Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Διελκυστίνδα πάνω από το κενό

Μαξ Βέμπερ. «Η πολιτική ως κάλεσμα και επάγγελμα». Μετάφραση: Κώστας Κουτσουρέλης. Επιμέλεια: Θάνος Σαμαρτζής. Θεώρηση: Νίκος Κουμπιάς. Δώμα, 2019.  Σελ. 108

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Διελκυστίνδα πάνω από το κενό

  • A-
  • A+

Η διάλεξη του Μαξ Βέμπερ για την «πολιτική ως επάγγελμα», μαζί με την (επίσης υπό επανέκδοση από τις εκδόσεις Δώμα) διάλεξή του για την «επιστήμη ως επάγγελμα», είναι τα κείμενα στα οποία ο ώριμος Βέμπερ ξαναβρίσκει και ανανεώνει το ενδιαφέρον του για την πνευματική ουσία του νεότερου καπιταλισμού στο φως των ύστερων αναλύσεών του για το κράτος, την κοινωνία και την οικονομία στη νεωτερικότητα.

Ετσι, η διάσημη βεμπεριανή θέση για τις «εκλεκτικές συγγένειες» της καπιταλιστικής πρακτικής με την προτεσταντική ηθική αναδιατυπώνεται, στο Politik als Beruf, σαν αναμέτρηση με μια αμφισημία που θεωρείται ότι χαρακτηρίζει κεντρικές όψεις της καπιταλιστικής ζωής και εκφράζεται από τη λέξη που η νέα μετάφραση του Κώστα Κουτσουρέλη αποδίδει, πολύ ταιριαστά, με διττό τρόπο: Beruf, «κάλεσμα» και «επάγγελμα».

Ο γερμανικός όρος, μάλιστα, δεν αποδίδεται πάντα και με τα δύο αυτά ουσιαστικά μαζί, σαν να τα εμπεριείχε αμφότερα χωρίς πρόβλημα, αλλά συνήθως πότε με το ένα και πότε με το άλλο: ο μεταφραστής επιδιώκει να κρατήσει χωριστές τις δύο σημασίες, αναδεικνύοντας σαν αληθινή αντίφαση έναν διχασμό που ο Βέμπερ θα ήθελε απελπισμένα να τον συμφιλιώσει αλλά απαγορεύει συστηματικά στον εαυτό του να το κάνει.

«Κάλεσμα» και «επάγγελμα» δηλώνουν αντίστοιχα τις δύο μορφές που μπορεί κατά τον Βέμπερ να πάρει η άσκηση της πολιτικής στο νεότερο κράτος, δηλαδή μέσα στην «ανθρώπινη κοινότητα που αξιώνει (με επιτυχία) για λογαριασμό της το μονοπώλιο της νόμιμης φυσικής βίας εντός ορισμένου εδάφους» (σελ. 13, η έμφαση στο πρωτότυπο): τη μορφή του χαρισματικού πολιτικού ηγέτη και τη μορφή του professional, του τεχνοκράτη υπαλλήλου.

Τα πολιτικά συστήματα της Δύσης (ο Βέμπερ συζητά διεξοδικά το αγγλικό, το αμερικανικό και το γερμανικό, μας προσφέρει όμως οξυδερκείς παρατηρήσεις και για τη Γαλλία, την Ιταλία, ακόμα και την Κίνα) περιστρέφονται ουσιαστικά γύρω από αυτό το δίπολο, δίνοντας, ανάλογα με την ιστορική εξέλιξη του καθενός, την πρωτοκαθεδρία στον έναν ή στον άλλον πόλο και, αναπόφευκτα, υπομένοντας τα μειονεκτήματα που επιφέρει αυτή τους η προτίμηση.

Για τον Βέμπερ, «υπάρχει μόνο μια επιλογή: είτε αρχηγική δημοκρατία μετά “μηχανής” [δηλαδή με τυφλά υπάκουο κομματικό μηχανισμό, σύστημα διανομής πολιτικών προσόδων, εκτεταμένη ευνοιοκρατία κ.λπ..] είτε δημοκρατία δίχως ηγέτη, δηλαδή: εξουσία “κατ’ επάγγελμα” πολιτικών δίχως εσωτερικό “κάλεσμα”, δίχως δηλαδή τις εσωτερικές, χαρισματικές αρετές που ακριβώς κάνουν τον ηγέτη» (σελ. 75).

Ο Βέμπερ δεν κρύβει την απογοήτευσή του για την επικράτηση της δεύτερης εναλλακτικής στη Γερμανία, αν και δεν του διαφεύγουν από την άλλη ούτε τα προβλήματα της «δημοψηφισματικής δημοκρατίας» των αγγλοσαξονικών χωρών, ούτε, πολύ περισσότερο, η απειλή από την κατίσχυση χαρισματικών ηγετών και της συνακόλουθης «ηθικής του φρονήματος» στη σοβιετική Ρωσία και στο εσωτερικό των κομμουνιστικών οργανώσεων.

Εν όψει όσων έμελλε να ακολουθήσουν στη γερμανική πολιτική ιστορία, είναι σίγουρα δυσοίωνη, εν έτει 1919, αυτή η πρώιμη καταδίκη της «εξουσίας της κλίκας» στη Γερμανία, προπάντων σε συνδυασμό με τον σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης αντικομμουνισμό του Βέμπερ.

Ο θεωρητικός ωστόσο αποφεύγει επιμελώς να κάνει το μοιραίο βήμα προς αυταρχικές ή ακόμα και πρωτοφασιστικές λύσεις. Αντίθετα, αφήνει να αιωρείται σαν καθοδηγητικό μεν, ανέφικτο δε επιστημολογικό και πολιτικό ιδεώδες του το ενδεχόμενο να αρθεί το δίλημμα και το Beruf να αποκτήσει όχι μόνο στη γλώσσα, αλλά και στην πραγματικότητα τη συμφιλιωμένη έννοια της υποκειμενικής ανάληψης ενός άνωθεν επιβεβλημένου καθήκοντος.

Και πριν κατεβεί στο επίπεδο της εφαρμοσμένης κοινωνιολογίας, η βεμπεριανή θεωρία λαμβάνει τα μέτρα της ώστε το ιδεώδες της να μην μπορεί να προβληθεί στα κοινωνικά φαινόμενα και έτσι να κινδυνεύσει να παραμορφωθεί σε πιθανές υλοποιήσεις μέσα στην ιστορία.

Η διάλεξη του Βέμπερ, όπως την ίδια εποχή και το μεγάλο ανολοκλήρωτο έργο του Οικονομία και κοινωνία, ξεκινά (και τελειώνει) με τον ορισμό του κράτους βάσει του «μονοπωλίου της νόμιμης φυσικής βίας», στοιχείο στο οποίο απορροφάται, σαν σε μαύρη τρύπα, το νόημα κάθε κοινωνικού πράττειν, συναντώντας εκεί το μη νόημα που το θεμελιώνει.

Αποκλειστική κατοχή και χρήση και του νόμου και της φυσικής βίας την ίδια στιγμή: η σημειακή αυτή συμπύκνωση της αρχής και του τέλους της πολιτικής ανοίγεται σαν χάσμα ανάμεσα στις έμπρακτες μορφές της, τον ηγέτη και τον υπάλληλο, απειλώντας και τους δύο ταυτόχρονα.

Κάθε νίκη του ενός ρίχνει τον άλλον στον γκρεμό, αλλά και κάνει τον νικητή πλήρη ενσάρκωση του χάσματος, του κενού, της γυμνής στοιχειακής βίας. Οι δύο αντίπαλοι δεν μπορούν να σταματήσουν να μάχονται για την οριστική επικράτηση, και γι’ αυτό πάνω από τη νεότερη πολιτική πλανάται διαρκώς (και ενίοτε ενσκήπτει) το φάντασμα του εκφυλισμού της, της επαναστροφής της στον πιο αρχαϊκό τρόμο.

Για τον Βέμπερ, ο θεωρητικός της πολιτικής καλείται τελικά να διαφυλάξει το τεντωμένο σχοινί κατά μήκος του οποίου διεξάγεται η θανάσιμη διελκυστίνδα, χωρίς να διαλέγει στρατόπεδο, επιδεικνύοντας και ο ίδιος, όπως και ο επίδοξος πολιτικός, «εκείνη την ακράδαντη καρδιά που μπορεί να υπομείνει το ναυάγιο όλων των ελπίδων».

ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Εξ ημισείας Booker 2019
Μας κακόμαθαν πέρυσι η Ανα Μπερνς με τον Γαλατά και πρόπερσι ο Τζορτζ Σόντερς με το Λήθη και Λίνκολν. Πώς να συμβιβαστείς, λοιπόν, με κάτι λιγότερο από αριστούργημα στο Βραβείο Booker του 2019;
Εξ ημισείας Booker 2019
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Ο έρωτας, ο παντοτινός απών σύντροφός μας
Καλή και λειτουργική μετάφραση του δοκιμίου Eros, the Bittersweet: An Essay (1986) της Αν Κάρσον (γεννήθηκε το 1950), καταξιωμένης Αμερικανίδας κλασικής φιλολόγου, ποιήτριας και μεταφράστριας της...
Ο έρωτας, ο παντοτινός απών σύντροφός μας
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Φθινοπωρινό πεζογραφικό ψηφιδωτό
Ολοκληρώνεται το αφιέρωμα με τους υπόλοιπους 14 συγγραφείς που σταχυολογήσαμε από την επικείμενη πεζογραφική εκδοτική παραγωγή, στην προσπάθειά μας να συγκροτήσουμε έναν μικρό αναγνωστικό οδηγό (αναμφίβολα...
Φθινοπωρινό πεζογραφικό ψηφιδωτό
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Φθινοπωρινό πεζογραφικό ψηφιδωτό
Επιλέγοντας συνολικά είκοσι οκτώ τίτλους από την επικείμενη πεζογραφική εκδοτική παραγωγή (αναμφίβολα υπάρχουν κι άλλοι αξιοσύστατοι), φιλοδοξούμε να συγκροτήσουμε ένα ψηφιδωτό από μυθιστορήματα, νουβέλες,...
Φθινοπωρινό πεζογραφικό ψηφιδωτό
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Το μεγαλείο της συντριβής
Μεταξύ των κορυφαίων της αμερικανικής ποίησης, δηλαδή των Elisabeth Bishop, Emily Dickinson, T.S. Eliot, Allen Ginsberg, Wallace Stevens, Walt Whitman, William Carlos Williams, κ.ά., οι εκδόσεις «Library of...
Το μεγαλείο της συντριβής
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Τεχνητή νοημοσύνη και λογοτεχνία 
Η Τεχνητή Νοημοσύνη, θεμελιωμένη τυπικά το 1956, είναι σήμερα ένα από τα πιο γρήγορα εξελισσόμενα πεδία της πληροφορικής. Διαθέτει ήδη μακρά ιστορία και πολλά επιτεύγματα, προγόνους και προϊστορία, και έχει...
Τεχνητή νοημοσύνη και λογοτεχνία 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας