Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η πολιτική και συναισθηματική ερημιά ενός τρομοκράτη

Ο Νικόλας Σεβαστάκης, καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η πολιτική και συναισθηματική ερημιά ενός τρομοκράτη

  • A-
  • A+
Πώς παίρνει ένα χαρισματικό παιδί τον δρόμο της δολοφονικής, επαναστατικής δράσης; Τι συμβαίνει γύρω του και μέσα του, στα τελευταία χρόνια της χούντας και στα πρώτα της Μεταπολίτευσης που από συνηθισμένος, ερωτευμένος νέος γίνεται ένας κυνικός παράνομος, χωρίς ενοχές; Η καλή λογοτεχνία δεν ηθικολογεί, δεν στέλνει στο ανάθεμα, προσπερνά τα στερεότυπα. Κι αυτό ακριβώς κάνει ο Νικόλας Σεβαστάκης στο μυθιστόρημά του «Ανθρωπος στη σκιά».

Με δύο συλλογές διηγημάτων που αμέσως ξεχώρισαν («Αντρας που πέφτει» και «Γυναίκα με ποδήλατο») και οι δύο από τις εκδόσεις «Πόλις», ο Νικόλας Σεβαστάκης, καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, μας έδωσε πρόσφατα το πρώτο του μυθιστόρημα «Ανθρωπος στη σκιά».

Και είναι την ίδια στιγμή πολύ κοντά αλλά και πολύ μακριά από τα άρθρα του σε περιοδικά και εφημερίδες, άλλο σημαντικό στοιχείο της έντονης δημόσιας παρουσίας του. Πολύ κοντά, γιατί το θέμα του μυθιστορήματος είναι πολιτικό, το πορτρέτο ενός τρομοκράτη. Πολύ μακριά, γιατί οι δρόμοι της καλής λογοτεχνίας δεν έχουν απόψεις και πολεμική, αλλά παρατήρηση, αλήθεια και συναίσθημα.

Μια παρέα εφήβων το 1973, λίγο πριν πέσει η χούντα, ακούνε Νοστράδαμος και Ανταμό, ερωτεύονται, αγαπιούνται, χορεύουν και διαβάζουν, ανακαλύπτουν την πολιτική και την Αριστερά, παίρνουν μέρος στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια παρέα σαν όλες τις άλλες, που όμως θα βγάλει από τους κόλπους της έναν τρομοκράτη.

Που, πολλά χρόνια αργότερα, το 2015, θα βρεθεί απαγχονισμένος σε πλαγιά του Υμηττού. Είναι ο Φάνης ή Μαύρος, ο κύριος ήρωας μιας πολυπρόσωπης, συναρπαστικής αφήγησης που δεν θέλεις να τελειώσει.

• Το «Ανθρωπος στη σκιά» είναι το πρώτο σας μυθιστόρημα και έχω την αίσθηση ότι, μιας και «αργήσατε», θέλατε να έχει μια βαρύτητα, όχι μόνο λογοτεχνική, αλλά και θεματική. Εχω δίκιο;

Ναι, ήθελα να μπω στα βαθιά και, βέβαια, να αγγίξω άλλους κόσμους, πρόσωπα και καταστάσεις που μου φαίνονται πως έχουν να πουν κάτι, όχι μόνο για μια συγκεκριμένη συγκυρία, αλλά και για κάποια από τα ελληνικά πολιτικά πάθη των τελευταίων δεκαετιών.

• Η τρομοκρατία είναι πελώριο θέμα και δεν λείπουν οι λογοτεχνικές καταθέσεις. Η δική σας φαντάζομαι ότι είναι σχέδιο αρκετών χρόνων. Τι ήταν αυτό που σας «έτρωγε» μέσα σας και θέλατε να το πείτε;

Το θέμα με κέντριζε ήδη από τη δεκαετία του ’90, πολύ πριν από τον θόρυβο και τη δημοσιογραφική και αστυνομική φρενίτιδα του 2002. Διάβαζα κατά καιρούς διάφορα, όχι με κάποιο συγγραφικό σχέδιο κατά νου. Ξέρετε, έχω τη συνήθεια όταν μπω σ’ ένα θέμα, να καταβροχθίζω τις πιο διαφορετικές πηγές γύρω από αυτό. Ολο αυτό, όμως, δεν γινόταν συνειδητά με στόχο ένα μυθιστόρημα ή ένα δοκίμιο. Ηταν περιέργεια για ανθρώπους που έκαναν αυτές τις επιλογές και η αίσθηση πως οι δικές μας συζητήσεις γι’ αυτό ήταν φτωχές, επαναλαμβανόμενες και, για κάποιους παλιότερους, με κάποια ενόχληση και διάθεση να περάσουν σε άλλο θέμα. Αυτό διαπίστωνα όποτε άνοιγα το θέμα με αριστερούς της γενιάς του ’60.

• Οταν εμφανίστηκε η «17 Νοέμβρη», τη δεκαετία του ’70, ήσασταν αγοράκι. Θυμάστε καθόλου το κλίμα, τον αντίκτυπο στο αριστερό σας σπίτι, σπίτι βουλευτή της ΕΔΑ;

Δεν θυμάμαι να μιλάμε στο σπίτι γι’ αυτό. Μόνο αργότερα, την αναστάτωση και τον τεράστιο θυμό της μάνας μου και του πατέρα μου (ανθρώπων βαθύτατα αριστερών) μετά τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη και του Κωστή Περατικού. Ο τελευταίος, ο πατέρας του και οι αδελφοί του, ήταν οικογενειακοί φίλοι. Θυμάμαι πάντα τον Κωστή Περατικό που αγαπούσε την τζαζ κιθάρα και έπινε τα ούζα του στην πλατεία στο Καρλόβασι στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

• Κι όταν μεγαλώσατε; Είχατε ποτέ τη δεκαετία του ’80 μια κάποια τάση κατανόησης, «αποδοχής» της τρομοκρατίας ή ήσασταν πάντα κάθετος απέναντί της;

Περνώντας κάποια χρόνια από τον αριστερισμό θέλησα, όπως γίνεται συχνά, να θεωρητικοποιήσω τις διάφορες «ανατρεπτικές πρακτικές», να μιλήσω δηλαδή αυτή τη γλώσσα που θα έκανε τον Οργουελ να ανατριχιάζει και που ο Νάνι Μορέτι τη σαρκάζει ωραία σε μια απ’ τις ταινίες του.

Δεν ξέρω, όμως, αν η λέξη «κατανόηση» είναι η σωστή. Θα έλεγα ότι μέσα στον ριζοσπαστισμό γίνεσαι κάπως αδιάβροχος και ηθικά στεγανοποιημένος, αυτάρκης στην άποψή σου για τους φίλους, τους εχθρούς, τους συσχετισμούς δύναμης κ.λπ. Βλέπεις μόνο δομές ή σχέσεις εξουσίας και όχι συγκεκριμένα άτομα, ευθύνες και πόνο. Ακόμα, όμως, και αυτή η αφ’ υψηλού προσέγγιση είναι εντέλει μια βαναυσότητα που μπορεί να βγει και στον πιο ευαίσθητο κοινωνικά άνθρωπο.

• Η 17Ν είχε πάντα αναφορές στην ιστορία της ελληνικής Αριστεράς σαν να ήταν αυτοδίκαια μια συνέχεια των καλύτερων στιγμών της. Πιστεύετε ότι γι’ αυτό ίσως ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς, όχι πάντως το ΚΚΕ, δεν κατάφερε να πάρει πειστικά αποστάσεις από την τρομοκρατία;

Για να πω την αλήθεια, έβλεπα στη 17Ν το απάνθισμα των μεταπολιτευτικών κοινών τόπων. Τα γραπτά τους ήταν προέκταση αυτών που άκουγες σ’ ένα καφενείο ή σ’ ένα από τα «πηγαδάκια» στην Ομόνοια: οι Αμερικάνοι, οι ρεμούλες, η μπανανία που της πίνουν το αίμα κ.λπ.

Η αντίληψη, εντέλει, ότι η χρεοκοπία προκαλείται από τα σκάνδαλα κάποιων διεφθαρμένων ελίτ. Ηταν ο φτωχός βυθός μιας ορισμένης Αριστεράς, η ξηρασία και η λιμνασμένη της φαντασία. Αυτό, όμως, μπορεί ν’ ασκούσε γοητεία και σε όσους ονειρεύονταν συχνά δύναμη και είχαν μια περίεργη σχέση με τη βία και την εξιδανίκευση της «ανταπόδοσης». Ειδικά στο είδος των διανοούμενων της κατώτερης μεσαίας τάξης, που ένιωθαν μετέωροι ανάμεσα σε παλιές ελίτ και την περιφρόνηση του Ελληνα για τον ρόλο τους.

Ακόμα όμως και κεντρώοι αντιδεξιοί της πιο κλασικής κοπής ένιωθαν ταύτιση με τη «δικαιοσύνη» ως εκδίκηση γι’ αυτό ή το άλλο. Στην Αριστερά, πλην του ΚΚΕ που είχε πάντα μια αντίληψη περί Αμερικανών πρακτόρων, κυριαρχούσε η ιδέα της μεγάλης οικογένειας που είχε απλώς κάποια λοξά και κάπως παραστρατημένα παιδιά. Και, βέβαια, φαντάζομαι ότι σε κάποιους υπήρχαν και βιώματα κοινότητας και φιλίες, πριν χαθούν με αυτούς που πήραν τον δρόμο της τρομοκρατίας.

• Ο νεαρός τρομοκράτης σας στρατολογείται από παλιούς αριστερούς, διωγμένους και κοσμοπολίτες. Ολους αυτούς, αλλά και τον Φάνη σας, τους σέβεστε για τα παθήματά τους, αλλά και ξεσκεπάζετε τις ανθρώπινες και πολιτικές τους αδυναμίες. Μια αξιοσημείωτη ισορροπία αισθήματος. Καμιά διάθεση καταδίκης. Ηταν δύσκολο; Ηταν αναγκαίο;

Το βιβλίο είναι εξ ολοκλήρου μυθοπλασία. Ηθελα, όμως, να έχει πιστότητα στη δική μου, τουλάχιστον, αίσθηση για το φαινόμενο. Δεν είναι μια ηθική παραβολή για τα δεινά της ένοπλης επιλογής. Ούτε θέλησα να παρουσιάσω μονοσήμαντα «κακούς» ανθρώπους.

Για μένα αυτή η ιστορία έχει τις ρίζες της σε φαντάσματα της δεκαετίας του ’40, σε ψυχικές και πολιτικές καθηλώσεις που βυθίζονται στον χρόνο. Αυτές οι εμμονές συναντούν κάποιους νεότερους, τη στιγμή ακριβώς που πέφτει η δικτατορία και ανοίγεται μια νέα περίοδος για τη χώρα. Είναι ο αναγνώστης που θα κρίνει τα ηθικά, συναισθηματικά και πολιτικά κενά, την έρημο αυτών των ανθρώπων. Ο συγγραφέας αφήνει να μιλήσουν τα λόγια και οι πράξεις των επινοημένων του προσώπων.

• Δεν θελήσατε να μπλέξετε με τη μέινστριμ τρομοκρατία, τον Γιωτόπουλο και Κουφοντίνα, όσο κι αν το καλοκαίρι του 2002 παίζει ρόλο στο μυθιστόρημά σας. Διαλέξατε έναν περιθωριακό, ξεχασμένο, παροπλισμένο πολλά χρόνια «δολοφόνο» της πρώτης-πρώτης περιόδου της τρομοκρατίας; Γιατί;

Οπως είδατε δεν αναφέρω όνομα οργάνωσης που να παραπέμπει στην ιστορία με τη «17 Νοέμβρη». Αλλωστε έχω την εντύπωση ότι για την πρώτη περίοδο συνολικά γνωρίζουμε μόνο επιλεκτικές πληροφορίες. Ο Φάνης Αυγερινός είναι ένας νέος που δεν βγαίνει από τις οργανώσεις της αντίστασης στη δικτατορία, ούτε από κάποια αξιοσημείωτη εμπειρία πολιτικοποίησης.

Σαν την πίσω πλευρά της απότομης υπερπολιτικοποίησης και της θεοποίησης του αγωνιστικού παρελθόντος, που συνέβη τον πρώτο καιρό μετά την πτώση της δικτατορίας. Για μένα έχει περισσότερο ενδιαφέρον αυτή η απρόβλεπτη γέννηση κάποιου που μπορεί να φτάσει στη δολοφονική δράση, το πώς δηλαδή υπερβαίνει εύκολα κάποια όρια που άλλοι δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν.

• Στο βιβλίο σας μιλάει κυρίως ο περίγυρος του τρομοκράτη και όχι ο ίδιος. Συμμαθητές, ερωμένες, φίλες και συγγενείς. Γιατί αποφύγατε την κατά μέτωπο αντιμετώπισή του, με την εξαίρεση ενός κεφαλαίου που αποκαλύπτει τα αισθήματά του, μετά την τρομοκρατική επίθεση, ενώ κρύβεται.

Το βλέμμα των άλλων χτίζει με θραύσματα τον χαρακτήρα του Φάνη Αυγερινού ή Μαύρου. Η κατά μέτωπο αντιμετώπιση θα έκρυβε από τον αναγνώστη το πλαίσιο των σχέσεων, μέσα στο οποίο εντάσσεται, για να το παραμερίσει και να διεκδικήσει την παράνομη και αργότερα την αποστρατευμένη του ζωή.

• Αρκετοί ήξεραν και δεν μίλαγαν για τη δράση του Φάνη. Πιστεύετε ότι ως κοινωνία έχουμε συλλογική ευθύνη για την άνθηση της τρομοκρατίας;

Ενα από τα λεπτά ζητήματα είναι πάντα η σχέση ανάμεσα στο «αγνοώ» και στο «ξέρω λίγα» ή «στο περίπου». Οι σιωπές και κυρίως ο τρόπος που οι σιωπές διαμόρφωσαν ένα μυστήριο και μια συνωμοσιολογική σφαίρα μέσα στα χρόνια.

Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη στάση παρά ως γενεακή αλληλεγγύη και συνέπεια της παρεοκρατίας που συχνά καλύπτει ή σχετικοποιεί εγκλήματα στο όνομα κοινών αναμνήσεων ή άλλων συνδρόμων. Δεν μου αρέσουν, ωστόσο, οι γενικεύσεις περί συλλογικής ευθύνης. Οι ευθύνες έχουν πάντα προσωπική υπογραφή και συχνά και πολιτικό χρώμα.

• Θα ήταν νομίζω ενδιαφέρον να γράφατε κάπως περισσότερα για την περίοδο που ο τρομοκράτης σας ζει ως δημόσιος, σχεδόν, υπάλληλος έναν ήσυχο, αποτραβηγμένο βίο. Γιατί το αποφύγατε;

Ο υπάλληλος του πανεπιστημίου πρώην τρομοκράτης θα έπρεπε να έχει κάτι για να διεκδικήσει την προσοχή μας. Η υπηρεσιακή του θητεία ήταν, προφανώς, ανεπίληπτη, κι έτσι το μυθιστόρημα δεν πιστεύω ότι θα κέρδιζε κάτι από αυτήν.

• Είναι τόσο πλούσια πια η γνώση μας για την ελληνική τρομοκρατία, πρόσωπα και διαδρομές, που ίσως η λογοτεχνία δεν μπορεί να αποφύγει την επανάληψη μοτίβων της. Ερεθίζει αυτό τη γραφή ή την περιορίζει;

Δεν πιστεύω ότι έχουμε πραγματικά πλούσια γνώση για την ελληνική τρομοκρατία. Μιλώ για το ευρύ κοινό. Εχουμε δημοσιογραφικά ρεπορτάζ και ένα μεγάλο όγκο διαρροών και παραφιλολογίας, ενώ, κατά τη γνώμη μου, αυτή η φαινομενική πληθώρα δεν έχει απαντήσει σε ουσιώδη ερωτήματα.

Τα δικαστικά χρονικά, επίσης, των τελευταίων δύο δεκαετιών δεν είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικά, αφού «κλείνουν» βιαστικά τα ερωτήματα. Υπάρχει πάντα ένας κίνδυνος να κινηθεί κανείς με στερεότυπη, έτοιμη τροφή, ειδικά αν δεν δώσει προσοχή στα πρόσωπα σαν ξεχωριστές οντότητες.

• Το πώς πλάθεται και γεννιέται ένας τρομοκράτης είναι μεγάλη και σύνθετη κουβέντα. Εσείς, όμως, «κατασκευάσατε» έναν. Νιώθετε ότι ως δημιουργός του δώσατε κάποιες απαντήσεις και ποιες;

Νομίζω ότι δίνω κάποια νεύματα στον αναγνώστη για να καταλάβει. Το πώς συγκυρίες και ατομικές επιλογές συνδιαμορφώνουν μια πορεία και μια ακραία επιλογή. Η οικογένεια και κυρίως η αναμέτρηση των νεότερων με τους φορείς της Ιστορίας, με τη λεγόμενη «δρακογενιά» και τα δικά της πάθη, έπαιξαν ίσως σημαντικό ρόλο.

• Εχετε, τελικά, απάντηση στο γιατί αυτοκτονεί;

Το ανοιχτό βιβλίο είναι αυτό που δεν απαντά σε όλες τις απορίες μας. Το ότι η αυτοκτονία συμβαίνει το 2015 με κυβέρνηση Αριστεράς-ΑΝ.ΕΛΛ. μπορεί και να έχει κάποιο νόημα.

Αγιοποιούν τη δολοφονική δράση του Κουφοντίνα

• Το βιβλίο σας πέφτει πάνω αν όχι σε μια έξαρση της ίδιας της τρομοκρατίας, όσο στην αποθέωση του Κουφοντίνα από ομάδες νέων. Τι πιστεύετε γι’ αυτούς, αλλά και για το θέμα των αδειών που παίρνει και τη στάση της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, Ξένης Δημητρίου;

Υπάρχει μια μυθολογία του αντάρτη πόλης, αυτή τη φορά στον αναρχικό χώρο. Είναι μεγάλη συζήτηση αυτή και άλλα κείμενα μπορεί να την κρίνουν και να την ερμηνεύσουν. Να ξεχωρίσουμε δύο πράγματα: οι άδειες αυτές καθεαυτές μπορεί πράγματι να αφορούν κάθε κρατούμενο, ακόμα και έναν πολυϊσοβίτη (αν και δεν έχω δει καμιά άδεια στον αθόρυβο Γιωτόπουλο).

Εδώ όμως χτίζεται μια ολόκληρη καμπάνια που προπαγανδίζει, αποθεώνει, αγιογραφεί μια δολοφονική δράση στο όνομα του αντι-συστήματος. Ανθρωποι κάνουν αμέριμνα λάικ σε κείμενα που εκθειάζουν τον «αντάρτη πόλης» και την «αδιάλλακτη στάση του», πράγμα φυσικά που απέχει παρασάγγας από το θέμα διεκδίκησης της άδειας.

Διαμορφώνεται ένας οπαδισμός της πολιτικής βίας που μπορεί και αναπαράγει ένα φαινόμενο, ακόμα και αν έχει τελειώσει στην παραδοσιακή του μορφή. Και, βέβαια, υπάρχει και μια κωμικοτραγική διάσταση: αναρχικοί που ανακαλύπτουν την αντιδεξιά και έναν αντιφασισμό πιο παραδοσιακό και από αυτόν της παλιάς Αριστεράς.

• Θα θέλατε να διαβαστεί το βιβλίο σας όχι μόνο από μια γενιά που, αδιάφορη, ίσως θεωρεί την τρομοκρατία κάτι μακρινό, «μια υπόθεση με ιστορικό ενδιαφέρον», όπως γράφετε, αλλά και από τους υποστηρικτές της; Θέλετε, με άλλα λόγια, να επηρεάσετε ίσως συνειδήσεις;

Αυτό ελπίζω ότι το κάνω στα κείμενα πολιτικής σκέψης και σε άλλες δημόσιες παρεμβάσεις. Ο «Ανθρωπος στη σκιά» απευθύνεται με άλλο τρόπο στον αναγνώστη του. Δείχνει πώς ένα συγκεκριμένο πολιτικό κακό περνάει μέσα από προσωπικά και πολιτικά τραύματα της ελληνικής ζωής.

Η οργή των θυμάτων

• Από τα πιο σημαντικά κομμάτια του βιβλίου είναι η εμφάνιση της ανιψιάς ενός θύματος των τρομοκρατών, μιας δεξιάς μεγαλοαστής. Δεν περιγράφετε μόνο τον θυμό της, αλλά και την αλαζονεία της.

Η Μιράντα αντιπροσωπεύει τον κόσμο των θυμάτων και τον θυμό τους, καθώς αισθάνονται ότι τους έχουν αφήσει στο σκοτάδι, ότι περιφρονούν τα συναισθήματά τους και δεν τους λένε την αλήθεια. Γράφοντας το κεφάλαιο αυτό προσπάθησα να μπω στην ίδια της την αγανάκτηση απέναντι σε αυτούς που γνώριζαν περισσότερα, μα δεν μίλησαν.

Είναι φυσικά άδικη μες στην οργή της, αλλά ίσως έχει δίκιο σε πολλές από τις υποψίες της και κυρίως στο ότι πάντα κάποιος θα βρισκόταν να την περιφρονήσει ως απολιτίκ και άσχετη με τα επίδικα της Ιστορίας. Αυτό είναι το δράμα της και, βέβαια, ότι δεν μπορεί ποτέ να καταλάβει τους εσωτερικούς κώδικες των αριστερών.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΑ
«Οι Αλβανοί ήταν και θα είναι οι λευκοί νέγροι της Ελλάδας»
Το νέο του βιβλίο, «Λάθος χώρα», ήταν μια ευκαιρία να μιλήσουμε με τον γνωστό συγγραφέα, Γκαζμέντ Καπλάνι, που έπειτα από 25 χρόνια εγκατέλειψε τη χώρα μας, για να μην τον ταπεινώσουν και τον εξοντώσουν ηθικά...
«Οι Αλβανοί ήταν και θα είναι οι λευκοί νέγροι της Ελλάδας»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΑ
Μόλις ανακοινώθηκαν, αφορούν βιβλία του 2016
Τα περισσότερα από τα βιβλία στα οποία απονέμονται τα «φετινά» Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας, μπορεί να μην υπάρχουν καν στα ράφια των βιβλιοπωλείων (για τις προθήκες, ούτε λόγος). Κι αυτό, όχι γιατί η Κριτική...
Μόλις ανακοινώθηκαν, αφορούν βιβλία του 2016
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΑ
Μετά τη Θάτσερ γράφει για το Brexit
«Θα ψηφίσω να παραμείνει η Βρετανία στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Γιατί όσο κακή κι αν έχει γίνει η Ε.Ε., ο κατακερματισμός της, που σίγουρα το Brexit θα τον επιταχύνει, θα οδηγήσει στην ανάδυση “πολιτικών τεράτων” σε...
Μετά τη Θάτσερ γράφει για το Brexit
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΑ
Τα μυθιστορήματα δεν αλλάζουν τον κόσμο
Ο κορυφαίος Αμερικανός συγγραφέας με τις μικρασιατικές ρίζες, βραβευμένος με Πούλιτζερ το 2003 για το πρωτοπόρο σε θέματα ταυτότητας φύλου «Middlesex», ήρθε για τις εκδηλώσεις «Αθήνα 2018 - Παγκόσμια...
Τα μυθιστορήματα δεν αλλάζουν τον κόσμο
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΑ
Ο Σόντερς στην Αθήνα
Σάββατο βράδυ, στην καρδιά της πόλης, στις 8 μ.μ., στο Πόλις Art Cafe θα βρίσκεται ένας πολύ μεγάλος συγγραφέας, ο Αμερικανός Τζορτζ Σόντερς. Μάστορας της μικρής φόρμας, με το πρώτο μυθιστόρημά του, το...
Ο Σόντερς στην Αθήνα
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΑ
Η σεξουαλική κακοποίηση αφήνει τραύμα ανεξίτηλο
Κράτησε, με το πολυσυζητημένο μυθιστόρημά της «Λίγη ζωή», άγρυπνους επί μέρες και με κομμένη την ανάσα εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Και στην Ελλάδα. Εξ ου και η επιτυχία που είχε η εμφάνιση της 43χρονης...
Η σεξουαλική κακοποίηση αφήνει τραύμα ανεξίτηλο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας