Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Γελάσαμε και φέτος
ΕUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γελάσαμε και φέτος

  • A-
  • A+

Το πώς βαστήχτηκα και δεν την έπιασα από το μαλλί, μήτε που ξέρω... Ξαναδιαβάζοντας, βέβαια, την πρώτη αυτή φράση κατανοώ πως απέτυχα: σίγουρα δεν θα ήθελα να είναι αυτή η πρώτη φράση του τελευταίου χρονογραφήματος για το 2018... Πραγματικά, όμως, το πώς βαστήχτηκα και δεν την έπιασα από το μαλλί, να τη φέρω δυο σβούρες και να μας βρει η νέα χρονιά σαν ξεπουπουλιασμένες πουλάδες και τις δύο, ένας θεός το ξέρει!

Διότι έρχεται κάποια στιγμή που λες: «Τώρα θα χιμήξω!». Συνήθως βέβαια, το λες και ώς εκεί. Αν δεν είσαι απολύτως βάρβαρος, κάπως συγκρατείσαι. Βράζουν τα μέσα σου, απ' όξω σου όμως γιόγκι. Αν και για να είμαι ειλικρινής, μια φωνή την έβαλα. «Ελεος, κυρία μου, κάντε λίγο στην άκρη» (αυτό που μου βγαίνει ο πληθυντικός όταν θέλω να βρίσω, ακόμα δεν το έχω καταλάβει). Οσο για την κυρία, με έλουσε με όσα «γαλλικά» ήξερε και δεν ήξερε. Τότε ήταν που διεστάλησαν οι κόρες των ματιών μου, καμπούριασε η ράχη μου, κάπως σαν να μάκρυναν απότομα και τα νύχια μου, γέμισαν τα σωθικά μου επιθυμία κάργα να κατέβω κάτω και να την αφήσω κουρούπα.

Που μου φόρεσε το γουναρικό (αληθινό κιόλας!) και μου περπάταγε στη μέση του δρόμου, μιλώντας στο κινητό, λες και δεν τρέχει κάστανο. Τι κι αν πάτησα ελαφριά την κόρνα μπας και συνέλθει, τι κι αν της φώναξα διακριτικά πως αυτό που κάνει είναι επικίνδυνο. Είχε, βλέπεις, σοβαρή συζήτηση το γουναρικό στο κινητό και δεν άκουγε τίποτα. Εγώ πάντως τ' άκουσα για τα καλά.

Διαπίστωσις: όσο πιο «άγιες» γίνονται οι μέρες, όσο πιο γιορτινές τόσο πιο εγωιστική και ανεύθυνη γίνεται η συμπεριφορά των ανθρώπων. Λες και πρέπει να ισορροπήσουν το φωτεινό των δρόμων με το σκοτεινό των σκέψεων. Τους βλέπεις με πέντε σακούλες στο κάθε χέρι να περιδιαβαίνουν την πόλη, με μία διάθεση σχεδόν παροξυσμού. Να προλάβουν – τι άραγε; Να ψωνίσουν – πόσα ακόμα; Να υπάρξουν – μόνο αυτοί.

Οτι, εκτός από τον πληθυντικό, μου 'ρχονται στον νου περίεργα αποφθέγματα σπουδαίων ανθρώπων όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με παρόμοιες καταστάσεις που ξυπνούν τα πιο ταπεινά μου ένστικτα, επίσης δεν μπορώ να το καταλάβω. Με το γουναρικό αμετακίνητο στις θέσεις του, θυμήθηκα τον Αξελό και τα λόγια του περί «μη ανασχέσιμης προέλασης του σύγχρονου κόσμου». Ενός κόσμου γεμάτου οθόνες, πληροφορία και κατανάλωση. Ενός κόσμου «που καταλαμβάνει τα πάντα, συμβαδίζει με την απουσία των Θεών, με την ερήμωση της φύσης, τη διάλυση των κοινοτήτων, το βασίλειο του εμπορεύματος, την αποθέωση της αναπαράστασης και των θεαματικών της οργάνων, την αποχαλίνωση της θέλησης».

Αυτό το τελευταίο περί «αποχαλίνωσης της θέλησης» ήταν που με κράτησε και δεν της όρμηξα. Ασε που η όλη εικόνα ήταν πλέον τόσο σουρεαλιστική, που άρχισα να γελάω: από τη μια η κυρία με το μαλλί κομμωτηρίου στο κεφάλι, το δολοφονημένο ζώο στους ώμους και το smartphone τελευταίας τεχνολογίας στο χεράκι της να βρυχάται μες στη μέση του δρόμου και στον αντίποδα η αφεντιά μου, να προσπαθώ να καλμάρω τα δολοφονικά μου ένστικτα, κάνοντας χρήση «βαριάς κουλτούρας» – κι από πάνω μας λαμπάκια. Το «ό,τι» και το «να 'ναι» αυτοπροσώπως!

Γέλασα. Με την πάρτη μου, τη «βαθιά κουλτούρα» μου και τη μαύρη μας καντήφλα. Και όσο γέλαγα τόσο η κυρία φόρτωνε. Τόσο στην άκρη δεν έκανε, τόσο οι άλλοι οδηγοί κόρναραν μανιασμένα κι άλλο τόσο ο Αξελός ξεπρόβαλλε σε όλο του το μεγαλείο: «Ο άνθρωπος –που υποτίθεται ότι θριαμβεύει– δεν έχει σχεδόν τίποτα. Καθρεφτίζεται χωρίς τελειωμό στον “δικό” του καθρέφτη, στον οποίο είναι επίσης καταδικασμένη να καθρεφτίζεται ολόκληρη η ανθρωπότητα και κάθε πράγμα».

Η συνέχεια ήταν τουλάχιστον τραγελαφική. Κατέληξα να περνάω τόσο ωραία, που μόνο που δεν την ευχαρίστησα κι από πάνω την εν λόγω.

Μπορεί να απέτυχα στην αρχή, εν τέλει όμως, έστω και στην εκπνοή του χρόνου, μου χαρίστηκε ένα από τα ωραιότερα φινάλε... Αν μη τι άλλο, γελάσαμε και φέτος.

  

ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Τα δώρα
Δεν τραγούδησε ποτέ της τα κάλαντα. Δεν τόλμησε; Ντρεπόταν; Ούτε καν σε παππούδες και γιαγιάδες. Που κατά κοινή ομολογία, τα χρόνια εκείνα, ασήμωναν και με το παραπάνω τα μικρά παιδιά της οικογένειας για ν’...
Τα δώρα
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Γιατί μου λες μπράβο;
«Γιατί λες μπράβο γιε μου; Τι έκανα;», ρώτησε με ειλικρινή απορία η γιαγιά Μαρίτσα τον δημοσιογράφο που εκθείασε την πράξη της ν' αγκαλιάσει τους «ξένους» σαν μάνα, μαζί με άλλες συγχωριανές της. Ετσι απλά,...
Γιατί μου λες μπράβο;
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Αυτή φταίει
«Πιστεύω ότι το μαγικό μυστικό είναι απλώς η ίδια η ζωή. Αυτό το βαθύ σκοτάδι της νύχτας είναι απαλό και υπέροχο σαν βελούδο –αρκεί να το δει κανείς με τον σωστό τρόπο. Το τρίξιμο του βρεγμένου χαλικιού κάτω...
Αυτή φταίει
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Απορίας απόρροια
Σαν είσαι μικρός, κάπως δικαιολογείται. Τα λίγα χρόνια σου μέσα στα πολλά του κόσμου τούτου δικαιολογούν τις μυριάδες απορίες σου για τα πώς και τα γιατί και τα γιατί έτσι και όχι αλλιώς όσων προηγήθηκαν εσού...
Απορίας απόρροια
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Σοβάρεψα
Ολοι εμείς οι πλαστικοφορούντες, πλαστικοφάγοι και πλαστικολόγοι. Τα πλαστικά δεν αποδομούνται ακριβώς λόγω της «αφύσικης» χημικής τους σύστασης. Το ίδιο τείνει να συμβεί και με τις ανθρώπινες συνειδήσεις.
Σοβάρεψα
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Θα ονειρεύομαι νηστική
Αμ το έλατο; Τον στολισμό του ενεπνεύσθη ο Μαρτίνος Λούθηρος, ο πρωτεργάτης της Μεταρρύθμισης, που 500 χρόνια πριν και ακριβώς, εγκατέστησε τον προτεσταντισμό στις καπιταλιστικές μας ηθικές αρχές και το...
Θα ονειρεύομαι νηστική

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας