Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Εδώ αλλά όχι εδώ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Εδώ αλλά όχι εδώ

  • A-
  • A+

Το Ανοιχτό Βιβλίο, για όγδοη συνεχή χρονιά, θα σας κρατήσει συντροφιά με πρωτότυπες καλοκαιρινές ιστορίες. Φέτος δώδεκα συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας γράφουν, αποκλειστικά για την «Εφ.Συν.» ένα διήγημα που συνδυάζει ήρωες (παιδιά ή εφήβους), πλαίσιο (καλοκαίρι―όπως πάντα) και μια έκτακτη δυσοίωνη συγκυρία (Covid-19) συναρθρωμένα όλα σε μια ενιαία αφήγηση.

Δώδεκα πρόσωπα της γραφής μιας ευρείας ηλικιακής κλίμακας, ετερογενών θεματικών κάδρων και αφηγηματικών τρόπων, δώδεκα βραβευμένοι, σημαντικοί συγγραφείς που γνωρίζουν, εκ των έσω, συνήθειες, κώδικες και γλώσσα νεαρών αφηγητών και αναγνωστών μας αποκαλύπτουν εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα που προκαλεί σε μια άγουρη ψυχή (κι όχι μόνο) αυτό το αλλόκοτο, ανήσυχο καλοκαίρι της πανδημίας.

Μετά την Μαρία Παπαγιάννη, την Ελένη Σβορώνου, τον Γιώργο Παναγιωτάκη, την Αγγελική Δαρλάση, τον Φίλιππο Μανδηλαρά, την Ελένη Κατσαμά, τον Φίλιππο Φωτιάδη, τον Πολυχρόνη Κουτσάκη και την Αργυρώ Πιπίνη, το αφηγηματικό νήμα πιάνει ο Κωνσταντίνος Πατσαρός.


Πλένω χέρια, κρατάω αποστάσεις και εκείνη τη συνήθεια που είχα να ανοίγω το στόμα μέσα στο ντους, καθώς το νερό έπεφτε πάνω στο σώμα μου από ψηλά και εγώ να φαντάζομαι ότι βρίσκομαι στους καταρράκτες του Νίγηρα στην Αφρική, την έχω πια σταματήσει. Ο πατέρας του Γιώργου, του συμφοιτητή μου στη Φιλοσοφική, είναι υδραυλικός. Τώρα που δεν ανεβαίνουμε στη σχολή, πήγε να τον βοηθήσει - χάλασε ένα μπόιλερ στην πολυκατοικία τους. Ταλαιπωρήθηκαν μέχρι να το ανοίξουν. Ηταν λευκό, φτιαγμένο από χάλυβα, με τις σωληνώσεις να χώνονται στον τοίχο, να φτάνουν μέχρι την μπανιέρα. Οταν άνοιξαν το καπάκι, σκουριά κάλυπτε τα τοιχώματα και η υδρόβια βλάστηση του οικοσυστήματος δεν θύμιζε τη λίμνη Κερκίνη.

Την τελευταία φορά που βγήκα έξω, τράβηξα προς τα δυτικά, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Ο ήλιος, στα πρώτα βήματα, μου φάνηκε εξωπραγματικός. Ενιωσα επιτέλους ελεύθερος μετά από πολυήμερη κράτηση σε σκοτεινό κελί. Ο ενθουσιασμός μου ήταν απερίγραπτος, αισθανόμουν ότι είχα ανακαλύψει μια νέα ήπειρο, που την έλουζε ένα απόκοσμο φως σταλμένο από την άκρη του σύμπαντος για να γιατρέψει τις πληγές μου. Στην πραγματικότητα ήμουν μόλις διακόσια μέτρα μακριά από το σπίτι. Κατέβασα τους ρυθμούς, το ταξίδι έπρεπε να διαρκέσει περισσότερο, άρχισα να περπατώ πιο αργά και όσο προχωρούσα τόσο χαλάρωνα. Το γεγονός ότι ελάχιστα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν στους δρόμους άφηνε χώρο στη γαλήνη να απλωθεί και να κυριαρχήσει. Διέσχιζα μια άλλη πόλη, που έμοιαζε με αυτή που γνώριζα αλλά δεν ήταν αυτή.

Εβαλα τα ακουστικά στα αυτιά μου. Θυμήθηκα μια εποχή που δεν σταματούσα ποτέ ένα τραγούδι στη μέση. Επρεπε να φύγω ή το τηλέφωνο χτυπούσε, η μέρα δεν με άφηνε ήσυχο, με τράβαγε μακριά από τη μουσική. Εγώ όμως ήθελα να παραμείνω, να κάτσω κι άλλο δίπλα της ενώ όλα με έσερναν να δω την πραγματικότητα. Εκείνες τις στιγμές δεν έκλεινα τη μουσική, δεν μπορούσα. Χαμήλωνα σταδιακά την έντασή της για να σβήσει το τραγούδι, να μην πεθάνει στα χέρια μου, να μην το πληγώσω. Μόνο έτσι με βαριά καρδιά αναχωρούσα. Αλλες φορές, ενώ ο Neil Young τραγουδούσε για τους φοιτητές στο Ohio και εγώ βιαζόμουν απεγνωσμένα να φτάσω στην ώρα μου, του έλεγα συγγνώμη που το παρατάω έτσι και χαμήλωνα τη φωνή του με το μαλακό. «Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να σε προσβάλλω, το αντίθετο. Το λάθος ξέρεις είναι δικό μου, δεν έχει να κάνει με σένα. Είμαι ανάξιος να σε ακούσω ολόκληρο. Δεν μπορώ να σε βγάλω πέρα. Η δύναμή σου δεν ταιριάζει στη μέρα που ζω αυτή τη στιγμή, οι ζοχάδες που με κατατρώνε έχουν ρίξει μια γροθιά στο στομάχι μου, έχω διπλώσει στα δυο και να ξέρεις ότι απλά αδυνατώ τη συγκεκριμένη στιγμή να ακολουθήσω τη μαγική σου ορμή».

Αργότερα όμως, όταν όλα φαίνονταν ίδια, βαρετά και επαναλαμβανόμενα, τότε ερχόταν πάλι σε μένα.

Μόνο τα δικά μου μάτια χαμογελούσαν παράταιρα στον χώρο, όλα ανθρακί, γκρι και μαύρα σαν την πίσσα και εγώ μπλε της θάλασσας, πορτοκαλί της μαρμελάδας βερίκοκο και ολόλευκο σαν τον ήλιο που ‘χει μαζέψει όλα τα χρώματα στο πορτμπαγκάζ και φοράει πάνω από το παντελόνι, όποια μπλούζα του κάνει κέφι. Την κρύβω και λίγο, δε θέλω να ξέρει ο καθένας τι τραγουδάω ανά πάσα στιγμή. Αλλά για μισό λεπτό, ποια είναι η πραγματικότητα; Εγώ νομίζω ότι είναι ο Mark Lanegan να τραγουδάει το One hundred days στα κρυφά, μέσα στα αριστερά παΐδια, εκεί που τον χρειάζομαι περισσότερο, προφυλαγμένος από τα πιο δυνατά μου κόκαλα, να παίζει τη μουσική του και εγώ να κοιτάω ανέκφραστος να μου μιλάνε. Εδώ αλλά όχι εδώ.

Οταν δίψασα, σταμάτησα σε ένα περίπτερο. Εβγαλα ένα μπουκάλι νερό από το ψυγείο και έδειξα την κάρτα μου για να πληρώσω. Την πέρασα ανέπαφα αλλά δεν τη δεχόταν. «Χρειάζεται να βάλεις το pin», μου λέει ο περιπτεράς. «Μα πώς, δεν καταλαβαίνω, όλες αυτές τις ημέρες τη χρησιμοποιούσα έτσι». Οταν αντίκρισα τα πλήκτρα συνειδητοποίησα ότι πια δεν θυμόμουν το pin. Ο άνθρωπος που γνώριζε τον εν λόγω συνδυασμό αριθμών ζούσε ανέπαφα τους τελευταίους μήνες, μετά μπήκε σε αυτό το τούνελ της ηρεμίας και λησμόνησε την παλιά του ζωή, συγγνώμη αλλά πρέπει να ψάξω να τον ξαναβρώ.

Τα φώτα θα με οδηγήσουν στο σπίτι μου. Θα φτάσω εκεί και θα είμαι χαρούμενος, θα κλείσω την πόρτα, ακόμα και να φωνάξουν από τα παράθυρα, θα τους ακούσω σε ένα κανάλι που παίζει σχεδόν ανεπαίσθητα. «Ναι, βεβαίως, σας αντιλαμβάνομαι, σέβομαι αυτά που λέτε και νομίζω ότι έχετε δίκιο». Θα γδυθώ όμως για να κάνω μπάνιο. Εχει ζεστό νερό, θα γεμίσω την μπανιέρα και θα μουλιάσω για… δεν ξέρω για πόσο. Ισως κοιμηθώ και λίγο. Δεν σας ξεχνάω, πώς θα μπορούσα άλλωστε.

Πατάω ήδη ξυπόλυτος, το νερό αχνίζει στην μπανιέρα, βάζω το ένα πόδι, το άλλο και ξαπλώνω.


📍 Τελευταίο βιβλίο του Κ. Πατσαρού είναι «Ο άνθρωπος φωτιά» (Μεταίχμιο, 2017).

ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Οι ελιγμοί μιας άπιαστης γραφής
Ο Παναγιώτης Κουσαθανάς απαθανατίζει την (παλιά) Μύκονο και τους κατοίκους της, και ο Κώστας Καβανόζης αποτυπώνει το ίχνος των φίλων και των συγγενών του μεταξύ ζωής και θανάτου.
Οι ελιγμοί μιας άπιαστης γραφής
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Μακριά όσο ένα τραγούδι
Το Ανοιχτό Βιβλίο, για όγδοη συνεχή χρονιά, θα σας κρατήσει συντροφιά με πρωτότυπες καλοκαιρινές ιστορίες. Το αφηγηματικό νήμα πιάνει η Μιράντα Βατικιώτη.
Μακριά όσο ένα τραγούδι
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Τα κατεστραμμένα σου έντερα, η τσακισμένη σου μέση
Ο Εντουάρ Λουί τάραξε τα λογοτεχνικά νερά άμα τη εμφανίσει του και δεν έπαψε έκτοτε να συζητιέται. Εδραίωσε τη φήμη του με την Ιστορία της βίας (2016), για να επανέλθει πρόπερσι με το Ποιος σκότωσε τον πατέρα...
Τα κατεστραμμένα σου έντερα, η τσακισμένη σου μέση
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Αίμα από φράουλες
Κυκλοφόρησε πρόσφατα το ημιτελές αφήγημα Φράουλες του Γιόζεφ Ροτ. Για τον μη τόπο, την ουτοπία της γενέθλιας πόλης του, γράφει ο Ροτ, ξεκινώντας την πρωτοπρόσωπη αφήγησή του με τον τόνο της παραδοσιακής...
Αίμα από φράουλες
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Πολιτικές του εμφυλίου
Η πολιτική θεωρία του εμφυλίου πολέμου γνωρίζει μια διακριτική άνθηση τα τελευταία χρόνια, συγκροτώντας ένα περιορισμένο αλλά πολύ ζωντανό πεδίο αντιπαράθεσης στο οποίο συμμετέχουν σημαντικοί φιλόσοφοι και...
Πολιτικές του εμφυλίου

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας