Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Γιατί οι άνθρωποι (της Δύσης) δεν γεννούν, πατέρα;
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γιατί οι άνθρωποι (της Δύσης) δεν γεννούν, πατέρα;

  • A-
  • A+

Η συζήτηση στη Βουλή για το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας, η οποία περιείχε και στιγμές σοβαρότητας και βαρύτητας, μου έφερε στο μυαλό την ταινία του Αλφόνσο Κουαρόν «Τα παιδιά των ανθρώπων». Πρόκειται για μια δυστοπική ταινία, με την υπόθεση να εκτυλίσσεται το 2027 στη Βρετανία και περιγράφει μια εφιαλτική κατάσταση στην οποία οι άνθρωποι εξαιτίας ενός ιού που επηρεάζει τους άντρες έχουν σταματήσει να γεννούν εδώ και δύο δεκαετίες.

Ο νεότερος άνθρωπος, ένας 18χρονος, δολοφονείται και η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά στο φάσμα της σταδιακής εξαφάνισης. Η Βρετανία κατακλύζεται από τεράστια μεταναστευτικά ρεύματα, καθώς είναι το τελευταίο μέρος με ένα κράτος που λειτουργεί, μέσα σε έναν ωκεανό χάους, συγκρούσεων και αναρχίας. Ο πρωταγωνιστής (Κλάιβ Οουεν), ένας πρώην ακτιβιστής και νυν γραφειοκράτης, επανέρχεται στη δράση όταν αναλαμβάνει έναντι ενός μεγάλου ποσού να συνοδεύσει μια μετανάστρια στο πλοίο που θα την πάει σε κάποια νησιά που υποτίθεται ότι μπορούν να θεραπεύσουν τη στειρότητα. Δεν γνωρίζει όμως ότι αυτή είναι ήδη έγκυος.

Η περιπέτεια να διασωθούν από την καταδίωξη και τις συγκρούσεις ο πρωταγωνιστής, η Κίι (έτσι λέγεται η μετανάστρια) και το παιδί που ήδη γεννιέται μετατρέπεται σε ένα σκοτεινό οδοιπορικό μέσα σ’ ένα αστυνομικό κράτος γεμάτο στρατόπεδα συγκέντρωσης για μετανάστες και πρόσφυγες. Οι εικόνες, όπως έγραψαν οι κριτικοί, θυμίζουν Ολοκαύτωμα, Αμπου Γράιμπ και Γκουαντάναμο, ενώ το μεταναστευτικό βρίσκεται στην πρώτη γραμμή.

Η ταινία στηρίχτηκε στο ομότιτλο βιβλίο της Φ. Ντ. Τζέιμς, γραμμένο το 1992, και δεν δίνει την απάντηση για το τι προκάλεσε τη στειρότητα στους ανθρώπους. Ενδέχεται ο ιός να οφείλεται με κάποιον τρόπο στην κλιματική αλλαγή και τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Σε κάθε περίπτωση συνδέει το θέμα του κλίματος με τη μετάλλαξη (και εξαφάνιση;) του ανθρώπινου είδους, με την απεγνωσμένη μετανάστευση και την εξ αυτών κατάργηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στην υπόθεση υπάρχουν και θρησκευτικά συμφραζόμενα, καθώς η υπογεννητικότητα και τελικά η στειρότητα ενδέχεται να είναι μια «θεϊκή κατάρα».

Το έργο τελειώνει με τον θάνατο του πρωταγωνιστή, αλλά και τη σωτηρία της Κίι και του παιδιού της, συνδέοντας έτσι το νεογέννητο με την ελπίδα, αλλά και –εμμέσως– τους μετανάστες με τη σωτηρία για τις γερασμένες δυτικές κοινωνίες.

Η γήρανση του πληθυσμού στη Δύση δεν αποτελεί θεϊκή κατάρα, ούτε κάποιο φυσικό φαινόμενο. Είναι το αντίτιμο για έναν τρόπο σκέψης, έναν τρόπο ζωής και ένα σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης. Η γενικευμένη ανασφάλεια, το απειλητικό μέλλον, η δυσχερής καθημερινότητα, το κόστος διαβίωσης μιας οικογένειας, αλλά και οι ψευδαισθήσεις περί «κοινωνικής καταξίωσης» μέσω της επαγγελματικής καριέρας και της υποκατάστασης της ανθρώπινης ολότητας από μια μονοδιάστατη εκδοχή, προκαλούν την υπογεννητικότητα και την αντίστοιχη πνευματική «στειρότητα».

Ο αρπακτικός καπιταλισμός και η νοοτροπία που τον συνοδεύει «ευνουχίζουν» άντρες και γυναίκες, υποθηκεύοντας το μέλλον της ανθρωπότητας και μετατρέποντας το παρόν της σε μια αρένα για τον πόλεμο όλων εναντίον όλων. Σ’ αυτό το σκηνικό χάνονται η ενσυναίσθηση, οι αξίες και οι ελπίδες, ενώ οι ανθρώπινες ιδιότητες υπόκεινται σε μια διαδικασία απανθρωποποίησης. Πηγές της στειρότητας είναι ο φόβος, η καταστολή, οι διώξεις, ο νεοφιλελευθερισμός, ο ρατσισμός, ο πόλεμος και ο φασισμός.

ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Υγεία, ασθένεια, καπιταλισμός
Σήμερα, εποχή της παγκοσμιοποίησης και της κυριαρχίας του χρήματος σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής, ζούμε τα επίχειρα των άφρονων, κοντόφθαλμων και ιδιοτελών επιλογών των κυρίαρχων ελίτ. Η ισορροπία με τη...
Υγεία, ασθένεια, καπιταλισμός
ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Η γλώσσα και ο χρόνος είναι η πραγματικότητά μας
Ο χρόνος είναι γραμμικός, σύμφωνα με τον συμβατικό τρόπο που τον αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι, με την αλληλουχία παρελθόν-παρόν-μέλλον, ή κυκλικός-καμπυλωτός και οι μνήμες μας από το παρελθόν δεν αποτελούν παρά...
Η γλώσσα και ο χρόνος είναι η πραγματικότητά μας
ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Eνας οδηγός επιβίωσης στην πολιτική
Ο Μαξ Βέμπερ μελετά τις βασικές χώρες της Ευρώπης και τις ΗΠΑ και αναλύει τη μετάβαση από τα κόμματα των αρχόντων, των ευγενών και των γαιοκτημόνων στα σύγχρονα κόμματα της φιλελεύθερης δημοκρατίας, τα οποία...
Eνας οδηγός επιβίωσης στην πολιτική
ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Το παράδοξο του Γκράμσι
Οσα ευαγγελίζεται σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι βέβαιο ότι θα ωφελήσουν το μεγάλο κεφάλαιο και τα τζάκια που εκπροσωπεί, ενώ θα σαρώσουν ό,τι έχει απομείνει από το υποτυπώδες κοινωνικό κράτος της Ελλάδας....
Το παράδοξο του Γκράμσι
ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Αγανακτήστε ελεύθερα!
Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι αγανακτούμε κυρίως για τους λάθος λόγους και με τους λάθος ανθρώπους. Αυτό αποδεικνύει το κύμα της Ακροδεξιάς, των ρατσιστών και των φασιστών που πλημμυρίζει τις περισσότερες χώρες...
Αγανακτήστε ελεύθερα!
ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Αριστερά ξένη και φοβική;
Τις τελευταίες δεκαετίες η Αριστερά -εγκλωβισμένη στον λαβύρινθο των πολιτικών για την «ταυτότητα»- έχασε από τον ορίζοντά της τον βασικό της στόχο: την κοινωνική αλλαγή, τη ριζοσπαστική κριτική του τρόπου...
Αριστερά ξένη και φοβική;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας