Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Κόρη Ιουνίου σε σταροχώραφο
ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Κόρη Ιουνίου σε σταροχώραφο

  • A-
  • A+

Ιουνία κόρη, τρυφερή, ευειδής και λυσίκομος στην κάθε ώρα της ομορφιάς της, αλλάζει όψη του θερισμού τις μέρες και στέκεται στη μέση της γης, έτοιμη να αντιμετωπίσει τον καύσωνα και το τεράστιο σταροχώραφο.

Είναι οι μέρες δύσκολες [θέρος-τρύγος-πόλεμος], αλλά είναι και ο καρπός ευλογημένος [ζωοδότης] και απαραίτητος στις φαμίλιες του μικρού χωριού. Αλλάζει όψη, όχι όμως και το σθένος της. Τυλίγει με μαντίλι τα μαλλιά της και φοράει από πάνω καπέλο πλατύγυρο - είναι ανυπόφορες του ήλιου οι ακτίνες· ντάλα μεσημέρι καίγεται ο τόπος. Να σκεφτείς δυσκολεύονται οι θεριστές να δέσουν τα χειρόβολα· τα στάχυα υποκύπτουν στη ζέστη και θρυμματίζονται με την πρώτη επαφή.

Η μια άκρη του χωραφιού καταλήγει σε ρεματιά μικρή κι εκεί ξεδιψούν άνθρωποι και ζώα. Εκεί, ανήρ τις, τραχύς και ασφαλώς ηλιοκαμένος, δεν φαίνεται να έχει καλή επικοινωνία με τον ύψους δύο μέτρων ημίονό του. Τραβάει το ζώο να βγει από την πηγή, εκεί αυτό. -Βρε, βγες έξω, τίποτα αυτό· έχει για τα καλά μουλαρώσει. Διασχίζουν τότε την πλαγιά και ηχούν στην ατμόσφαιρα βλαστήμιες πρωτάκουστες από τον σκληροτράχηλο άντρα. Βλαστήμιες που δεν τολμάει κανείς να τις αναφέρει διότι τότε ίσως οι παπάδες να μας αφόριζαν όλους, βλαστήμιες που αφορούν τα θεία, εννοείται, κυρίως τον υιό και τη μάνα του.

Κοκκινίζει η κόρη στο άκουσμά τους, αλλά και ο κάμπος όλος. Πετάνε τα δρεπάνια οι γύρω συναγωνιστές και κλείνουν τ αυτιά τους - να μην ακούνε αυτόν τον βλάσφημο. Και πώς να μην ήταν βλάσφημος τούτος ο άντρας που είχε κυνηγηθεί και είχε περάσει χρόνια στις εξορίες και τις φυλακές επειδή πήρε το όπλο και βγήκε στα βουνά να πολεμήσει τον Γερμανό; Πώς και γιατί να πιστέψει σε Χριστούς και Παναγίες; [Αλλά πια δεν λέγονται τέτοια στη χώρα, δεν τα αντέχει ο πολιτισμός].

Ο άντρας είναι έτοιμος να εκραγεί. Τον θυμάμαι κι ανατριχιάζω - και ακόμη όσοι ήμασταν εκεί εκείνη την ημέρα. Αφήνει με λύσσα σχεδόν το βουκέντρι στα καπούλια του μουλαριού. Είναι τόση η δύναμη που η σιδερένια αιχμή αποκολλάται από το στειλιάρι κι εκσφενδονίζεται - αστράφτει στην πορεία του και πάει και «συναντά» το καλάμι της κόρης. Σαν κοκορόπουλο που το σφάζουν πετάγεται ένα μέτρο πάνω από τη γη. Το ουρλιαχτό της σταματάει την κυκλοφορία του αίματος των τριγύρω. Σαν να δακρύζουν και οι καλαμιές από τον πόνο της κόρης - και ο τόπος όλος.

Παρατάει το πεισματάρικο ζώο ο άντρας και τρέχει έντρομος, σαν αέρας, κοντά της [βλάσφημος μεν αλλά με απέραντα τρυφερή καρδιά]. Την αγκαλιάζει και τη φιλάει, κάνει ελαφρές μαλάξεις στην πληγωμένη κνήμη. Τη μεταφέρει στο μοναδικό δέντρο που υπάρχει, στη σκιά του.

Βεβαιώνονται ότι δεν έχει σπάσει τίποτα και ο άντρας ξαναγυρνάει στους δαίμονες του κάμπου [του βίου του]. Δεν περνούν πέντε λεπτά και η κόρη σηκώνεται και αναζητά το δρεπάνι της. Και ρίχνεται ξανά στη μάχη. Πέθανε στις 22 Ιουνίου πριν από είκοσι χρόνια. Ο μικρός μου αδελφός, σαν σήμερα, πριν από τρία χρόνια. Πέρασαν κιόλας τρία χρόνια;

Είχαν δίκιο η Σαπφώ και ο Πλάτων: γράφει κανείς όχι για ό,τι αγαπά αλλά για ό,τι έχει αγαπήσει.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Tα δρεπάνια είναι μέσα μας
Πού πήγαν, αλήθεια, όλα αυτά τα δρεπάνια; Πού πήγαν όλες εκείνες οι γυναίκες με τα πλατύγυρα καπέλα τους και κάτω απ’ αυτά τα μαντίλια τους για ν’ απορροφούν τον ιδρώτα; Πώς εξαφανίστηκαν τα ιδρωμένα χείλη...
Tα δρεπάνια είναι μέσα μας
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Αγροτοκτηνοτροφικά
Ελλάδα δεν είναι μόνο οι υπέροχες ακτογραμμές της και τα πανέμορφα νησιά της –είναι και οι οροσειρές της και οι κάμποι της, τα ορεινά χωριά και ο ξηρός αέρας τους. Χωριά και κάμποι τείνουν να εξαφανιστούν, όχι...
Αγροτοκτηνοτροφικά
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Το σπίτι, οι «επώνυμοι» και οι ανώνυμοι
Τα σπίτια των πολλών είναι μικρά και στενάχωρα, κλουβιά στην ουσία -και πώς ζει κανείς σε ένα κλουβί, με σμπαραλιασμένα μάλιστα νεύρα, θολωμένο νου και κατακομματιασμένη ψυχή;
Το σπίτι, οι «επώνυμοι» και οι ανώνυμοι
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Δύσβατοι δρόμοι...
Συλλογίζομαι τους κακοτράχαλους δρόμους που προσπεράσαμε, που αρνηθήκαμε να τους διαβούμε -πού να γδέρνεις τώρα τα πέλματα σε κατσάβραχα, ποτέ δεν ήταν καιρός να διακινδυνεύσεις τη μονάκριβη αρτιμέλειά σου.
Δύσβατοι δρόμοι...
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Ο κορονοϊός και ο επαναστοχασμός
Τώρα συνειδητοποιήσαμε την αξία της ανθρώπινης ζωής; Οταν, κατά εκατομμύρια, πεθαίνουν άνθρωποι στη μαύρη ήπειρο από ασθένειες και ασιτία, πού είναι η δυτική συνείδηση, πού είναι η ανθρωπιά;
Ο κορονοϊός και ο επαναστοχασμός
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Πώς [δεν] κλαδεύουν σε ένα χωριό
Τι ήθελε και πήρε τηλέφωνο; Τον καλέσαμε να έρθει για μισή ώρα να τον δούμε. Το αμπέλι έμεινε ακλάδευτο αλλά δεν πολυστενοχωρήθηκε ο κάτοχός του. Σήμερα θα έχει τελειώσει, αρκεί να μη φέρει κάνα καταρριακό. Τι...
Πώς [δεν] κλαδεύουν σε ένα χωριό

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας