• Αθήνα
    Σποραδικές νεφώσεις
    21°C 19.3°C / 22.4°C
    2 BF
    53%
  • Θεσσαλονίκη
    Σποραδικές νεφώσεις
    18°C 16.0°C / 19.9°C
    1 BF
    75%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    22°C 19.5°C / 22.0°C
    1 BF
    62%
  • Ιωάννινα
    Σποραδικές νεφώσεις
    18°C 17.5°C / 17.9°C
    2 BF
    63%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    19°C 18.9°C / 18.9°C
    3 BF
    42%
  • Βέροια
    Αραιές νεφώσεις
    19°C 16.0°C / 20.0°C
    2 BF
    66%
  • Κοζάνη
    Αραιές νεφώσεις
    16°C 15.6°C / 17.2°C
    2 BF
    59%
  • Αγρίνιο
    Σποραδικές νεφώσεις
    21°C 20.2°C / 21.6°C
    2 BF
    66%
  • Ηράκλειο
    Αραιές νεφώσεις
    20°C 18.8°C / 23.2°C
    2 BF
    82%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    20°C 19.9°C / 19.9°C
    3 BF
    68%
  • Ερμούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    21°C 20.5°C / 22.4°C
    4 BF
    64%
  • Σκόπελος
    Σποραδικές νεφώσεις
    19°C 16.2°C / 19.7°C
    2 BF
    68%
  • Κεφαλονιά
    Ελαφρές νεφώσεις
    21°C 19.9°C / 20.9°C
    0 BF
    64%
  • Λάρισα
    Σποραδικές νεφώσεις
    22°C 19.5°C / 21.9°C
    2 BF
    53%
  • Λαμία
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    18°C 17.8°C / 20.0°C
    2 BF
    67%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    23°C 22.7°C / 23.8°C
    3 BF
    55%
  • Χαλκίδα
    Σποραδικές νεφώσεις
    21°C 18.1°C / 23.6°C
    0 BF
    53%
  • Καβάλα
    Αραιές νεφώσεις
    16°C 15.5°C / 18.3°C
    0 BF
    80%
  • Κατερίνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    19°C 16.1°C / 20.7°C
    2 BF
    66%
  • Καστοριά
    Αραιές νεφώσεις
    17°C 16.8°C / 16.8°C
    1 BF
    61%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Δεκατέσσερις ιστορίες για 30 χρόνια «απουσίας»

  • A-
  • A+
Αλέκος Σακελλάριος: Ο εξαιρετικά ταλαντούχος και δημοφιλής θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και σκηνοθέτης πέθανε σαν σήμερα το 1991, αλλά ο γοητευτικός και σκληρός κόσμος του θεάματος στον οποίο έζησε και δημιούργησε δεν έχει ξεθωριάσει

Τριάντα χρόνια ακριβώς κλείνουν σήμερα από το οριστικό πέρασμα στην αθανασία του Αλέκου Σακελλάριου. Ηταν 78 χρόνων. Δεν ήταν τόσο μεγάλος, αλλά από τη μια είχε βασανιστεί πολύ με την υγεία του, από το σώμα του που το είχε ταλαιπωρήσει επί δεκαετίες, κι από την άλλη ήταν σαν να είχε ζήσει αμέτρητες ζωές σε μία…

Ηταν ένας υπέροχος άνθρωπος, άμα τον γνώριζες από κοντά. Του άρεσε να παίζει και λίγο τον ρόλο του παππού ή του θείου και ήξερε να δίνει παραστάσεις για εσένα που βρισκόσουν μπροστά του και σου μίλαγε. Θα μπορούσε να είναι entertainer, αν δεν ήταν ένας δημιουργός πίσω από τα φώτα. Ηταν καλός, ευγενικός... αρκεί να μην εκνευριζόταν με κάτι, γιατί, και ως Σκορπιός στο ζώδιο, μπορούσε να γυρίσει τη γη ανάποδα.

Ο Αλέκος Σακελλάριος ήταν ίσως ο πιο γνωστός από τους σκηνοθέτες κι από τους δημιουργούς στον χώρο του θεάματος και γιατί του άρεσε να δίνει συνεντεύξεις και γιατί, ακολουθώντας το παράδειγμα του Χίτσκοκ, σχεδόν σε κάθε ταινία του, έκανε ένα μικρό πέρασμα, που ήταν πάντα πολύ χαρακτηριστικό. Αλλά, βέβαια, και γιατί ήταν προσιτός…

Σ’ εμένα, πρέπει να ομολογήσω, δεν εκνευρίστηκε ποτέ -τουλάχιστον μαζί μου, γιατί εκνευρισμένο με κάτι άλλο τον είχα δει.

Ο Αλέκος Σακελλάριος είχε ζήσει, επίσης, μία πολύ έντονη προσωπική ζωή, παράλληλα με την τόσο έντονη δημιουργική του ενασχόληση.

Σκέφτηκα, λοιπόν, σ’ αυτή την επέτειο, αντί να γράφω πλήθος στοιχείων για το έργο του, ιστορικές στιγμές κ.λπ. να παραθέσω μια σειρά από κουβέντες που μου είχε πει και που έχω καταγράψει ή και όχι, κουβέντες που δείχνουν ακριβώς και τον χαρακτήρα του ανθρώπου και του δημιουργού αλλά και στιγμές πάνω στο έργο του…

Φώτα, κάμερα, κλακέτα και πάμε!

«Η μητέρα μου ήταν στενή συγγενής με τον Ζάππα. Και ο Ζάππας, όταν παραχώρησε το Ζάππειο στο ελληνικό Δημόσιο, είχε προβλέψει η οικογένειά του να μπορεί να συντηρηθεί εκ παραλλήλου από τη δωρεά. Ομως, κάποια στιγμή, μια άσχημη συμπεριφορά της πολιτείας, μας πέταξε στον δρόμο. Από τότε, κάθε φορά που περνάω από το Ζάππειο, σκέφτομαι: “Καλά τα έδωσες όλα, ένα περίπτερο δεν μπορούσες να κρατήσεις για εμάς;”. Αλλά, απ’ την άλλη, σκέφτομαι πως, αν δεν είχαμε μείνει χωρίς χρήματα, δεν θα αναγκαζόμουν ίσως να δουλέψω τόσο πολύ, για να φτιάξω αυτά που έφτιαξα και να με αγαπάει σήμερα ο κόσμος…».

«Η Αλίκη στο Ναυτικό», 1961

«Κάποια στιγμή, είχα πάει στο Παρίσι για την προβολή, εκεί, της ταινίας μου “Η Αλίκη στο Ναυτικό” -που παίχτηκε με τον τίτλο “Alice a la Marine”. Κι ένας δημοσιογράφος, λοιπόν, που μου πήρε τότε κάποια συνέντευξη, με ρώτησε πόσα θεατρικά έχω γράψει. “Γύρω στα 180” του είπα κι αμέσως παρατήρησα τη δυσπιστία στο πρόσωπό του κι από εκεί και πέρα είδα ότι με αντιμετώπιζε με λιγότερο “ευνοϊκό” ύφος. Πήρα το μάθημά μου. Λίγο καιρό αργότερα, σε κάτι ανάλογο, ήμουν στη Βιέννη αν θυμάμαι καλά, όταν με ρώτησε το ίδιο ένας δημοσιογράφος εκεί. “Πόσα θεατρικά έχετε γράψει;”. Του είπα 12. Κι αυτός, γεμάτος θαυμασμό, μου είπε: “Τι λέτε! Τόσα πολλά;”».

«Λατέρνα, Φτώχεια και Γαρύφαλλο», 1957

«Κάποτε, ήρθε στην Ελλάδα ο Γάλλος σκηνοθέτης Αντρέ Καγιάτ. Οι διανοούμενοι της εποχής τον πήγαν, φυσικά, στα πιο “σοβαρά των σοβαρών” έργα που κυκλοφορούσαν. Σε μια βόλτα, όμως, που έκανε στην Ομόνοια, είδε κάτι φωτογραφίες έξω από ένα σινεμά, είπε “θέλω να δω αυτή την ταινία” και, σχεδόν με το ζόρι, τους έβαλε στην αίθουσα. Ηταν το “Λατέρνα, Φτώχεια και Γαρύφαλλο”. Εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ, που ζήτησε να γνωρίσει κι εμένα και τον Φίνο και μου είπε: “Εσείς γιατί δεν έρχεστε στη Γαλλία να δουλέψετε στο σινεμά;”. Πρέπει να πω εδώ πως η σκηνή με την κηδεία της λατέρνας και τις 200 Τσιγγάνες που είναι ντυμένες στα μαύρα, είναι η πιο αγαπημένη μου σκηνή απ’ όσες έχω γυρίσει στο σινεμά».

«Αλίμονο στους νέους», 1961

«Ο Βασίλης Λογοθετίδης, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Γιώργος Κιμούλης νομίζω ότι είναι οι πιο σπουδαίοι ηθοποιοί από όσους έχω συνεργαστεί. Επίσης, είναι μεγάλη μου τιμή που ο Δημήτρης Χορν έπαιξε στο “Αλίμονο στους νέους”, το οποίο, αν θέλετε να ξέρετε, είχε γραφτεί για τον Ντίνο Ηλιόπουλο, αλλά εκείνος το είχε απορρίψει. Ηταν τόσο σπουδαίος ο Χορν στο θέατρο που, επειδή δεν δεχόταν κανείς να το γυρίσει σε ταινία, το γύρισα μόνος μου, με δικά μου χρήματα. Και μάλιστα ο μακιγιέρ που φέραμε απ’ έξω για να τον κάνει να φαίνεται γέρος, όχι μόνο δυσκολεύτηκε πολύ, αλλά πληρώθηκε όσο κι ο Χορν. Κι ο ανεπανάληπτος, αγαπημένος μου Τάκης, μου είπε γελώντας “αν ήταν να δώσουμε τόσα λεφτά στο μακιγιέρ, δεν τα δίναμε σ’ έναν γιατρό να με κάνει 20 χρόνια νεότερο;”».

«Ηταν μια μεγάλη στιγμή για εμένα, όταν δέχτηκε ο σπουδαίος Κάρολος Κουν, που, όπως όλοι ξέραμε, ήταν πολύ δύσκολος στις επιλογές του, να ανεβάσει έργο μου. Ηταν το 1950, με το “Ανώμαλος Προσγείωσις” και με τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Δημήτρη Χατζημάρκο στους δύο βασικούς ρόλους. Δεν είχε πάει καλά τότε. Ηταν κι η εποχή περίεργη, αλλά όταν, 14 χρόνια μετά, το ανέβασα με τον Κωνσταντάρα και με τον τίτλο “Υπάρχει και φιλότιμο”, χάλασε κόσμο».

«Εγραψα στίχους για τους περισσότερους από τους Ελληνες συνθέτες. Με τον Κώστα Γιαννίδη πρωτοέβγαλα δίσκο το 1934, το “Θα ξανάρθεις” και ήταν ο πρώτος δίσκος και για τον Γιαννίδη και για τη Δανάη, που τον τραγούδησε. Ο Χατζηαποστόλου μού έδωσε τη δυνατότητα να πρωτογράψω μουσικό έργο για το θέατρο. Ο πιο πρόσφατος -το 1990-ήταν ο Γιάννης Ζουγανέλης με τον “Μακρυμάλλη”, που τον αγαπάω πολύ και χάρηκα που είχε επιτυχία. Η συνεργασία μας με τον Μάνο Χατζιδάκι ήταν μαγική. Ξεκινήσαμε από το ΄55 με το “Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο” και για τα επόμενα 8 χρόνια έως τα “Χτυποκάρδια στο Θρανίο”, συνεργαστήκαμε μοναδικά. Θυμάμαι πως, όταν ένα πρωί είχε έρθει στη Φίνος Φιλμ για να δει την ταινία “Χαμένα Ονειρα” και να πάρει τα μέτρα για τη μουσική που θα έγραφε, με το που έσβησαν τα φώτα κι έπεσε το πρώτο καρέ, τον πήρε ο ύπνος. Επαθα πανικό. Ντρεπόμουν να τον ξυπνήσω κι εκείνος ξύπνησε, όταν έπεσε η λέξη “τέλος“. Του είπα ευγενικά μήπως θέλει να ξαναδεί την ταινία και μου είπε “όχι”. Ομολογώ πως τρόμαξα... Και, μετά, μας έφερε ως μουσική το “Βαλς των Χαμένων Ονείρων”, που είναι η πιο αγαπημένη μου μουσική που είχε ποτέ ταινία μου. Ηταν τόσο τέλεια που αυτή είναι η μόνη ταινία στην οποία δεν έγραψα τραγούδι, γιατί σκέφτηκα ότι κανένας στίχος δεν μπορεί να μπει σ’ αυτή τη μουσική. Τελευταία (σ.σ. μιλάει για τα μέσα της δεκαετίας του ‘80, όταν είχε γίνει μία άγρια αντιπαράθεση μεταξύ τους, με επιστολές που έφτασαν σε ακρότητες εκατέρωθεν και δημοσιεύτηκαν στην “Ελευθεροτυπία” τότε), είχαμε μια αντιπαράθεση για το αν έπρεπε να τραγουδήσει το “Γαρίφαλο στ’ αυτί” η Αγνή Μπάλτσα σε δίσκο. Εγώ υπερασπίστηκα την Μπάλτσα, αλλά έκανα λάθος και το κατάλαβα όταν την άκουσα. Η σπουδαία φωνή της δεν ήταν γι’ αυτό το τσιφτετέλι. Το έγραψα και ζήτησα συγγνώμη δημοσίως, αλλά όταν, μετά από λίγο καιρό, βρεθήκαμε τυχαία, σε διαφορετικά τραπέζια, στην ίδια ταβέρνα, ο Χατζιδάκις δεν μου μίλησε κι αυτό με πλήγωσε πάρα πολύ».

«Είναι πολλοί από τους ηθοποιούς που δεν τους ήθελε ο Φίνος κι επέμενα εγώ. Τον Αυλωνίτη στην πρώτη “Λατέρνα” δεν τον ήθελε, γιατί είχε φθαρεί σε δεύτερης κατηγορίας ταινίες, και η Καρέζη δεν του άρεσε, γιατί είχε έναν ελαφρύ στραβισμό. Επέμεινα και ιδού το αποτέλεσμα. Την Καρέζη μού την είχε φέρει μια παλιά ηθοποιός, η Λευκή Παπαζαφειροπούλου…».

«Λένε πολλοί πως οι ηθοποιοί εκείνης της εποχής έβαζαν δικά τους λόγια στον διάλογο. Ας έρθουν, λοιπόν, να τους δείξω τα σενάρια και να δουν αν υπάρχει έστω και μια φράση που δεν είναι δική μου στην τελική κόπια. Ακόμα κι ο Χατζηχρήστος στον “Ηλία του 16ου”, λέει ακριβώς το κείμενο που είχε πει κι ο Λογοθετίδης στο θέατρο. Μου έχουν πει πολλοί πως σ’ αυτή την ταινία ο Χατζηχρήστος παίζει λίγο σαν τον Λογοθετίδη. Λογικό, μιας και έτσι τον σκηνοθέτησα. Και πρέπει να σου πω πως ο Θανάσης Βέγγος ήταν μια από τις μεγάλες μου αδυναμίες στο σινεμά. Ηξερα πως μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα και ό,τι έπρεπε μαζί του. Και ήταν πάντα κύριος».

«Οταν ανέβασα στο θέατρο το “Οι Γερμανοί ξανάρχονται”, παρατηρήσαμε πως σε μια σκηνή ο Λογοθετίδης πήδαγε πολύ ψηλά, για να δει έξω από τη μάντρα του σπιτιού. Πήγαμε, λοιπόν, μετά την παράσταση με τον Γιαννακόπουλο και μετρήσαμε ότι το άλμα ήταν κοντά στο ένα μέτρο. Λίγο καιρό μετά, είχαμε πάει σε μια εκδρομή και περπατούσαμε, όταν ξαφνικά βρεθήκαμε μπροστά σ’ έναν μικρό κορμό δέντρου, κάτι παραπάνω από 30 εκατοστά. Ολοι τον πηδήξαμε, αλλά ο Λογοθετίδης έκανε τον γύρο, για να τον αποφύγει. Του είπα “κύριε Λογοθετίδη, στο θέατρο -το μετρήσαμε- πηδήξατε ένα μέτρο” κι εκείνος μου είπε με νόημα που μου έμεινε στο μυαλό για πάντα: “ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ”...».

«Βλέπω τις ταινίες μου στην τηλεόραση και καμιά φορά σκέφτομαι ποιες σκηνές θα μπορούσα να έχω γυρίσει καλύτερα, αλλά μετά θυμώνω πολύ που έχω στείλει τόσα σενάρια στο Κέντρο Κινηματογράφου και δεν πήρα ποτέ, ούτε καν μια αρνητική απάντηση».

«Τις στάμνες στη “Θεία στο Σικάγο” τις πέταξα όλες εγώ και παραλίγο μία από αυτές να σπάσει το κεφάλι του Παπαμιχαήλ. Φαίνεται κιόλας στην ταινία ότι περνάει σύριζα μπροστά του...».

«Πρέπει να είμαι ίσως ο μόνος σκηνοθέτης παγκοσμίως που έχει γυρίσει την ίδια ταινία, την ίδια στιγμή, δύο φορές, σε δύο διαφορετικές γλώσσες. Το “Χτυποκάρδια στο θρανίο” γυρίστηκε συγχρόνως στα ελληνικά και στα τουρκικά, με μόνο κοινό ηθοποιό στο καστ την Αλίκη. Γιατί η Αλίκη ήταν πολύ δημοφιλής στην Τουρκία τότε και οι Τούρκοι παραγωγοί μού ζήτησαν να της γυρίσω μια ταινία στα τουρκικά. Ηταν τόσο δημοφιλής μάλιστα τότε εκεί, που υπήρχε μια γυναίκα που η μόνη δουλειά που έκανε ήταν να ντουμπλάρει την Αλίκη στις ταινίες της. Φαντάσου την έκπληξή μου όταν τη γνώρισα και είδα πως τη γλυκιά, κοριτσίστικη φωνή της Αλίκης στα τουρκικά, την έκανε μια παχουλή 60άρα. Τα τραγούδια, πάντως, του Χατζιδάκι, τα είπε η ίδια η Αλίκη στα τουρκικά».

«Ενα τραγούδι που γράψαμε με τον Γιαννακόπουλο για φινάλε της επιθεώρησης “Ανθρωποι άνθρωποι”, το ‘48, στο θέατρο Μετροπόλιταν, ήταν “Το τραμ το τελευταίο”. Και έπαιζαν και τραγουδούσαν σ’ αυτό το νούμερο ο Φωτόπουλος, η Σπεράντζα Βρανά, ο Φιλιππόπουλος και η Φυλλίδου. Αυτό γέννησε μια ολόκληρη σειρά τραγουδιών γλεντζέδικων που μιμείτο λίγο το ρεμπέτικο, το οποίο τότε δεν ήταν κοινώς αποδεκτό. Αυτά τα ονόμασαν “αρχοντορεμπέτικα” και, όταν ακούω αυτή τη λέξη, θυμώνω: μου ‘ρχεται στο μυαλό εκείνη η άλλη σύνθετη λέξη, που έχει πρώτο συνθετικό το αρχοντο- και δεύτερο τη λέξη που αρχίζει από “μ” και δεν μου αρέσει καθόλου…».

«Η Θεία από το Σικάγο», 1957

«Εκεί γύρω στο 1939, ανέβαζα μια μουσική κωμωδία με τίτλο “Κορίτσια της παντρειάς”. με τις αδελφές Καλουτά. Εψαχνα μια ηθοποιό να κάνει την κουτσομπόλα “κυρα-Καλλιόπη”, αλλά δεν έβρισκα. Πήγα λοιπόν στην Ομόνοια σ’ ένα καφενείο που λεγόταν “Στέμμα” και μαζεύονταν οι ηθοποιοί, και είδα τη Βασιλειάδου. Αν και δεν ήταν μεγάλη, είχε πάρει πρόωρη σύνταξη, γιατί δεν έβρισκε δουλειά, λόγω εμφάνισης. Την παρακάλεσα να παίξει σ’ αυτό τον ρόλο, εκείνη είχε τις αντιρρήσεις της, αλλά τελικά δέχτηκε. Τη συνέχεια την ξέρετε... Πάντως, “Η θεία από το Σικάγο” γράφτηκε για να την παίξει η Κατίνα Παξινού, που ήθελε να παίξει σε μια λαϊκή κωμωδία και είχε και τον μύθο της Αμερικής. Αλλά ο Φίνος τής είπε Κατίνα μου, είσαι η μεγαλύτερη ηθοποιός του κόσμου. Εγω θα τη γυρίσω την ταινία μ’ έναν όρο. Να μου βρεις έστω κι έναν μόνο άνθρωπο που θα ξυπνήσει το πρωί και θα πει “θα πάω να δω τη ‘’Θεία από το Σικάγο’’ με την Παξινού στο σινεμά”… Ωστόσο, η “Θεία από το Σικάγο” έσκισε από εισπράξεις, ενώ το “Μια ζωή την έχουμε” που ετοίμαζε ο Φίνος, μετά βαΐων και κλάδων, με την Υβόν Σανσόν, δεν πήγε καλά. Την επόμενη χρονιά, ήμουν στο Παρίσι και ο Φίνος με πήρε τηλέφωνο για να μου πει ότι η “Κυρά μας η μαμή” δεν είχε πάει καλά. Αυτή του η κίνηση με στενοχώρησε πολύ, αλλά έτσι και αλλιώς τον αγαπούσα...».

Ακολουθήστε μας στο Google news
ART - ΝΕΑ
«Θυμάμαι μιαν άλλη Καμπούλ: θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, ντισκοτέκ και γυναίκες με μίνι και τακούνια»
Η 56χρονη Σόνια Νάσερι Κόουλ ενδιαφέρεται για τη χώρα της, σε βαθμό που η αγάπη της για τον λαό του Αφγανιστάν όρισε εξ ολοκλήρου τη δράση και το έργο της.
«Θυμάμαι μιαν άλλη Καμπούλ: θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, ντισκοτέκ και γυναίκες με μίνι και τακούνια»
ΘΕΑΤΡΟ
«Δεν έχω πού αλλού να ψάξω παρά μέσα μου. Δεν έχω κάτι άλλο. Έχετε εσείς;»
Με σεμνότητα και τόλμη, σεβασμό στους δασκάλους αλλά και τομές στις αναζητήσεις του, ο Νίκος Καραθάνος φανερώνει με κάθε του πρόταση πως δεν είναι μόνο σημαντικός δημιουργός, αλλά και μεγάλη ψυχή.
«Δεν έχω πού αλλού να ψάξω παρά μέσα μου. Δεν έχω κάτι άλλο. Έχετε εσείς;»
ΣΙΝΕΜΑ
«Εμείς όμως πολιτισμό θεωρούμε το μπετόν αρμέ με έναν πίνακα επάνω»
Βρεθήκαμε με τον σκηνοθέτη του «Digger» Τζώρτζη Γρηγοράκη για να μιλήσουμε κυρίως για τη σύνδεση της ταινίας του με όσα συμβαίνουν τώρα, ως προς με το περιβάλλον και τη σχέση του ανθρώπου με αυτό.
«Εμείς όμως πολιτισμό θεωρούμε το μπετόν αρμέ με έναν πίνακα επάνω»
ART - ΝΕΑ
Πέθανε ο σκηνοθέτης Λευτέρης Δανίκας
Ήταν 63 ετών και τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας. Ήταν επίσης αδερφός του δημοσιογράφου και κριτικού κινηματογράφου, Δημήτρη Δανίκα.
Πέθανε ο σκηνοθέτης Λευτέρης Δανίκας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας