Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο μικροαστός κυρ Παντελής (μας)

Ο μικροαστός κυρ Παντελής (μας)

  • A-
  • A+

Πιτσιρίκια ήμασταν, τελειώναμε το εξατάξιο τότε Γυμνάσιο, η χούντα μόλις είχε πέσει· πηγαίναμε στην Πλάκα, στο «Αντάρτικο Λημέρι» και τον ακούγαμε με τις ώρες -ξελαρυγγιαζόμασταν, δεν χορταίναμε να τον ακούμε και να τραγουδάμε μαζί του.

Ανάταση, μέθεξη, μεταρσίωση. Φουσκώναμε από υπερηφάνεια -και άλλα πολλά.

Συμπληρώθηκαν ήδη οχτώ χρόνια από τον θάνατο του Πάνου Τζαβέλλα, που ξανάφερε τα αντάρτικα στο προσκήνιο, μην ξεχνώντας ποτέ τον «κυρ Παντελή» του, τον «έντιμο» μα τόσο επικίνδυνο για τη δημοκρατία μικροαστό.

Κάπου στη μέση της συναυλίας μπερδευόμασταν, όταν ο τραγουδιστής έλεγε «ζήτω το κόμμα μας...» οι μισοί έλεγαν το ΚΚΕ και οι άλλοι μισοί το ΚΚΕεσ. Κόλαση.

Ε, αναγκάστηκε κάποια στιγμή, για να πετύχει την ομόνοια, να λέει ούτε το ένα ούτε το άλλο, παρά μόνο κόκκινο. Κάποια ηρεμία επερχόταν.

Μεταπολίτευση λοιπόν, μεγάλες στιγμές. Αλλά ας ακούσουμε τον ίδιο:

«Ηταν μια ιστορική στιγμή και μια ευκαιρία να ενώσουμε μέσα από τα τραγούδια τον λαό. Τι έκαναν οι ηγέτες του κόμματός μου; Κομμένοι στα δύο, ο ένας προσπαθούσε να βγάλει τα μάτια του άλλου. Ετσι, η ιστορική ευκαιρία χάθηκε. Ποιοι επωφελήθηκαν; Οι απόντες. Μικροαστοί λαοπλάνοι, γυμνοσάλιαγκες κι αδίστακτοι πολιτικάντηδες, μπόρεσαν να παρασύρουν τον “πάντα προδομένο και πάντα ευκολόπιστο” ελληνικό λαό, να ληστέψουν τα όνειρα και τις ελπίδες του, να θερίσουν τα αίμα, τους αγώνες και τις θυσίες των κομμουνιστών και να τα κάνουν γκόμενες, κονόμα και υπουργιλίκια. Κι όλα έγιναν συντρίμμια. Και φτου κι απ’ την αρχή. Μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα. Κουφάλες!».

Αλλη, όντως, εποχή, πιο ειλικρινής και άδολη, πιο ελπιδοφόρα, βαθιά ηθική και αξιακή (για λίγους, πάντα, εννοείται...).

Υπήρχε διάχυτη η πίστη και η πεποίθηση για κοινωνική, ριζοτομική αλλαγή, το αίμα των νέων έβραζε· επαναστατικοί κοχλασμοί κι ερωτική διάθεση· ποίηση και μουσική παντού.

Ολα τα απαγορευμένα (αντάρτικα, ρεμπέτικα) κατέλαβαν τον χώρο που πραγματικά τους αξίζει στην ελληνική κουλτούρα (πνευματική καλλιέργεια).

Αλλά, για να δούμε... τόσο μακριά και τόσο κοντά, αισθητικώς τε και ιδεολογικώς.

Κάπως «άγρια» η τότε αισθητική -και πώς νά ‘ταν διαφορετικά αφού η χούντα είχε αφαιρέσει οποιαδήποτε πρωτοπορία αναδείχτηκε την κρίσιμη παγκοσμίως δεκαετία του εξήντα;

Υπήρξε εντούτοις μια πολιτισμική έκρηξη με τα όποια αμφιλεγόμενα αποτελέσματα στο σινεμά, τη μουσική, το θέατρο, σε κάθε δημιουργία, θερμουργή ούτως ή άλλως. Δεν ξεχνάμε.

Αλλά ας τον ακούσουμε ξανά:

«Δεν αρνούμαστε τίποτα, δεν χαρίζουμε τίποτα. Κρατούμε το χαμόγελό μας και ξαναγεννημένοι και σοφότεροι απ’ τα λάθη μας, “τρελλοί”, αμετανόητοι, απροσκύνητοι, πάντα νέοι κι όμορφοι και διαρκώς ανανεούμενοι, προχωρούμε απτόητοι...».

Τόσα χρόνια περάσανε και σαν τίποτε να μην άλλαξε.

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Αθήναζε, δυστυχώς· τι άλλο;
Τελικά είναι λίγες οι στιγμές που περνάει κανείς άδολα και χαρούμενα. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα περισσότερα είναι μαύρα. Είναι, όμως. Το φως λείπει. Τα χαμόγελα επίσης απουσιάζουν. Μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς...
Αθήναζε, δυστυχώς· τι άλλο;
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Ενας κόκορας στα Πατήσια
Προηγήθηκε το κελάηδισμα του κοτσυφιού. Πρωί πρωί στην Αθήνα, ανάμεσα στους βόμβους της πόλης ακούστηκε η μελωδία. Εβρεχε. Επινα καφέ στη βεράντα μ’ ένα λιτό πανωφόρι - Ιούνιος μήνας! Κοπάζει η βροχή σιγά...
Ενας κόκορας στα Πατήσια
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Βρύσες-Καρυάτιδες στην πρωτεύουσα
Απολέσαμε πηγάδια, ποτάμια, λίμνες· ας κερδίσουμε το νεράκι των κρηνών της πρωτεύουσας. Οταν ανοίγει μια βρύση χαμογελούν οι κορυφές των βουνών και αγάλλεται ο υδροφόρος ορίζοντας. Αυτά τα διαπιστώνει κανείς...
Βρύσες-Καρυάτιδες στην πρωτεύουσα
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Για την Ανοιξη και τις γιορτές
Μόνος του πορεύεται ο καθένας προς την κοινή δόξα, τον θάνατό του· με υπερηφάνεια και αγωνία, με πόνο ή χαρά, με την Ανοιξη μέσα του ή χωρίς αυτήν. Με ιδέες και πορείες, τρέχοντας ή ασθμαίνοντας, κραυγάζοντας...
Για την Ανοιξη και τις γιορτές
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Οι «ιδιοκτήτες» των Εξαρχείων
Η βία δεν (θα ‘πρεπε να) αρμόζει στο ανθρώπινο είδος, τουλάχιστον απ’ όταν αυτό ανακάλυψε τον λόγο και την τέχνη, τον πολιτισμό. Η τέχνη εκλαμβάνεται όχι ως αισθητική απόλαυση μόνο ή ανίχνευση της ομορφιάς,...
Οι «ιδιοκτήτες» των Εξαρχείων
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
To μεγαλείο των μεγαλουπόλεων
Φίλοι από τα καφενεία και τα ουζερί του κέντρου προσφέρονται να κάνουμε παρέα. Οι συζητήσεις κορυφώνονται· έχουν πάθος και αναζητούνται, οπωσδήποτε, απαντήσεις (και πού να τις βρεις;). Το ερώτημά τους συνεχώς...
To μεγαλείο των μεγαλουπόλεων

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας