Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το παγωτό

Το παγωτό

0 ΣΧΟΛΙΑ
  • A-
  • A+

Γιωργάκη, πρόσεχε, θα λερωθείς!

Πρωτομαγιά στις εξοχές, λίγο μετά το μεσημεριανό, κάψωσε απότομα ο καιρός και πετάχτηκε κάποιος με τ’ αμάξι να φέρει παγωτά. Βρεθήκανε τα παιδάκια να γλείφει από έναν πύραυλο το καθένα, κάθισε κι ο Γιωργάκης στο κεφαλόσκαλο της αυλής να απολαύσει τον δικό του.

Σαν ένα πεντάχρονο παιδάκι τρώει το παγωτό του, αίφνης ολάκερος ο κόσμος μετατρέπεται σε σοκολάτα, σε βανίλια και σε τραγανό μπισκότο· δίνεται ολόψυχα στη γλυκιά του μάχη με το δροσερό θηρίο κι αδιαφορεί για ό,τι συμβαίνει γύρω τριγύρω. Τόσο πολύ απασχολημένες είναι όλες του οι αισθήσεις με το συγκλονιστικό ερέθισμα του παγωτού, που του είναι αδύνατο ν’ αντιληφθεί οτιδήποτε άλλο. Πόσο μάλλον μια σταγόνα που έλιωσε και τρέχει ολοταχώς να στάξει επάνω στο καλό του το πουκάμισο.

Το μάτι της μάνας, όμως, που όλα τα βλέπει, εντόπισε την… απειλή· για πότε τινάχτηκε η μαμά με μια χαρτοπετσέτα, φωνάζοντας συνάμα στον μικρό, κανείς δεν το κατάλαβε.

Απ’ το πρωί που ήρθαν στο χωράφι, τον πιλατεύει να μη λερώσει τα «καλά» του· «μη» στα χώματα, «μη» στα νερά, «μη» στις σκόνες, και τώρα «πρόσεχε» το παγωτό! Βρέθηκε ο πιτσιρίκος στον παράδεισο, καθότι δώσε στα παιδιά χωράφι, χώμα και νερό και πάρ’ τους την ψυχή, μα ευθύς άρχισαν τα μνημόνια και οι άνωθεν απαγορεύσεις. Εβλεπε τ’ άλλα τα παιδάκια να κυλιούνται και να μαγαρίζονται, να κάνουν δηλαδή αυτό που η φύση τους προστάζει, κι αυτός ασφυκτιούσε μες στο καινούργιο τζιν και το κολλαριστό πουκάμισο.

Και που θα λερωνότανε, σιγά τη συμφορά· να 'ναι καλά τα πλυντήρια. Κατάλοιπο αλλοτινής γενιάς είναι κι αυτή η καταπίεση, που δεν αφήνουμε τα παιδιά μας να λερωθούνε. Στ’ αληθινά, ανησυχούμε μη στραπατσαριστεί η δικιά μας εικόνα στα μάτια των υπόλοιπων αν το παιδάκι λερωθεί, μιας και υποσυνείδητα τα αντιλαμβανόμαστε ως προεκτάσεις του είναι μας και τους προβάλλουμε τα κόμπλεξ μας και τον εγωισμό μας.

Τα ντύνουμε σε γιορτές και επετείους όπως τους εαυτούς μας, με λούσα και με ξόμπλια, κι ύστερα έχουμε την απαίτηση ν’ απαρνηθούν την παιδικότητά τους και τις ανάγκες που εκπορεύονται από αυτήν και να συμπεριφέρονται με τον υποκριτικό τρόπο μας. Και όταν αποτύχουνε, που είναι και το φυσικό, τους βάζουμε και τις φωνές.

«Ασε τον μικρό να λερωθεί, αν χρειαστεί έχω ρούχα να σου δώσω», πετάχτηκε άλλη μαμά, και βούτηξε ξανά ανέμελος στον πύραυλό του ο Γιωργάκης. Κυρίως, απαλλάχτηκε προσώρας από ένα λιθαράκι καταπίεσης εντελώς αχρείαστο, μα και ικανό συνάμα να υποθηκεύσει το ψυχολογικό του μέλλον.

  

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΟΥΤΖΗΣ
Παιχνίδι στη φύση
Καθώς απολαμβάνω τον καφέ μου, ράθυμος σε μια αγροτουριστική μονάδα, κάπου στους πρόποδες των ορέων, μελετώ μια συμμορία πιτσιρικάδων που παίζουν από...
Παιχνίδι στη φύση
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΟΥΤΖΗΣ
Πρώτο χαμόγελο
Είναι συγκλονιστικό θέαμα το πρώτο χαμόγελο ενός μωρού. Ανόθευτο κι αμόλυντο, αβίαστο κι αγνό, ανεπιτήδευτο και πηγαίο, σαν την παρθένα ψυχή του....
Πρώτο χαμόγελο
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΟΥΤΖΗΣ
Αναμονή
Αναμονή λίγο πριν από την τελευταία εξώθηση της μάνας καθώς γεννάει το παιδί της, να ακουστεί για πρώτη φορά στον κόσμο το κλάμα του νεογέννητου....
Αναμονή