Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο κόσμος δεν με αναζητά για την τελειότητα»

Οταν η Φωτεινή Βελεσιώτου τραγουδά, έχει τόση αγωνία που το χέρι με το οποίο κρατά το μικρόφωνο είναι γεμάτο σημάδια από το σφίξιμο

Ο κόσμος δεν με αναζητά για την τελειότητα»

  • A-
  • A+

Ξυπνάει αχάραγα ό,τι ώρα και να κοιμηθεί. Μισεί τα λούσα κι ανεβαίνει στη σκηνή με τα ρούχα που φοράει κι εκτός. Ονειρεύεται τη στιγμή που θα πάρει τη βάρκα της και θα χαθεί για ώρες στο ψάρεμα. Κρατά ένα μικρό παράπονο στον μπαμπά της που την εμπόδισε να γίνει μπασκετμπολίστρια. Καπνίζει αρειμανίως. Αποφεύγει την ενασχόληση με τα social media. Δεν πετά ποτέ τίποτα και τακτοποιεί με επιμέλεια σε κουτιά τις αναμνήσεις μιας ζωής που είχε αδιανόητες ανατροπές.

Εχει αδυναμία στον Καζαντζίδη, τον Διονυσίου, τον Αγγελόπουλο, τη Μοσχολιού κι απωθημένο μια συνεργασία με τον Σωκράτη Μάλαμα. Επενδύει στις ανθρώπινες σχέσεις και δεν έχει καμία αξίωση για καριέρα. Είναι άμεση κι ανεπιτήδευτη.

Οταν τραγουδά έχει τόση αγωνία που το χέρι με το οποίο κρατά το μικρόφωνο είναι γεμάτο σημάδια από το σφίξιμο. Δεν έχει κάνει ποτέ μάθημα ορθοφωνίας.

Στο στούντιο υποφέρει. Στο live ζει σε μέθεξη. Τι είναι τελικά αυτό που κάνει τη Φωτεινή Βελεσιώτου τόσο αγαπητή;

Υστερα από μια συνάντηση μαζί της έχεις όλες τις απαντήσεις.

Λίγο πριν από την αποψινή πρεμιέρα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (μαζί με την Αναστασία Μουτσάτσου και τη Μυρτώ Αλικάκη παρουσιάζουν το έργο «Γυναίκες» σε σκηνοθεσία Ελενης Γκασούκα), η δημοφιλής τραγουδίστρια μας μίλησε για την αθώα αγάπη για τη μουσική που κληροδότησε στα παιδιά της, τον Φάνη και την Ελένη, το καφωδείο «Τα χνάρια» στη Θεσσαλονίκη που πρωτοτραγούδησε ρεμπέτικα τη δεκαετία του ’80, την πρώτη συνεργασία στην Αθήνα στο πλευρό του Μανώλη Μητσιά, τα τέσσερα χρόνια στην ιστορική αθηναϊκή ταβέρνα «Κληματαριά», το τραγούδι «Κάποια μάνα αναστενάζει» του Βασίλη Τσιτσάνη που δεν έλειπε ποτέ από τις εμφανίσεις της, την περσινή συνεργασία με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη -«σε 1.000άρι μαγαζί», όπως λέει- που την έφερε αντιμέτωπη με ένα τεράστιο κοινό, την αναπάντεχη επιτυχία μετά το κομμάτι «Μέλισσες» του Γιώργου Καζαντζή, το αν τελικά μιμείται ή όχι τη Σωτηρία Μπέλλου.

• Δεν είστε αυτό που λέμε κλασική περίπτωση τραγουδίστριας.

Αν σκεφτείτε ότι στις έντεκα το πρωί έχω τελειώσει τις μισές μου δουλειές, μάλλον όχι... Δεν είμαι αυτό που λένε γεννημένη τραγουδίστρια. Είμαι μια απίστευτα τυχερή συνταξιούχα δασκάλα που αντί να κάθεται σπίτι σε βαθιά κατάθλιψη και να βλέπει τηλεόραση, ζει εδώ και πέντε χρόνια ένα άπιαστο όνειρο.

Στην επαρχία όπου έζησα μεγάλο μέρος της ζωής μου όλα ήταν διαφορετικά: είχα μικρά παιδιά, ασχολιόμουν με τα χωράφια, δεν πολυέβγαινα. Τη φάση της μοναξιάς τη χόρτασα. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν δύσκολα.

• Για να ξεκινήσουμε από αυτά...

Γεννήθηκα το 1958 στην Καρδίτσα, σε ένα περιβάλλον απολύτως χριστιανικό. Ο πατέρας μου ήταν χωμένος με τα μπούνια στην εκκλησία. Μέχρι σχεδόν την ενηλικίωση ακολουθούσα κι εγώ κάτι στο οποίο δεν πίστεψα ποτέ.

Ομως στα 17 πήγα πρώτη φορά στη χορωδία Αρίων Καρδίτσας και αυτό ήταν το έναυσμα για να ακούσω και να αγαπήσω μουσική άλλου τύπου. Είχαμε έναν πολύ φωτισμένο μαέστρο που μου έμαθε τον Ξαρχάκο και τον Χατζιδάκι.

Γενικά σε εκείνη την ηλικία άρχισα να ψάχνομαι: Το πρωί έκανα διάφορες δουλειές -μέχρι σε αργυροχρυσοχοείο έχω εργαστεί-, το απόγευμα έπαιζα μπάσκετ, που ήταν η μεγάλη μου αγάπη, και το βράδυ με τα χρήματα που έβγαζα, έπαιρνα την ομάδα και την κερνούσα στα ρεμπετάδικα. Κοιμόμουν μια φορά κάθε τρεις μέρες.

• Είχατε από τότε αυτή τη χαρακτηριστική, βαριά φωνή;

Ναι, βέβαια, ήταν το κουσούρι μου. Στο σχολείο ντρεπόμουν να μιλήσω για να μην ακουστώ. Στη χορωδία όμως με έβαλαν δίπλα στη Ρούλη, μια υπέροχη κοντράλτο και άρχισα να αποδέχομαι τη φωνή μου. Αυτό ήταν το πρώτο μου μουσικό σχολείο.

• Στην έδρα ως δασκάλα πότε πρωτοκαθίσατε;

Η πρώτη τάξη που μου έδωσαν ήταν Εκτη Δημοτικού. Εγώ ήμουν σχεδόν 20 χρόνων και οι μαθητές μου 12. Επέλεξα όλα τα χρόνια να διδάσκω σε επαρχιακά σχολεία διότι στο χωριό γινόμουν μέλος της κοινωνίας και της ζωής τους.

Στην Αθήνα είναι πιο απρόσωπα τα πράγματα. Σκεφτείτε πως στο Πλαγιάρι (ένα προσφυγικό χωριό στα ανατολικά της Θεσσαλονίκης) από το οποίο πήρα σύνταξη το 2004, έμεινα 15 ολόκληρα χρόνια.

Η ενασχόληση με τα παιδιά με συγκλόνισε και μου άφησε την παιδικότητα με την οποία αντιμετωπίζω σήμερα τα πάντα στο τραγούδι: από την επαφή με το κοινό μέχρι τον τρόπο που συνεννοούμαι με τον ηχολήπτη.

• Μη μου πείτε ότι το επαγγελματικό τραγούδι είναι τόπος αθωότητας.

Αργησα να μπω στον μουσικό στίβο και δεν είμαι από τη φύση μου ανταγωνιστικός άνθρωπος. Είμαι γενικά η χαρά της συνεργασίας. Με έχουν αποδεχτεί όλοι όπως είμαι.

Ξέρουν ότι όπως δεν θα βάλω ποτέ τακούνι, έτσι και δεν θα διεκδικήσω κάτι που δεν μου ανήκει. Ο κόσμος με γνώρισε το 2011 στα 53 μου χρόνια. Τι νόημα θα είχε να υποδυθώ ότι ξαφνικά ξύπνησα μια άλλη;

Πώς να πω στους μαθητές μου που έρχονται στα live ότι μέσα σε μια μέρα μεταλλάχθηκα;

• Σήμερα, που ακούτε ότι σχολεία κοντά σε αυτά που διδάξατε κλειδώνουν τις πόρτες στους μικρούς πρόσφυγες, πώς νιώθετε;

Στα σχολεία υπάρχουν φωτισμένοι εκπαιδευτικοί αλλά, κατά τα ψέματα, το σπίτι είναι καταλυτικός παράγοντας. Δεν είναι μόνο τα συμβάντα στα σχολεία που με κάνουν να ντρέπομαι.

Το καλοκαίρι επέστρεφα από Σύρο και καθώς το πλοίο ήταν γεμάτο πρόσφυγες, μας αναβάθμισαν υποχρεωτικά τα εισιτήρια σε Α’ θέση μόνο και μόνο για να μη συνυπάρχουμε μαζί τους.

Εβλεπα τους σεκιουριτάδες που έλεγαν ο ένας στον άλλον «έλα, πήγαινε, ζόρισέ τους, εσένα με τη στολή θα σε φοβηθούν» και μου πέσανε τα μούτρα που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αποκτούν αξία με ένα ρούχο.

• Την έναρξη της τραγουδιστικής σας καριέρας πότε την τοποθετείτε;

Το 2004 με την Ολυμπιάδα πήρα σύνταξη, τα παιδιά μου είχαν μεγαλώσει κι έτσι άρχισα να εμφανίζομαι σε μικρά μαγαζιά στη Θεσσαλονίκη. Μουσική εκπαίδευση δεν έχω καμία, δεν ξέρω κανένα όργανο, δεν έκανα ποτέ ορθοφωνία.

Μια μελόντικα είχα στο Πανεπιστήμιο, αλλά καθώς ήμουν ανεπίδεκτη την πούλησα. Για να πάρω πτυχίο έμαθα την παραμονή των εξετάσεων το «Μάνα μου τα κλεφτόπουλα» στην κιθάρα ενός φίλου, η οποία είχε μία μόνο χορδή.

Ο,τι βλέπετε στη σκηνή είναι όλο βιωματικό. Αν δείτε τα ντοσιέ μου είναι όλα γεμάτα σημάδια που εξηγούν πού πρέπει να παίρνω ανάσα. Προφανώς και δεν καταδικάζω την εκπαίδευση, απλώς εμένα μου αφαιρεί το συναίσθημα.

Βλέπω, για παράδειγμα, ανθρώπους που πιάνουν την κοιλιά τους, μετρούν, στέκονται σούζα στην παρτιτούρα και νιώθω ότι σταματά να μου σηκώνεται η τρίχα.

Ξέρω ότι κάνω λάθη, ξέρω ότι κάποιες φορές δεν μου βγαίνουν οι ανάσες γιατί δεν υπολόγισα σωστά. Αλλά κι αν μου έβγαιναν τι θα άλλαζε; Θα εισέπραττα μεγαλύτερη αγάπη ή θα περνούσε καλύτερα ο κόσμος; Δεν είναι η τελειότητα για την οποία με αναζητούν.

• Νιώθετε ότι ζείτε μια δεύτερη ζωή πια;

Φυσικά, όλα έχουν αλλάξει. Τι σχέση έχει το ότι βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή εδώ και μιλάμε με τη Φωτεινή που ήταν όλη μέρα στο χωράφι, που έχτιζε, που μετά πήγαινε σχολείο;

• Οταν ήρθαν οι «Μέλισσες» καταλάβατε ότι κρατούσατε στα χέρια το τραγούδι που θα σας άλλαζε τη ζωή;

Από την πρώτη στιγμή. Οχι γιατί το περίμενα, αλλά γιατί ήταν τόσο σαρωτική η δύναμή του που είπα: «Θεέ μου, τι κομμάτι». Το ίδιο συνέβη και με τα «Διόδια» του Σταύρου Σιόλα.

• Αγωνιάτε αν θα ακολουθήσουν ανάλογες σαρωτικές επιτυχίες;

Μέσα σε ελάχιστα χρόνια ηχογράφησα 80 κομμάτια. Μια χαρά είναι. Και κανένα άλλο σουξέ να μην προκύψει, είμαι ευτυχισμένη κι ευγνώμων για όσα ζω. Ασε που βαριέμαι πολύ το στούντιο.

Για να αντέξω στις ηχογραφήσεις ζητάω σε φίλους να έρθουν για συμπαράσταση. Είναι άψυχο κι αποστειρωμένο. Γι’ αυτό αρνούμαι και να διορθώνω.

Ο δίσκος «Τα διαλεγμένα» που κυκλοφόρησε από την περσινή συναυλία στην Τεχνόπολη δεν έχει ούτε μισή διόρθωση. Μου αρέσουν τα λάθη. Αφού δεν είμαι τέλεια γιατί να ακούγομαι έτσι;

• Σας ενοχλεί που λένε ότι μιμείστε τη Σωτηρία Μπέλλου;

Κοιτάξτε, τραγουδάμε στον ίδιο τόνο ειδικά τα κομμάτια που ερμήνευσε τα τελευταία χρόνια - όπως αυτά των Λάγιου, Σαββόπουλου. Δεν μπορείς όμως να πεις το «Αεροπλάνα και βαπόρια» ή τον «Περαστικό κι αμίλητο» διαφορετικά.

Ωστόσο, στο υπόλοιπο ρεπερτόριο δεν έχουμε καμία σχέση. Εννοείται πως την έχω μελετήσει καθώς υπήρξε μια ολόσωστη φωνή σε κάθε νότα και κυρίως φωνή χωρίς τσαλίμια. Παλαιότερα με ενοχλούσε που το έλεγαν συνέχεια.

Πλέον έχω δική μου μουσική ταυτότητα και τη δείχνω σε όποιον με αμφισβητεί. Κανείς δεν στέριωσε με μιμήσεις.

► Info: Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, λεωφόρος Συγγρού 143, Ν. Σμύρνη, τηλ. 210 9315600. «Γυναίκες», κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

 

ART - ΝΕΑ
Τι ήταν ο Ντέιβιντ Μπάουι;
Ακούγοντας συνέχεια μουσικές, σπάνια ντοκουμέντα, η έκθεση «David Bowie Is» στο Brooklyn Museum έμοιαζε με βουτιά σε ένα συναρπαστικό σύμπαν όπου δίπλα σου περνούσαν περισσότερα από 400 αντικείμενά του: τα...
Τι ήταν ο Ντέιβιντ Μπάουι;
ART - ΝΕΑ
Στην «Ταράτσα» και τον Σεπτέμβρη
Αυτή η «Ταράτσα του Φοίβου» αποτελεί ένα αληθινό θαύμα τελικά. Μία εξαιρετική παράσταση που κρατάει δύο χρόνια τώρα και συνεχίζεται και τον φετινό Σεπτέμβρη χωρίς να χάνει ίχνος από τη φρεσκάδα και το...
Στην «Ταράτσα» και τον Σεπτέμβρη
ART - ΝΕΑ
«Είναι όλα ψέματα»
«Είμαι βαθιά συγκλονισμένη και πληγωμένη διαβάζοντας ειδήσεις απολύτως ψευδείς. Ποτέ δεν είχα καμία σεξουαλική σχέση με τον Μπένετ». Αυτή είναι η πρώτη αντίδραση της Αζια Αρτζέντο μετά την αποκάλυψη των Νew...
«Είναι όλα ψέματα»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Κατάθεση ψυχής με «Skeleton Tree»
Εναν χρόνο μετά τον θάνατο του 15χρονου γιου του ο Αυστραλός ροκ σταρ Νικ Κέιβ παραδίδει το 16ο άλμπουμ του, αλλά και μια μαυρόασπρη, ωμή, σκληρή ταινία. Ετσι, θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε για πρώτη...
Κατάθεση ψυχής με «Skeleton Tree»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Σπάνιος και ποιητικός Χατζιδάκις
Τρία σπουδαία έργα του Μάνου Χατζιδάκι αποκαλύπτονται στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο πλαίσιο του Κύκλου Μάνος Χατζιδάκις. Τα «Τραγούδια της αμαρτίας»θα ερμηνεύσουν ο Π. Κιμιωνής...
Σπάνιος και ποιητικός Χατζιδάκις
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Μετράμε αντίστροφα για τα «Μαϊμούδια»
Oι προσευχές και η αντίστροφη μέτρηση τελείωσαν. Λιγότερο από 24 ώρες απομένουν για να γίνει πραγματικότητα ένα συναυλιακό όνειρο ετών. Οι Arctic Monkeys είναι ήδη στην Αθήνα και αύριο λίγο μετά το σούρουπο...
Μετράμε αντίστροφα για τα «Μαϊμούδια»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας