Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μου κάνουν καλό οι ζωές των άλλων...
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μου κάνουν καλό οι ζωές των άλλων...

  • A-
  • A+

Δέκα ερωτήσεις, περισσότερο αφορμές και σπινθήρες για μια συνομιλία, ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα η Ελένη Γκίκα, απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να ψηλαφίσει, εντός κι εκτός αφηγηματικής επιφάνειας, διαθέσεις, εμμονές, αναγωγές.

● Γράφετε συνεχώς το ίδιο βιβλίο ή στο έργο σας εντοπίζετε τομές και ασυνέχειες;

Εκ των υστέρων συνειδητοποιώ ότι υπάρχει ένα σχέδιο. Τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει αν έστω και ένα είχε λείψει. Σαν να είναι όλα ένα βιβλίο. Αλλά όταν γράφω δεν το γνωρίζω, λέω αυτό και τέλος, μόνο να προφτάσω, νομίζω ότι θα τα πω όλα και άντε πάλι... Αλλά υπάρχουν τομές. Ανεπαίσθητες. Μικρά καρφιά οι εγκιβωτισμένες ιστορίες στον «Υγρό χρόνο», τότε ξεκίνησαν... Μετά το ίδιο στο «Πλήθος είμαι», στην «Αιώνια Επιστροφή», δεν θα το ξανακάνω είπα, στη «Λίλιθ», στην «Ωραία της νύχτας»...

● Εκτός από τη λογοτεχνία, τι άλλο καθορίζει και φωτίζει το έργο σας;

Νομίζω η ζωή μου, για όποιον με ξέρει, και η δημοσιογραφική δουλειά μου. Δεν έχω κάνει παραχωρήσεις. Αν και είμαι άνθρωπος- δέντρο, πονώ όποτε ξεριζώνομαι... κι αυτό είναι η τιμωρία μου, άνθρωπος - δέντρο που πρέπει, που οφείλει να φύγει.

● Υπάρχει κάποιο βιβλίο που βιαστήκατε να το παραδώσετε στον εκδότη σας και κάποιο άλλο που το απωθείτε, το «φοβάστε» μέχρι σήμερα;

Ναι, αυτό εδώ το τελευταίο μου, «Η ωραία της νύχτας», είναι η αναμέτρηση με τον τόπο μου, σοφά φοβόμουν. Και κακώς βιάστηκα, δεν ήταν η ώρα του, έπρεπε να ξεχαστεί το γεγονός, να είναι σχεδόν άλλα, ανώνυμα τα πρόσωπα, να τα θάψει ο χρόνος. Οι άνθρωποι βρήκαν αφορμή να δείξουν το ανήλεο πρόσωπό τους. Ηθελα ν’ αποδείξω ότι παντού αγιάζει κανείς. Δεν το είδαν. Ο καθένας βλέπει ό,τι ήδη ξέρει, με ό,τι έχει. Οι ξένοι το είδαν, οι δικοί μου όχι.

● Τρεις τίτλοι βιβλίων που σας σφράγισαν, στο πέρασμα του χρόνου, εντός κι εκτός κειμένου...

«Εγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι, «Η επιστροφή του Νετσά- γιεφ» του Χόρχε Σεμπρούν, Χ.Λ. Μπόρχες «Το Αλεφ».

● Υπάρχουν αρνητικές κριτικές που σας βοήθησαν και θετικές που υπομειδιάσατε;

Κακά τα ψέματα, τα ξέρουμε τα αρνητικά μας! Δεν τις φοβάμαι τις αρνητικές κριτικές και κατανοώ και τις θετικές... αδιάβαστες. Μ’ αγαπούν και το ξέρω αλλ’ αυτό δεν με κάνει κακή ή καλή συγγραφέα. Κάτι μέσα μου ξέρει πάντα κι ας το αρνούμαι έξω έξω...

● Υπάρχει κάποιος παλαιότερος και κάποιος νεότερος Ελληνας συγγραφέας που σας έλκει η γραφή του;

Δυο γυναίκες, η Κωστούλα Μητροπούλου και η Μαρία Μήτσορα, γιατί είναι κι οι δυο σαν να ακολουθούν ένα δικό τους φωτεινό νήμα. Και επειδή γράφουν σαν υπνωτισμένες.

● Σήμερα, υπάρχουν λογοτεχνικές συντροφιές που διαμορφώνουν το πνευματικό κλίμα της εποχής;

Φοβάμαι πως όχι πια. Οι συγγραφείς μείναμε μόνοι. Και οι συντροφιές παραμένουν μόνο συντροφιές. Σε παρέα να βρισκόμαστε δηλαδή.

● Για ποιο λόγο η παρουσία της ελληνικής λογοτεχνίας, εκτός συνόρων, είναι τόσο νωθρή και αποσπασματική;

Γιατί ο καθένας πρακτορεύει τους δικούς του και όχι ό,τι αξίζει. Είμαστε και βραδυφλεγείς εδώ... Οι περισσότεροι εκδότες δεν αγαπούν τους συγγραφείς τους, πρέπει να κάνουν άλλη δουλειά. Αν αγαπούσε ο καθένας αυτό που κάνει, όλα θα ήταν πιο εύκολα. Γιατί τι θέλει ο καημένος ο συγγραφέας; Κάποιος να τον διαβάσει, κάποιος να τον αγαπήσει.

● Η πολιτική συγκυρία, εντός και εκτός της χώρας, αλλά και η γλώσσα και ο τρόπος της ενημέρωσης αγγίζουν το συγγραφικό εργαστήρι σας;

Νομίζω πως όχι. Ο καθένας που γράφει έχει τα δικά του φαντάσματα, τους δικούς του δαίμονες, περνά τη δική του δίκαιη ή άδικη κρίση κι έχει τον χρόνο του και τους γρίφους του. Δεν περιμένει το κοινό των ανθρώπων και την πολιτική συγκυρία ν’ αρχίσει... Οσο για τη γλώσσα και τον τρόπο της ενημέρωσης, αλίμονό μας! Και για την ενημέρωση δηλαδή! Μπήκα με ούριους ανέμους στη δημοσιογραφία κάποτε και αναπολώ τα όσα έζησα, υπήρξα και παραμένω τυχερή.

● Σας απασχολεί αν, μεταθανατίως, θα σας θυμούνται μέσα από το έργο σας;

Καθόλου, μ’ ενδιαφέρει, όμως, να αντέξω τη μέρα. Για ν’ ανεβώ μέρα, γράφω. Μου κάνουν καλό οι ζωές των άλλων. Μπαίνω στο σύμπαν τους που είναι σύμπαν μου και όλα είναι σε μια παράξενη τάξη, όλα γίνονται εντάξει, λύνονται πράγματα εκεί, λύνονται γρίφοι...


♦️ Η Ελένη Γκίκα γεννήθηκε το 1959 στο Κορωπί. Δημοσιογράφος και βιβλιοκριτικός στο «Αντί», στις «Εικόνες» στο «Εθνος» και στο «Εθνος της Κυριακής» από το 1983 έως το 2017. Εχει ασχοληθεί με το μυθιστόρημα, το διήγημα, την ποίηση, το παραμύθι, έχει συμμετάσχει σε συλλογικές εκδόσεις και έχει επιμεληθεί βιβλία και λογοτεχνικές σειρές. Γράφει για βιβλία στον «Φιλελεύθερο». Ανήκει στην εκδοτική ομάδα του διαδικτυακού περιοδικού Fractal. Επίκειται η έκδοση των αφηγημάτων της «Υπέρ κεκοιμημένων, πενθούντων, οδοιπορούντων» (εκδόσεις ΑΩ).

ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Σχεδόν σωματικός δισταγμός για όλες τις βεβαιότητες
Δέκα ερωτήσεις για μια συνομιλία ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα η Μάρω Δούκα απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να ψηλαφίσει, διαθέσεις, εμμονές, αναγωγές.
Σχεδόν σωματικός δισταγμός για όλες τις βεβαιότητες
ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Φοβάμαι πως η λογοτεχνία πλέον δεν διαμορφώνει κλίμα
Δέκα ερωτήσεις, ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα ο Ηλίας Μαγκλίνης απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να ψηλαφίσει, εντός κι εκτός αφηγηματικής επιφάνειας,...
Φοβάμαι πως η λογοτεχνία πλέον δεν διαμορφώνει κλίμα
ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Δεν κοιμάμαι και ξυπνάω με την έγνοια της αθανασίας
Δέκα ερωτήσεις, περισσότερο αφορμές και σπινθήρες για μια συνομιλία ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα o Μιχάλης Μακρόπουλος
Δεν κοιμάμαι και ξυπνάω με την έγνοια της αθανασίας
ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Το πολιτικό ημερολόγιο εισβάλλει στο συγγραφικό μου εργαστήριο
Δέκα ερωτήσεις για μια συνομιλία, ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα o Νικόλας Σεβαστάκης, απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να ψηλαφίσει, διαθέσεις, εμμονές,...
Το πολιτικό ημερολόγιο εισβάλλει στο συγγραφικό μου εργαστήριο
ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Κάποιοι να με ανακαλύψουν σε μια βιβλιοθήκη, τυχαία…
Δέκα ερωτήσεις, περισσότερο αφορμές και σπινθήρες για μια συνομιλία, ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα η Αγγέλα Καστρινάκη απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να...
Κάποιοι να με ανακαλύψουν σε μια βιβλιοθήκη, τυχαία…
ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Γράφω λίγο και δημοσιεύω ακόμα λιγότερο
Δέκα ερωτήσεις, περισσότερο αφορμές και σπινθήρες για μια συνομιλία, ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα ο Γιάννης Παλαβός, απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να...
Γράφω λίγο και δημοσιεύω ακόμα λιγότερο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας