Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Κάτι πράγματα

Νύχτα μέρα, χειμώνα καλοκαίρι, το ρολόι εκεί: 10 το πρωί!

Κάτι πράγματα

  • A-
  • A+

Είναι όμως κάτι πράγματα. Αχ, αυτά τα «κάτι πράγματα»... Τόσα δα, μικρά, ασήμαντα ίσως, που ώρες ώρες, όμως, γίνονται τεράστιο κερασάκι, μπαίνουν στην κορφή της τούρτας της καθημερινής γκρίνιας και μιζέριας και τότε έρχεται και δένει το γλυκό. Ε, αυτά τα πραγματάκια, αν κατσικωθούν στην τούρτα μου, αδυνατώ να διατηρήσω την ψυχραιμία μου.

Κοκκινίζουν τ' αφτιά μου, κλείνει ο λαιμός μου, δεν ξέρω αν μεγαλώνει και η μύτη μου. Πάντως, μεταμορφώνομαι σ' ένα πλάσμα αλλόκοτο. Γίνομαι κατευθείαν η κακιά μητριά της Σταχτοπούτας και η Αγγλίδα γεροντοκόρη των μυθιστορημάτων της Τζέιν Οστιν, δύο σε ένα, μεμιάς.

Ξαναλέω: είναι μικρά. Στο μάτι. Γιατί στο μυαλό μου αποκτούν διαστάσεις ελέφαντα που έχει κολλήσει στη λάσπη. Και μαζί του, βαλτώνω κι εγώ στα ίδια λασπόλουτρα. Δεν μπορώ, ας πούμε, να καταλάβω γιατί μηχανάκια μού κλείνουν τον δρόμο... στο πεζοδρόμιο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι παίρνουν τα διάφορα φυλλάδια που μοιράζουν στο μετρό, για να τα παρατήσουν στοίβα, στην άκρη της σκάλας.

Ή στο σινεμά: μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί όταν θυμώνει η πρωταγωνίστρια και αποφασίζει να πάρει των ομματιών της και να φύγει, βάζει τα ρούχα στη βαλίτσα μαζί με τις κρεμάστρες; Ή γιατί δεν προσαρμόζουν ποτέ τα ρολόγια στην ώρα της δράσης; Εχει φύγει η τύπισσα, με κρεμάστρες και βαλίτσες, έχει ξαναπαντρευτεί ο τύπος, γέννησαν και τα παιδιά του και το ρολόι εκεί, 10 το πρωί. Μέρα νύχτα, χειμώνα καλοκαίρι.

Και τα φινάλε. Αμάν πια με αυτά τα «ανοιχτά» φινάλε. Εχεις βρει χρόνο, αν είσαι τυχερός έχεις βρει και παρέα, έχεις πληρώσει εισιτήριο, έχεις πάρει και ένα κιλό από τα πατατάκια, κοκακολάκια και λοιπά καρκινογόνα εδέσματα, έχεις κάτσει δυο ώρες στο σκοτάδι και ο σκηνοθέτης αφήνει το φινάλε στην κρίση σου. Ε, όχι! Αυτό δεν το δέχομαι. Και δεν μιλάω για τους Ευρωπαίους auteur (σ.σ. δημιουργούς). Αυτοί έχουν το ακαταλόγιστο.

Αναφέρομαι στους Αμερικανούς: θέλει ο Αμερικανός του Χόλιγουντ να κάνει «εναλλακτικό σινεμά» και δεν βάζει φινάλε και νομίζει ότι αυτό αρκεί. Είναι σαν να δίνει η Siemens χρήματα για να γίνουν ξύλινα ψυγεία, φιλικά προς το περιβάλλον. Δεν εξιλεώνεται το βρόμικο παρελθόν σου, φιλενάδα, με ξυλογλυπτική ούτε με τα φραγκοδίφραγκα που έδωσες και καλά για υποτροφίες στα Ελληνόπουλα, πώς να το κάνουμε...

Το χειρότερο, όμως, όλων, το σούπερ κερασάκι, είναι όταν όλα τα παραπάνω τα αναγνωρίζω σε λόγια πολιτικών φορέων ή δημοσιογραφικών κύκλων. Εκεί, πια, πιάνω πάτο. Ακούω νέα κοπέλα, σαν τα κρύα τα νερά, να μου αναλύει πως η Ελλάδα έχει παραγάγει ικανή ποσότητα σε προϊόντα ώστε να καλύψει την εσωτερική ζήτηση, άρα μπορούμε να βγούμε από το ευρώ, χωρίς ιδιαίτερη καΐλα.

Μα καλά, αναρωτιέμαι, λεμόνια δεν έχει αγοράσει ποτέ της, που είναι όλα Ισραήλ και Αργεντινής, γιατί τα δικά μας δεν φτάνουν ούτε για λαπά αρρώστου; Δεν πιάνω καν το θέμα (που μέχρι και άχυρο από την ΠΓΔΜ εισάγουμε) και μένω στη φωνή. Η φωνή της έχει βαρύνει, δεν ακούγεται γυναικεία, έχει γίνει τραχιά και βραχνή. Για να ακουστούν σοβαρά τα όσα λέει. Ανδροποιούμε τη φωνή μας, μπας και μας πάρουν στα σοβαρά.

Φτιάχνω βαλίτσες και ρίχνω τα ρούχα με τις κρεμάστρες μαζί! Ο,τι να 'ναι! «Ο κόσμος» λέει, «είναι έτοιμος για τη ρήξη. Θέλει έξοδο από το ευρώ και από την Ευρώπη τώρα!». Και το λέει με σιγουριά. Εκ μέρους όλων. Κι από την άλλη, οι άλλοι λύνουν και δένουν, επίσης χωρίς ουσιαστικό επιχείρημα. Νύχτα μέρα, χειμώνα καλοκαίρι, το ρολόι εκεί: 10 το πρωί!

«Κολλήγα γιος του παππού μου ο παππούς, κολλήγα γιος του παππού μου ο πατέρας, κι ο παππούς μου κολλήγας κι αυτός. Και μονάχα εγώ, του πατέρα μου γιος, είμαι πια ένας αστός, είμαι πια καθεστώς». Τα 'πε ο Λουκιανός. Στην ώρα που έπρεπε και με δυνατό φινάλε.

 

ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
«Ο ηλίθιος»
Μας αρέσει, δεν λέω. Και να το κάνουμε (ενίοτε) και να βλέπουμε να το κάνουν άλλοι. Ο λόγος για τον λόγο. Οχι τον οποιονδήποτε, αλλά τον «ιδιαίτερο», τον «ξέρω πολλά ονόματα και θέλω όλα να τα βάλω σε μια...
«Ο ηλίθιος»
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Για δες το
Συμβαίνει, λοιπόν, αυτό το περίεργο στην Ελλάδα: να έχουν οι θεοί και οι ήρωές της την ίδια, κοινή, περίεργη μοίρα. Ενώ ποτέ δεν έζησαν, εν τέλει επέζησαν – εις τους αιώνας των αιώνων που ακολούθησαν, αμήν.
Για δες το
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Εσύ τι είσαι;
Διευθυντικό στέλεχος γνωστής αλυσίδας σούπερ μάρκετ ανήρτησε τις προάλλες έναν κατάλογο νεοφιλελεύθερης «ευτυχίας» προς τους εργαζόμενους. Μαθεύτηκε κι έγινε σάλος. Ενώ, αν είχαν μηχανές; Ενα λογισμικό...
Εσύ τι είσαι;
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Ο τελευταίος άνθρωπος
Κάποτε, πριν από 30 χρόνια για την ακρίβεια, ο Φράνσις Φουκουγιάμα έγραψε «Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος». Μπεστ σέλερ! Δεκάδες χιλιάδες το αγόρασαν, τώρα πόσοι το διάβασαν, μη ρωτάς. Πάντως...
Ο τελευταίος άνθρωπος
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Αγκά Σφι και Φι
«Αγκά Σφι και Φι» ήταν ο τίτλος θεατρικού έργου σε σενάριο και σκηνοθεσία της Χρύσας Σπηλιώτη. Υπέροχο έργο. Το 'χε παρουσιάσει πριν χρόνια, φοιτήτρια ήμουν ακόμη στην Πάτρα. «Αγκάλιασέ με – Σφίξε με και...
Αγκά Σφι και Φι
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Καληνύχτα και καλή τύχη
Βρίσκονται όλοι τώρα εκεί, στο «μαγικό βουνό» (ήταν βλέπεις το Νταβός το σκηνικό του ομώνυμου βιβλίου του Τόμας Μαν), προσπαθώντας να μαζέψουν τ' ασυμμάζευτα ενός διαιρεμένου κόσμου. Του δικού μας. Και πάνω...
Καληνύχτα και καλή τύχη

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας