Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Πώς [δεν] κλαδεύουν σε ένα χωριό
EUROKINISSI / ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πώς [δεν] κλαδεύουν σε ένα χωριό

  • A-
  • A+

Πρωί πρωί στο καφενείο - τραπεζάκια έξω με έναν ήλιο να σε χτυπάει κατακούτελα. Πουλιά κελαηδάνε παρότι το προηγούμενο βράδυ παγετός είχε καλύψει το μικρό χωριό. Ναι, αλλά χθες ήταν μια άλλη μέρα. Ετοιμαζόμασταν με βαριά καρδιά να φύγουμε για την πρωτεύουσα όταν χτύπησε το τηλέφωνο και η φωνή του φίλου αγρότη, που κλάδευε, θέλησε να μας ειρωνευτεί που θα αφήναμε τέτοια μέρα χωρίς να την απολαύσουμε.

Τι ήθελε και πήρε τηλέφωνο; Τον καλέσαμε να έρθει για μισή ώρα να τον δούμε γιατί το προηγούμενο τριήμερο έλειπε στη Θεσσαλονίκη, στην έκθεση. Αμα είναι για μισή ώρα... να έρθω. Η ώρα ήταν έντεκα. Είχε κλαδέψει τέσσερις αράδες. Η μισή ώρα έγιναν πέντε και κανείς δεν έλεγε να ξεκουνήσει, αν και πολλοί εργάζονταν το βράδυ της ίδιας μέρας.

Ολοι δικαιολογούσαν την επιμονή τους να παραμείνουν εκεί -πού αλλού;- στον άφθονο και καυτό ήλιο και στα πουλάκια που είχαν αρχίσει συναυλίες. Πράγματι, έτσι είχαν τα πράγματα και κανείς δεν μπορούσε να το αμφισβητήσει. Αυτές είναι οι Αλκυονίδες μέρες, λέγανε, που παίρνουν το μυαλό των ανθρώπων και αναστατώνουν όλη την ψυχή αλλά και όλο το κορμί τους -δεν γίνεται αλλιώς, έλεγαν. Πάνε και τα κλαδέματα, πάνε και τα ραντεβού στην πόλη. Ολα αυτά συνέβαιναν για την παρέα και μόνο γι’ αυτήν [ο ήλιος και τα πουλιά ήσαν το πρόσχημα, παρότι επηρέαζαν πραγματικά τη διάθεση όλων].

Και τι λες όλες αυτές τις ώρες; Τίποτα και τα πάντα. Για τον φίλο που ενταφιάστηκε την προηγούμενη μέρα· για τον πάγο που τα βράδια γίνεται επικίνδυνος, ειδικά για τους γεροντότερους· χωρατά χοντροκομμένα αλλά ουσιαστικά για τους παλιούς του χωριού· για τον μητρικό θηλασμό και πόσο αυτός βοηθάει στην ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού συστήματος των βρεφών όταν διαρκεί τουλάχιστον έναν χρόνο· για τις άδειες που παίρνουν παράνομα μεγάλες εταιρείες να προβούν σε εγκληματικές ενέργειες, όπως η διάνοιξη γεωτρήσεων με κίνδυνο να αφανιστεί ο υπόγειος υδροφόρος ορίζοντας και να ερημωθεί η ευρύτερη περιοχή· για τις υπογραφές που μαζεύουν [αλλά γι’ αυτό το φλέγον θέμα θα γράψουμε σε ένα επόμενο σημείωμα]· μερικές κουβέντες για τον ανεκδιήγητο Αδωνι, που θεωρεί ζημία για την ελληνική οικονομία την προστασία της πρώτης κατοικίας· για πιθανές «εκρηξούλες» στο Αιγαίο και άλλα πολλά [δεν τελειώνουν αυτά και τα άλλα πολλά, ευτυχώς].

Για τη φτώχεια που καιροφυλακτεί [μερικούς τούς έχει ήδη «αρπάξει»] δεν είπαμε κουβέντα -είναι θέμα αξιοπρέπειας, θεωρούν μερικοί, ναι, αλλά όσο το βάζεις κάτω από το χαλί τόσο αυτό φουντώνει. Ο ήλιος το βιολί του. Ενας από την παρέα έπρεπε να είναι έξι η ώρα στην Αθήνα. Εξαντλήσαμε τα χρονικά περιθώρια, έτσι κι αλλιώς οι κάτοικοι της περιοχής αυτής θεωρούνται οιονεί προνομιούχοι -προάστιο της πρωτεύουσας αποκαλούν το χωριό, που βρίσκεται, όπως μάθαμε να γράφουμε στις μαθητικές εκθέσεις, στους πρόποδες του όρους Κυλλήνη, με οχτακόσια πενήντα υψόμετρο, μιάμιση ώρα από την Αθήνα -τι να λέμε...

Το αμπέλι έμεινε ακλάδευτο αλλά δεν πολυστενοχωρήθηκε ο κάτοχός του. Σήμερα θα έχει τελειώσει, αρκεί να μη φέρει κάνα καταρριακό. Τι είναι μια μέρα κλάδου μπροστά στην παρέα;

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Φυσική άσκηση πολιτικής πράξης
Μυρωδιές από χιόνι -για φαντάσου-, το τζάκι που καίει, η καμπάνα που καλεί τους ανθρώπους να πάνε πρωί στην εκκλησία, τα τσακάλια που εφορμούν στο χωριό μπας και βρούνε κάποιο θήραμα, οι καρακάξες που σου...
Φυσική άσκηση πολιτικής πράξης
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Απελπισμένοι σταφυλοπαραγωγοί Στιμάγκας
Αυτό το νέο κι αν ήταν συνταρακτικό. Παραγωγοί εξαγώγιμων επιτραπέζιων σταφυλιών, πρώτης ποιότητας, βρίσκονται στα πρόθυρα απόλυτης ένδειας αφού ο έμπορος που τα αγόρασε αρνείται να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις...
Απελπισμένοι σταφυλοπαραγωγοί Στιμάγκας
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Οταν δακρύζουν τα κλήματα
Κλαδεύουν τ’ αμπέλια τούτες τις μέρες στα χωριά. Μπήκε για τους κατοίκους τους για τα καλά η Ανοιξη κι έχουν αργήσει... Ψυχή, λέω μέσα μου, δεν θα υπάρχει στο καφενείο. Ψυχή; Α, μπα. Φτάνοντας κοντά βρίσκω τον...
Οταν δακρύζουν τα κλήματα
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Το γηροκομείο του πολιτισμού μας
Ανθρωποι μονάχοι, έρημοι, παραιτημένοι, περιφρονημένοι. Κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους πεθαίνουν χωρίς κανέναν δίπλα τους, ένα χαμόγελο, ένα σφίξιμο του χεριού, ένα βλέμμα αποχαιρετισμού από τα επίγεια· δίχως...
Το γηροκομείο του πολιτισμού μας
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Ο κορονοϊός και ο επαναστοχασμός
Τώρα συνειδητοποιήσαμε την αξία της ανθρώπινης ζωής; Οταν, κατά εκατομμύρια, πεθαίνουν άνθρωποι στη μαύρη ήπειρο από ασθένειες και ασιτία, πού είναι η δυτική συνείδηση, πού είναι η ανθρωπιά;
Ο κορονοϊός και ο επαναστοχασμός
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Για το ρίγος της αλληλεγγύης
Με την αλληλεγγύη η συνοχή του πέριξ του ποταμού τοπίου είναι τόση ώστε, παρά τη διακοπή της ροής, ο ποταμός [η ζωή] εξακολουθεί να κυλάει· κυλάει, κυλάει... δεν θα παύσει να κυλάει. Το πάθος για ζωή δεν μένει...
Για το ρίγος της αλληλεγγύης

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας