Αθήνα, 35°C
Αθήνα
Αίθριος καιρός
35°C
37.0° 33.0°
2 BF
41%
Θεσσαλονίκη
Αίθριος καιρός
34°C
35.7° 31.6°
3 BF
47%
Πάτρα
Αίθριος καιρός
30°C
31.0° 30.5°
2 BF
68%
Ιωάννινα
Αίθριος καιρός
28°C
27.9° 27.9°
2 BF
54%
Αλεξανδρούπολη
Αίθριος καιρός
33°C
32.9° 32.9°
3 BF
43%
Βέροια
Αίθριος καιρός
33°C
34.0° 29.6°
2 BF
50%
Κοζάνη
Ελαφρές νεφώσεις
30°C
30.4° 29.5°
2 BF
27%
Αγρίνιο
Αίθριος καιρός
35°C
35.2° 35.2°
2 BF
32%
Ηράκλειο
Αίθριος καιρός
33°C
33.0° 31.5°
2 BF
49%
Μυτιλήνη
Αίθριος καιρός
29°C
31.2° 28.3°
2 BF
56%
Ερμούπολη
Αίθριος καιρός
31°C
33.8° 29.9°
2 BF
42%
Σκόπελος
Ελαφρές νεφώσεις
31°C
30.7° 30.7°
3 BF
62%
Κεφαλονιά
Αίθριος καιρός
31°C
30.9° 30.9°
2 BF
70%
Λάρισα
Αίθριος καιρός
33°C
32.9° 32.9°
0 BF
43%
Λαμία
Αίθριος καιρός
36°C
36.6° 31.5°
2 BF
34%
Ρόδος
Αίθριος καιρός
29°C
29.8° 28.8°
4 BF
65%
Χαλκίδα
Αίθριος καιρός
36°C
36.0° 35.0°
2 BF
24%
Καβάλα
Αραιές νεφώσεις
30°C
30.5° 30.3°
1 BF
69%
Κατερίνη
Αίθριος καιρός
30°C
31.7° 30.3°
3 BF
73%
Καστοριά
Αίθριος καιρός
32°C
31.6° 31.6°
1 BF
20%
ΜΕΝΟΥ
Δευτέρα, 22 Ιουλίου, 2024
eva nikolaidou
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ
Εύα Νικολαΐδου - 70 χρόνια ζωής - 45 χρόνια δημοσιογραφίας - 19 Ιουνίου 1954

«Ολα όσα έζησα»

Με αφορμή τη σημερινή γενέθλιο ημέρα της η δημοσιογράφος και συγγραφέας Εύα Νικολαΐδου κάνει μια αναδρομή στους σταθμούς της ζωής της.

Σάββατο ξημέρωμα γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη σαν σήμερα. Περνούσαν οι ώρες, δεν είχε πόνους η μαμά Ερασμία. Ανησύχησαν οι γιατροί και αποφάσισαν να εφαρμόσουν μια πρωτοποριακή μέθοδο του 1954, τα φωτόλουτρα. Ηταν όμως τόσο οδυνηρή που καταργήθηκε. Τεράστιες λάμπες έκαιγαν την κοιλιά της ώστε να προκαλέσουν τεχνητούς πόνους, ενώ εγώ γεννήθηκα κατάμαυρη. Τρόμαξε η μαμά μου από το θέαμα και ρώτησε τον γιατρό: «Αυτά είναι εγκαύματα. Πότε θ’ ασπρίσει;» Την καθησύχασαν.

Ο πατέρας μου έλειπε ταξίδι. Επέστρεφε από την Αθήνα και δεν πρόλαβε να δει αυτό το θέαμα, γιατί έγινε ένα σοβαρό ατύχημα στον Μπράλο όπου άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι τραυματίστηκαν. Τελικά ήταν ο μόνος που επέζησε. Στο μαιευτήριο έτρεξαν πρωί πρωί οι συγγενείς να της πουν ότι η γέννηση του παιδιού έφερε τύχη γι’ αυτό έζησε ο μπαμπάς Κώστας.

Από τότε κάθε χρόνο 19 Ιουνίου, ημέρα των γενεθλίων μου, γινόταν ευχέλαιο. Γέμιζε το σπίτι από το πρωί με παπάδες, ψάλτες, θυμιατά, λιβάνια και συγγενείς που κρατούσαν κεριά για να συμμετάσχουν σε αυτή τη θρησκευτική τελετή. Ηταν μια ένδειξη ευγνωμοσύνης στις ανώτερες δυνάμεις που βοήθησαν εγώ μεν να ασπρίσω, ο μπαμπάς να ζήσει. Το βράδυ, με την τούρτα πάλι άναβαν κεριά. Ετσι μέχρι τα 18 μου χρόνια την ημέρα των γενεθλίων μου το σπίτι θύμιζε παρεκκλήσι.

Με την Εσπίν Βίλμα Κάστρο, τη νύφη του Φιντέλ

Οτι θεωρήθηκα το τυχερό παιδί με βοήθησε να κερδίσω την εμπιστοσύνη και την εύνοια των γονιών μου, που θα με ακολουθούσε σε όλη τη ζωή μου.

Τα σχέδια του ανθρώπου δεν είναι ποτέ προκαθορισμένα από το Σύμπαν. Ομως, όπως λέει και ο Γιώργος Σεφέρης: «Η μοίρα μας είναι χυμένο μολύβι, δε μπορεί να αλλάξει, δε μπορεί να γίνει τίποτα». Γεύτηκα, λοιπόν, τις απολαύσεις της ζωής και της καριέρας μου σαν τους χρυσωμένους τρούλους που θαύμαζα στην πλατεία του Κρεμλίνου, οι οποίοι, παρά τα ανθρώπινα χέρια που τους τοποθέτησαν, έχουν κάτι το υπερφυσικό. Πάντα με συγκινούσε ο στίχος της Μαριάν Ντελαμότ: «…θυμόμαστε, στη μνήμη μας μυρμηγκιάζουν τα μυστικά όλων των καιρών και ξαναβρίσκω την ανάμνηση της πρωτόγονης ζωής μου, κι έπειτα ξαναγυρίζω στην επίγνωση…».

Οι γονείς μου

Οι γονείς μου θα μπορούσαν να γίνουν ήρωες σε κάποιο βιβλίο μου. Οι οικογένειές τους έχουν σφραγίσει την ιστορία μας με σημαντικά γεγονότα. Ο πατέρας μου επιδόθηκε με πάθος στο εμπόριο και μας πρόσφερε μια άνετη και ευκατάστατη ζωή. Η καταγωγή του ήταν από το Μελένικο και τη Λιβαδειά. Ο πατέρας του, παππούς μου Νίκος Νικολαΐδης, ήταν Μακεδονομάχος και η φωτογραφία του κοσμεί το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα της Θεσσαλονίκης.

Ο ίδιος ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου οι γονείς του βρέθηκαν πρόσφυγες. Συντηρητική οικογένεια. Ανθρωποι του μόχθου, της ηθικής και της θρησκείας.

Οι γονείς της μητέρας μου κατάγονταν από το Χάσκοβο της Βουλγαρίας, από όπου ήρθαν κι αυτοί πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη. Αγωνιστές, κομμουνιστές, με ιδανικά και μόρφωση. Ο παππούς μου, Πέτρος Λιλιακίδης, μετά από πολλά χρόνια ταλαιπωρίας σε εξορίες, πέθανε στη φυλακή ως κομμουνιστής πιστός στην ιδεολογία του. Στις προθήκες στην είσοδο του Σπιτιού του Λαού, στον Περισσό, υπάρχει ένα από τα κομψοτεχνήματα που έφτιαξε ως εξόριστος και χάρισα στο ΚΚΕ για να πάρει τη θέση του.

Και οι δύο παππούδες μου ήταν περήφανες πατριωτικές και αγωνιστικές μορφές.

Μαργκερίτ Γιουρσενάρ

Καθοδηγήτρια δύναμη της οικογένειας ήταν πάντοτε η μητέρα μου, η οποία ήξερε πώς να κρατά τις ισορροπίες με τον καλύτερο τρόπο. Η ίδια ΕΠΟΝίτισσα, κομμουνίστρια και οργανωμένη αγωνίστρια, έθεσε τα πρότυπα της δικής μου ιδεολογίας χωρίς ποτέ να αφήσει αιχμές για τη διαφορά τοποθέτησης των δύο οικογενειών. Ετσι δεν στερήθηκα κανένα καλό απ’ όσα μπορούσαν να μου προσφέρουν και οι δύο πλευρές. Οταν επισκεπτόμουν το πατρικό του πατέρα μου, άκουγα Χατζιδάκι, Ελύτη και Σεφέρη, ενώ στο πατρικό της μητέρας Θεοδωράκη, Ρίτσο και Βάρναλη.

Ακόμα πιστεύω ότι η επιρροή της μητέρας μου στην οικογένειά μας πάντοτε υπερίσχυε, αφού διαπίστωσα έστω και αργά ότι μέχρι και ο πατέρας μου έφευγε για να ψηφίσει με ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ στο σακάκι του.

Η μαμά από τα παιδικά μου χρόνια με βοήθησε όχι μόνο να διαβάζω, αλλά και να αξιολογώ τα βιβλία της λογοτεχνίας. Μέχρι τα 15 μου είχα διαβάσει όλον τον Λουντέμη. Η ίδια, μια δραστήρια, μαχητική γυναίκα, είχε εκλεγεί επί πολλά χρόνια πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης όπου φοιτούσα. Το έργο της άφησε Ιστορία. Οχι μόνο εμπλούτισε τις βιβλιοθήκες και τους χώρους μελέτης, αλλά όταν έφταναν τα Χριστούγεννα μάθαινε απ’ όλους τους δασκάλους ποια παιδιά είχαν οικονομικές δυσκολίες, ώστε να μπορεί να βοηθήσει. Δεν θα ξεχάσω ότι μια χρονιά ανάγκασε τον πατέρα μου να πληρώσει σαράντα ζευγάρια παπούτσια. Ηταν άνθρωποι εξαιρετικής ποιότητας που μου εμφύσησαν τον σεβασμό στον άνθρωπο, το νοιάξιμο και την προσφορά.

Οι σπουδές - Τα ταξίδια

Η στέρεη οικονομική ευχέρεια του πατέρα με βοήθησε να συνεχίσω τις σπουδές μου στο Λονδίνο και στο Παρίσι. Να ταξιδέψω σ’ όλη την Ευρώπη τη δεκαετία του ’70. Θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου με δυο βαλίτσες που μέσα σ’ αυτές δεν έκρυβα μόνο τις εντυπώσεις και τις μνήμες, αλλά και τη δημοσιογραφική μου σοδειά.

Με τον Ξενοφώντα Ζολώτα

Παράλληλα με τα μουσεία, τα θέατρα, τα αξιοθέατα που γνώριζα, ένιωθα να υπηρετώ αδιάλειπτα ένα στράτευμα από γεγονότα, ημερομηνίες, ημερολόγια, συνεντεύξεις κ.ά. Ολα αραδιασμένα πάνω σ’ ένα καράβι να ταξιδεύουν στον ωκεανό της ζωής με ρεύματα που χρησίμευσαν και ως δίοδοι ώστε να πλησιάσω περιστατικά της ζωής μου.

Η καριέρα

«Το μεγάλο μυστικό των επιτυχιών μου είναι η εχεμύθεια»

Στρατεύτηκα σ’ έναν χώρο για να κατανοώ τα προβλήματα του άλλου, να σέβομαι την αξία του. Πάντοτε με ένα πιο πλατύ όραμα, ευυπόληπτα, με μεγάλο μυστικό των επιτυχιών μου την εχεμύθεια.

Ξεκίνησα πριν από σαράντα πέντε χρόνια από το γυναικείο περιοδικό «Πάνθεον». Εκεί συνέχισα και στα χρόνια των σπουδών μου με μια σειρά από ανταποκρίσεις με τίτλο: «Για να γνωρίσουμε τη γυναίκα στο παγκόσμιο στερέωμα». Από το Παρίσι άρχισα να στέλνω αποκλειστικά θέματα στο «Κυριακάτικο Βήμα» επί διεύθυνσης Γιώργου Ρωμαίου. Μετά εργάστηκα στο «Εθνος», στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», στην «Πρώτη», στον περιοδικό Τύπο στον «Ταχυδρόμο», στο «Αν», στη «Γυναίκα» και σε πολλά άλλα.

Με την Ιντιρα Γκάντι στους Δελφούς, παρέα με τη Μελίνα Μερκούρη

Τελευταία συνεργάζομαι με την «Εφημερίδα των Συντακτών» και το portal 902.

Στα τέλη του 1979 ο τότε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ, Γιώργος Στεφανάκης, μου άνοιξε τις πύλες αρχικά στο ραδιόφωνο και αργότερα στην τηλεόραση. Από κει συνταξιοδοτήθηκα ως αρχισυντάκτρια της πολιτιστικής εκπομπής «9+1 Μούσες».

Συνεχίζω με τη συγγραφή βιβλίων που δίνουν ζωή στο ατελείωτο αρχειακό υλικό μου και κάθε καινούργια ιδέα που αποφασίζω να υλοποιήσω.

Σταθμοί

Σ’ όλη τη διάρκεια της πορείας μου γνώρισα μυθικά πρόσωπα που διαμόρφωσαν την Ιστορία. Το αξιοπερίεργο ήταν ότι με την ίδια άνεση που άνοιγα το Μέγαρο των Ηλυσίων, στο Παρίσι, για να πάρω συνέντευξη από τη γυναίκα του Γάλλου πρωθυπουργού Λοράν Φαμπιούς, Φρανσουάζ, το βράδυ βρισκόμουν στα κακόφημα σπίτια της Μονμάρτης. Θα έπαιρνα συνεντεύξεις από τις σεξεργάτριες για την έρευνα που ήδη κυκλοφορεί σε βιβλίο, «Στα σπίτια της αμαρτίας». Με την ίδια άνεση που μιλούσα με την Ιντιρα Γκάντι στους Δελφούς, παρέα με τη Μελίνα Μερκούρη, πήγαινα απεσταλμένη στον πόλεμο της Βηρυτού και ύστερα σε άλλες χώρες όπως την Κούβα, με την Εσπίν Βίλμα Κάστρο, τη νύφη του Φιντέλ.

Από το θανάσιμο ψύχος της Σιβηρίας, βρισκόμουν σχεδόν την ίδια εποχή στην Τιφλίδα και από τα γραφεία του Κρεμλίνου αγκαλιά με την Β. Τερέσκοβα στη Γαλλία, στο Μον Παρνάς, συντροφιά με τη Σιμόν ντε Μποβουάρ. Την ώρα που άνοιγε η οικογένεια Κένεντι τα εξοχικά της και μου παραχωρούσε συνέντευξη ο Τεντ Κένεντι, με περίμενε σε λίγο καιρό στο κρησφύγετό του στην Τιφλίδα ο Γιασέρ Αραφάτ.

Με τον Γιάσερ Αραφάτ

Εζησα παραμυθένια μέσα σ’ αυτή τη δουλειά. Αξέχαστη παραμένει η διαδρομή στα φυσικά τοπία της Αυστραλίας και ειδικά η επίσκεψή μου στο νησί των Πιγκουίνων, όπου κάνουν παρέλαση τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο κάθε βράδυ για να ταΐσουν τα μικρά τους.

Δεκάδες προσωπικότητες αντρών και γυναικών που σημάδεψαν τον αιώνα μας. Πεντακόσιες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές που αφορούν τον πολιτισμό. Ατέλειωτα εξώφυλλα προβάλλοντας πρώτα θέματα. Εμπειρίες αξέχαστες, όπως το δίμηνο του Χέρφιλντ, για τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ομως πάντα σ’ όλη μου τη ζωή αυτό που πλούτιζε και μεγάλωνε τον εαυτό μου ήταν η σχέση και η γνώση μου για το θέατρο. Γι’ αυτό τα τρία χρόνια ως ακροάτρια της Δραματικής του Εθνικού ήταν για μένα ασύγκριτος πλούτος. Μ’ αυτόν τον χώρο άλλωστε ασχολούμαι μέχρι σήμερα με σχόλια, κριτικές και συνεντεύξεις από τους διαπρεπέστερους της τέχνης.

Ερωτες

Πάντα περνούσα έντονα και σιωπηλά την παρουσία του έρωτα. Με τρεις κορυφαίες προσωπικότητες από τον χώρο του πολιτισμού, της πολιτικής και της επιστήμης ζήσαμε χωρίς να νιώθουμε ίσκιος ή συμπλήρωμα ο ένας του άλλου, αλλά εμείς οι ίδιοι. Αυτό που κέρδισε τη διάρκεια της σχέσης ήταν η διακριτικότητα, η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός. Ενιωθα σαν τη γάτα που περπατάει πάνω στο χιόνι χωρίς ν’ αφήνει ίχνη. Οταν ερωτεύεσαι, νιώθεις να βρίσκεσαι πάνω στα πέταλα ενός κρίνου. Αυτό τουλάχιστον το ένιωσα.

Με τη Νίλντε Γιότι

Ασθένεια

Φαντάζομαι μερικές φορές τη ζωή μου σαν σημεία στίξης. Με θαυμαστικά, ερωτηματικά, άνω τελείες, παύλες, αποσιωπητικά. Περιμένοντας ακόμα τη μεγάλη τελεία. Ετσι όπως πέφτει σταγόνα σταγόνα το δηλητήριο της χημειοθεραπείας στα σπλάχνα μου, βλέπω δίπλα μου μια μικρούλα βαλίτσα με δυο τρία προσωπικά μου είδη. Δεν ονειρεύομαι πια τις δύο μεγάλες βαλίτσες που κουβαλούσα στη ζωή μου προς κάθε προορισμό.

Ισως όμως αυτή είναι πιο χρήσιμη γιατί είναι η Ιθάκη μου. Ισως αυτή η περιπέτεια της υγείας μου με βοήθησε να δω με άλλον τρόπο το πέταγμα ενός πουλιού στον κήπο μου, το ξημέρωμα. Να μυρίσω το δεντρολίβανο, να δω μια ηλιαχτίδα ανάμεσα στα δέντρα. Ολα αυτά που δεν μου φαίνονταν τόσο σημαντικά, γιατί αρνιόμουν να σκεφτώ ότι ανάμεσα στα σημεία στίξης υπάρχουν και οι τελείες.

Αυτές τις στιγμές ζεις τον πιο μεγάλο οίκτο και την πιο μεγάλη περιφρόνηση. Υπάρχουν ευτυχώς και συμπονετικά χέρια χωρίς μεταμφίεση που έτυχε να τα συναντήσω στην περιπλάνηση της ζωής μου.

Google News ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ GOOGLE NEWS
«Ολα όσα έζησα»

ΣΧΕΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας