Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μεγάλη αναταραχή, σκοτεινό μέλλον
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μεγάλη αναταραχή, σκοτεινό μέλλον

  • A-
  • A+

Παρακολουθώ στο μέτρο του δυνατού, μερικές φορές ξεπερνώντας τα όρια της αντοχής μου, τις εξελίξεις για το Brexit. Ας είναι καλά η δική μας, η Βίκυ Καπετανοπούλου, που κάνει ψιλοβελονιά σχεδόν καθημερινώς - αμφιβάλλω αν έχει να ζηλέψει κάτι από τους συναδέλφους των βρετανικών μέσων ενημέρωσης. Τα πράγματα είναι πολύ μπερδεμένα (ένα κουβάρι στην κυριολεξία) και αυτό φαίνεται στην κατάσταση που επικρατεί στην πολιτική σκηνή.

Η πιο παλιά κοινοβουλευτική δημοκρατία του πλανήτη έχει χάσει τα αυγά και τα καλάθια. Κάποτε μοντέλο δημοκρατικής σταθερότητας (παρά τη μοναρχία), σήμερα παράδειγμα προς αποφυγήν.

Κάποτε ο δικομματισμός λειτουργούσε άψογα, σήμερα τα μεγάλα κόμματα αντιμετωπίζουν δομική κρίση και έχουν γίνει έρμαιο των αντιφατικών τακτικών των ηγεσιών τους και των επιθέσεων των δημαγωγών που είδαν τις μετοχές τους να εκτινάσσονται στο χρηματιστήριο του λαϊκισμού. Οι συντηρητικοί αλλάζουν αρχηγούς, η κοινοβουλευτική ομάδα τους είναι διχασμένη, στελέχη τους παραιτούνται, φεύγουν από το κόμμα και συμμετέχουν στη δημιουργία νέων σχημάτων.

Οι Εργατικοί κινούνται σε θολά νερά γιατί ο αρχηγός τους Τζέρεμι Κόρμπιν -ο οποίος πήρε το κόμμα στηριζόμενος στους πολίτες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του, περιθωριοποίησε τους θιασώτες του μπλερισμού και τους γραφειοκράτες του μηχανισμού και προκάλεσε ενθουσιασμό με το ριζοσπαστικό πρόγραμμά του στις τάξεις των αριστερών παντού στην Ευρώπη- συμπεριφέρεται σαν να μην ξέρει τι θέλει.

Λέει ότι δεν επιθυμεί άτακτο Brexit και θα κάνει τα πάντα για να το αποτρέψει, ζητάει πρόωρες εκλογές για να διαχειριστεί το κόμμα του την κρίσιμη αυτή υπόθεση (εφόσον βεβαίως τις κερδίσει, πιθανότητα όχι και τόσο ισχυρή, σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις), ουδείς έχει καταλάβει ποια είναι η θέση του στο αίτημα που διατυπώνεται από πολλές πλευρές για νέο δημοψήφισμα ώστε να ακυρωθεί το Brexit.

Γι’ αυτούς τους λόγους πυκνώνουν στο εσωτερικό των Εργατικών οι κινήσεις αμφισβήτησης του και από τα δεξιά και από τα αριστερά. Ο βασικός υπεύθυνος για όλα όσα συμβαίνουν στη Βρετανία, ο Ντέιβιντ Κάμερον, που είχε τη φαεινή ιδέα να κάνει δημοψήφισμα πιστεύοντας ότι θα το κερδίσει άνετα, είναι εξαφανισμένος και οι φανατικοί οπαδοί της εξόδου από την Ε.Ε. -δεσπόζουσα μορφή ο Νάιτζελ Φάρατζ- κερδίζουν συνεχώς έδαφος και περιμένουν να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο αξιοποιώντας τη βαθιά κρίση που ταλανίζει το πολιτικό σύστημα.

Και οι ψηφοφόροι; Αυτοί εκλήθησαν να αποφασίσουν και έκριναν -παρασυρμένοι ή όχι από τους δημαγωγούς, είναι δευτερεύον στην παρούσα φάση- ότι πρέπει η Βρετανία να φύγει από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Εχουν μετανιώσει; Ποιος ξέρει; Οι δημοσκοπήσεις δεν μας διαφωτίζουν. Είναι σεβαστή η ετυμηγορία των πολιτών στις σύγχρονες δημοκρατίες;

Το θέμα σηκώνει κουβέντα. Εξαρτάται. Αν το αποτέλεσμα συμβαδίζει με τις επιδιώξεις της εξουσίας, έχει καλώς. Αν όμως κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση; Υπάρχει πρόβλημα. Οπότε σ’ αυτές τις περιπτώσεις τι κάνουμε; Νέο δημοψήφισμα με την ελπίδα ότι τούτη τη φορά οι πολίτες θα επιλέξουν... σωστά; Κι αν η γκαστρωμένη κάλπη διαψεύσει ξανά το υπερηχογράφημα; Αφού δεν αλλάζει γνώμη ο λαός και αφού δεν γίνεται να αλλάξουμε λαό, καλά ξεμπερδέματα...

Ανάγωγα

Φανταστικός διάλογος ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αντώνη Σαμαρά, η σχέση των οποίων κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή είναι: -Μητσοτάκης: Σκασμός, Αντωνάκη... -Σαμαράς: Ωχ, πάει το «μου»... • Από το έργο του Γιώργου Τζαβέλλα «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα».

ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Κι όμως, τα μηνύματα ήταν καταιγιστικά
Εντάξει, ο Κάμερον έκανε την «ανοησία» και υποσχέθηκε δημοψήφισμα για να κερδίσει τις εκλογές στη Βρετανία και να εκτονώσει τη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό των Συντηρητικών. Πήρε το ρίσκο κι έχασε. Ωστόσο, η...
Κι όμως, τα μηνύματα ήταν καταιγιστικά
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Στις ρίζες του Brexit
Οποια και αν είναι η τελική έκβαση της κρίσης του Brexit, η Βρετανία θα παραμείνει μια βαθιά διαιρεμένη κοινωνία με την πολιτική σκηνή της να έχει υποθηκευμένη σταθερότητα. Ο Φάρατζ, με σημαία ευκαιρίας τον...
Στις ρίζες του Brexit
ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Ο ραδιούργος, οι μοχθηροί, ο σωτήρας
Ετσι γίνεται με τα μεγάλης σημασίας γεγονότα. Σπανίως έχουμε σε πρώτο χρόνο την πλήρη εικόνα για τις παρεμβάσεις που έγιναν και για τις λύσεις που δρομολογήθηκαν. Αυτή μπορεί να προκύψει ύστερα από καιρό και...
Ο ραδιούργος, οι μοχθηροί, ο σωτήρας
ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Κακό το Brexit, κακό και το Grexit;
Το Brexit θα ωφελήσει τους εργαζόμενους στη Βρετανία; Αγνωστο. «Το τι θα γίνει στη συνέχεια είναι αδύνατον να προβλεφθεί. Ετσι ήταν πάντοτε με τις ανθρώπινες υποθέσεις» (Ν. Τσόμσκι). Μόνον εικασίες μπορούμε να...
Κακό το Brexit, κακό και το Grexit;
ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Αθώοι και ένοχοι στο ίδιο μέτωπο;
Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, είναι σοβαρός και επί θύραις. Απαιτείται η συγκρότηση ενός ευρύτατου μετώπου χωρίς αποκλεισμούς με στενά ιδεολογικά κριτήρια. Για να είναι αποτελεσματικό, πρέπει να ξεφύγει από τα...
Αθώοι και ένοχοι στο ίδιο μέτωπο;
ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Η Ν.Δ. σαν το Tea Party
​Στα ευρωπαϊκά όργανα σκέφτεται να προσφύγει η Νέα Δημοκρατία για να καταγγείλει την κυβέρνηση ότι διολισθαίνει στον αυταρχισμό. Αφορμή ήταν η ομιλία του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη στην Κεντρική...
Η Ν.Δ. σαν το Tea Party

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας