Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Τζάμπα σάλιο
ΕUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τζάμπα σάλιο

  • A-
  • A+

Είχε δεν είχε, μου τον δυσαρέστησε. Αμάν και πώς έκαμαν οι προκάτοχοί του να ξανανθίσει το χαμόγελο στα χείλη του, είπε τα μεγαλειώδη του ο μεγαλειότατος και το ξαναμάρανε. Δεν θα το έκανα θέμα, αλλά νισάφι πια - ούτε ιερό μήτε όσιο έχει το αγόρι δαύτο. Αγιες μέρες έρχονται, Χριστός γεννάται οσονούπω, τίποτα αυτός. Εκεί, τα δικά του.

Για να συνεννοούμαστε: Βουλή βλέπετε; Και δεν εννοώ να βγαίνετε από το μετρό στο Σύνταγμα και να κοιτάτε καταπάνω. Εννοώ τις συνεδριάσεις της Βουλής που προβάλλονται στο Κανάλι της Βουλής. Εκεί που γίνεται (του καθενός) της βουλής το πανηγύρι. Σε αυτή τη Βουλή τέλος πάντων, ψηφίστηκε τις προάλλες η κατάργηση της περικοπής των συντάξεων. Αυτό ψηφίστηκε, αλλά μόνον αυτό δεν συζητήθηκε. Διότι, τι αντιπολίτευση να κάνει το παιδί μας με τέτοιο μέτρο; Σαν ξύπνιος που είναι όμως, βρήκε εναλλακτική στο τσάκα τσάκα. Δώσατε, σου λέει, τη Μακεδονία και έτσι πήρατε τις συντάξεις.

Από πού να την πιάσω τη νέα αυτή μητσοτακέικη ατάκα και πού να την απιθώσω; Δεν θα μιλήσω εγώ - ας μιλήσει ο λαός. Ή μάλλον, ο μη εκλεγμένος εκπρόσωπός του. Ο Ευρωπαίος επίτροπος Οικονομικών, Πιερ Μοσκοβισί, σαν πολλά δυσαρεστημένος δήλωσε με όσα δήλωσε ο Κυριάκος μας... Επρεπε όμως να τον δείτε πώς τα έλεγε στη Βουλή - με τι μπρίο, τι χαμόγελο, τι εσωτερική ικανοποίηση! Αλλά ώς εκεί. Κανένα αποδεικτικό στοιχείο (γιατί δεν υπάρχει) δεν προσκόμισε, τους δυσαρέστησε όλους (και τους μέσα και τους έξω) και αυτά. Αντε τώρα να συμμαζέψει τ' ασυμμάζευτα. Και για τη μη περικοπή των συντάξεων κουβέντα! «Πρόδωσες και τις πήρες» είπε του Αλέξη, λάμψαν τα ματάκια του από χαρά σαν του Ραν Ταν Πλαν και τέλος.

Είναι συγκεκριμένο σύνδρομο αυτό του «Ραν Ταν Πλαν». Στην επιστημονική ορολογία ονομάζεται «σύνδρομο της καθυστερημένης αντίδρασης». Στην αθλητική, λέμε «παίζω στις καθυστερήσεις». Οσο για την πολιτική, εκεί κρατάμε απλά την υστέρηση.

Υστέρηση λόγου, λόγων, καταλόγων, υπολόγων και φυσικά πνεύματος.

Πάντα με συγκλόνιζε η εικόνα των πολιτικών στις δημόσιες τοποθετήσεις τους. Σε όποια χώρα, σε κάθε εποχή. Παρατηρώ τις λεπτομέρειες, τους χρωματισμούς της φωνής, το βαθούλωμα των ώμων, τις χειρονομίες, τις εκφράσεις του προσώπου τους. Τις περισσότερες φορές, απομονώνω τον ήχο από την εικόνα και επικεντρώνομαι στη δεύτερη, θέλοντας να καταλάβω τι λένε, δίχως ν' ακούω τις λέξεις.

Το μεγαλύτερο μυστήριο, όμως, είναι όταν την ίδια στιγμή προσπαθώ να φανταστώ τους χιλιάδες άλλους που παρακολουθούν σαν κι εμένα. Τους θεατές-πολίτες. Τι βλέπουν, πώς αισθάνονται, τι καταλαβαίνουν, πώς αντιδρούν. Αναζητώντας απάντηση, ανατρέχω για ακόμη μια φορά σε αυτό που ξέρω καλύτερα -την επιστήμη.

Για αιώνες ολάκερους, από τον Αριστοτέλη έως τον Πτολεμαίο και τον Κοπέρνικο, σχεδόν μέχρι και τον Γαλιλαίο, στη φιλοσοφική αναζήτηση για το κοσμολογικό ζήτημα επικρατούσε η θεωρία του πρώτου: πως υπάρχει στο κέντρο του κόσμου ένα αρχικό αίτιο, εν πλήρει ακινησία, που έχει όμως την ικανότητα να θέτει σε κίνηση όλα τα υπόλοιπα σώματα. Μέχρι και ο χριστιανισμός στην ίδια θεώρηση βασίστηκε πάνω-κάτω.

Παρ' ότι η σύγχρονη επιστήμη έχει ανατρέψει αυτά τα δεδομένα, φαίνεται ότι η πολιτική κρατά ακόμη την αριστοτελική αυτή πρώτη θεώρηση. Με μια παραλλαγή: Πλέον ο ένας, ο άρχων, στέκει μεν ψηλά, ζοφερός και αειθαλής, υποβάλλει μεν τον τρόπο κίνησης και σκέψης σε όλους τους άλλους, ωστόσο ενώ δονείται ο ίδιος από κινήσεις, συνήθως μέσα του είναι απολύτως αμετακίνητος.

Αυτά σκεφτόμουν βλέποντας τις προάλλες τον αρχηγό της Ν.Δ. να τσιρίζει, γελώντας συνεχώς ειρωνικά, λέγοντας ουσιαστικά τίποτα, μπροστά σε ένα ακροατήριο που χειροκροτούσε αλαλιασμένο, με το τίποτα.

Παρ' ότι μη δεξιά, η εικόνα με απογοήτευσε. Περίμενα κάτι παραπάνω. Ηθελα, προσδοκούσα κάτι περισσότερο. Πιο σοβαρό, λιγότερο θλιβερό, περισσότερο ενδιαφέρον.

Από το τέλμα με έβγαλε, ως από μηχανής θεότητα, η αγράμματη (όπως αυτοχαρακτηρίζεται) γιαγιά μου, που παρακολουθούσε με προσοχή δίπλα μου τα όσα συνέβαιναν στο Κοινοβούλιο.

«Τζάμπα σάλιο» είπε λιτά και μου ζήτησε ν' αλλάξω κανάλι.

  

ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Déjà vu
Déjà vu. Déjà vu κι απάνω τούρλα. Μάλιστα. Ακριβώς αυτό. Μου συμβαίνει συχνά. Προμνησία ο ελληνικός όρος, που δεν τον ξέρουν μήτε τα λεξικά. Υπέροχη λέξη, δεν είναι; Υπέροχο συναίσθημα, πάντως, δεν θα το...
Déjà vu
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Πάλι από την αρχή
Και εκείνος ένας ήταν. Και ιερός και βλάσφημος και κούκλος. Σε όλα του. Και μας άφησε για τη Μαγική Πόλη, εμάς του άνω κόσμου, να ψάχνουμε να βρούμε την ομορφιά που τόσο απλόχερα μας χάρισε, πάλι από την αρχή.
Πάλι από την αρχή
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Εδώ, εκεί και πάλι εκεί
Ιστορικές στιγμές, φίλοι μου. Εύκολα να δεις κατάματα τη γύμνια βασιλιάδων και τέκνων αυτών. «Επάνω στην αλήθεια θα στηριχθεί ο νέος πατριωτισμός, τον οποίο εμείς υπηρετούμε και υψώνουμε ως αντίπαλο δέος στον...
Εδώ, εκεί και πάλι εκεί
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
«Εκ του ασφαλούς;» Η Αριστερά και η ηθική... του κληρονόμου
Θεέ μου, τι θα κάνουμε με αυτές τις λέξεις; Οσο και να μην το θέλουμε, έχουν δύναμη, πανάθεμά τες. Ακόμη, σου λέει, ψάχνουν οι ιστορικοί τι προηγήθηκε: η αρχαία ελληνική γλώσσα της τραγωδίας ή η δημοκρατία;
«Εκ του ασφαλούς;» Η Αριστερά και η ηθική... του κληρονόμου
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
Μούχρωμα στην Καρύταινα!
Τι είναι αυτό που μας οδηγεί στο να πορευτούμε συνειδητά (ή μη) προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση; Γιατί επιλέγουμε το ένα κι όχι το άλλο; Γιατί μιλάμε έτσι κι όχι αλλιώς;
Μούχρωμα στην Καρύταινα!
ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ
«Φύγε! Επεσε...»
Τι ήταν να γεννηθώ στη χώρα των ψυκτικών, κατά Κυριάκο; Δεν μπορούσα να έχω μεγαλώσει στη διπλανή χώρα των αθληταράδων, κατά Αντετοκούνμπο; Ενα κοτέτσι χώριζε κάποτε το Περιστέρι με τα Σεπόλια. Αντε κι ένα...
«Φύγε! Επεσε...»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας