Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Πλαστικά όνειρα, πραγματικοί εφιάλτες

Ανοιχτά των ακτών της Ονδούρας, έχει σχηματιστεί ένας συμπαγής όγκος πλαστικών απορριμμάτων, διαμορφώνοντας μια «πλαστική ήπειρο»

Πλαστικά όνειρα, πραγματικοί εφιάλτες

  • A-
  • A+

Μια νεαρή αρσενική φάλαινα που πέθανε πρόσφατα ανοιχτά των νοτιοανατολικών ακτών της Ισπανίας είχε στο στομάχι της τριάντα κιλά ανθρώπινων σκουπιδιών: κυρίως πλαστικές σακούλες, σκοινιά, σάκους πολυπροπυλενίου και άλλα πολλά. Το κήτος πέθανε αφού δεν μπορούσε να αποβάλει τα απορρίμματα από το πεπτικό του σύστημα.

Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, στην Καραϊβική, ανοιχτά των ακτών της Ονδούρας, έχει σχηματιστεί ένας συμπαγής όγκος πλαστικών απορριμμάτων, διαμορφώνοντας μια «πλαστική ήπειρο». Οι εικόνες είναι πραγματικά συγκλονιστικές και αποτυπώνουν το μέγεθος ενός προβλήματος που κανένας μας δεν θέλει να ξέρει.

Κάθε χρόνο χιλιάδες θαλάσσιες χελώνες, ψάρια και θαλασσοπούλια χάνουν τη ζωή τους από τα πλαστικά στους ωκεανούς, καθώς η λεγόμενη οικολογική συνείδηση όλων μας είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

Το οικοσύστημα ως ένα Ολον με πλήρη αλληλεξάρτηση του ενός είδους από τα άλλα, αλλά και ως ένα πλαίσιο ζωής για όλα τα είδη, θεωρείται ότι διαθέτει απεριόριστες δυνατότητες απορρόφησης του οικολογικού μας αποτυπώματος, κάτι που αποτελεί τεράστια πλάνη. Οι τυχαίες συνθήκες που επέτρεψαν ιστορικά την εμφάνιση των ζωικών ειδών, μαζί και του ανθρώπου, μπορούν, πάλι «τυχαία», να οδηγήσουν στην εξαφάνισή τους.

Απόλυτη συνάφεια με τη συμπεριφορά μας αυτή έχει η παραγωγή ενός «πλαστικού» πολιτισμού με «πλαστικά» οράματα, ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις αιωνιότητας. Ο επεκτατισμός, η αρπαγή, η λεηλασία και ο αποικισμός όλο και μεγαλύτερου μέρους της φύσης από τα ανθρώπινα τεχνουργήματα κατατρώνε τις σάρκες ενός πεπερασμένου και αναλώσιμου πλανήτη. Φυσικά ο καπιταλισμός μπορεί να συνοψιστεί στην εξίσωση «περισσότερα = καλύτερα», λογική που συνεπάγεται τη διαρκή συσσώρευση, αποθησαύριση και φυσικά την ατέρμονη κατανάλωση.

Η ψευδαίσθηση ότι θα μπορούμε πάντοτε να καταναλώνουμε και να ζούμε όπως κάνουμε σήμερα είναι το ανάλογο των νεανικών ψευδαισθήσεων ότι δεν μας αγγίζει τίποτα και ότι θα ζήσουμε για πάντα. Φυσικά η πραγματικότητα είναι διαφορετική τόσο για όσους βιολογικά δεν ενηλικιωθούν εγκαίρως όσο και για εκείνους που κοινωνικά επιμένουν να διατηρούν την ανευθυνότητα της παιδικής ηλικίας.

Η ανάγκη μιας λιτής αφθονίας και μιας μετρημένης ζωής φυσικά πρέπει να είναι μια συνειδητή κοινωνική επιλογή και όχι μια επιβεβλημένη επιλεκτικά από τα πάνω λιτότητα στους περισσότερο ευάλωτους. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το περιβαλλοντικό πρόβλημα θα έχει όχι και τόσο μακροπρόθεσμες πολιτικές συνέπειες, στον βαθμό που η διανομή των φυσικών πόρων και των προϊόντων στο μέλλον θα επιβάλει σίγουρα αυταρχικές λύσεις και ολοκληρωτικού χαρακτήρα μέτρα.

Αρα, το θέμα της περιβαλλοντικής καταστροφής πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μια διπλή απειλή: αφενός κατά της συνέχισης της βιοποικιλότητας και της ίδιας της ζωής έτσι όπως την ξέρουμε και αφετέρου κατά της ίδιας της δημοκρατίας, έστω όπως τη ζούμε σήμερα.

Οπως έλεγε ο Φρίντριχ Ενγκελς, με τον άνθρωπο η φύση φτάνει να στοχάζεται τον εαυτό της, δηλαδή να αποκτά συνείδηση της ύπαρξής της. Εάν οι άνθρωποι αποτύχουμε να προστατεύσουμε το «ανόργανο σώμα μας» (Μαρξ), τη φύση, θα έχουμε υποθηκεύσει το μέλλον μας και θα έχουμε αποδείξει την ανικανότητά μας να ενηλικιωθούμε και να ζήσουμε ως αυτόνομα όντα.

ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Η οικολογία μεταμορφώνει τα πάντα
Σήμερα η υπερκατανάλωση οδηγεί στην εξάντληση των φυσικών πόρων, στην αύξηση του όγκου των σκουπιδιών, στη ρύπανση της ατμόσφαιρας και των θαλασσών, αλλά και στις δεκάδες ασθένειες λόγω των συντηρητικών, των...
Η οικολογία μεταμορφώνει τα πάντα
ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Ο καπιταλισμός σαν αυτοάνοσο νόσημα
Ο αρπακτικός καπιταλισμός μοιάζει με ένα αυτοάνοσο νόσημα της κοινωνίας, δηλαδή με μια περίπτωση κατά την οποία ο οργανισμός, για άγνωστη αιτία, στρέφεται κατά κάποιον τρόπο κατά του εαυτού του. Η λεηλασία της...
Ο καπιταλισμός σαν αυτοάνοσο νόσημα
ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Οι άνθρωποι-καύσιμα του καπιταλισμού
Η ανθρωπιστική κρίση στις χώρες της καταστροφής, το προσφυγικό, το μεταναστευτικό, το διατροφικό και η κλιματική αλλαγή αποτελούν απλώς τις διαφορετικές όψεις ενός και μόνου γεγονότος, το οποίο, όσο και εάν το...
Οι άνθρωποι-καύσιμα του καπιταλισμού
ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Από τη «Φωλιά του κούκου» στον «Τζόκερ», ένας καπιταλισμός δρόμος!
Δύο «στιγμές» της αμερικανικής Ιστορίας που –δοσμένες μέσα από την τέχνη του κινηματογράφου– λένε πολλά για τη μητρόπολη του καπιταλισμού: την έλλειψη ανοχής στο διαφορετικό, τη βίαιη καταστολή της απόκλισης,...
Από τη «Φωλιά του κούκου» στον «Τζόκερ», ένας καπιταλισμός δρόμος!
ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Το μέλλον σαν σκουπιδοτενεκές
Ο καπιταλισμός, με κυρίαρχο χαρακτηριστικό το άμεσο και κοντόφθαλμο κέρδος, «καταναλώνει» σήμερα τις νέες γενιές, εξοβελίζοντας τα δικά του σκουπίδια στο μέλλον τους, το οποίο αντιμετωπίζει σαν σκουπιδοτενεκέ...
Το μέλλον σαν σκουπιδοτενεκές
ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Σ’ ευχαριστούμε, Γκρέτα!
Η Τούνμπεργκ προκάλεσε μια σχισμή στο πέπλο της σιωπής γύρω από το θέμα της κλιματικής αλλαγής και της δραματικής μείωσης της βιοποικιλότητας. Γι’ αυτό και μόνο μπορούμε να της είμαστε ευγνώμονες. Δεν έχουμε...
Σ’ ευχαριστούμε, Γκρέτα!

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας