• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    20°C 16.2°C / 22.5°C
    0 BF
    45%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    17°C 14.8°C / 18.9°C
    1 BF
    76%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    15°C 12.0°C / 19.0°C
    1 BF
    39%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    6°C 5.9°C / 5.9°C
    0 BF
    100%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    11°C 10.9°C / 10.9°C
    0 BF
    82%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    17°C 14.1°C / 18.0°C
    2 BF
    55%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    13°C 12.8°C / 13.4°C
    2 BF
    33%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    12°C 11.6°C / 14.6°C
    2 BF
    44%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    18°C 16.8°C / 22.5°C
    2 BF
    64%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    18°C 17.9°C / 18.9°C
    2 BF
    72%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    22°C 19.1°C / 22.9°C
    3 BF
    60%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    17°C 16.6°C / 16.6°C
    2 BF
    52%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    18°C 17.9°C / 17.9°C
    2 BF
    69%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    10°C 9.9°C / 13.5°C
    0 BF
    81%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    17°C 13.5°C / 17.3°C
    1 BF
    100%
  • Ρόδος
    Αίθριος καιρός
    22°C 13.8°C / 22.1°C
    0 BF
    70%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    20°C 16.4°C / 22.8°C
    2 BF
    48%
  • Καβάλα
    Αίθριος καιρός
    19°C 14.3°C / 19.4°C
    2 BF
    71%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    18°C 14.8°C / 20.5°C
    1 BF
    37%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    14°C 13.8°C / 13.8°C
    1 BF
    32%

Ο δημοφιλής Βρετανός συγγραφέας, Τζόναθαν Κόου, μάς μιλά για την οργή του εναντίον της νεοφιλελεύθερης Αγγλίας, που κλείστηκε στις σελίδες του απολαυστικού μυθιστορήματός του «Αριθμός 11»

EPA/ALEJANDRO GARCIA

Η καμπάνια υπέρ του Brexit γέρνει στην άκρα Δεξιά

  • A-
  • A+
Ακολουθήστε μας στο Google news

Βρείτε μου έναν αναγνώστη που δεν είχε γελάσει μέχρι δακρύων με το μυθιστόρημα «Τι ωραίο πλιάτσικο» (1994) του Τζόναθαν Κόου. Αυτή η αμείλικτη σάτιρα του θατσερισμού μπορεί και να ’ναι, τόσα χρόνια και τόσα βιβλία μετά, η καλύτερη στιγμή του δημοφιλούς Βρετανού συγγραφέα.

Γι’ αυτό και η είδηση ότι με ταχύτατους ρυθμούς, με λίγους μόνο μήνες απόσταση από την κυκλοφορία του στην Αγγλία, βρίσκεται στα ελληνικά βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις «Πόλις» ο «Αριθμός 11», το νέο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Κόου, που διαφημίστηκε ως σίκουελ του «Πλιάτσικου» -και ο ίδιος δεν το διέψευσε- δίνει στο αναγνωστικό μας καλοκαίρι έναν ευχάριστο τόνο.

Κι αν ο «Αριθμός 11» δεν μας εγγυάται το ίδιο ακριβώς αναγνωστικό γλέντι με το «Τι ωραίο πλιάτσικο», σ’ αυτό ίσως να φταίει ότι η Αγγλία του Κάμερον -αυτή γίνεται ο νέος στόχος του Τζόναθαν Κόου- είναι υπερβολικά ανάλγητη για να ξεκαρδιστείς μαζί της. Απαιτείται μιαν άλλη, πιο μαύρη λογοτεχνική φόρμα, που να φλερτάρει με τα μυθιστορήματα φρίκης και να χωράει και τον θυμό του συγγραφέα για την οικονομική και κοινωνική κατάσταση στη χώρα του. Για τους φτωχούς, που γίνονται φτωχότεροι.

Γιατί μπορεί το ενδέκατο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Κόου (να ένα από τα κλειδιά του τίτλου, τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψετε μόνοι σας) να έχει πολλούς ήρωες (νεαρά κορίτσια που ψάχνουν τον δρόμο τους, ξεπεσμένες τραγουδίστριες που πέφτουν θύματα των reality της τηλεόρασης, ηλικιωμένους Τόρις που μισούν τον Μπλερ, Κινέζους μετανάστες-σκλάβους, αντιδραστικούς μεγαλοαστούς, που κινούν όλα τα νήματα, ακόμα και στον κόσμο της τέχνης), ένα είναι, όμως, το κεντρικό μοτίβο του: η διάλυση μιας χώρας από την απληστία των λίγων.

Λίγες μέρες πριν από το δημοψήφισμα στη Βρετανία (23 Ιουνίου) ο Τζόναθαν Κόου απαντά στις ερωτήσεις μας.

• Κοιτώντας την πατρίδα σας από το εξωτερικό, και μάλιστα από την Ελλάδα που καταρρέει, σχηματίζουμε μια πιο κολακευτική εικόνα γι’ αυτήν. Το βιβλίο σας, όμως, μας αφήνει μουδιασμένους, μπερδεμένους. Είναι τόσο χάλια -από οικονομική και ηθική άποψη- η σημερινή κατάσταση;

Βεβαίως η κατάσταση στην Αγγλία δεν έχει καμία σχέση με τη σοβαρή κρίση στην Ελλάδα. Οι οικονομίες των δύο χωρών δεν αντέχουν την παραμικρή σύγκριση -για την ώρα τουλάχιστον. Βρίσκω, όμως, την αντίδρασή σας στο βιβλίο μου (μουδιασμένη και μπερδεμένη) λίγο υπερβολική. Με ρωτάτε αν όντως είναι τόσο άσχημη η οικονομική κατάσταση σήμερα στην Αγγλία. Λοιπόν, πάρτε για παράδειγμα τις φιλανθρωπικές τράπεζες τροφίμων, που παίζουν ένα ρόλο στο βιβλίο.

Το 2010, τη χρονιά που ο Κάμερον ανέβηκε στην εξουσία, μοίραζαν τον χρόνο 64.000 πακέτα με τροφή για τρεις μέρες σε οικογένειες σε ολόκληρη την Αγγλία. Το 2015 αυτό το νούμερο έφτασε το 1.109.000, ανέβηκε σχεδόν δεκαπέντε φορές. Η φτώχεια ανάμεσα στα φτωχότερα στρώματα μεγαλώνει συνεχώς, κάτι που το συναντάς σε ολόκληρη την Ευρώπη. Είναι ένα από τα θέματα που θίγω στο «Αριθμός 11» και αφορά εξίσου με την Αγγλία κάθε άλλη χώρα.

• Αισθάνομαι ότι είχατε καιρό να γράψετε ένα τόσο βαθιά και απροκάλυπτα πολιτικό βιβλίο.

Ολα τα βιβλία μου είναι «πολιτικά», παρ’ όλο που σε μερικά από αυτά η πολιτική στράτευση είναι πιο εμφανής, πιο κοντά στην επιφάνεια. Το προηγούμενο βιβλίο μου, το «Expo 58», αναφερόταν στη γέννηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και τη διστακτική, απρόθυμη συμμετοχή της Βρετανίας το 1958 στην Παγκόσμια Εκθεση των Βρυξελλών, εκεί όπου συναντιούνταν όλα τα ευρωπαϊκά έθνη.

Το βρίσκω ιδιαίτερα πολιτικό θέμα και πολύ επίκαιρο στις μέρες μας. Πριν από αυτό είχα δημοσιεύσει το πρώτο μου μυθιστόρημα για παιδιά, τον «Σπασμένο Καθρέφτη», με ένα κοριτσάκι που αρχίζει να συνειδητοποιεί την κοινωνική αδικία. Και πριν από αυτό είχα γράψει τον «Ιδιωτικό βίο του Μάξουελ Σιμ» για τo αδιέξοδο στη ζωή ενός άνδρα, που, ενώ ο ίδιος είναι ένα χαρακτηριστικό προϊόν της καταναλωτικής μας κοινωνίας, η δουλειά του καταστρέφεται από την οικονομική κρίση του 2008.

• Το χιούμορ είναι ένα από τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά σας όπλα. Βρήκα, λοιπόν, πολύ ερεθιστική την ιστορία στο «Αριθμός 11» για έναν σίριαλ κίλερ, που δολοφονεί stand up κωμικούς επειδή με τα αστεία τους στην πραγματικότητα μαλακώνουν την οργή του κόσμου και εμποδίζουν την ανατροπή του διεφθαρμένου πολιτικού κατεστημένου. Πού βάζετε, λοιπόν, τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο χιούμορ που αποχαυνώνει και το χιούμορ που απελευθερώνει;

Η σάτιρα πρέπει να ενοχλεί και να αναστατώνει το κοινό, όχι να το κάνει να αισθάνεται ακόμα πιο άνετα με τις απόψεις που ήδη έχει. Και το γέλιο από μόνο του πιστεύω ότι πρέπει να είναι ένα είδος ύστατης λύσης: γελάς με μια κατάσταση όταν δεν υπάρχει τρόπος να την αλλάξεις.

Οι αγαπημένοι μου κωμικοί παραμένουν οι ίδιοι τα τελευταία πενήντα χρόνια, είναι πάντα ο Χοντρός και ο Λιγνός, γιατί το slapstick χιούμορ τους παίρνει τα σωματικά δεδομένα της ύπαρξής μας και μας συμφιλιώνει μαζί τους μέσω του γέλιου -oι νόμοι της φυσικής δεν μπορούν, βλέπετε, να μεταβληθούν και έρχονται συχνά σε σύγκρουση με τις ανάγκες των ανθρώπινων σωμάτων.

Οι πολιτικές καταστάσεις, όμως, είναι κάτι διαφορετικό: συνήθως μπορούν να αλλάξουν -όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό -και σ’ αυτή την περίπτωση, αντί να γελάμε με τα στραβά που υπάρχουν στον κόσμο της πολιτικής, καλύτερα θα ήταν να χρησιμοποιούσαμε όλη μας την ενέργεια για να τα διορθώσουμε.

• Το γεμάτο ζωή Λονδίνο, που θαυμάζουμε και ζηλεύουμε εμείς οι τουρίστες, αποκτά μια άλλη, τρομακτική όψη στις σελίδες του βιβλίου σας. Μας ξεναγείτε σε περιοχές πάμπλουτες, αλλά άδειες από ζωή, σε μια πόλη που μετατρέπεται σε φάντασμα από το κυνήγι του κέρδους και των επενδύσεων. Μπορείτε να μας το εξηγήσετε λίγο; Είναι κάτι που ο νέος δήμαρχος του Λονδίνου, ο Εργατικός Σαντίκ Καν, μπορεί να φρενάρει;

Δεν έχω ακόμα άποψη για τον νέο δήμαρχο του Λονδίνου, απλώς του στέλνω όλες τις καλές ευχές μου και του προσφέρω τη στήριξή μου. Βεβαίως, τα περισσότερα μέρη του Λονδίνου -ειδικά στο κέντρο της πόλης, αυτά που κυρίως βλέπουν οι τουρίστες- είναι γεμάτα από ζωή και κόσμο.

Ομως, νέα συγκροτήματα κατοικιών ξεπηδάνε συνεχώς στις όχθες του Τάμεση, τεράστιοι πύργοι με υπερπολυτελή διαμερίσματα. Αγοράζονται κυρίως από πλούσιους ξένους, που θέλουν να τα χρησιμοποιούν για κατοικίες μόνο για λίγες εβδομάδες τον χρόνο και στην πραγματικότητα τα βλέπουν σαν καλές επενδύσεις. Δεν είναι καθόλου σπάνιο αυτά τα διαμερίσματα να αλλάζουν συνεχώς ιδιοκτήτες με μεγάλο κέρδος κάθε φορά, πριν καλά καλά χτιστούν ακόμα, όταν το μόνο που υπάρχει είναι το σχέδιο του αρχιτέκτονα.

To ίδιο μοντέλο επαναλαμβάνεται και σε άλλα μέρη του Λονδίνου. Πολλοί από τους ακριβότερους δρόμους στις σικ και κυριλέ περιοχές, όπως το Τσέλσι, είναι γεμάτοι άδεια σπίτια, τα οποία χρησιμοποιούνται σαν δεύτερες, τρίτες ή δέκατες κατοικίες πάμπλουτων ανθρώπων, που στην πραγματικότητα δεν θέλουν να ζήσουν εκεί. Ολα αυτά σημαίνουν ότι ορισμένες περιοχές του Λονδίνου σιγά σιγά μετατρέπονται σε φαντάσματα, μοιάζουν εγκαταλελειμμένες. Αυτήν ακριβώς την πλευρά του Λονδίνου ήθελα να συλλάβω στο «Αριθμός 11».

• Ανασταίνετε, βεβαίως, στο βιβλίο σας τη διαβόητη οικογένεια των Γουίνσο, που κυριαρχούσε με την οικονομική και πολιτική βουλιμία της στο θατσερικό «Πλιάτσικο». Στο κέντρο, όμως, του νέου σας βιβλίου τοποθετείτε μια άλλη οικογένεια, τους Γκαν, τον εξωφρενικά πλούσιο τρόπο ζωής τους και την τερατώδη επέκταση του σπιτιού τους (με τα 11 υπόγεια!). Γιατί έχετε αυτή την εμμονή με τους πάμπλουτους συμπατριώτες σας;

Με ενδιαφέρουν πάντα τα άκρα της ανθρώπινης ψυχολογίας. Γιατί να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι για τους οποίους η έννοια τού «αρκετά, μέχρις εδώ, φτάνει» είναι απλώς αδιανόητη; Κάτι που στάθηκε έμπνευση για το βιβλίο μου ήταν μια στατιστική που έδωσε στη δημοσιότητα η Oxfam, σύμφωνα με την οποία οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη μοιράζονται μεταξύ τους τον ίδιο πλούτο, που αντιστοιχεί στο 50% του πληθυσμού της Γης.

Είναι εξοργιστικό. Ποιο το νόημα να έχεις χρήματα όταν τα κρύβεις σε οffshore τραπεζικούς λογαριασμούς; Μου είναι αδύνατον να το καταλάβω. Αλλά ο «Αριθμός 11» δεν προσπαθεί να εξηγήσει αυτές τις καταστάσεις. Kάνει μια απόπειρα να τις αναπαραστήσει σε όλο τους το παράλογο μεγαλείο.

• Κλείνετε το βιβλίο σας (δεν θα κάνω σπόιλερ) με έναν από μηχανής θεό, που σου σηκώνει τις τρίχες από τη φρίκη. Γιατί; Είναι ένα ταιριαστό λογοτεχνικό τέχνασμα; Είναι η ενδόμυχη ελπίδα σας για έναν εκδικητή;

Το πλάσμα, που εμφανίζεται στο τέλος του βιβλίου, είναι η ενσάρκωση της οργής, γι’ αυτό και είναι τρομακτικό. Το «Τι ωραίο πλιάτσικο» ήταν ένα θυμωμένο βιβλίο. Το «Αριθμός 11», όμως, είναι ένα βιβλίο για την οργή. Θέτει τις ερωτήσεις «γιατί επιτρέπουμε στους ηγέτες μας να τη βγάζουν καθαρή με αυτά που κάνουν;», «γιατί φοβόμαστε να εξοργιστούμε μαζί τους;».

• Σε λίγες μέρες έχετε το δημοψήφισμα. Εχετε αποφασίσει τι θα ψηφίσετε;

Θα ψηφίσω να παραμείνει η Βρετανία στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Στην πραγματικότητα για τους ίδιους λόγους που πρότεινε ο Γιάνης Βαρουφάκης πριν από λίγες μέρες γράφοντας στην «Guardian»: γιατί, όσο κακή κι αν έχει γίνει η Ε.Ε., ο κατακερματισμός της, που σίγουρα το Brexit θα τον επιταχύνει, θα οδηγήσει στην ανάδυση «πολιτικών τεράτων» σε όλη την Ευρώπη.

Στην πραγματικότητα τα βλέπουμε ήδη στο Ηνωμένο Βασίλειο: η καμπάνια υπέρ του Brexit κατάντησε αναίσχυντα λαϊκίστικη και εθνικιστική με μια αντιμεταναστευτική ρητορική που γέρνει προς την άκρα Δεξιά -δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε κάτι τέτοιο στη βρετανική πολιτική ζωή. Δεν υπάρχει χειρότερη εποχή για να θρυμματιστούν οι ευρωπαϊκές χώρες σε διαφορετικές, ανταγωνιστικές, εθνικιστικές οντότητες. Είναι ανάγκη να δουλέψουμε όλοι μαζί για να λύσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Τώρα, περισσότερο από ποτέ.

• Τα γκάλοπ δείχνουν ότι προηγείται το Brexit. Tι πιστεύετε ότι θα γίνει τελικά;

Α, μην περιμένετε από μένα προγνωστικά. Ζούμε σε εποχές απρόβλεπτες. Γι’ αυτό κι εγώ γράφω μυθιστορήματα και όχι πολιτικά δοκίμια.

Εγώ, ο Κεν Λόουτς και η στρατευμένη τέχνη

• Οι φιλανθρωπικές τράπεζες τροφής για φτωχούς και ανέργους ήταν το θέμα της ταινίας «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ», που χάρισε πρόσφατα τον Χρυσό Φοίνικα στον Κεν Λόουτς. Συμπέσατε, λοιπόν, στο θέμα. Ομως, οι κριτικές δεν του πολυχαρίστηκαν του Λόουτς, ακόμα και η αριστερή «Liberation» βρήκε την ταινία του «μανιχαϊστική». Μήπως η πολιτική, στρατευμένη τέχνη κινδυνεύει να καταντήσει μονόπλευρη και απλοϊκή;

Ναι, αλήθεια, υπάρχει αυτός ο κίνδυνος. Ξέρετε, μερικοί κριτικοί βρήκαν μανιχαϊστικούς και τους δικούς μου χαρακτήρες στον «Αριθμό 11». Αλλά εγώ προσπάθησα, τουλάχιστον, να σιγουρευτώ ότι αυτό το βιβλίο δεν θα είναι σαν μια κομματική, πολιτική ανακοίνωση.

Οι παππούδες της Ρέιτσελ, που αποτελούν κεντρικό μέρος της αφήγησης, είναι ψηφοφόροι των Συντηρητικών και έχουν έναν πολύ αστικό τρόπο ζωής -το μυθιστόρημα δεν τους κρίνει καθόλου γι’ αυτό. Και τα δυο παιδιά των Γκαν φαίνεται ότι είναι γεμάτα δυνατότητες.

Ο τρόπος που ο οικογενειακός τους πλούτος χρησιμοποιείται για να τα προστατεύσει από τον υπόλοιπο κόσμο, σημαίνει ότι θα μπορούσαν να γίνουν κοινωνικά αδαείς ενήλικες. Οταν, όμως, η εσωτερική δασκάλα τους τα βγάζει έξω στον κόσμο για μια μέρα και έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με την υπόλοιπη ανθρωπότητα, τα παιδιά περνάνε υπέροχα, διασκεδάζουν πραγματικά. Προσπάθησα, λοιπόν, να μη γράψω ένα απλοϊκό μυθιστόρημα για εκμεταλλευτές και τα θύματά τους.

Ο Τζέρεμι Κόρμπιν θα την πάθει σαν τον Τσίπρα

• Ο Ρότζερ, ένας από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες του βιβλίου, νοσταλγεί τη ζωή στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, επειδή τότε υπήρχε ακόμα το κράτος πρόνοιας στη Βρετανία και αυτός σιχαίνεται κάθε έννοια «επιλογής». Με την εκλογή του Τζέρεμι Κόρμπιν το Εργατικό Κόμμα ξαναβρίσκει μια πιο ιδεαλιστική, αριστερή πολιτική γλώσσα. Πιστεύετε ότι αυξάνει έτσι τις πιθανότητές του να ξαναπάρει την εξουσία;

Οι ιδεολογικές πεποιθήσεις του Τζέρεμι Κόρμπιν σχηματίστηκαν στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 και απ’ ό,τι φαίνεται δεν άλλαξαν και πολύ από τότε. Να εξηγήσω: το 1985, έπειτα από πέντε μόνο χρόνια θατσερισμού, θα ήταν πιο εύκολο να γυρίσουμε πίσω το ρολόι απ’ ό,τι τώρα, που έχουμε ήδη 35 χρόνια νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών.

Θα έφτανα, μάλιστα, στο σημείο να πω ότι αυτά που προσπαθεί να κάνει ο Τζέρεμι Κόρμπιν είναι σχεδόν ανέφικτα. Ο κ. Τσίπρας ανακάλυψε πέρυσι πόσο δύσκολο είναι να μετατρέπεις τα ιδανικά σου σε πράξη. Φοβάμαι ότι ο κ. Κόρμπιν θα αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΑ
Στο μυαλό του Κρίστιαν Γκρέι
Το παρακάτω κείμενο περιέχει spoilers. Oχι φυσικά για τους 600 χιλιάδες και πάνω Βρετανούς (ή μήπως Βρετανίδες;) και το ένα εκατομμύριο Αμερικανούς (ή μήπως Αμερικανίδες;) που όρμησαν ήδη και αγόρασαν το...
Στο μυαλό του Κρίστιαν Γκρέι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΑ
Στον Νταβίντ Ντιόπ από τη Σενεγάλη
Ένας 55χρονος Σενεγαλέζος χάρισε στη Γαλλία το πρώτο της Διεθνές Μπούκερ. Το κέρδισε ο Νταβίντ Ντιόπ με το δεύτερο μυθιστόρημά του, «Τη νύχτα, όλα τα αίματα είναι μαύρα» (εκδόσεις Πόλις) και το μοιράστηκε με...
Στον Νταβίντ Ντιόπ από τη Σενεγάλη
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΑ
Γιεγιέδες, μεγαλοεκδότες και πράκτορες στη δίνη των Ιουλιανών
Ο Θεσσαλονικιός συγγραφέας στο νέο του μυθιστόρημα «Casa Μπιάφρα», που παίρνει το όνομά του από το πρώτο κοινόβιο της πόλης, στήνει έναν πολύχρωμο κόσμο που μπλέκεται το καλοκαίρι του 1965 σε πολιτικές...
Γιεγιέδες, μεγαλοεκδότες και πράκτορες στη δίνη των Ιουλιανών
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΑ
Ενας σέξι, πανέξυπνος και ηθικός «Φρανκενστάιν» στο Λονδίνο του 1982
Ο Ιαν ΜακΓιούαν βρέθηκε αυτή την εβδομάδα στην Ελλάδα για μια διάλεξη στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος. Ευκαιρία και για μίνι διακοπές στην Κέρκυρα. Ευκαιρία και για μας να μιλήσουμε μαζί του για το νέο του...
Ενας σέξι, πανέξυπνος και ηθικός «Φρανκενστάιν» στο Λονδίνο του 1982
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΑ
«Οι Αλβανοί ήταν και θα είναι οι λευκοί νέγροι της Ελλάδας»
Το νέο του βιβλίο, «Λάθος χώρα», ήταν μια ευκαιρία να μιλήσουμε με τον γνωστό συγγραφέα, Γκαζμέντ Καπλάνι, που έπειτα από 25 χρόνια εγκατέλειψε τη χώρα μας, για να μην τον ταπεινώσουν και τον εξοντώσουν ηθικά...
«Οι Αλβανοί ήταν και θα είναι οι λευκοί νέγροι της Ελλάδας»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΑ
Μετά τη Θάτσερ γράφει για το Brexit
«Θα ψηφίσω να παραμείνει η Βρετανία στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Γιατί όσο κακή κι αν έχει γίνει η Ε.Ε., ο κατακερματισμός της, που σίγουρα το Brexit θα τον επιταχύνει, θα οδηγήσει στην ανάδυση “πολιτικών τεράτων” σε...
Μετά τη Θάτσερ γράφει για το Brexit

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας