Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το δικαίωμα στην απεργία
EUROKINISSI/ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Το δικαίωμα στην απεργία

  • A-
  • A+

Το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό. Ετσι με έμαθαν οι παλαιότεροι, έτσι προσπαθώ να πορεύομαι στις δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζει ο κλάδος, είτε συμφωνώ είτε διαφωνώ με τις αποφάσεις του συνδικαλιστικού οργάνου. Με την ανεργία να πλήττει σχεδόν το 50% των δημοσιογράφων δεν έχεις την πολυτέλεια να επικαλείσαι το δικαίωμα στην εργασία σε αντιπαράθεση με το δικαίωμα στην απεργία.

Με την εργοδοσία ασύδοτη, δεν μπορείς, επειδή εσύ έχεις δουλειά, να αγνοείς ή να υποτιμάς αυτό που συμβαίνει στον χώρο. Η επιδίωξη των εργοδοτών είναι να σπάσουν το μέτωπο των εργαζομένων και να δημιουργήσουν εκείνες τις συνθήκες όπου αυτοί θα είναι απέναντι στον κάθε εργαζόμενο ξεχωριστά. Η σχέση σ’ αυτήν την περίπτωση γίνεται κατάφωρα άνιση. Ο ισχυρός, δηλαδή ο εργοδότης, θα επιβάλλει την άποψη του στον ανίσχυρο, δηλαδή στον εργαζόμενο, ο οποίος δεν θα έχει προς υπεράσπισή του το συνδικάτο και συνεπώς η διαπραγματευτική δύναμή του θα είναι περιορισμένη. Θα κυριαρχήσει η λογική ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ο,τι μ’ άλλα λόγια επιθυμούν οι εργοδότες.

Οι εξουσίες πάσης φύσεως, παρά τα όσα δημοσίως διατυμπανίζουν, αισθάνονται αποστροφή κάθε φορά που ένας κλάδος κινητοποιείται και επιχειρούν να εξουδετερώσουν αυτό το αμυντικό όπλο των εργαζομένων, προσφεύγοντας στα δικαστήρια, τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις κρίνουν τις απεργίες «παράνομες και καταχρηστικές», και δυσφημίζοντας τις συλλογικότητες των εργαζομένων με συντονισμένες επιθέσεις και κατηγορίες περί απαράδεκτων κεκτημένων, συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών, εργατικής αριστοκρατίας και συντεχνιακής νοοτροπίας. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο.

Εχουν περάσει αρκετά χρόνια από την εποχή που ο Α. Παπανδρέου αποκαλούσε τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα και των ΔΕΚΟ «ρετιρέ» και ο Γεράσιμος Αρσένης προσπαθούσε να περάσει το διαβόητο άρθρο 4 για την προκήρυξη των απεργιών. Τότε, βεβαίως, η περίοδος δεν προσφερόταν για ρήξεις τέτοιου επίπεδου, αν σκεφτούμε ότι σε αυτές τις κοινωνικές ομάδες και στα ισχυρά συνδικάτα τους όφειλε το ΠΑΣΟΚ την παντοδυναμία του.

Σήμερα όμως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα για τον κόσμο της εργασίας. Η ανεργία είναι βραχνάς, η μερική απασχόληση επεκτείνεται, η ανασφάλιστη εργασία καλά κρατεί, η απληρωσιά τείνει να γίνει ο κανόνας και το συνδικαλιστικό κίνημα είναι αποδυναμωμένο για πολλούς και διάφορους λόγους. Με ανακοινώσεις καταγγελτικού περιεχομένου γενικώς και αορίστως, με κινητοποιήσεις τελετουργικού χαρακτήρα, με συμβολικές καταλήψεις που δεν αφήνουν κανένα αποτύπωμα, με πορείες που θυμίζουν περιπάτους χασομέρηδων, με απεργίες που γίνονται χωρίς καμία προετοιμασία, με ηγεσίες αποκομμένες από τους χώρους εργασίας, έχει καταφέρει να υπονομεύσει το κύρος του. Δεν προκαλεί κανένα φόβο ούτε στο κράτος ούτε στην εργοδοσία.

Στην Ελλάδα έχουμε δύο ρεκόρ, τουλάχιστον πανευρωπαϊκά: τον χαμηλότερο βαθμό συμμετοχής των εργατοϋπαλλήλων στα συνδικάτα και τις περισσότερες γενικές απεργίες. Το ένα ρεκόρ χλευάζει το άλλο. Πώς γίνεται με τόσο μικρή εμπλοκή στα συνδικάτα να επιλέγεις τόσο συχνά την ανώτερη μορφή πάλης; Γιατί η γενική απεργία είναι όντως η ανώτερη μορφή πάλης. Το επόμενο βήμα, αν υποχρεωθείς να πας στην κλιμάκωση, είναι η πολιτική απεργία, δηλαδή η μετωπική σύγκρουση με την κεντρική εξουσία και τον ταξικό αντίπαλο.

Κι όμως, τα τελευταία χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί (τρόπος του λέγειν) πάνω από 50 γενικές απεργίες! Θα νόμιζε κανείς ότι η χώρα βρισκόταν σε επαναστατικό αναβρασμό και ήταν ζήτημα χρόνου η ανατροπή του καθεστώτος. Καμία γενική απεργία όμως δεν έριξε κυβέρνηση. Καμία δεν πέτυχε κάτι από τον κατάλογο των αιτημάτων της. Ηταν εκφυλισμένες και γι’ αυτό παντελώς ακίνδυνες. Εγιναν απλώς για να γίνουν.

Ωστόσο, η αναγκαία κριτική στις ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος δεν δικαιολογεί την απεργοσπασία. Ειδικότερα όταν έχουμε να κάνουμε με κλάδους που αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης. Οπως συμβαίνει με τους δημοσιογράφους.

Η απεργία της ΕΣΗΕΑ δεν είναι για τα μάτια του κόσμου. Η κατάρρευση του ΕΔΟΕΑΠ θα πλήξει και όσους εργάζονται και όσους είναι άνεργοι - κυρίως αυτούς, που είναι και οι περισσότεροι. Το αγγελιόσημο με το οποίο ουσιαστικά είχε αντικατασταθεί η καταβολή ασφαλιστικών εισφορών από εργοδότες και κράτος καταργήθηκε, δεν υπήρξε αντικατάσταση της εισφοράς με αποτέλεσμα να μην έχει ο ΕΔΟΕΑΠ έσοδα και να κινδυνεύει με λουκέτο.

Η κυβέρνηση ρίχνει το μπαλάκι στους δανειστές και οι εργοδότες κρατούν άκαμπτη στάση. Δεν πρόκειται για την κινητοποίηση ενός βολεμένου κλάδου που διεκδικεί προνόμια, αλλά για αγώνα ζωής ή θανάτου. Είναι τώρα η ώρα για γκρίνια και κριτική για πράξεις, παραλείψεις και αναίτιες καθυστερήσεις; Οχι. Είναι τώρα η ώρα για ηχηρές διαφοροποιήσεις που φτάνουν μέχρι την απεργοσπασία; Σε καμία περίπτωση.

Με την ευκαιρία δύο ερωτήματα: Αν ο κλάδος πετύχει τον στόχο του, θα ζητήσουν οι απεργοσπάστες να εξαιρεθούν επειδή δεν κατέβηκαν στην απεργία; Αν οι σημερινοί απεργοσπάστες, αύριο-μεθαύριο πέσουν θύματα εργοδοτικής αυθαιρεσίας, θα απευθυνθούν στο συνδικάτο για να τους προστατεύσει;

ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Άλλο χτες, άλλο σήμερα
Συγκινητική η προσπάθεια των συστημικών μέσων ενημέρωσης να παρουσιάσουν με θερμά λόγια τις κινητοποιήσεις διαφόρων κλάδων εργαζομένων εναντίον του μνημονίου και του ασφαλιστικού. Κι όμως δεν έχουν περάσει...
Άλλο χτες, άλλο σήμερα
ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Κοινωνικός αυτοματισμός
Η επίμονη πίεση του ΔΝΤ να περάσουν οι ομαδικές απολύσεις, να μην επιστρέψουμε στο καθεστώς των συλλογικών συμβάσεων και να ψηφιστεί συνδικαλιστικός νόμος που θα ρυθμίζει τα θέματα των απεργιών έχει φανατικούς...
Κοινωνικός αυτοματισμός
ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Μη μου κάνεις ό,τι σου έκανα!
Αριστούργημα. Ο πρωθυπουργός... όλων των Ελλήνων έδωσε συνέντευξη στο «Βήμα» και βάλθηκε να μας κουφάνει όλους. Είπε «Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την κλασική αντιπαράθεση, που συνοδεύεται από τους υψηλούς...
Μη μου κάνεις ό,τι σου έκανα!
ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Η κανονικότητα της κρατικής βίας
Η απόσταση από τον καναπέ μέχρι τον δρόμο μπορεί να φαντάζει μεγάλη και αγεφύρωτη προς αγαλλίαση των απολογητών του συστήματος, ωστόσο θα εξαφανιστεί αν η εξουσία φλερτάροντας με την αλαζονεία ξεπεράσει τα...
Η κανονικότητα της κρατικής βίας
ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Στο τέλος τα γιούχα στον μαέστρο!
Αν η ορχήστρα βγάζει φάλτσους ήχους, αν οι μουσικοί βαράνε τα όργανά τους καταπώς γουστάρουν αδιαφορώντας για τις εντολές που τους δίνει ο επικεφαλής, τότε το κόστος για το κακόηχο αποτέλεσμα θα το πληρώσει ο...
Στο τέλος τα γιούχα στον μαέστρο!
ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Το ΑΣΕΠ της Νέας Δημοκρατίας
Φουντώνουν οι γκρίνιες στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος επειδή τοποθετούνται σε θέσεις-κλειδιά του κρατικού μηχανισμού πρόσωπα που δεν προέρχονται από την παράταξη. Πολλά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας...
Το ΑΣΕΠ της Νέας Δημοκρατίας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας