμονές, αναγωγές

● Γράφετε συνεχώς το ίδιο βιβλίο ή στο έργο σας εντοπίζετε τομές και ασυνέχειες;

Υπάρχουν ασυνέχειες – γιατί τέσσερα γράφονται και ένα εκδίδεται. Και υπήρξε μια τομή, ανάμεσα στο έργο μου πριν από τις νουβέλες Σπουργίτω & Γράχαμ και στο κατοπινό. Μα υπάρχουν και χαρακτηριστικά που τις συνέχουν. Κυρίως, του ανθρώπου που είναι «ξένος σε ξένο τόπο». Που συνομιλεί με τον εαυτό του και τον αναγνωρίζει μέσ’ από τη μοναχικότητα του ξένου. Καταλαβαίνω τον έναν άνθρωπο. Με τους πολλούς, και τις ξεχωριστές ιδιότητες που αποκτούν ως πλήθος, δυσκολεύομαι λιγάκι.

● Εκτός από τη λογοτεχνία, τι άλλο καθορίζει και φωτίζει το έργο σας;

Εξίσου με τη λογοτεχνία, ή και περισσότερο, καθορίζει και φωτίζει το έργο μου η ζωή μου. Γι’ αυτό αλλάζει τόσο (το έργο), όταν πλέον αποκτώ οικογένεια κι εγκαταλείπω το άστυ για να ζήσω στην επαρχία. Το καθορίζουν τα παιδιά μου, η σύντροφός μου· το καθορίζει η σχέση μου με τον εαυτό μου, όπως περνά τούτη η σχέση μέσα από τη φύση. Νομίζω πως η πεζογραφία μου είναι αφενός «περιπετειώδης» και «παραμυθιακή», αφετέρου «περιπατητική» και «στοχαστική». Τα πρώτα δύο χρεώνονται στην επιρροή της λογοτεχνίας, τα άλλα δύο στις επιλογές που έχω κάνει και κάνω στη ζωή μου.

● Υπάρχει κάποιο βιβλίο που βιαστήκατε να το παραδώσετε στον εκδότη σας και κάποιο άλλο που το απωθείτε, το «φοβάστε» μέχρι σήμερα;

Το Μαύρο νερό δόθηκε με το που γράφτηκε. Το έγραψα με συναισθηματική φόρτιση και νομίζω πως αυτό φαίνεται. Υπήρχε στη συγγραφή του μια αίσθηση «επείγοντος». Είναι δεκάδες τα διηγήματα και οι νουβέλες που δεν έχω δώσει και δεν πρόκειται να δώσω. Δεν τα «φοβάμαι». Πέρασε ο καιρός τους. Ο μηρυκασμός με πλήττει και μ’ εκνευρίζει.

● Τρεις τίτλοι βιβλίων που σας σφράγισαν, στο πέρασμα του χρόνου, εντός κι εκτός κειμένου…

Πότε; Στα δεκαπέντε μου, όταν διάβασα συνεπαρμένος τη Λάμψη του Κινγκ; Στα είκοσί μου, όταν διάβασα συνεπαρμένος τα Χρονικά του Αρη του Μπράντμπερι; Στα είκοσι πέντε μου, όταν διάβασα συνεπαρμένος τον Αρχοντα των Μυγών του Γκόλντινγκ; Τελικά, με σφράγισε η αγάπη για τα βιβλία, καταρχάς για τις ιστορίες, κι όχι τόσο η ανάγνωση ενός ή τριών ή δέκα βιβλίων.

● Υπάρχουν αρνητικές κριτικές που σας βοήθησαν και θετικές που υπομειδιάσατε;

Φυσικά – και φυσικά.

● Υπάρχει κάποιος παλαιότερος και κάποιος νεότερος Ελληνας συγγραφέας που σας έλκει η γραφή του;

Αν θα ’πρεπε να ξεχωρίσω έναν παλαιότερο, τώρα θα ξεχώριζα τον Παπαδιαμάντη. Και οι νεότεροι είναι πολλοί, όχι ένας. Δεν είναι διπλωματική απάντηση αυτή – είναι ειλικρινής.

● Σήμερα, υπάρχουν λογοτεχνικές συντροφιές που διαμορφώνουν το πνευματικό κλίμα της εποχής;

Νομίζω, όχι τόσο. Η εποχή είναι ατομικιστική. Και δεν βοηθούν σ’ αυτό, πιστεύω, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (κι ας τα χρησιμοποιώ ώς ένα βαθμό)· παράγουν πολύ θόρυβο που πνίγει τις καθαρές φωνές – όμως, συντροφιά χωρίς καθαρές φωνές δεν νοείται. Γι’ αυτό προσπαθώ, όσο μπορώ ζώντας μακριά, να συναντώ τους ανθρώπους κι όχι να αρκούμαι στη διαδικτυακή «φιλία».

● Για ποιο λόγο η παρουσία της ελληνικής λογοτεχνίας, εκτός συνόρων, είναι τόσο νωθρή και αποσπασματική;

Από τη μεριά της Πολιτείας και των εκάστοτε φορέων, είναι η απουσία συγκροτημένης πολιτικής, η κοντόθωρη πολιτική, η κακοδιαχείριση, ο νεποτισμός. Για να το πω αλλιώς, για να ’χουμε όπως οι Ιρλανδοί τον δικό μας Τζόις, θα πρέπει καταρχάς να τον αναγνωρίσουμε – όμως, εμβληματικά βιβλία όπως ο Πεθαμένος και η ανάσταση ή ο Μαριάμπας εξακολουθούν να ζουν στη σκιά. Εδώ, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού καλλιεργημένου αναγνωστικού κοινού είναι δύσπιστο απέναντι στην ελληνική λογοτεχνία (απότοκο μιας δουλειάς που θα ’πρεπε να είχε γίνει και δεν έγινε). Γιατί να ενδιαφερθεί γι’ αυτήν ο Εγγλέζος, ο Γάλλος ή όποιος άλλος;

● Η πολιτική συγκυρία, εντός και εκτός της χώρας, αλλά και η γλώσσα και ο τρόπος της ενημέρωσης αγγίζουν το συγγραφικό εργαστήρι σας;

Μπορεί έμμεσα. Οχι άμεσα.

● Σας απασχολεί αν, μεταθανατίως, θα σας θυμούνται μέσα από το έργο σας;

Δεν κοιμάμαι και ξυπνάω με την έγνοια της αθανασίας. Αλλά θα μ’ άρεσε αν, πολλά χρόνια μετά τον θάνατό μου, άνοιγε κάποιος ένα βιβλίο μου και συνομιλούσε με τις λέξεις που άφησα πίσω μου.


Ο Μ. Μακρόπουλος γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα και σπούδασε Βιολογία. Εργάζεται ως μεταφραστής λογοτεχνίας και γράφει βιβλία για ενήλικες και παιδιά. Τελευταία του βιβλία, από τις εκδόσεις Κίχλη, είναι οι νουβέλες «Το δέντρο του Ιούδα» (2014), «Τσότσηγια & Ω’μ» (2017) και «Μαύρο νερό» (2019). Ζει στη Λευκάδα μαζί με την Αναστασία Δεληγιάννη, επίσης μεταφράστρια, και με τα δυο τους παιδιά, και περνά μεγάλα διαστήματα στην Ηπειρο.

ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Σχεδόν σωματικός δισταγμός για όλες τις βεβαιότητες
Δέκα ερωτήσεις για μια συνομιλία ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα η Μάρω Δούκα απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να ψηλαφίσει, διαθέσεις, εμμονές, αναγωγές.
Σχεδόν σωματικός δισταγμός για όλες τις βεβαιότητες
ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Φοβάμαι πως η λογοτεχνία πλέον δεν διαμορφώνει κλίμα
Δέκα ερωτήσεις, ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα ο Ηλίας Μαγκλίνης απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να ψηλαφίσει, εντός κι εκτός αφηγηματικής επιφάνειας,...
Φοβάμαι πως η λογοτεχνία πλέον δεν διαμορφώνει κλίμα
ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Το πολιτικό ημερολόγιο εισβάλλει στο συγγραφικό μου εργαστήριο
Δέκα ερωτήσεις για μια συνομιλία, ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα o Νικόλας Σεβαστάκης, απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να ψηλαφίσει, διαθέσεις, εμμονές,...
Το πολιτικό ημερολόγιο εισβάλλει στο συγγραφικό μου εργαστήριο
ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Κάποιοι να με ανακαλύψουν σε μια βιβλιοθήκη, τυχαία…
Δέκα ερωτήσεις, περισσότερο αφορμές και σπινθήρες για μια συνομιλία, ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα η Αγγέλα Καστρινάκη απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να...
Κάποιοι να με ανακαλύψουν σε μια βιβλιοθήκη, τυχαία…
ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Γράφω λίγο και δημοσιεύω ακόμα λιγότερο
Δέκα ερωτήσεις, περισσότερο αφορμές και σπινθήρες για μια συνομιλία, ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα ο Γιάννης Παλαβός, απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να...
Γράφω λίγο και δημοσιεύω ακόμα λιγότερο
ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η γραφή είναι, πριν απ’ όλα, μια πράξη ζωής
Δέκα ερωτήσεις, περισσότερο αφορμές και σπινθήρες για μια συνομιλία, ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα, o Νίκος Χρυσός απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να...
Η γραφή είναι, πριν απ’ όλα, μια πράξη ζωής

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας