Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Τα κοινωνικά κινήματα ως νέοι θεσμοί
EUROKINISSI/ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τα κοινωνικά κινήματα ως νέοι θεσμοί

  • A-
  • A+

To θέμα είναι πώς απαντά η κοινωνία στην παρατεταμένη κρίση. Οι τεχνοκράτες δεν φαίνονται διατεθειμένοι να αλλάξουν τα χούγια τους και τη νοοτροπία τους και με ωμή βία παραβιάζουν την αξιοπρέπεια των εργαζόμενων και όσων δυσκολεύονται να επιβιώσουν. Εχει γίνει τουλάχιστον κατανοητό ότι τούτη η δημοκρατία [μας] είναι ελλιπής και ανεπαρκής; Εχει μπει στο πετσί μας η ιδέα ότι χρειάζεται μια επιστροφή στη χωρίς εισαγωγικά κανονικότητα, δηλαδή στη συμμετοχή της κοινωνίας, σε καθημερινή βάση, στη λήψη αποφάσεων και να μην αρκείται στις εκλογικές στιγμές;

Θυμάται κανείς τι σημαίνουν, τι είναι, οι συλλογικές διεκδικήσεις; Δεν έχει νόημα στη μια εκλογική αναμέτρηση να επικρατούν οι μεν και στην άλλη οι δε [όποιου χρώματος] – σημασία έχει να κινητοποιηθούν τα κοινωνικά κινήματα...[της γειτονιούλας, της πόλης, της περιφέρειας] και όχι να περιμένει η κοινωνία τις «κοινωνικές δαπάνες», τα επιδόματα [που τείνουν να γίνουν θεσμός] μιας αδιάφορης και εχθρικής κυβέρνησης, που μεριμνά μόνο για τα συμφέροντα της προσφιλούς της άρχουσας τάξης [των ελίτ, καταπώς την αποκαλούν αυτήν την τάξη...].

Είναι δυνατόν να αναπτυχθούν τέτοια κινήματα μέσα σε αυτό το καθεστώς τρομοκρατίας και σύγχυσης στο οποίο έχουν εγκλωβιστεί τα μεσαία και χαμηλά στρώματα και να μην αγωνιά η κοινωνία εάν και πότε θα λάβει τα ψευδοεπιδόματα, για παραχωρήσεις εκ των άνω;

Οι πολλοί θα απαντούσαν αρνητικά, διότι οι πολλοί προτιμούμε να περάσουμε ένα Σαββατοκύριακο σε ένα εμπορικό κέντρο ή σε μια παραλία παρά να δείξουμε το ελάχιστο ενδιαφέρον [σεβασμό] για τα δημόσια ζητήματα και να συμμετάσχουμε έτσι στη λύση των αναφυόμενων καθημερινά προβλημάτων. Ανάγκη πάσα, άρα, λένε όσοι ασχολούνται ακόμη με εξεύρεση λύσεων έξω από κομματικές ντιρεκτίβες, να ξεριζωθεί η αιτία της κοινωνικής απάθειας και αδράνειας, που δεν είναι άλλη, ετούτη τη στιγμή, από τον παθητικό καταναλωτισμό και την τηλεπληξία (και τη βύθιση [αποχαύνωση] στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης).

Να εμφανιστεί μια αχειραγώγητη δημοκρατία, αυθόρμητη, χωρίς καθοδηγητές και ιεραρχίες. Λέμε τώρα, αλλά τι να κάνει κανείς που δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική έξω από τη βάση της πολιτικής κοινωνίας; Τοπικές οργανώσεις να διεκδικούν τα δικαιώματά τους στις τοπικές κοινότητες και μέσα στο υπάρχον σύστημα και να υψώνουν τον δικό τους δημοκρατικό και όχι «δημοκρατικό» λόγο, αστικές κοινότητες να παρεμβαίνουν στην αγορά, στο δημόσιο, να καταλάβουν τον δικό τους χώρο, έστω και μέσα στο νέο, αλλά τόσο παλιό και απηρχαιωμένο, καθεστώς.

Ο λόγος εδώ για δημιουργία θεσμών κόντρα στους επίσημους, που ίσως θα ανοίξουν καινούργιους, ελπιδοφόρους ορίζοντες σε όσους προσέλθουν να δουν μια διαφορετική, πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη δημοκρατία.

Οι αρχαίοι εφηύραν τη δημοκρατία και έζησε αυτή όσο έζησε. Ο καθείς [και ο πιο αμαθής] αποφάσιζε [χωρίς να στοχάζεται] για τον δημόσιο βίο – και είχε και αυτή βέβαια τους επικριτές της, με πρώτον και καλύτερο τον Πλάτωνα. Και σήμερα πολλοί ανθυπομειδιούν στο άκουσμα και μόνο της έννοιας της άμεσης δημοκρατίας. Βέβαια το ανθυπομειδίαμα θα τους μείνει – εάν αλλιώς στοχάζονται ας βγουν και ας μας το πουν, μπας και ανοίξουμε κι εμείς τα στραβά μας...

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Για τον φόβο της ελληνικής κοινωνίας
Οτι υιοθετούμε αντιλήψεις της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς είναι γεγονός. Δεν φαίνεται να οφείλεται αυτό στην απογοήτευση του κόσμου, την οποία προκάλεσε η ανεπάρκεια της «αριστερής» κυβέρνησης· μοιάζει η δεξιά...
Για τον φόβο της ελληνικής κοινωνίας
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Περσόνες...
Κυκλοφορούν περσόνες του θεάματος στις λεωφόρους της τηλοψίας και απολαμβάνουν μεγάλη δημοσιότητα χωρίς να συντρέχει ιδιαίτερος λόγος. Ο ένας είναι, λέει, δημοσιογράφος, ο άλλος καλλιτέχνης. Λέει ο πρώτος ότι...
Περσόνες...
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Αυτοί που χαριεντίζονται με την πολιτική
Είναι κατάντια της ζωής να υπερτερεί το ψυχρό του θερμού αίματος, ο οδοιπόρος του ορχηστή, η πραγματικότητα της τέχνης, όπως κατάντια είναι να γελάει κανείς με μισό στόμα ή να μην μπορεί καθόλου να χαμογελά....
Αυτοί που χαριεντίζονται με την πολιτική
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Αυτονομία και κοινωνικός φόβος
Ας λέει ο Καστοριάδης για αυτονομίες και συμμετοχές στη θέσμιση νόμων και κανόνων με ελεύθερη βούληση και αποδοχή εκ των προτέρων αυτών των προς ψήφιση θεσμών. Η ραθυμία (;) και ο φόβος καλά κρατούν –σαν να μη...
Αυτονομία και κοινωνικός φόβος
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Η ανάπτυξη, οι ιδεολογίες και οι λαοί
Είναι απορίας άξιον πόσοι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν σε έννοιες όπως ανάπτυξη ή πρόοδος λ.χ., τη στιγμή που όλα γύρω μας κραυγάζουν για το αντίθετο, ότι δηλαδή οι κοινωνίες με τις ηγεσίες τους...
Η ανάπτυξη, οι ιδεολογίες και οι λαοί
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Για τον λόγο της κοινωνικής πολιτικής
Θυμάμαι τα χρόνια συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, ακατανόητα για ένα στοιχειώδες δημοκρατικό πολίτευμα. Ο,τι στραβό κι ανάποδο, ό,τι αντικοινωνικό και υποτακτικό οι κύριοι εκείνης της συγκυβέρνησης το φόρτωναν...
Για τον λόγο της κοινωνικής πολιτικής

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας